Kan vriendschap net zo waardevol zijn als therapie?

[Deadwing]

Dit is een vraag die ik een paar dagen geleden op een ander forum tegenkwam en ik vond het erg interessant.

Voor mij persoonlijk is echte vriendschap heel belangrijk. Vooral denk ik omdat ik vrijwel geen familie meer heb om op terug te vallen. De afgelopen vier jaar zijn door diverse omstandigheden vaak nogal moeilijk voor me geweest (begon dus met Covid en de lockdowns) en ik heb me vaak afgevraagd hoe ik het zonder vrienden had volgehouden. Ik heb een vrij kleine maar wel hechte vriendenkring die goed op de hoogte zijn van mijn problemen en waar ik heel veel mee kan bespreken. Tegelijkertijd sta ik altijd open voor ze als ze bij mij hun hart willen uitstorten.

Het is wel zo dat er een aantal dingen zijn die ik ook met vrienden nooit echt aandurf te bespreken. Dus dan zou therapie een geschikte en aanvullende hulp kunnen zijn. Toch merk ik vrijwel altijd dat een heel goed en open gesprek met een vriend(in) me weer even op het juiste pad kan brengen. Dus vriendschap heeft zeker een bepaalde therapeutische waarde voor me maar ik moet toegeven dat ik op een punt ben beland in mijn leven waar ik therapie als aanvulling waarschijnlijk wel nodig heb.

Mijn vraag is dus of jullie van mening zijn dat echte vriendschap net zo waardevol kan zijn als therapie. En ik bedoel dan voor personen die nog redelijk normaal kunnen functioneren zonder urgente hulp. Want dan is vriendschap een waardevolle aanvulling maar waarschijnlijk niet voldoende.

Bedankt weer voor enige feedback.

 

[Mindless]

Dit is een vraag die ik een paar dagen geleden op een ander forum tegenkwam en ik vond het erg interessant.

Voor mij persoonlijk is echte vriendschap heel belangrijk. Vooral denk ik omdat ik vrijwel geen familie meer heb om op terug te vallen. De afgelopen vier jaar zijn door diverse omstandigheden vaak nogal moeilijk voor me geweest (begon dus met Covid en de lockdowns) en ik heb me vaak afgevraagd hoe ik het zonder vrienden had volgehouden. Ik heb een vrij kleine maar wel hechte vriendenkring die goed op de hoogte zijn van mijn problemen en waar ik heel veel mee kan bespreken. Tegelijkertijd sta ik altijd open voor ze als ze bij mij hun hart willen uitstorten.

Het is wel zo dat er een aantal dingen zijn die ik ook met vrienden nooit echt aandurf te bespreken. Dus dan zou therapie een geschikte en aanvullende hulp kunnen zijn. Toch merk ik vrijwel altijd dat een heel goed en open gesprek met een vriend(in) me weer even op het juiste pad kan brengen. Dus vriendschap heeft zeker een bepaalde therapeutische waarde voor me maar ik moet toegeven dat ik op een punt ben beland in mijn leven waar ik therapie als aanvulling waarschijnlijk wel nodig heb.

Bedankt weer voor enige feedback.

Zeker weten!

Ik heb een paar echte vrienden en 1 ervan steekt daar nog bovenuit als long time BFF (als ik het even in hedendaagse taal zou zeggen). Met hem kan ik werkelijk álles bespreken. Het gaat tegenwoordig helaas meestal over hem omdat het niet goed gaat in zijn thuissituatie. Hij zegt er enorm veel aan te hebben om hierover met mij te kunnen praten. Maar het is ook andersom geweest.

Therapie heeft zeker zijn plek, maar ik denk dat je met een paar of slechts 1 echte vriend al veel kunt doen wat dan met therapie niet meer hoeft. Al helemaal in combinatie met goede zelfreflectie en zelfliefde.

 

[FerdFatoehaus]

Ligt heel erg aan de reden waarom je therapie nodig hebt denk ik.

Vrienden zijn geen hulpverleners.

 

[Deadwing]

Ik heb een paar echte vrienden en 1 ervan steekt daar nog bovenuit als long time BFF (als ik het even in hedendaagse taal zou zeggen). Met hem kan ik werkelijk álles bespreken. Het gaat tegenwoordig helaas meestal over hem omdat het niet goed gaat in zijn thuissituatie. Hij zegt er enorm veel aan te hebben om hierover met mij te kunnen praten. Maar het is ook andersom geweest.

Klopt helemaal. Al heb je maar een zo'n vriend. Dat kan al genoeg zijn. Ik heb er gelukkig drie.

 

[Deadwing]

Vrienden zijn geen hulpverleners.

Klopt natuurlijk ook. Ik ga mijn topic dan ook een beetje aanpassen.

 

[Proxima]

Afhankelijk van de situatie kan je genoeg hebben aan je vrienden, of daarnaast toch echt behoefte hebben aan professionele hulp.

Vrienden zijn vitaal voor o.a. sociale reflectie, terwijl voor professionele behandeltrajecten je een goede therapeut nodig hebt.

Een goede therapeut weet bijvoorbeeld beter om te gaan met zaken als (complex) trauma en is daarin de juiste weg om jou daarin te begeleiden in een veilige omgeving.

Het is dus erg afhankelijk waarvoor je hulp nodig hebt en daarmee of je het bij je vrienden kan houden of dat je professionele hulp in moet schakelen.

En indien je het niet zeker weet dan kan je ook eerst een intake gesprek voeren bij een professionele therapeut die jou dan verder kan adviseren.

 

[Mindless]

Ligt heel erg aan de reden waarom je therapie nodig hebt denk ik.

Vrienden zijn geen hulpverleners.

Klopt, maar ik denk dat aan de andere kant therapie ook vaak wordt aangewend, daar waar de combinatie echte vriendschap(pen), zelfreflectie en zelfliefde zou volstaan of zelfs een betere oplossing zou zijn.

Natuurlijk kan soms therapie ook juist weer nodig zijn om überhaupt op dat punt van vriendschap (betekenisvolle communicatie met naasten), zelfreflectie en zelfliefde te kunnen komen.

En inderdaad, soms is het probleem te complex om op te lossen zonder professional, zoals bijvoorbeeld diep trauma.

 

[MyLittlePonyPack]

Misschien als je lichte psychische problemen hebt wel. Dan kan een vriendschap en goede gesprekken daarmee heel helpend en helend zijn. Zelfs gesprekken met onbekenden kunnen dat zijn omdat je dan toch vaak ook nog makkelijker praat dan tegen mensen die dichtbij je staan.

Maar ik heb bijvoorbeeld een complexe PTSS en daar heb ik toch echt wel professionele hulpverlening bij nodig gehad. Vrienden zijn geen hulpverleners en met dat soort diagnoses heb je wel meer nodig dan alleen een vriendschappelijk gesprek.

 

[FerdFatoehaus]

Klopt, maar ik denk dat aan de andere kant therapie ook vaak wordt aangewend, daar waar de combinatie echte vriendschap(pen), zelfreflectie en zelfliefde zou volstaan of zelfs een betere oplossing zou zijn.

Natuurlijk kan soms therapie ook juist weer nodig zijn om überhaupt op dat punt van vriendschap (betekenisvolle communicatie met naasten), zelfreflectie en zelfliefde te kunnen komen.

En inderdaad, soms is het probleem te complex om op te lossen zonder professional, zoals bijvoorbeeld diep trauma.

Als je zelfreflectie en zelfliefde niet in je hebt, nooit hebt geleerd of om andere redenen daar niet bij komt vraag ik me sterk af wat je als als vriend daar in kan betekenen. Denk dat het ongezond is om zo sterk terug te vallen op vrienden buiten een advies, een luisterend oor/begrip of bemoedigende woorden om.

Ik heb het al te vaak meegemaakt in mijn kringen dat zulke situaties uiteindelijk een wig drijven in een vriendschap.

 

[Mindless]

Als je zelfreflectie en zelfliefde niet in je hebt, nooit hebt geleerd of om andere redenen daar niet bij komt vraag ik me sterk af wat je als als vriend daar in kan betekenen. Denk dat het ongezond is om zo sterk terug te vallen op vrienden buiten een advies of bemoedigende woorden om.

Ik heb het al te vaak meegemaakt in mijn kringen dat zulke situaties uiteindelijk een wig drijven in een vriendschap.

Nee, ik bedoelde dat als je én vriendschap én zelfreflectie én zelflliefde combineert, je al zoveel kunt oplossen/genezen, zonder therapie. Niet dat vriendschap je zomaar even zelfreflectie of zelfliefde kan geven als je dat al niet kunt/hebt.

Edit:
Ik denk dat het beste wat je voor iemand hierin kunt doen, is leiden door voorbeeld. Door voor jezelf een leven met zelfreflectie en zelfliefde te hebben, kan iemand (mogelijk) de inspiratie krijgen dit ook in zichzelf te zoeken en vinden. Een advies of bemoedigend woord kan denk ik maar zeer beperkt wat doen, al kan het wel als steun voelen. Simpelweg een luisterend oor voor iemand zijn kan denk ik een stuk meer doen.

 

[Kordie]

Ga mee in het stuk van Perenijsje.
Vaak is vriendschap niet voldoende om echt te behandelen. Wel om te praten en even wat leuks te doen. Maar ik wil als ik met vrienden ben ook niet dat het steeds om mij draait.

Ik heb ptss door de oorlog, en daar door deels vervormde verbindingen tussen de neuronen.

Om met beide te leren omgaan heb ik echt therapie nodig. Ondanks dat twee heel goede maten heel goed weten wat ik heb. Ze komen ook uit het groen

 

[Mindless]

Maar ik wil als ik met vrienden ben ook niet dat het steeds om mij draait.

Dit kan ik me ook goed voorstellen en is ook iets dat mijn best buddy me weleens zegt. Ondanks alle ellende (vrij zware kwesties) die er speelt, wil hij hier ook niet té veel de aandacht op richten. Even erover praten om het even "kwijt" te zijn helpt (of voelt tenminste enigszins goed), maar dan ook weer even andere dingen: de aandacht op iets anders dan zijn problemen.

En ja, wat betreft echte trauma is gewoon vriendschap zeker niet toereikend. Ik heb dit ook persoonlijk een keer ondervonden en hierin ervaren dat ik dit zwaar had onderschat. Ook onderschat wat voor negatief effect het op mij had als luisterend oor. Daar moet je echt iemand voor hebben die weet wat het is en ervoor opgeleid is daarmee om te gaan.

 

[Kordie]

Dit kan ik me ook goed voorstellen en is ook iets dat mijn best buddy me weleens zegt. Ondanks alle ellende die er speelt, wil hij hier ook niet té veel de aandacht op richten. Even erover praten om het even "kwijt" te zijn helpt, maar dan ook weer even andere dingen: de aandacht op iets anders dan zijn problemen.

En ja, wat betreft echte trauma is gewoon vriendschap zeker niet toereikend. Ik heb dit ook persoonlijk een keer ondervonden en hierin ervaren dat ik dit zwaar had onderschat. Ook onderschat wat voor negatief effect het op mij had als luisterend oor. Daar moet je echt iemand voor hebben die weet wat het is en ervoor opgeleid is daarmee om te gaan.

Wat goed is tussen jou en je Bf, en waar ik in mee ga qua mijn goede vriendschap;
Je doet samen leuke dingen. Dat is ook waardevol. Even een avondje niet aan de ellende dingen maar bv potje kaarten met potje bier

 

[Mindless]

Wat goed is tussen jou en je Bf, en waar ik in mee ga qua mijn goede vriendschap;
Je doet samen leuke dingen. Dat is ook waardevol. Even een avondje niet aan de ellende dingen maar bv potje kaarten met potje bier

Zeker weten. Dit zegt hij zelf ook: "ik heb dit echt zo nu en dan nodig: gewoon even deze luchtigheid, slap geouwehoer, lol".

Als onderbreking van de maar doorgaande ellende.

 

[Deadwing]

Denk dat het ongezond is om zo sterk terug te vallen op vrienden buiten een advies, een luisterend oor/begrip of bemoedigende woorden om.

Hier ben ik het ook mee eens. Het gaat om de juiste balans.

 

[Deadwing]

Wat goed is tussen jou en je Bf, en waar ik in mee ga qua mijn goede vriendschap;
Je doet samen leuke dingen. Dat is ook waardevol. Even een avondje niet aan de ellende dingen maar bv potje kaarten met potje bier

Entertainment als gezonde afleiding is natuurlijk ook belangrijk. Ik ga regelmatig uit eten, soms naar de bios of een concert met vrienden. Alleen maar over je eigen ellende praten leidt uiteindelijk ook tot niks. Ik doelde eigenlijk ook meer op het klaar voor je staan (of andersom) wanneer nodig.

 

[Deadwing]

Maar ik heb bijvoorbeeld een complexe PTSS en daar heb ik toch echt wel professionele hulpverlening bij nodig gehad. Vrienden zijn geen hulpverleners en met dat soort diagnoses heb je wel meer nodig dan alleen een vriendschappelijk gesprek.

Ook helemaal mee eens.

 

[Deadwing]

Zeker weten. Dit zegt hij zelf ook: "ik heb dit echt zo nu en dan nodig: gewoon even deze luchtigheid, slap geouwehoer, lol".

Als onderbreking van de maar doorgaande ellende.

Het EK zal de afgelopen weken ook een zeer welkome afleiding en onderbreking zijn geweest en nog voor velen.

 

[Sally Tessio]

Ik ben het wel eens met @FredKroket en @Perenijsje. Als je lichte mentale problemen hebt en alleen een uitlaatklep nodig hebt om je minder eenzaam en juist begrepen te voelen, dan zou vriendschap mogelijk even waardevol kunnen zijn als een therapeut. Soms heeft iemand alleen een luisterend oor nodig.
Als iemand kampt met een persoonlijkheidsstoornis, trauma of iets anders waardoor zijn of haar functioneren verstoord wordt en/of de kwaliteit van leven verminderd is, dan kan een vriend in mijn optiek niet bieden wat iemand met gespecialiseerde kennis op die gebieden kan bieden. De oplossing van je problemen begint en eindigt bij het ontwikkelen van een inzicht waarom je denkt, voelt en je je gedraagt zoals je doet. Een vriend is niet bewapend met de kennis om je dit in te laten zien en niet met de tools die ingezet kunnen worden om vervolgens samen toe te werken naar (meestal) deels of (soms) geheel herstel.

 

[debkb]

Wat @Sally Tessio zegt (en in het verlengde dus van @Perenijsje & @FredKroket. Daaraan toegevoegd: vriendschappen zijn (als het goed is) al waardevol om hele andere zaken. Samen dingen doen, lol trappen, hangen, gesprekken over niets en alles etc. Therapie is veel meer 'werk', en je therapeut begeleidt je daarbij. Als je iets soortgelijks binnen een vriendschap gaat zoeken, wordt het al snel ingewikkeld omdat de rollen diffuus worden. Van je therapeut wil je dat hij/zij/hen je kan aanspreken op je verantwoordelijkheid en jullie afspraken. Van je vriendschap wil je dat men aan jouw kant staat. Er komen momenten dat die twee functies elkaar slecht verdragen... Wat doet dat met je vriendschap als je die ook gebruikt (misbruikt?) voor therapie?

Wat niet wil zeggen dat vrienden elkaar niet kunnen/moeten helpen met luisterend oor, advies etc. Maar wel goed om in de gaten te houden door zowel de vragende als de dragende partij in een vriendschap: hoeveel pak je zelf op, en wanneer wordt het tijd om een professional in te schakelen?

 

[Neo-Shulginist]

Dit is een vraag die ik een paar dagen geleden op een ander forum tegenkwam en ik vond het erg interessant.

Voor mij persoonlijk is echte vriendschap heel belangrijk. Vooral denk ik omdat ik vrijwel geen familie meer heb om op terug te vallen. De afgelopen vier jaar zijn door diverse omstandigheden vaak nogal moeilijk voor me geweest (begon dus met Covid en de lockdowns) en ik heb me vaak afgevraagd hoe ik het zonder vrienden had volgehouden. Ik heb een vrij kleine maar wel hechte vriendenkring die goed op de hoogte zijn van mijn problemen en waar ik heel veel mee kan bespreken. Tegelijkertijd sta ik altijd open voor ze als ze bij mij hun hart willen uitstorten.

Het is wel zo dat er een aantal dingen zijn die ik ook met vrienden nooit echt aandurf te bespreken. Dus dan zou therapie een geschikte en aanvullende hulp kunnen zijn. Toch merk ik vrijwel altijd dat een heel goed en open gesprek met een vriend(in) me weer even op het juiste pad kan brengen. Dus vriendschap heeft zeker een bepaalde therapeutische waarde voor me maar ik moet toegeven dat ik op een punt ben beland in mijn leven waar ik therapie als aanvulling waarschijnlijk wel nodig heb.

Mijn vraag is dus of jullie van mening zijn dat echte vriendschap net zo waardevol kan zijn als therapie. En ik bedoel dan voor personen die nog redelijk normaal kunnen functioneren zonder urgente hulp. Want dan is vriendschap een waardevolle aanvulling maar waarschijnlijk niet voldoende.

Bedankt weer voor enige feedback.

Ik zal het je nog sterker vertellen: vriendschap (of liever, sociale contacten) is een voorwaarde voor mentale gezondheid!

 

[Mindless]

Ik zal het je nog sterker vertellen: vriendschap (of liever, sociale contacten) is een voorwaarde voor mentale gezondheid!

Vriendschappen/sociale contacten doen mijzelf erg goed, maar nu denk ik even aan van die wijsgeren uit het Verre Oosten die bijvoorbeeld een jaar lang alleen op een berg zitten en daarbij niemand zien. En er compleet voldaan, zelfs in bliss zijnde uitzien.

Dat lijkt mij niet het leven voor mij, maar ik vraag me dus af of dat per definitie waar is, wat je hier zegt.

 

[Neo-Shulginist]

Vriendschappen/sociale contacten doen mijzelf erg goed, maar nu denk ik even aan van die wijsgeren uit het Verre Oosten die bijvoorbeeld een jaar lang alleen op een berg zitten en daarbij niemand zien. En er compleet voldaan, zelfs in bliss zijnde uitzien.

Dat lijkt mij niet het leven voor mij, maar ik vraag me dus af of dat per definitie waar is, wat je hier zegt.

Niet als enige criterium maar in ieder geval in Westerse klinische psychologie wordt het als een zeer belangrijk onderdeel van mentaal welzijn gerekend. Sterker nog, veel stoornissen worden gedefinieerd door problemen in de sociale omgeving. Daarbij speelt natuurlijk ook een rol dat er in onze samenleving niet zoveel bergtoppen zijn waar je als kluizenaar een jaar kunt vertoeven zonder iemand tegen te komen.

Verder ben ik met je eens dat eenzaamheid een gunstige omstandigheid kan zijn voor spirituele groei. Maar een retraîte is wel wat anders dan een leven in de samenleving zonder zinvolle sociale contacten. Dan heb je het over sociaal isolement en juist die omstandigheid wordt met veel mentale problemen in verband gebracht.

 

[Neo-Shulginist]

Overigens is er ook een radicale tak van de psychiatrie die wil afwijken van de huidige problem-centered aanpak, en in plaats daarvan wil kijken naar wat mensen wél kunnen om dan een sociale omgeving te bieden die daar ondersteunend aan is. Ik ben zelf ook aanhanger van zo'n aanpak. Je gaat dan een beetje naar het idee van dagbesteding op zorgboerderijen. Misschien niet het beste voorbeeld gezien de recente misstanden die aan het licht (zijn ge)komen. Maar het idee wat erachter zit is duidelijk dat van mensen verbinden met een sociale omgeving om zo het mentaal welzijn te verbeteren. Dat werkt een stuk beter dan antidepressiva slikken.

 

[Mindless]

Niet als enige criterium maar in ieder geval in Westerse klinische psychologie wordt het als een zeer belangrijk onderdeel van mentaal welzijn gerekend. Sterker nog, veel stoornissen worden gedefinieerd door problemen in de sociale omgeving.

Ergens ook niet gek, sinds onze westerse samenleving erg extravert gericht is: je moet erop uit, je onder de mensen bevinden, dingen buiten jezelf vinden. Dat is wat ons van jongs af aan wordt geleerd.

Terwijl dat in (sommige) Oosterse landen wat anders ligt.

Daarbij speelt natuurlijk ook een rol dat er in onze samenleving niet zoveel bergtoppen zijn waar je als kluizenaar een jaar kunt vertoeven zonder iemand tegen te komen.

Haha ja.

Verder ben ik met je eens dat eenzaamheid een gunstige omstandigheid kan zijn voor spirituele groei. Maar een retraîte is wel wat anders dan een leven in de samenleving zonder zinvolle sociale contacten. Dan heb je het over sociaal isolement en juist die omstandigheid wordt met veel mentale problemen in verband gebracht.

Ja maar waar ik benieuwd naar ben is hoe iemand die dus niet vanuit bovengenoemd Westers perspectief komt, reageert op zo'n "sociaal isolement".

 

[Neo-Shulginist]

Ergens ook niet gek, sinds onze westerse samenleving erg extravert gericht is: je moet erop uit, je onder de mensen bevinden, dingen buiten jezelf vinden. Dat is wat ons van jongs af aan wordt geleerd.

Terwijl dat in (sommige) Oosterse landen wat anders ligt.


Haha ja.


Ja maar waar ik benieuwd naar ben is hoe iemand die dus niet vanuit bovengenoemd Westers perspectief komt, reageert op zo'n "sociaal isolement".

Uiteindelijk was een groot deel van de zelfverwezenlijking van de Boeddha ook dat hij andere mensen kon leren over dingen als lijden en zijn. Dus hij was (deels) afhankelijk van een sociale context voor zelfverwezenlijking, ondanks een verlichte staat waarin je dat ogenschijnlijk van de hand doet.

Lang verhaal kort: misschien zijn enkelen gelukkig met alleen zijn, maar voor de overgrote meerderheid is sociale embedding een belangrijk aspect van wat een nuttig en plezierig leven maakt. Een valkuil is natuurlijk dat je afhankelijk wordt van anderen voor je geluk; dat is weer een brug te ver.

 

[Mindless]

Lang verhaal kort: misschien zijn enkelen gelukkig met alleen zijn, maar voor de overgrote meerderheid is sociale embedding een belangrijk aspect van wat een nuttig en plezierig leven maakt.

Dat denk ik ook wel en zo ervaar ik het zelf ook. De meesten schijnbaar hetzelfde.

Een valkuil is natuurlijk dat je afhankelijk wordt van anderen voor je geluk; dat is weer een brug te ver.

Een enorme valkuil die altijd op de loer ligt en waar de meesten weleens intrappen. Eternal vigilance is required.

 

[Alinde]

Even op de beginvraag, ik heb een ´vriend´ die op een gegeven moment zijn therapie afschaalde en zei: Ik heb jou nog.

Dat is heel tricky, een vriend is echt iets anders dan een therapeut. Als het goed is kunnen vrienden je helpen bij de positieve dingen zoals sport, leuke dingen doen, etc etc. En met sommige goede vrienden kun je ook echt een goed gesprek voeren maar ik vind dat je wel hulpverlening achter de hand zou moeten hebben voor crisissituaties. Als je zeg maar onder behandeling bent en crisisgevoelig.

Ik praat nu even vanuit mijn eigen situatie omdat ik zelf in een kliniek geraakt ben wegens crisis en er slecht tegen kan als mensen dan komen met hun eigen gedoetjes. Come on ik ben ziek, bel je psychiater als je ergens last van hebt.

Ok dat is mijn eigen ding even. Vrienden zijn vrienden en geen hulpverleners. Andersom kan ik mij storen aan hulpverlening die al te amicaal wordt.

 

[papahet]

Gisteren met een goede, ernstig zieke vriend naar een medisch psycholoog geweest. Hij vroeg me erbij te blijven. Het was waardevol. Daarnaast deed de psycholoog precies wat een goede vriend(in)ook doet: luisteren. Terugkomend op de vraag van TS: ik denk dat vrienden een therapeut kunnen vervangen. Uiteindelijk moet je toch zelf met je shit aan de slag (of niet). Niemand kan dat voor je doen. Een mooie metafoor vond ik dat een collega van mij vitality coach werd en na een jaar teleurgesteld terugkwam. 'Het is trekken aan een dood paard'. Beweging is een wezenlijk onderdeel van je welbevinden. Dat moet jezelf doen, dat kan de coach niet voor jou doen. En natuurlijk is professionele hulp prima, maar stiekem weten we allemaal: we moeten het ZELF doen.

 

[Alinde]

Aan de ene kant eens... aan de andere kant, je kunt ook ZELF zoeken naar een professional waar je wat aan hebt. Ligt er ook aan wat je hebt. Ik heb mijn bipolariteit levenslang en kan bij een evt psychose eigenlijk niet verlangen dat een vriendin me daar doorheen sleept. Die heeft in principe ook niet de benodigde medicatie voor mij.
Dat van beweging ben ik sowieso met je eens. Maar mijn (goede) arts vindt ook dat eigenlijk alles begint met beweging en dan letterlijk lichaamsbeweging.

 

[Deadwing]

Ik zal het je nog sterker vertellen: vriendschap (of liever, sociale contacten) is een voorwaarde voor mentale gezondheid!

Dit!

 

[Deadwing]

Even op de beginvraag, ik heb een ´vriend´ die op een gegeven moment zijn therapie afschaalde en zei: Ik heb jou nog.

Dat is heel tricky, een vriend is echt iets anders dan een therapeut. Als het goed is kunnen vrienden je helpen bij de positieve dingen zoals sport, leuke dingen doen, etc etc. En met sommige goede vrienden kun je ook echt een goed gesprek voeren maar ik vind dat je wel hulpverlening achter de hand zou moeten hebben voor crisissituaties. Als je zeg maar onder behandeling bent en crisisgevoelig.

Helemaal mee eens. Ik zie vrienden dan ook meer als een waardevolle aanvulling van je dagelijkse problemen. Maar dat is voor heel veel mensen niet voldoende.

En mij lijkt het ook niet gezond dat je of vrienden als je therapeut gaat zien en andersom. Ik heb die fout onlangs zelf gemaakt met twee vrienden die heel toevallig in een heel kort tijdbestek gingen scheiden. Je beseft dan eigenlijk pas goed dat je ook nog aan jezelf moet denken als je ook het een en ander mankeert. Gelukkig beseften mijn vrienden dat allebei zelf ook na een tijdje zonder dat ik daar iets over gezegd.

 

[Deadwing]

Maar het idee wat erachter zit is duidelijk dat van mensen verbinden met een sociale omgeving om zo het mentaal welzijn te verbeteren. Dat werkt een stuk beter dan antidepressiva slikken.

Dit vind ik heel belangrijk en ik denk ook dat het veel beter zou werken dan welk antidepressiva slikken dan ook. Mensen die zwaar depressief zijn hebben vaak de neiging zich te isoleren van de buitenwereld. Ik dus ook. Maar een sociale omgeving is volgens mij ook heel noodzakelijk voor vrijwel iedereen.

 

[Deadwing]

En natuurlijk is professionele hulp prima, maar stiekem weten we allemaal: we moeten het ZELF doen.

Ik denk juist dat allebei prima is. Therapie werkt alleen maar als je het zelf wilt en bereid ben mee te werken. Maar het kan je wel goede inzichten in jezelf en gedrag geven en sommige mensen hebben nu eenmaal echt professionele hulp nodig. Ik blijf verder wel van mening dat antidepressiva te snel worden voorgeschreven.

 

[Deadwing]

Lang verhaal kort: misschien zijn enkelen gelukkig met alleen zijn, maar voor de overgrote meerderheid is sociale embedding een belangrijk aspect van wat een nuttig en plezierig leven maakt. Een valkuil is natuurlijk dat je afhankelijk wordt van anderen voor je geluk; dat is weer een brug te ver.

Ik kan me ook niet goed voorstellen dat veel mensen gelukkig zijn als ze altijd alleen zijn. Een paar dagen in eenzaamheid doorbrengen vind ik prima maar een week zonder enig sociaal contact vind ik toch erg lang. En soms is een praatje met iemand in een winkel of met collega op werk al voldoende om me iets beter te voelen. Waarmee ik maar wil aangeven dat ik sociaal contact erg belangrijk vind en waarschijnlijk denkt vrijwel iedereen er zo over.

 

[Deadwing]

Wat @Sally Tessio zegt (en in het verlengde dus van @Perenijsje & @FredKroket. Daaraan toegevoegd: vriendschappen zijn (als het goed is) al waardevol om hele andere zaken. Samen dingen doen, lol trappen, hangen, gesprekken over niets en alles etc. Therapie is veel meer 'werk', en je therapeut begeleidt je daarbij. Als je iets soortgelijks binnen een vriendschap gaat zoeken, wordt het al snel ingewikkeld omdat de rollen diffuus worden. Van je therapeut wil je dat hij/zij/hen je kan aanspreken op je verantwoordelijkheid en jullie afspraken. Van je vriendschap wil je dat men aan jouw kant staat. Er komen momenten dat die twee functies elkaar slecht verdragen... Wat doet dat met je vriendschap als je die ook gebruikt (misbruikt?) voor therapie?

Wat niet wil zeggen dat vrienden elkaar niet kunnen/moeten helpen met luisterend oor, advies etc. Maar wel goed om in de gaten te houden door zowel de vragende als de dragende partij in een vriendschap: hoeveel pak je zelf op, en wanneer wordt het tijd om een professional in te schakelen?

Ik ben het helemaal met je eens.

 

[Mindless]

Dat moet jezelf doen, dat kan de coach niet voor jou doen. En natuurlijk is professionele hulp prima, maar stiekem weten we allemaal: we moeten het ZELF doen.

Als het goed is, weet die professionele hulp dat zelf ook goed. Ze hebben een begeleidende rol. Maar als je zelf als patiënt niet beter wílt worden (dit kan ook onbewust zijn) zul je ook niet beter worden.

Het is apart, wij mensen zeggen vaak liefde, vrijheid, geluk, etc. te willen, maar zijn daar eigenlijk doodsbang voor, omdat dit alles de waarheid: onze schaduwkant bloot zal leggen. Dus saboteren we onszelf daarin op allerlei manieren.

Een goede professional doorziet die dingen en kan zijn patiënt begeleiden naar eerst beter wíllen worden. Accepteren eerst naar die schaduw te kijken.

Imo.

 

[Damius]

Door therapie heb ik beter leren praten over mijn gevoelens en daarnaast beter leren luisteren naar mijn vrienden. In die zin heeft therapie geholpen om mijn vriendschappen waardevoller te maken.

Daarnaast: therapie is tijdelijk van aard met als uiteindelijke doel om jou zelfredzaam te maken. Onderdeel van die zelfredzaamheid is dat je je gevoelens kunt delen met vrienden en daar steun in kunt vinden. En wat terug kunt betekenen voor je vrienden. Die wederkerigheid maakt de vriendschap.

Ook is het goed om te beseffen dat therapie altijd een professionele relatie betreft. In een goede therapeutische relatie zit er geen emotionele binding tussen de therapeut en jou als cliënt. Dat is fundamenteel anders dan in een vriendschap. De vriendschap is immers gestoeld op een diep sociaal-emotionele connectie.

 

[Kordie]

Door therapie heb ik beter leren praten over mijn gevoelens en daarnaast beter leren luisteren naar mijn vrienden. In die zin heeft therapie geholpen om mijn vriendschappen waardevoller te maken.

Daarnaast: therapie is tijdelijk van aard met als uiteindelijke doel om jou zelfredzaam te maken. Onderdeel van die zelfredzaamheid is dat je je gevoelens kunt delen met vrienden en daar steun in kunt vinden. En wat terug kunt betekenen voor je vrienden. Die wederkerigheid maakt de vriendschap.

Ook is het goed om te beseffen dat therapie altijd een professionele relatie betreft. In een goede therapeutische relatie zit er geen emotionele binding tussen de therapeut en jou als cliënt. Dat is fundamenteel anders dan in een vriendschap. De vriendschap is immers gestoeld op een diep sociaal-emotionele connectie.

Wow wat een top antwoord is dit.
200 procent waarheid

 

[Brakka Mang]

Verbinding door vriendschap kan heel therapeutisch werken maar professionele therapie op basis van aanwezige problematiek is natuurlijk wel heel wat anders. Ligt er echt aan wat er speelt. Vriendschap , of je moet bevriend zijn met een therapeut 😜, is er niet op gericht om de kern van me problematiek te doorgronden en te behandelen.