Wat kut dat je relatie over is… Dat is natuurlijk sowieso een enorme klap voor je zelfbeeld. Maar ik geloof dat je ook wel goed weet dat dat iets tijdelijk is: je wordt niet gedefinieerd door een relatie en je geeft al meteen aan dat de oorzaak van de breuk m.n. bij haarzelf ligt. Geef jezelf de ruimte om te balen, ook van jezelf en je bijdrage in de breuk. Reflecteren en leren.
Verder herken ik wel veel in wat je schrijft. Ik heb nooit zo’n test gedaan overigens, en ik vind het ook niet zo interessant als ik heel eerlijk ben. Wat zeggen die cijfertjes nou echt over je. Je ervaring is des te belangrijker, en ik denk dat veel slimme mensen met een laag zelfbeeld kampen. Iets in de trant van ‘hoe meer je weet hoe meer je weet wat je niet weet’ ook. Maar je benoemt ook wel vaak, niet alleen in dit topic, de kwaliteiten die bij jezelf sterker terug ziet dan bij anderen. Zoals je analytisch vermogen of je schrijfvaardigheid. Daarom denk ik ook dat de die tic “ik haat mezelf” niet helemaal
echt is, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik heb in elk geval sinds mijn CGT geleerd dat dat bij mij enorm het geval is (was?). Het is een hardnekkig overblijfsel van iets uit je jeugd, maar echt het slechte stemmetje in je hoofd dat jezelf probeert te ondermijnen. Als je echt heel rationeel en eerlijk naar jezelf kijkt, weet je waarschijnlijk wel dat er geen reden is om jezelf te haten. Je hebt ook heel positieve overtuigingen over jezelf, maar hebt moeite met dat toegeven.* Mij hielp het enorm omdat verschil in te zien: nee, ik haat mezelf niet… maar ik ben gewoon een grote zelfsaboteur en dit is daar onderdeel van! De CGT tools hebben mij wel echt geholpen, maar ik vermoed dat je die al kent vanuit je eigen therapie. Wat mij het meest bracht:
1. Mijn goede en slechte eigenschappen tegenover elkaar zetten: vaak zijn ze aan elkaar gekoppeld. Zonder dag geen nacht. Heeft erg geholpen om mijn negatieve kanten te accepteren (en ipv te onderdrukken, ermee te leren omgaan) en meer te genieten van mijn positieve kanten.
2. “Hoe zou je beste vriend(in) reageren als je verteld over deze onzekerheid.” —> deze gedachte helpt mij het ALLERMEEST in het dagelijks leven. Het helpt me echt inzien wat voor belachelijke dingen ik soms over mezelf roep. Als dat dingen zijn die ik NOOIT tegen of over een ander zou zeggen, weet ik heel zeker wat voor bullshit het is en kan ik er een meer realistische gedachten van maken. Je mag ook gewoon zelfkritisch zijn, maar wel op een eerlijke oprechte manier.
3. Goed onderzoeken wat je positieve ervaringen zijn: wanneer ben je blij, trots, heb je innerlijke rust? Welke eigenschappen zijn daaraan verbonden en hoe zie je die terug bij jezelf? Ik vond dit eerst HEEL moeilijk dus ik moest een dagboek bijhouden (eR iS eLkE dAg IeTs PoSiTiEfS). Het vraagt nogsteeds veel van me, maar wordt wel elke dag een beetje makkelijker te zien. Als ik complimenten op werk krijg, bevoorbeeld, deel ik die ook vaak met mijn vriend of vrienden. Dat maakt het ‘echter’ ofzo iets. En dan kunnen ze me er aan herinneren als ik me niet zo sterk voel.
4. Wissel uit met je omgeving: waar zoeken ze je voor op, wat waarderen ze aan je. En bs met ook naar negatieve kanten vragen. Deze krijgen we van buitenaf al meer dan genoeg en blijven vaak beter en langer hangen. Dus schroom niet om ook met anderen het positieve aan je te benadrukken. Ik heb een vriendin die hier ZO GOED IN IS. Ik bewonder haar enorm daarom. Zij kan gewoon rustig zeggen “ze zijn echt te dom als ze me niet aannemen” of “mensen hebben echt geluk als ze met mij mogen chillen dus als ze geen moeite doen jammer dan”. Door haar voel ik ook heel erg de ruimte om positief over mezelf te praten of daarnaar te vragen. Wanneer ik OPRECHT iets heb om aan te werken bij mezelf, kan ik ook altijd bij ze terecht. Maar ik heb ze harder nodig om het positieve te zien.
5. Ik moest ook beginnen met
zomaar positieve dingen tegen mezelf zeggen, vooral als die dwangmatige negatieve gedachten opkwamen. Het is niet zo moeilijk hoor, voor de spiegel staan en wat positieve dingen roepen. Het is veel moeilijker ze ook te geloven. Op een gegeven moment zei ik: sorry, ik snap waarom dit zou moeten werken maar ik gelóóf het gewoon niet als ik het tegen mezelf zeg. Daarom zijn wel heel uitgebreid mijn diepere overtuigingen gaan onderzoeken. Dit heeft ook enorm geholpen. Nu kan ik dingen over mezelf zeggen waar ik met recht trots op ben. Heel soms hoor ik mezelf zelfs het tegenover gestelde doen van vroeger. Als ik iets negatiefs denk, kan ik tegenwoordig wel eens zeggen: geloof je het zelf meid.
6. Goed onderzoeken welke negatieve denkpatronen je hebt helpt ook om er effectief wat mee te kunnen doen. Voor mij waren dat
Bekijk bijlage 61408
maar zo zijn er nog veel meer.
7. Tsja, iets wat ik nogsteeds moeilijk vind maar toch ECHT key blijkt te zijn: rust inplannen voor mezelf om rustig en eerlijk naar deze dingen te kunnen kijken. Ik ben zo geneigd maar door te gaan, omdat ik het leuk vind maar ook wel omdat ik het gewoon makkelijker vind om dit soort dingen opzij te zetten. Maar door echt momenten in te plannen hiermee aan de slag te gaan en maandelijks te reflecteren, heb ik wel een veel realistischer beeld van mezelf gekregen en blijf ik mezelf daar ook aan herinneren (want eerlijk: therapie is leuk maar daarna begint het pas…). Daarnaast hielp het om momenten in te plannen waarmee ik mezelf ECHT beloon (voor mij is dat bijvoorbeeld HEUL lekker uit eten gaan en niet op de prijs te letten of echt een heel stomme chickflick kijken en een fles rode wijn in mijn eentje opdrinken) en ook om vaker momenten met
alleen mezellef in te plannen. Hierdoor heb ik veel meer ruimte gecreëerd om lief te zijn voor mezelf. En daardoor kan ik dat ook steeds weer een beetje beter in het dagelijks leven. Soms schaam ik me dat ik dit letterlijk vooruit moet plannen en in mijn agenda moet zetten, maar dat maakt niet uit: het werkt voor mij.
Als je zou willen: ik heb al mijn CGT oefeningen nog in minddistrict staan. Ik zou ze best met je willen delen.
En hiermee is de strijd niet gewonnen hoor. Zo was mijn afwijzing op mijn sollicitatie afgelopen week zo’n klap voor me, dat ik vandaag nogsteeds moeite heb met positief over mezelf denken. Maar nu heb ik wel de middelen dat om te zetten als ik daar ruimte voor maak.
In the end denk ik niet dat het waar is dat je eerst van jezelf moet houden, om van anderen te kunnen houden. Dat mag gewoon echt los van elkaar bestaan. Ik doe bijvoorbeeld persoonlijk to-taal geen recht aan mezelf door mezelf
altijd op de eerste plek te zetten. Ik word oprecht gelukkig van er veel voor anderen zijn. Dus daarmee help ik mezelf ook. Maar ik mag wel vaker egocentrische keuzes maken waarbij ik de behoefte van anderen wel meeweeg, maar niet zwaarder dan die van mezelf. Zodat kiezen voor de ander ook ECHT vanuit mezelf komt, en niet vanuit een belemmerend perspectief naar mezelf.
Als laatste herken ik je blik op de wereld enorm. Dat doet soms ontzettend pijn en kan alles zwaar en moeizaam maken. Maar ik heb zelf wel altijd zoiets van: als ik mezelf geen dingen gun en dus alleen maar mopper op mezelf, hoe kan ik dan mijn bijdrage leveren om de wereld een beetje beter te maken? Oogkleppen opdoen is niet hetzelfde als de positieve dingen zoeken bínnen een lelijke wereld. Sterren branden het felste in het donker… Juist als iets zwaar en donker is, zijn lichtpunten onmisbaar om die duisternis door te komen. Eigenlijk is dat wereldbeeld voor mij dus juist een reden om liever te worden voor mezelf. Van de wereld hoef ik het niet te verwachten in elk geval. Het zou kunnen helpen om hiervoor XR op te zoeken… Je hoeft geen actieve activist te zijn binnen XR, er wordt bijvoorbeeld ook veel gesproken over wat de huidige staat van de wereld kan doen met je mentale welzijn. En wat je eraan kan doen om dat om te zetten naar strijdbaarheid, positiviteit. Ik vind het een heel bijzondere omgeving in elk geval, en er wordt veel op elkaars mentale staat gelet (meestal).
*Ik typ hier heel de tijd je omdat ik een beetje aanneem dat het voor jou vergelijkbaar kan voelen, maar ik heb het eigenlijk vooral over mijn eigen ervaring.
