Omgaan met angsten en depressieve gevoelens zonder medicatie en therapie

[Deadwing]

Al lange tijd gaat het niet echt geweldig met mij. Ik voel me eigenlijk al sinds 2020 regelmatig nogal down, lusteloos en vaak angstig. Vaker dan voor de lockdown tijd. Veel zorgen over geld, mijn baan en de toekomst in het algemeen. Dit zal velen van jullie bekend voorkomen. Binnen een jaar moet ik een paar beslissingen nemen die mijn leven ingrijpend zullen veranderen en ook die van familie. Krijg al de stuipen als ik er alleen al aan denk. Tot nu toe heb ik medicatie en therapie kunnen vermijden met een aantal bezigheden die hieronder staan. Niet verrassend denk ik.

1. Mediatie (Mindfulness); elke dag minstens tien minuten. Langer als ik meer tijd heb. Dit helpt om me rustig te houden en gefocust. Ook voel ik me na een meditatie minder eenzaam. Ik woon alleen.
2. Dagboek bijhouden: doe ik ook elke dag. Een korte beschrijving van wat er op een dag gebeurd is. Ik probeer het zoveel mogelijk in balans te houden door goede en slechte dingen elke dag te noteren. Zelden heb ik een dag die alleen maar kut is of juist geweldig. Het gaat me dus vooral om de balans in goed en slecht.
3. Fietsen en de natuur: ik hou van fietsen en wandelen in een bos. Het geeft me rust en orde in mijn gedachten. Maakt niet uit hoe gestrest ik ben, het werkt vrijwel altijd.
4. Fotograferen en muziek maken: geeft me veel voldoening. Ik plaats foto's en mijn muziek ook op social media. Het simpelweg creatief bezig zijn is voor mij net zo belangrijk als het streven naar een meesterwerk.
5. Entertainment: familie heb ik bijna niet meer. Ouders en een broer zijn jaren geleden overleden. Met een broer nauwelijks contact en met de rest van de familie helemaal niet. Ik heb niet heel veel maar wel trouwe vrienden waar ik regelmatig mee op stap ga. Soms naar een concert, film, uit eten, museum. Twee van mijn vrienden zijn vorig jaar ook gescheiden. Dat heeft me nogal aangegrepen.

So far so good denk je misschien als je dit rijtje ziet, maar toch gaat het niet erg goed met me. Ik overweeg al een tijdje naar de huisarts te gaan voor een gesprek maar ik ben daar niet erg enthousiast over. Ruim dertig jaar geleden heb ik heel kort een medicijn geslikt tegen depressie die de symptomen alleen maar erger leken te maken. Na die ervaring me voorgenomen nooit meer aan allerlei pillen te beginnen. Mijn toenmalige vriendin (dit was in 1990-91) zat een jaar in De Viersprong in Halsteren en dat was een slechte tijd voor ons allebei. De therapie hielp haar ook helemaal niet. Ik denk dat dit allemaal wel verklaart waarom ik nogal huiverig ben voor therapie en medicatie. Maar ik moet toegeven dat ik nu beiden overweeg, maar ik wil eerst zoeken naar andere alternatieven om beter om te gaan met mijn gevoelens. Drugs en alcohol gebruik en drink ik trouwens zelden. Een enkele keer vape ik wel eens wat wiet en magic truffels vind ik soms ook leuk. Ik ben dan weer wel zwaar verslaafd aan nicotine en daar wil ik snel mee stoppen.

Dus mijn vraag is eigenlijk hoe anderen met depressies en angsten omgaan zonder therapie en medicatie (en ook drugs en alcohol) en of iemand mijn rijtje kan aanvullen met andere dagbestedingen.

Dank voor eventuele bijdragen en tips.

 

[_shikantaza]

Al lange tijd gaat het niet echt geweldig met mij. Ik voel me eigenlijk al sinds 2020 regelmatig nogal down, lusteloos en vaak angstig. Vaker dan voor de lockdown tijd. Veel zorgen over geld, mijn baan en de toekomst in het algemeen. Dit zal velen van jullie bekend voorkomen. Binnen een jaar moet ik een paar beslissingen nemen die mijn leven ingrijpend zullen veranderen en ook die van familie. Krijg al de stuipen als ik er alleen al aan denk. Tot nu toe heb ik medicatie en therapie kunnen vermijden met een aantal bezigheden die hieronder staan. Niet verrassend denk ik.

1. Mediatie (Mindfulness); elke dag minstens tien minuten. Langer als ik meer tijd heb. Dit helpt om me rustig te houden en gefocust. Ook voel ik me na een meditatie minder eenzaam. Ik woon alleen.
2. Dagboek bijhouden: doe ik ook elke dag. Een korte beschrijving van wat er op een dag gebeurd is. Ik probeer het zoveel mogelijk in balans te houden door goede en slechte dingen elke dag te noteren. Zelden heb ik een dag die alleen maar kut is of juist geweldig. Het gaat me dus vooral om de balans in goed en slecht.
3. Fietsen en de natuur: ik hou van fietsen en wandelen in een bos. Het geeft me rust en orde in mijn gedachten. Maakt niet uit hoe gestrest ik ben, het werkt vrijwel altijd.
4. Fotograferen en muziek maken: geeft me veel voldoening. Ik plaats foto's en mijn muziek ook op social media. Het simpelweg creatief bezig zijn is voor mij net zo belangrijk als het streven naar een meesterwerk.
5. Entertainment: familie heb ik bijna niet meer. Ouders en een broer zijn jaren geleden overleden. Met een broer nauwelijks contact en met de rest van de familie helemaal niet. Ik heb niet heel veel maar wel trouwe vrienden waar ik regelmatig mee op stap ga. Soms naar een concert, film, uit eten, museum. Twee van mijn vrienden zijn vorig jaar ook gescheiden. Dat heeft me nogal aangegrepen.

So far so good denk je misschien als je dit rijtje ziet, maar toch gaat het niet erg goed met me. Ik overweeg al een tijdje naar de huisarts te gaan voor een gesprek maar ik ben daar niet erg enthousiast over. Ruim dertig jaar geleden heb ik heel kort een medicijn geslikt tegen depressie die de symptomen alleen maar erger leken te maken. Na die ervaring me voorgenomen nooit meer aan allerlei pillen te beginnen. Mijn toenmalige vriendin (dit was in 1990-91) zat een jaar in De Viersprong in Halsteren en dat was een slechte tijd voor ons allebei. De therapie hielp haar ook helemaal niet. Ik denk dat dit allemaal wel verklaart waarom ik nogal huiverig ben voor therapie en medicatie. Maar ik moet toegeven dat ik nu zowel therapie als medicatie overweeg, maar ik wil eerst zoeken naar andere alternatieven om beter om te gaan met mijn gevoelens. Drugs en alcohol gebruik en drink ik trouwens zelden. Een enkele keer vape ik wel eens wat wiet en magic truffels vind ik soms ook leuk. Ik ben dan weer wel zwaar verslaafd aan nicotine en daar wil ik snel mee stoppen.

Dus mijn vraag is eigenlijk hoe anderen met depressies en angsten omgaan zonder therapie en medicatie (en ook drugs en alcohol) en of iemand mijn rijtje kan aanvullen met andere dagbestedingen.

Dank voor eventuele bijdragen en tips.

Als ik jou was zou ik toch wel therapie overwegen. Heeft mij super geholpen toen ik m'n best ervoor ging doen.

Volgens mij ben je al goed op weg. Je doet goede dingen om te ontspannen, dingen waar je blij van wordt. Je kunt overwegen om bij een sport of hobbyclub te gaan om wat meer contact met anderen te hebben. Ik proef uit je post dat er in die hoek nog wel een verlangen zit.

Voor wat betreft het dagboek: probeer een dankbaarheidslijstje te noteren en de slechte dingen niet op te schrijven.

 

[Manu76]

Nicotine verslaafd zijn, willen stoppen en toch roken is uitstekende combinatie om jezelf gek te maken.
Rook lekker door of stop, maar ga niet willen stoppen en toch roken .
Het is echt heel makkelijk om ermee te stoppen. Je moet:
1. Besluiten dat je echt alles op alles gaat zetten.
2 Één jaar mentaal drama accepteren (angst leegte etc.)
3 niet meer gaan twijfelen aan je besluit!
Heel veel succes toegewenst.

 

[Deadwing]

Als ik jou was zou ik toch wel therapie overwegen. Heeft mij super geholpen toen ik m'n best ervoor ging doen.

Volgens mij ben je al goed op weg. Je doet goede dingen om te ontspannen, dingen waar je blij van wordt. Je kunt overwegen om bij een sport of hobbyclub te gaan om wat meer contact met anderen te hebben. Ik proef uit je post dat er in die hoek nog wel een verlangen zit.

Voor wat betreft het dagboek: probeer een dankbaarheidslijstje te noteren en de slechte dingen niet op te schrijven.

Bedankt voor je reactie.

Ik overweeg therapie zeker. Maar naast mijn ervaringen met mijn ex die dus ruim een jaar was opgenomen, ben ik ook echt in een typische arbeidersbuurt opgegroeid. En zeker in die tijd was het niet aanstellen en gewoon doorgaan. Die mentaliteit zit er ook bij mij nog wel een beetje in. Al heb ik altijd veel interesse in psychologie gehad en sta ik wel degelijk open voor zoiets als therapie ondanks mijn terughoudendheid ervoor. Bovendien hebben twee vrienden van mij ook een therapeut en die zijn er enthousiast over. Ze hebben me ook allebei therapie aangeraden en dus aan het denken gezet.

Goed idee wat betreft het dagboek. Ik zal hier morgen aan denken.

 

[Deadwing]

Nicotine verslaafd zijn, willen stoppen en toch roken is uitstekende combinatie om jezelf gek te maken.
Rook lekker door of stop, maar ga niet willen stoppen en toch roken .
Het is echt heel makkelijk om ermee te stoppen. Je moet:
1. Besluiten dat je echt alles op alles gaat zetten.
2 Één jaar mentaal drama accepteren (angst leegte etc.)
3 niet meer gaan twijfelen aan je besluit!
Heel veel succes toegewenst.

Bedankt voor je reactie.

Klopt 100% wat je zegt. Dat weet ik maar al te goed na ruim dertig jaar roken en een paar keer stoppen..Het is eigenlijk een vreselijke verslaving.

 

[Manu76]

Bedankt voor je reactie.

Klopt 100% wat je zegt. Dat weet ik maar al te goed na ruim dertig jaar roken en een paar keer stoppen..Het is eigenlijk een vreselijke verslaving.

Ik heb meerdere keren een aantal jaren zonder nicotine kunnen leven in de laatste 30 jaar. 2x drie jaar en ondertussen weer 2 jaar en 9 maanden. Ik hoop nu echt niet weer de fout in te gaan!
Die periodes dat ik leef zonder constant nicotine nodig te hebben brengen me naar een evenwichtig leven. Zodra ik weer verslaafd raak, maak ik het mezelf alleen maar lastig.
Er zijn nog wel andere zaken die stress kunnen bieden, maar bij mij is nicotine de grootste boosdoener in dit leven.

 

[_shikantaza]

niet aanstellen en gewoon doorgaan.

Begrijpelijk, maar die aangeleerde overtuiging gaat je meer en meer dwars zitten. Therapie kan je helpen te deprogrammeren van dat soort niet-helpende gedachten. Maargoed, dat werkt pas als je er echt open voor staat en bereid bent er aan te werken. Volgens mij begint dat wel te komen. Prima tijd om therapie te gaan vragen. Er is waarschijnlijk wel een wachtlijst. Dus even bij de huisarts langs binnenkort!

 

[Damius]

Nicotine kan een vervelende algehele deprimerende teneur veroorzaken. In tegenstelling tot de meeste andere dopamine triggerende (hard drugs), zorgt het niet voor intense katers en werkt het niet bewustzijn-veranderend. Daarentegen zorgt het voor venijnige kortstondige dopamine rushes, die je nooit echt beter laten voelen maar veelal juist slechter wanneer je níet rookt. Al vanaf een paar minuten na de sigaret. Dat resulteert in tientallen discussies met jezelf per dag. Met daaronder vallend telkens een klein gevoel van zelf-afwijzing bij en na elke nieuwe sigaret. Onderschat het effect op je algehele gemoedstoestand vooral niet. Het zuigt de hele dag, continu, dag in dag uit, headspace, aandacht. Het leidt tot cognitieve dissonantie. Jaar in en jaar uit. Zeer sneaky.

Het is het serieus waard om naar het rookgedrag te kijken. Door nee te zeggen zul je trots worden op jezelf. En meer tijd krijgen om je bezig te houden met de mooie dingen in het leven. Ondergetekende ex roker spreekt hierbij uit ervaring.

succes!

 

[Koffieb00n]

Je schrijft over geld stress en stress omtrent je baan. Misschien dat daar de kern van het probleem ligt? Misschien wil het leven je wel een kant op duwen waarin je toch iets heel anders gaat doen waar je bijvoorbeeld minder werkt of iets totaal anders doet waar je meer (plezier/voldoening/nieuwe mensen) uit zult halen.

Je schrijft dat je ook veel met de toekomst bezig bent? Waarom? Misschien dat daar ook wel een deel van je probleem ligt waardoor je klachten krijgt.

Verder vind ik dat je de goede dingen al doet. Gezien je top 5. Ik vraag mij wel eens af of een leven zonder (of na genoeg geen) depressieve gevoelens mogelijk is. Het lijkt er voor mij ook wel een beetje bij te horen 🤷🏻. Ik ben iemand die veel in zn hoofd zit en het kan altijd beter en is nooit goed genoeg. Ik ben ook veel alleen. Dat zijn voor mij echt van die valkuilen waar ik op moet letten. Mensen om mij heen is voor mij toch echt de beste oplossing tegen depressie.

 

[Deadwing]

Begrijpelijk, maar die aangeleerde overtuiging gaat je meer en meer dwars zitten. Therapie kan je helpen te deprogrammeren van dat soort niet-helpende gedachten. Maargoed, dat werkt pas als je er echt open voor staat en bereid bent er aan te werken. Volgens mij begint dat wel te komen. Prima tijd om therapie te gaan vragen. Er is waarschijnlijk wel een wachtlijst. Dus even bij de huisarts langs binnenkort!

Ik maak volgende week een afspraak bij de huisarts. Hoop dat het lukt. Wachttijden bij mijn huisarts lopen soms op tot drie weken. Dat was bij mij tenminste het geval toen ik twee weken geleden een afspraak wilde maken voor iets anders. Toen de pijn in mijn been niet meer te harden was en ik weer belde kon ik ineens dezelfde dag nog langskomen..

 

[Deadwing]

Ik heb meerdere keren een aantal jaren zonder nicotine kunnen leven in de laatste 30 jaar. 2x drie jaar en ondertussen weer 2 jaar en 9 maanden. Ik hoop nu echt niet weer de fout in te gaan!
Die periodes dat ik leef zonder constant nicotine nodig te hebben brengen me naar een evenwichtig leven. Zodra ik weer verslaafd raak, maak ik het mezelf alleen maar lastig.
Er zijn nog wel andere zaken die stress kunnen bieden, maar bij mij is nicotine de grootste boosdoener in dit leven.

Het zou ook voor mij zeker een grote hulp zijn in mijn streven naar een beter leven en veel van de stress die ik heb wegnemen. Niet alleen lichamelijk en geestelijk maar ook financieel.

 

[Deadwing]

Nicotine kan een vervelende algehele deprimerende teneur veroorzaken. In tegenstelling tot de meeste andere dopamine triggerende (hard drugs), zorgt het niet voor intense katers en werkt het niet bewustzijn-veranderend. Daarentegen zorgt het voor venijnige kortstondige dopamine rushes, die je nooit echt beter laten voelen maar veelal juist slechter wanneer je níet rookt. Al vanaf een paar minuten na de sigaret. Dat resulteert in tientallen discussies met jezelf per dag. Met daaronder vallend telkens een klein gevoel van zelf-afwijzing bij en na elke nieuwe sigaret. Onderschat het effect op je algehele gemoedstoestand vooral niet. Het zuigt de hele dag, continu, dag in dag uit, headspace, aandacht. Het leidt tot cognitieve dissonantie. Jaar in en jaar uit. Zeer sneaky.

Het is het serieus waard om naar het rookgedrag te kijken. Door nee te zeggen zul je trots worden op jezelf. En meer tijd krijgen om je bezig te houden met de mooie dingen in het leven. Ondergetekende ex roker spreekt hierbij uit ervaring.

succes!

Ik ben het helemaal met je eens. Het vermindert angst en stress nauwelijks en ik ben de afgelopen vier jaar veel te veel gaan roken. Wil al jaren stoppen maar op een of andere manier mis ik toch de wilskracht om er een punt achter te zetten. De ervaringen van jou en anderen zullen me zeker aanmoedigen en uiteindelijk doen besluiten definitief te stoppen. Bedankt!!

 

[Manu76]

Het zou ook voor mij zeker een grote hulp zijn in mijn streven naar een beter leven en veel van de stress die ik heb wegnemen. Niet alleen lichamelijk en geestelijk maar ook financieel.

Hoe was je laatste periode zonder nicotine verslaving?
Mijn laatste drama van x jaar, was doordat ik stopte met roken adhv Champix (Varenicline). Dat ging niet goed en ik ben toen goed de mist in gegaan. Werk werd een drama, verslaving aan Benzodiazepines kwam erbij.. Psychiater en Psychologische ondersteuning erbij.. en het begon pas beter te gaan, toen ik bereid was echt alles op te geven om niet meer te roken. Toen dat eenmaal 3-6 maanden goed ging ruim 2 jaar terug, toen ging ik weer in mezelf geloven en ondertussen zie ik het wel weer zitten!

 

[Deadwing]

Je schrijft over geld stress en stress omtrent je baan. Misschien dat daar de kern van het probleem ligt? Misschien wil het leven je wel een kant op duwen waarin je toch iets heel anders gaat doen waar je bijvoorbeeld minder werkt of iets totaal anders doet waar je meer (plezier/voldoening/nieuwe mensen) uit zult halen.

Je schrijft dat je ook veel met de toekomst bezig bent? Waarom? Misschien dat daar ook wel een deel van je probleem ligt waardoor je klachten krijgt.

Verder vind ik dat je de goede dingen al doet. Gezien je top 5. Ik vraag mij wel eens af of een leven zonder (of na genoeg geen) depressieve gevoelens mogelijk is. Het lijkt er voor mij ook wel een beetje bij te horen 🤷🏻. Ik ben iemand die veel in zn hoofd zit en het kan altijd beter en is nooit goed genoeg. Ik ben ook veel alleen. Dat zijn voor mij echt van die valkuilen waar ik op moet letten. Mensen om mij heen is voor mij toch echt de beste oplossing tegen depressie.

Stress over geld en mijn baan is niet de kern van mijn probleem. Het zit veel dieper en is al veel langer aan de gang. Maar ik heb me altijd wel kunnen redden op een of andere manier. De echte kern van het probleem ligt volgens mij in mijn jeugd. Opgegroeid in een gezin met een vader die al jong arbeidsongeschikt was en zwaar depressief. Ik was altijd vrij timide en schuw als kind en werd vaak gepest in een typische arbeiderswijk waar je echt voor jezelf op moest komen. Dat veranderde allemaal wel na mijn achttiende maar ik ben altijd erg onzeker gebleven in relaties, werk, enz. En ik ben nu al 55. Is een drastische verandering nog mogelijk of is het al te laat? Dit zijn de angsten en twijfels waar ik mee dagelijks mee worstel.

Wat de toekomst betreft. Ik zal zeker niet de enige zijn die zich zorgen over de toekomst maakt als je ziet wat er de afgelopen jaren in Nederland alleen is gebeurd en natuurlijk de rest van de wereld. Op zich is bijvoorbeeld mijn baan wel ok maar het biedt weinig perspectieven en ik heb alleen maar een HAVO diploma. Kosten rijzen de pan uit en ik durf niet echt een jaar vooruit te kijken. Klinkt nogal negatief maar zo denk ik over mijn eigen toekomst.

Ik ben ook wel van mening hoor dat een leven zonder depressieve gevoelens waarschijnlijk niet mogelijk is. Het is iets waar je mee moet leren leven en omgaan volgens mij. En contact met mensen is inderdaad ook voor mij heel erg belangrijk. Gelukkig heb ik een paar goede vrienden waar ik veel mee kan bespreken. Twee zijn vorig jaar gescheiden (ook in de 50) en door een diep dal gegaan.

 

[Deadwing]

Hoe was je laatste periode zonder nicotine verslaving?
Mijn laatste drama van x jaar, was doordat ik stopte met roken adhv Champix (Varenicline). Dat ging niet goed en ik ben toen goed de mist in gegaan. Werk werd een drama, verslaving aan Benzodiazepines kwam erbij.. Psychiater en Psychologische ondersteuning erbij.. en het begon pas beter te gaan, toen ik bereid was echt alles op te geven om niet meer te roken. Toen dat eenmaal 3-6 maanden goed ging ruim 2 jaar terug, toen ging ik weer in mezelf geloven en ondertussen zie ik het wel weer zitten!

Dan ben je door een diep dal gegaan. Wat fijn te lezen dat het nu veel beter met je gaat!
Ik ben een paar keer voor een paar weken maar gestopt. Nooit lang dus. Ik moet altijd aan mijn vader denken die op zijn 35e in 1969 van de ene dag op de andere stopte en nooit meer een sigaret heeft aangeraakt. Dat heeft de hele familie altijd verbaasd want hij was geen man met doorzettingsvermogen. Door een ongeluk al op jonge leeftijd afgekeurd en altijd zwaar depressief geweest. Hij was geen slechte vader voor mij hoor, maar was altijd met zijn eigen lichaam en zichzelf bezig. Geen aandacht voor zijn omgeving. Dus dat zo iemand zo kon stoppen begrijp ik nu nog steeds niet. En ondanks dat hij altijd thuiszat dronk hij geen alcohol en gebruikte ook nooit geen drugs. In het verleden veel kritiek op hem gehad maar ook bewondering.

Ik heb onlangs er aan gedacht Champix te bestellen. Maar een collega van mij had daar ook slechte ervaringen mee dus ik zag er vanaf. Nicotinell pleisters en kauwgum liggen hier klaar voor gebruik. Een vriend van mij heeft vorige week een vaper gekocht en raadde mij aan dat ook te doen. Volgens mij is de enige oplossing gewoon echt Cold Turkey stoppen zonder allerlei hulpmiddelen zoals mijn vader dat in 1969 deed.

 

[Manu76]

Volgens mij is de enige oplossing gewoon echt Cold Turkey stoppen zonder allerlei hulpmiddelen zoals mijn vader dat in 1969 deed.

Precies, en als je dus wat extra depressie/ angsten en stress accepteert en vooral niet twijfelen (een trekje bestaat echt niet), dan is het echt heel goed te doen.
Ik kan wel het boek van Allen Carr (easy way) aanraden bijvoorbeeld. Als je dat leest wordt het ook erg makkelijk om met cravings om te gaan.

 

[Deadwing]

Ik ga Allen Carr en zijn boek zometeen Googlen. Nogmaals bedankt!

 

[Damius]

Ik heb onlangs er aan gedacht Champix te bestellen. Maar een collega van mij had daar ook slechte ervaringen mee dus ik zag er vanaf. Nicotinell pleisters en kauwgum liggen hier klaar voor gebruik. Een vriend van mij heeft vorige week een vaper gekocht en raadde mij aan dat ook te doen. Volgens mij is de enige oplossing gewoon echt Cold Turkey stoppen zonder allerlei hulpmiddelen zoals mijn vader dat in 1969 deed.

Cold turkey is in mijn optiek de enige ‘way to go’. Jouw beloningssysteem heeft een harde reset nodig. Het snelst en effectief is door dit recht in de ogen te kijken. Ik was drie dagen light headed. Daarna trokken de fysieke klachten weg. Dealen met de cravings wordt de uitdaging. Het onderscheid zich dan niet veel van andere verslavingen. In die zin is het wellicht ook goed eens wat algemene podcasts te beluisteren rond verslaving. Hoe het werkt en hoe ermee om te gaan.

 

[Mindless]

Stress over geld en mijn baan is niet de kern van mijn probleem. Het zit veel dieper en is al veel langer aan de gang. Maar ik heb me altijd wel kunnen redden op een of andere manier. De echte kern van het probleem ligt volgens mij in mijn jeugd.

Dat kan wel zijn, maar de oplossing is altijd alleen nu. Ik zie (naar mijn mening) mensen vaak ook teveel graven in het verleden. Dat kan op die manier eindeloos doorgaan.

Opgegroeid in een gezin met een vader die al jong arbeidsongeschikt was en zwaar depressief. Ik was altijd vrij timide en schuw als kind en werd vaak gepest in een typische arbeiderswijk waar je echt voor jezelf op moest komen. Dat veranderde allemaal wel na mijn achttiende maar ik ben altijd erg onzeker gebleven in relaties, werk, enz.

Soort van herkenbaar in de zin van onzeker zijn gebleven in mijn volwassen leven.

En ik ben nu al 55. Is een drastische verandering nog mogelijk of is het al te laat? Dit zijn de angsten en twijfels waar ik mee dagelijks mee worstel.

Naar mijn mening is dat absoluut mogelijk. Ik heb het gedaan in mijn eind dertiger jaren. Misschien dat het moeilijker is in je mid 50's, maar ik geloof absoluut dat het kan míts je zélf op het punt kan komen dat je het zélf gelooft. Dat is cruciaal.

Wat de toekomst betreft. Ik zal zeker niet de enige zijn die zich zorgen over de toekomst maakt als je ziet wat er de afgelopen jaren in Nederland alleen is gebeurd en natuurlijk de rest van de wereld. Op zich is bijvoorbeeld mijn baan wel ok maar het biedt weinig perspectieven en ik heb alleen maar een HAVO diploma. Kosten rijzen de pan uit en ik durf niet echt een jaar vooruit te kijken. Klinkt nogal negatief maar zo denk ik over mijn eigen toekomst.

Misschien klinkt dat negatief ja, maar ik denk dat het goed is om eerlijk tegenover jezelf te zijn qua je gevoelens. Zie je het somber in, geef dat dan ook toe aan jezelf.

Tegelijkertijd denk ik dat dat allemaal compleet kan omslaan als je je mindset om weet te gooien. Als jij op het punt kan komen dat je daadwerkelijk gelooft in dat je een gouden toekomst hebt, is het een gouden toekomst die je zult krijgen.

Ik ben ook wel van mening hoor dat een leven zonder depressieve gevoelens waarschijnlijk niet mogelijk is. Het is iets waar je mee moet leren leven en omgaan volgens mij.

Sta er voor open dat je mening daarin misschien niet correct is. Als je je afsluit van die mogelijkheid, is er 0,0 kans dat je eruit komt.

Mijn mening hierover:

Trieste gevoelens van tijd tot tijd zullen er komen en mógen er ook komen. Maar depressie is iets anders. Ik wéét dat ik zelf beslis of ik mij depressief laat maken door gevoelens, of niet.

En contact met mensen is inderdaad ook voor mij heel erg belangrijk. Gelukkig heb ik een paar goede vrienden waar ik veel mee kan bespreken. Twee zijn vorig jaar gescheiden (ook in de 50) en door een diep dal gegaan.

Dat is ook zeer belangrijk.

Maar wees zéér kritisch op je vrienden en sowieso de mensen waarmee je omgaat. De mensen waarmee je omgaat bepalen voor een groot deel wie jij bent in de wereld.

 

[Levensgenieter🌈]

Je bewust worden van psychologische denkfouten, die we allemaal maken. Dit zorgt ervoor dat je beter kan relativeren, en het leven wat minder zwaar voelt?
Zie deze link:

Veel voorkomende denkfouten en automatische gedachten

Denkfouten automatische gedachten

heartfulness.be

 

[Deadwing]

Je bewust worden van psychologische denkfouten, die we allemaal maken. Dit zorgt ervoor dat je beter kan relativeren, en het leven wat minder zwaar voelt?
Zie deze link:

Bedankt voor de link! Ik ga die morgen lezen.

 

[Koffieb00n]

Bedankt voor het delen @Natozlato !

 

[Mindless]

Is een drastische verandering nog mogelijk of is het al te laat? Dit zijn de angsten en twijfels waar ik mee dagelijks mee worstel.

Nog even hierop terugkomend:

Je moet hierin een keuze gaan maken. En niet alleen jij, maar wij allemaal.

Het is ook lastig, want we hebben verschillende zijden aan ons. 1 zo'n zijde zoekt of neigt naar de weg van de minste weerstand en naar "zekerheid": iets doen wat "goed genoeg" is, iets doen wat je (relatief) bekend is, iets doen waar je min of meer "garantie" hebt dat het zo zal gaan als je het voor jezelf gepland hebt.

Maar zoals je zelf misschien ook wel weet kun je al die dingen voor elkaar hebben en dat er dan toch nog iets knaagt. Dit draait namelijk allemaal alleen maar om overleven en is uiteindelijk gebaseerd op angst.

Maar er is iets anders in je dat daar allemaal geen genoegen mee neemt en dat is wat gaat knagen aan mensen als je alleen maar bezig bent met de relatief "veilige", "zekere", bekende dingen. Laat ik het beestje nou maar gewoon bij de naam noemen: je ziel neemt niet genoegen met deze dingen. Je kunt nog zo'n comfortabel leventje leiden met op het eerste oog (vanuit sociaal maatschappelijk standpunt bekeken) alles dik voor mekaar. Je ziel geeft geen moer om die dingen. Je ziel is hier niet om te overleven, maar om te léven. Om te groeien. Om jou je hart te laten volgen en dát te kiezen wat juist eng voor je is, maar waarvan je tegelijkertijd weet dat je het moet doen om volop te leven.

Imo is daar geen houdbaarheidsdatum aan. Het is nooit te laat om je hart te gaan volgen. Ja, misschien als je op je sterfbed ligt dan. Maar zolang je nog gewoon functioneert, kun je alles omgooien.

En dit is het gekke:

Je (en iedereen) hebt de volledige capaciteit om dat te doen, maar dat wéét je pas, wanneer je daadwerkelijk die stap zet en het diepe in springt.


Uiteindelijk komt het op 1 keuze neer:

Laat je je leiden door angst, of door liefde. En dan niet liefde in de zoetsappige romantische zin van het woord, maar liefde in de zin van een openheid in jezelf. In plaats van een NEE tegen het leven (angst) een volmondige JA (liefde).

Het begin is moeilijk, maar zolang je de keuze niet maakt zul je in die angst blijven leven, wat oneindig veel pijnlijker is.




We zijn hier om die held te worden. En wat dat dan precies inhoudt, die held, dat is compleet persoonlijk/verschilt per persoon. Dat weet je alleen zelf, wanneer je het voor jezelf realiseert in je daadwerkelijke leven middels je acties.

Je 'ziel' (je hoeft het niet zo te noemen, maar dan weet je misschien wat ik bedoel) speelt alleen high stakes games. Het is alles of niets. Het is ofwel lijden omdat je je volle potentie niet uitleeft, of het is je volle potentie uitleven. En het gaat ook niet om de held te worden in andermans' ogen, maar jij moet jezelf in de spiegel kunnen aankijken en zeggen (en menen): "ik ben trots op jou, op wat je (ik) bereikt hebt, ondanks alles." Dat begint met een idee, maar moet vervolmaakt worden middels actie.

 

[Deadwing]

Het is ook lastig, want we hebben verschillende zijden aan ons. 1 zo'n zijde zoekt of neigt naar de weg van de minste weerstand en naar "zekerheid": iets doen wat "goed genoeg" is, iets doen wat je (relatief) bekend is, iets doen waar je min of meer "garantie" hebt dat het zo zal gaan als je het voor jezelf gepland hebt.

Maar zoals je zelf misschien ook wel weet kun je al die dingen voor elkaar hebben en dat er dan toch nog iets knaagt. Dit draait namelijk allemaal alleen maar om overleven en is uiteindelijk gebaseerd op angst.

Dit herken ik heel erg. Ik heb altijd dat conflict gevoeld van aanpassen aan de maatschappij en tegelijkertijd streven naar innerlijke rust. Op een of andere manier is het me nooit gelukt beiden in mijn leven goed te integreren. Ik mediteer bijvoorbeeld al ruim dertig jaar (wel met lange tussenpozen) en ben altijd op zoek geweest naar mezelf. De hang naar het spirituele (bij gebrek aan een beter woord) is er altijd geweest. En materialistisch ben ik ook nooit geweest.
Ik hecht zeker wel waarde aan bepaalde materiele spullen van goede kwaliteit maar niet eens zo heel veel. Ik heb ook al heel lang de behoefte om uit mijn çomfort zone te breken maar weet eigenlijk niet eens goed hoe..

Maar er is iets anders in je dat daar allemaal geen genoegen mee neemt en dat is wat gaat knagen aan mensen als je alleen maar bezig bent met de relatief "veilige", "zekere", bekende dingen. Laat ik het beestje nou maar gewoon bij de naam noemen: je ziel neemt niet genoegen met deze dingen. Je kunt nog zo'n comfortabel leventje leiden met op het eerste oog (vanuit sociaal maatschappelijk standpunt bekeken) alles dik voor mekaar. Je ziel geeft geen moer om die dingen. Je ziel is hier niet om te overleven, maar om te léven. Om te groeien. Om jou je hart te laten volgen en dát te kiezen wat juist eng voor je is, maar waarvan je tegelijkertijd weet dat je het moet doen om volop te leven.

Imo is daar geen houdbaarheidsdatum aan. Het is nooit te laat om je hart te gaan volgen. Ja, misschien als je op je sterfbed ligt dan. Maar zolang je nog gewoon functioneert, kun je alles omgooien.

Zoals ik hierboven al zei. Een sterke behoefte om te breken met wat vertrouwd is en veilig maar tegelijkertijd eigenlijk al niet eens meer weten hoe te beginnen. Of ik weet het eigenlijk wel maar ben inderdaad heel bang opnieuw te beginnen of zelfs maar even te luisteren naar wat mijn ziel wilt.

Ik heb een ander lang bericht van je nog niet eens beantwoord en dat wil ik morgen of overmorgen nog doen. Het geeft me genoeg stof tot nadenken en ik moet jouw berichten altijd goed doornemen en op me in laten werken.

Heel erg bedankt voor alle tijd en moeite die je er in steekt!

 

[_shikantaza]

Zoals ik hierboven al zei. Een sterke behoefte om te breken met wat vertrouwd is en veilig maar tegelijkertijd eigenlijk al niet eens meer weten hoe te beginnen. Of ik weet het eigenlijk wel maar ben inderdaad heel bang opnieuw te beginnen of zelfs maar even te luisteren naar wat mijn ziel wilt.

Kun je samen met een psycholoog prima aan werken 👍

Toen ik er eenmaal aan begon kwam ik er achter dat ik keuzes maken moeilijk vond omdat ik van mijzelf (o.a. door mijn opvoeding) geen fouten mocht maken. Dat zag ik daarvoor helemaal niet in. Dat is niet morgen of over een week of maand of jaar geregeld maar jij kunt er ook achter komen wat jou tegenhoudt en daar aan werken.

 

[BrieMetDeBril]

Depressie kan erg lastig worden als je erin blijft hangen. Ik heb dit als kind al, heb ook chronische depressie en medicatie wil ik ook niet.
Therapie ook geprobeerd, maar ook geen passende hulp kunnen vinden rondom de depressie.
Ik heb het geaccepteerd dat ik anders denk en doe dan anderen, en dat heeft me goed gedaan.
Momenteel zit ik weer in de lift omhoog, pak alles ervan wat ik kan pakken omdat ik weet dat dit tijdelijk is.
Mijn langste "goede" periode is 8 maanden geweest. Hoe ouder ik word, hoe langer de ups & downs zijn. Gelukkig beiden.
Het inzicht wat ik eruit heb gehaald afgelopen jaren, de signalen en mijn omgeving die me daarin steunen hebben het hoofd boven water weten te houden.

Je bent echt niet alleen hierin, en toch adviseer ik wel naar een HA of dergelijke te gaan, als je lang ermee blijft rondlopen word het misschien erger of verlies je grip op de situatie.
Veel succes en sterkte.

 

[Deadwing]

Kun je samen met een psycholoog prima aan werken 👍

Toen ik er eenmaal aan begon kwam ik er achter dat ik keuzes maken moeilijk vond omdat ik van mijzelf (o.a. door mijn opvoeding) geen fouten mocht maken. Dat zag ik daarvoor helemaal niet in. Dat is niet morgen of over een week of maand of jaar geregeld maar jij kunt er ook achter komen wat jou tegenhoudt en daar aan werken.

Echt belangrijke keuzes maken, wordt volgens mij (voor mij in ieder geval) steeds moeilijker naarmate je ouder wordt. En ik ben ook nooit goed geweest in goede keuzes maken omdat ik altijd twijfel. Soms zelfs over de kleinste dingen. De vele positieve reacties op dit forum hebben me zeker al gemotiveerd sneller actie te ondernemen. Dus bij deze nogmaals bedankt!

 

[Deadwing]

Depressie kan erg lastig worden als je erin blijft hangen. Ik heb dit als kind al, heb ook chronische depressie en medicatie wil ik ook niet.
Therapie ook geprobeerd, maar ook geen passende hulp kunnen vinden rondom de depressie.
Ik heb het geaccepteerd dat ik anders denk en doe dan anderen, en dat heeft me goed gedaan.
Momenteel zit ik weer in de lift omhoog, pak alles ervan wat ik kan pakken omdat ik weet dat dit tijdelijk is.
Mijn langste "goede" periode is 8 maanden geweest. Hoe ouder ik word, hoe langer de ups & downs zijn. Gelukkig beiden.
Het inzicht wat ik eruit heb gehaald afgelopen jaren, de signalen en mijn omgeving die me daarin steunen hebben het hoofd boven water weten te houden.

Je bent echt niet alleen hierin, en toch adviseer ik wel naar een HA of dergelijke te gaan, als je lang ermee blijft rondlopen word het misschien erger of verlies je grip op de situatie.
Veel succes en sterkte.

Het erin blijven hangen is inderdaad een ernstig probleem. Gelukkig kan ik terugvallen op een paar goede vrienden die zelf ook het nodige op hun dak hebben gekregen. Scheiding, begeleid wonen via ggz, enz, enz. Ik heb ook collega's die adhd hebben en autistisch zijn. Ik realiseer me dus echt goed dat ik zeker niet de enige ben die depressief is.

Ik denk dat ik me in maart begon af te vragen of het niet veel erger was geworden dan daarvoor. Normaal heb ik altijd veel plezier als ik een avondje met vrienden naar een concert ga, uit eten of naar de bios. Ik besefte ineens de ochtend na een avondje uit dat ik me slechter voelde dan ik normaal doe na een uitje en dat vond ik wel beangstigend.

Een andere factor die ook zeker meespeelt maar in mijn topic nog niet eens besproken is, is het slechte weer van de afgelopen zeven maanden. Hier heeft iedereen natuurlijk last van maar de een zal er ongetwijfeld gevoeliger voor zijn dan een ander. Dit weekend hebben we prachtig weer gehad en mijn stemming was al een stuk beter en ik voelde me ook veel actiever.

Dank je wel. Ik wens jou ook veel succes en sterkte.

 

[Deadwing]

Dat kan wel zijn, maar de oplossing is altijd alleen nu. Ik zie (naar mijn mening) mensen vaak ook teveel graven in het verleden. Dat kan op die manier eindeloos doorgaan.

Ik geloof ook wel dat teveel graven in het verleden niet veel zin heeft. Maar het kan wel nuttig zijn om het leren los te laten. Afhankelijk van hoe traumatisch je zelf je jeugd hebt ervaren. Dan kan erin diggen wel goed zijn maar het moet inderdaad niet eeuwig duren. Leven in het nu is eigenlijk de enige echte oplossing maar in de praktijk heel moeilijk vol te houden. Boeddhisme en Krishnamurti hebben me al vroeg in mijn tienertijd geleerd dat we lijden omdat we constant of in het verleden of in de toekomst met onze gedachten bezig zijn maar hoeveel mensen zijn nu werkelijk in staat om zo te leven..Ik in ieder geval niet.

Sta er voor open dat je mening daarin misschien niet correct is. Als je je afsluit van die mogelijkheid, is er 0,0 kans dat je eruit komt.

Ik ben zonder meer bereid toe te geven dat mijn mijn mening niet juist kan zijn. Ik hoop het zelfs van harte!

Maar wees zéér kritisch op je vrienden en sowieso de mensen waarmee je omgaat. De mensen waarmee je omgaat bepalen voor een groot deel wie jij bent in de wereld.

Klopt ook als een bus. Ik heb me nogal eens vergist in de mensen waar ik mee omging. Geldt ook voor sommige relaties die ik lang geleden had. De meeste vrienden die ik heb ken ik al tientallen jaren. Intelligent, goed opgeleid, door en door fatsoenlijke mensen. Kan me geen betere vrienden voorstellen. Een paar van dit soort vrienden betekent veel meer voor me dan uithangen met een grote groep die vroeg of laat toch uit elkaar valt. Spreek uit ervaring.

 

[Mindless]

Ik geloof ook wel dat teveel graven in het verleden niet veel zin heeft. Maar het kan wel nuttig zijn om het leren los te laten. Afhankelijk van hoe traumatisch je zelf je jeugd hebt ervaren. Dan kan erin diggen wel goed zijn maar het moet inderdaad niet eeuwig duren. Leven in het nu is eigenlijk de enige echte oplossing maar in de praktijk heel moeilijk vol te houden. Boeddhisme en Krishnamurti hebben me al vroeg in mijn tienertijd geleerd dat we lijden omdat we constant of in het verleden of in de toekomst met onze gedachten bezig zijn maar hoeveel mensen zijn nu werkelijk in staat om zo te leven..Ik in ieder geval niet.

Wat daarbij enorm kan helpen (in mijn ervaring) is het inzicht dat je altijd alleen maar in het hier en nu bent en nog nooit ook maar een milliseconde in het verleden of de toekomst bent geweest.

Dat kun je met je verstand misschien al wel begrijpen, maar als die echte realisatie er een paar keer als een shock bij je inslaat: tijd. bestaat. niet. Dan kun je langzaam (of snel) uit de illusie ontwaken. Je zult nog steeds tijd als concept kunnen (en moeten) gebruiken, maar je weet dat de realiteit is dat je het hier en nu niet eens kúnt ontsnappen, al zou je het willen.

Ik ben zonder meer bereid toe te geven dat mijn mijn mening niet juist kan zijn. Ik hoop het zelfs van harte!

Snap ik!

Klopt ook als een bus. Ik heb me nogal eens vergist in de mensen waar ik mee omging. Geldt ook voor sommige relaties die ik lang geleden had. De meeste vrienden die ik heb ken ik al tientallen jaren. Intelligent, goed opgeleid, door en door fatsoenlijke mensen. Kan me geen betere vrienden voorstellen. Een paar van dit soort vrienden betekent veel meer voor me dan uithangen met een grote groep die vroeg of laat toch uit elkaar valt. Spreek uit ervaring.

Zeker, dat is oneindig veel meer waard.

 

[Koffieb00n]

Een andere factor die ook zeker meespeelt maar in mijn topic nog niet eens besproken is, is het slechte weer van de afgelopen zeven maanden. Hier heeft iedereen natuurlijk last van maar de een zal er ongetwijfeld gevoeliger voor zijn dan een ander. Dit weekend hebben we prachtig weer gehad en mijn stemming was al een stuk beter en ik voelde me ook veel actiever.

Jup wilde het nog posten. Voor mij ook heel merkbaar. We hebben dit jaar echt slecht weer gehad, het hield maar niet op. Vakantie met super weer deed me ook echt opbloeien. En dit weekend was ook top. Doet echt veel met een mens dat zonnetje ☀️.

 

[Mindless]

Jup wilde het nog posten. Voor mij ook heel merkbaar. We hebben dit jaar echt slecht weer gehad, het hield maar niet op. Vakantie met super weer deed me ook echt opbloeien. En dit weekend was ook top. Doet echt veel met een mens dat zonnetje ☀️.

Not gonna lie, het is super fijn met het zonnetje er eindelijk weer meer bij en prefereer het ook boven dat grijze. Maar het is best slecht om je mood erg- of zelfs helemaal van het weer af te laten hangen. Want nu is het fijn, maar wat als we straks weer 8 maanden geen zon krijgen? Dan zal het weer zijn alsof die zon er nooit geweest is.

Hoe corny het misschien ook klinkt, de échte zon (die altijd schijnt) is niet die geel oranje bol daar buiten, maar is in jezelf, ís jezelf. Als je dat niet in dit leven realiseert, heb je het allerbelangrijkste in je leven gemist.

 

[Koffieb00n]

Kweenie man @Mindless . Iedereen is anders, en iedereen zoekt naar iets wat voor hem of haar werkt. Ik merk ook dat ik (nog) niet zo open sta jouw visie. Maar ik heb wel de hoop dat ik er met de tijd anders naar zal kijken.

In het nu leven is daarentegen wel iets wat mij helpt. Maar mijn hoofd heeft nu eenmaal iets dat zich altijd weer neigt om in het verleden te zitten of in de toekomst. Dus dat herken ik gelukkig wel vaker, en dan probeer ik daar weg van te blijven.

 

[Mindless]

Kweenie man @Mindless . Iedereen is anders, en iedereen zoekt naar iets wat voor hem of haar werkt. Ik merk ook dat ik (nog) niet zo open sta jouw visie. Maar ik heb wel de hoop dat ik er met de tijd anders naar zal kijken.

Natuurlijk heeft iedereen zijn eigen manieren om geluk proberen te vinden, ik geef alleen het feit aan dat de natuur van de zon zo is dat: soms is 'ie er, soms is 'ie er niet. Dat is een feit. Als je dáár veel gewicht aan geeft voor wat betreft je mood, dan maak je jezelf afhankelijk. Dan kan het niet anders dat je highs en lows ervaart in je mood door een externe factor.

Iedereen zal dit toch voor zichzelf moeten ontdekken, maar is het tenminste niet logisch om je mood niet af te laten hangen van externe factoren?

 

[Koffieb00n]

Nee maar dit is overdreven. Het is prima dat het af en toe bewolkt is of regent. Maar bro het leek wel 7 maanden storm 😂.

 

[Mindless]

Nee maar dit is overdreven. Het is prima dat het af en toe bewolkt is of regent. Maar bro het leek wel 7 maanden storm 😂.

Sure, leuk is anders. Maar als je daardoor in een depressie glijdt, ligt dat niet aan de (afwezigheid van de) zon, maar aan je eigen onvermogen om geluk uit jezelf te halen.

 

[Koffieb00n]

Edit: Zat er nog even over na te denken. Het ligt bij mij wel complexer dan dat. Het is niet zo zwart wit als het onvermogen om geluk uit jezelf te halen.

 

[_shikantaza]

Edit: Zat er nog even over na te denken. Het ligt bij mij wel complexer dan dat. Het is niet zo zwart wit als het onvermogen om geluk uit jezelf te halen.

Tuurlijk. Er ligt een heel leven aan ervaring/opvoeding/conditionering onder, en het leven is gewoon een ingewikkelde verzameling van van alles en nog wat. Maar het resulterende perspectief is wel kneedbaar.

 

[MR_CHIP]

wat een interessant topic heel helpend voor me vooral een hele pakkende titel t.o.v. mijn leefstijl/gedachtegang

 

[_shikantaza]

wat een interessant topic heel helpend voor me vooral een hele pakkende titel t.o.v. mijn leefstijl/gedachtegang

't Is hard werken, maar ook jij kunt veranderen 👍