Lief zijn voor jezelf: hoe doe jij dat?
- Onderwerp starter Neo-Shulginist
- Startdatum
Inderdaad, kun je wel een gitaar met versterker kopen voor 250 euro, staat dat ding er na 3 weken proberen omdat je niet veel verder komt dan 'Daar was laatst een meisje loos'
Beter gewoon rustig beginnen met een blokfluit van 10 eu...
Küng 7416 K4 Alto Recorder
Altblokfluit Vingerzetting: barok, Van Europees buxushout, a' = 443 Hz, Lengte: 46,6 cm, Buitenvorm ontworpen naar Bressan, Brede hoogbarokke mensuur, Sterke blaasdruk, Hoge luchtsnelheid, Hoge blokhoogte, Geïmpregneerd met paraffine, Van binnen en...
www.thomann.de
Oké niet deze doen dan.
miles
Wijs gebruiker
Dit is precies het probleem waar ik ook vaak tegen aan loop, nu gaat het nog wel, maar straks in de winter is er veel minder te doen, en dat trek ik wat slecht.
Stratora
Bewuste gebruiker
Als je kickt op elec gitaar…gewoon doen.
Op youtube zijn tal van instructie videos te vinden die verder gaan dan “ daar was laatst ..iets met dat meisje”
De meest gitaristen onder ons zijn begonnen met House of the rising sun.
En er zijn genoeg backing tracks waar je mee kunnen jammen…3 akkoorden brengen je al een heel eind..
Neo-Shulginist
Badass junkie
Nouja het is vrij makkelijk te duiden met dat ik alleen maar aan het huilen was. Voor mij was onze connectie zo ontzettend fijn. Ik denk niet dat ik me ooit zo op mijn gemak heb gevoeld bij iemand. Zij had dat ook. Maar daarnaast waren er voor haar ook zoveel moeilijkheden vanwege trauma, dat intimiteit gewoon echt even niet meer gaat, en dat zorgen over wat dat voor ons betekent een enorme last en belemmering voor herstel vormen. Het is dan best zuur als je zo je best hebt gedaan om het te laten werken, en het ook zo goed voelde, maar dat het desondanks beter is om daar niet mee door te gaan. En dan kan ik niet eens boos zijn ofzo, want ik snap het ook en het is niet haar schuld.
StraffeNeel
Badass junkie
Tip: hardlopen werkt goed om je hoofd leeg te maken en stress te verminderen. Het is nog gezond ook 😀.... (als je het voorzichtig opbouwt uiteraard)
Leuk muziekje opzetten en ademhaling op een soort mediterende stand 👌
Ik begin alvast te zeggen dat ik lukraak ga lullen, ik ben namelijk tekst aan het quoten waar ik op wil reageren en als ik dan te lang door ga met verder lezen dan heb ik moeite met bedenken waarom ik ook al weer wilde antwoorden, dan moet ik terugscrollen, dan gebeurt er weer te veel in mijn hoofd en dan ben alles kwijt.
Dat betekent dat ik ongeveer een uur of anderhalf van mijn leven kwijt ben aan niets doen, op dit forum is dat uiteraard verwaarloosbaar, wat echter nog veel erger is..... ik heb mijn vergangelijke wijsheid niet kunnen delen waardoor die in een veel eerder stadium vergangkelijk was dan dat ik (en misschien ook @Neo-Shulginist zou willen.
Dus.... spam incoming
Dat betekent dat ik ongeveer een uur of anderhalf van mijn leven kwijt ben aan niets doen, op dit forum is dat uiteraard verwaarloosbaar, wat echter nog veel erger is..... ik heb mijn vergangelijke wijsheid niet kunnen delen waardoor die in een veel eerder stadium vergangkelijk was dan dat ik (en misschien ook @Neo-Shulginist zou willen.
Dus.... spam incoming
Het lijkt er op dat jij een pioneer bent van je eigen gedrag, je opereert in kaders waar nu misschien nog geen naam voor is en je gedrag wordt op dit moment nog steeds geplaatst buiten wat normaal en gangbaar is. Daardoor lijk jij misschien niet te functioneren terwijl je visie wellicht beter is.
Het ontbreekt je alleen aan mensen die je kunnen volgen en begrijpen.
Ik wil een heel eenvoudig voorbeeld geven waar veel mensen die een rekenkundig inzicht hebben zichzelf wel in zullen herkennen. *vroeger* op school moesten uitwerkingen van rekensommen volledig uitgeschreven worden, wellicht nu ook nog wel. De leraar wilde weten wat je had gedaan, wat je stappen waren, hoe je tot het antwoord kwam. Echter, wanneer dat antwoord voor jou zo duidelijk is als maar kan zijn, hoe moet je dan uitleggen wat je hebt gedaan?
Je zelfbeeld gaat op dat moment samen hangen met wat jij denkt dat anderen van je verwachten, terwijl je vaardigheden de verwachtingen overstijgen
Nogal oneerlijk voor jou als kind van de rekening lijkt mij.
Ik refereer aan mijn vorige reactie. En zeker als kind kan jij niet inschatten op welk niveau jouw vader acteert. Zelfs op latere leeftijd komt daar veel bij kijken vanwege de emotionele en familie band die jullie hebben.
Zijn advies zal altijd goedbedoeld zijn, daar wil ik absoluut vanuit gaan, zijn advies is ook gebaseerd op zijn eigen ervaring vanuit zijn eigen waarneming en zijn eigen capaciteiten. De vraag die je jezelf mag stellen, heeft mijn vader de capaciteit om in te schatten waar ik zelf moeite mee heb?
Uiteraard mag je er rekening mee houden dat een psycholoog beter in staat is deze vragen te beantwoorden, die zijn er voor opgeleid
Heb je al een psycholoog gevonden die het moeilijk vind om lief te zijn voor zichzelf? Ze zijn er wel, weet ik zeker.
Ik ga nu een aanname doen, namelijk de aanname dat je er onbewust misschien vanuit gaat dat anderen net zo functioneren als jij zelf doet.
Dat ze ook water bij de wijn doen wanneer jij jezelf uitdrukt of zegt wat je voelt.
Daar heb ik nieuws over, dat is niet zo, ze zijn anders dan jij. Ze acteren anders en doen andere dingen.
En daarmee bedoel ik vooral te zeggen dat je ze moet leren kennen, de reden achter hun handelen of gedachten, omdat die misschien verschillen ten opzichte van die van jezelf. Mensen zijn over het algemeen best aardig voor elkaar. Ze zijn alleen verschillend.
Uiteraard, je ziet de consequenties en de gevolgen.
Stop met focussen op het positieve en ga er gewoon naar handelen of denken
Focussen betekent zoeken, en zoeken is niet hetzelfde als vinden
Bedankt voor deze reactie @Neo-ShulginistHaha heel confronterend deze tips. Want dat zijn stuk voor stuk dingen waar ik heel veel weerstand bij voel. Dus kennelijk heb je me daar wel te pakken
Eigenlijk wil ik dan zeggen 'ja ja, dat weet ik', en het dan vervolgens alsnog niet doen.
Misschien moet ik de tips van @_shikantaza ook maar eens volgen
Eigenlijk is dat raar... hoezo is het een klap voor je zelfbeeld wanneer een relatie voorbij is?
Het is wat we maatschappelijk gezien allemaal maar aannemen, een relatie is fijn en zorgen dat die in stand blijft is belangrijk
Maar is dat wel zo? En als je erachter komt dat je beslissing om in de relatie te geraken een slechte is geweest, moet je dan doorgaan met die relatie?
Ik ben bij sommige relaties die ik had zielsgelukkig geweest dat ze uiteindelijk verbroken waren, daar heb ik hard voor moeten werken.
Daar heeft mijn zelfbeeld weinig moeite mee gehad.
Zo veel liefde bij dit bericht, je eigen gevoelens en emotie kennen, herkennen en erkennen en daarbij ook nog eens hetzelfde doen voor die van haar.
Jij gaat hier zo veel sterker uit komen @Neo-Shulginist
Zoeken = (herhalend) tegen jezelf zeggen: "ik heb het nog niet gevonden"
Het hoofd houdt die wortel aan een stok voor je: het lijkt in zicht, maar het is altijd daar verderop (toekomst), het wordt nooit bereikt. Beter gewoon ernaar handelen ja, dan merk je op een gegeven moment: "hey, ik heb het al gevonden, ik ben er al, het is hier waar ik ben".
Deadwing
Wijs gebruiker
Ik ben een beetje laat met mijn reactie maar omdat ik de posts van Neo-Shulginist ook altijd met veel belangstelling lees en zijn verhaal hier ook voor mij zeker wel herkenbaar is, wil ik ook iets bijdragen.
Lief zijn voor mezelf is iets wat ik eigenlijk helemaal niet kan of niet goed. De gedachte alleen daaraan bezorgt me al de nodige kriebels.. Wel ben ik steeds beter geworden in mezelf accepteren zoals ik ben. En dat heeft ook vele jaren geduurd. Soms heb ik nog wel veel moeite om mijn eigen tekortkomingen op bepaalde vlakken maar voor lief te nemen. Heeft denk ik allemaal met ouder worden te maken. Langzaam maar zeker iets wijzer geworden, rustiger en veel minder in verzet zijn tegen dingen waar ik geen of weinig invloed op heb.
Dus alles begint volgens mij met jezelf kunnen accepteren, daarna volgt zelfliefde.
Lief zijn voor mezelf is iets wat ik eigenlijk helemaal niet kan of niet goed. De gedachte alleen daaraan bezorgt me al de nodige kriebels.. Wel ben ik steeds beter geworden in mezelf accepteren zoals ik ben. En dat heeft ook vele jaren geduurd. Soms heb ik nog wel veel moeite om mijn eigen tekortkomingen op bepaalde vlakken maar voor lief te nemen. Heeft denk ik allemaal met ouder worden te maken. Langzaam maar zeker iets wijzer geworden, rustiger en veel minder in verzet zijn tegen dingen waar ik geen of weinig invloed op heb.
Dus alles begint volgens mij met jezelf kunnen accepteren, daarna volgt zelfliefde.
Deadwing
Wijs gebruiker
Hangt van de relatie af denk ik en hoe je uit elkaar gaat. Als je zielsveel van je partner houdt maar hij/zij gaat ineens vreemd bijvoorbeeld, dan moet dat toch wel enige invloed op je zelfbeeld hebben. Je gaat aan jezelf twijfelen en je vertrouwt misschien niet meer zo snel een nieuwe partner. Dit is maar een voorbeeld.
Deadwing
Wijs gebruiker
De eerste twee alinea's zijn voor mij zeer herkenbaar. Maar ik weet even niet goed hoe te reageren dus ik laat het hier even bij vandaag.
Delgado
Bewuste gebruiker
Aan elk van ons op dit forum is er wel wat leuks op te merken al zien we dat zelf niet meer zo en wees niet te streng voor je eigen zou ik dan maar zeggen, niet al mijn raad opvolgen want ik heb me erbij neergelegd dat mijn situatie niet meer nuchter zal zijn maar in een frivolere narcotische staat😝🥹😎😀
Deadwing
Wijs gebruiker
Ik zie ook weer heeel erg tegen de winter op. Het koude, sombere, natte weer met korte dagen. Vind die tijd heel deprimerend. Al kan een wandeling in een bos dan wel soms aangenaam zijn als er sneeuw ligt. Maar zoveel sneeuw is er de afgelopen jaren hier niet gevallen..
ljuv
DF-koningin
Hmmm ja dat klinkt ook zwaar. Je kan al niet zomaar stoppen met van iemand houden maar het helpt wel als ze je gewoon echt naaien natuurlijk. Als dat dan ook al niet zo is, is het echt lastig voor jezelf een plekje te geven. It takes time, jij komt er wel❤️
Is het op werk wel alweer wat gezelliger?
Dat hoeft het inderdaad niet te zijn. Toch denk ik dat mensen snel geneigd zijn te kijken naar wat ze beter of anders hadden moeten doen, als de breuk ongewenst is, zegmaar. Het is ook een grotere een klap (denk ik) omdat je heel kwetsbaar bent in een relatie, heel open. En als je dán geraakt wordt, doet het gewoon meer pijn.
Dit klopt helemaal en is veel rechtvaardiger naar jezelf. Alleen is het grote nadeel dat relaties vaak gepaard gaan met emoties, en dan is dit moeilijk om te realiseren. Das namelijk heel rationeel. Vgm weet neo rationeel wel waarom het goed was om uit elkaar te gaan én dat hij zelf niet zo veel anders had kunnen doen. Maar dat maakt het niet minder pijnlijk en je gaat toch terugkijken door die gevoelens…
Neo-Shulginist
Badass junkie
Het punt is ook meer dat de relatie op mij juist een heel positieve impact heeft gehad. Werk en wonen ging even niet zo chill. Maar als ik dan in het weekend met haar was dan kwam ik helemaal tot rust.
Ze hielp me met leuke kleding uitzoeken, probeerde me te motiveren om te sporten, hielp me met geld (be)sparen.
Andersom deed ik dat ook: ik hielp haar door een burnout heen door de juiste hulp te zoeken en leren accepteren dat je niet altijd aan hoeft te staan. Ik hielp haar op zoek te gaan naar nieuwe vrienden en contacten. En ik motiveerde haar om een toekomstplan te maken hoe je je leven ziet over vijf jaar.
We waren ook samen allerlei toekomstplannen aan het maken. We zouden gaan samenwonen; hadden net een gezamenlijke rekening geopend. We hadden het over kinderen krijgen en een huis kopen.
En dan ineens valt dat alles weg. Natuurlijk waren daar wel goede redenen voor. En het is ook niet zo dat ik nu ineens veel onzekerder ben over mezelf. Ik ben vooral verdrietig dat ik nu al dat moois moet missen.
Neo-Shulginist
Badass junkie
Gaat nu wat beter! Uit frustratie dat het in de relatie niet zo lekker ging ben ik maar gewoon wat gaan doen. Ik wist niet hoe en wat, maar ik ben er maar gewoon voor gaan zitten en zomaar iets lukraaks gedaan, gewoon om op zijn minst iets gedaan te krijgen. Als het dan niet goed zou zijn dan mochten ze me maar vertellen wat ze wel zouden willen, want daar lieten ze me steeds maar naar gokken. Wonderwel bleek dat 'iets' wat ik deed gewoon goed te zijn dus zo heb ik puur uit frustratie een doorbraak geforceerd.
Geluk bij een ongeluk dus, dat het nu niet met werk, wonen, én relatie kut gaat.
BelowTheFlow
Wijs gebruiker
Geluk inderdaad dat die drieslag jou niet treft !
Ik had het wel, weliswaar tijd-verschoven maar qua logica en gevoel samenvallend: nu anderhalf jaar na de finale drie-dubbelklap komt het deze maand (wachtlijst) eindelijk tot een complexe intake in de GGZ (vorig jaar nog onder verzekering - nu achter het net). Volgende week vierde afspraak, dan met een derde hulpverlener, nu een psychiater. Daarna volgt het behandelplan. Daar meld ik nog wel eens wat over, als ik durf.
Als ik eerlijk ben: hoe dichter bij hoe meer impact. Dichter bij dan een relatie, wordt het niet.
ljuv
DF-koningin
Gelukkig❤️
Het betekent ook niet dat je al dat moois voor altijd moet missen natuurlijk. Maar die dooddoener ken je vast al en heb je sowieso bar weinig aan: je moet nu ineens iets missen waar je gewend aan was en wat je koesterde, en dat doet pijn. Wel knap hoe je die pijn omzet naar kijken hoe je dat iets vanuit jezelf kan creëren.
Hahaha wat heerliiiiiiijk. Dat geeft vast ook energie.
_shikantaza
Badass junkie
@Neo-Shulginist hoe staat het met jouw reis richting zelfacceptatie en -liefde?
Neo-Shulginist
Badass junkie
Ik heb gisteren het boek Over Liefde en Loslaten van Jan Geurtz opengeslagen, en toen dacht ik 'ohja, shit. Toch weer wat valkuilen erin laten sluipen.'
Neo-Shulginist
Badass junkie
Ik bleek voornamelijk in 'samsara' te blijven hangen doordat ik gehecht ben geraakt aan een situatie die voor mij heel aangenaam was, omdat ik eindelijk erkend en beloond werd voor de dingen waar ik goed in ben. Maar daarom kon ik ook moeilijk accepteren dat die omgeving veranderde, wat leidde tot zelfafwijzing en daarmee gepaard gaande negativiteit.
Neo-Shulginist
Badass junkie
Een van de dingen die ik heb gedaan is mijn ouders om hulp vragen met managen van mijn financiën. Ik heb namelijk gewoon een ok salaris, maar ik sta constant rood en leef van mijn credit card. Dus we hebben nu afgesproken dat ik mijn salaris naar hen overmaak, dat zij mijn rekeningen betalen, en me 100 euro leefgeld per week terugstorten. Dat doen we even een half jaar om financiële ruimte te creëren en daarna langzaamaan weer wennen aan een gezondere manier met geld omgaan.
Niet leuk om dat te vragen en besluiten want ik ben formeel een volwassen kerel. Maar toch ook wel fijn dat ik ouders heb die daarbij kunnen en willen helpen.
_shikantaza
Badass junkie
Hulp vragen is toch heel sterk. Plus je onderneemt actie om je leven te verbeteren. Helemaal prima.
Neo-Shulginist
Badass junkie
Het voornemen om lekker te gaan eten bij De Nieuwe Winkel blijft wel staan 😁
En ik koop komende maand een ticket voor Boom festival
_shikantaza
Badass junkie
Lekker man 👍Het voornemen om lekker te gaan eten bij De Nieuwe Winkel blijft wel staan 😁
En ik koop komende maand een ticket voor Boom festival
Proxima
Badass junkie
Wat voor jou precies zal werken, weet ik helaas niet. Dit is in ieder geval een deel van mijn eigen pad:
Voor mij vormde dit namelijk de absolute basis om weer bij mijn authentieke 'ik' te komen:
1. Inzien dat de meeste mensen niet denken zoals ik dat doe.
Dit was voor mij een soort Dunning-Kruger moment. Vroeger ging ik er automatisch vanuit dat iedereen dezelfde normen en waarden had als ik, en net zo diep nadacht over zaken voordat ze iets zeiden. 🙄
2. Langzaam weer mezelf worden.
Als kind had ik door de jaren heen een muur om me heen gebouwd om niet teveel op te vallen tussen de andere kinderen (opvallen als kind doet het meestal niet goed in een groep). Als volwassene is die bescherming echter niet meer nodig en vaak zelfs een grote last, maar ik hield er toch nog steeds aan vast, waardoor ik vaak een masker opzette in plaats van mezelf te zijn.
Pas toen ik mezelf serieus afvroeg: "Wat is er nog van mijn echte 'ik' over?" begon er iets te veranderen.
Vrij snel daarna viel ik in een diep dal, waarna ik met behulp van de juiste therapie daar weer langzaam uit ben geklommen.
Momenteel bevind ik me in een soort hybride fase: bij familie en vrienden ben ik redelijk mezelf, maar bij sommige klanten zet ik nog een masker op omdat ik denk dat ze mijn echte ik waarschijnlijk niet aankunnen. 😁
Hopelijk biedt dit wat inzicht voor anderen.
Voor mij vormde dit namelijk de absolute basis om weer bij mijn authentieke 'ik' te komen:
1. Inzien dat de meeste mensen niet denken zoals ik dat doe.
Dit was voor mij een soort Dunning-Kruger moment. Vroeger ging ik er automatisch vanuit dat iedereen dezelfde normen en waarden had als ik, en net zo diep nadacht over zaken voordat ze iets zeiden. 🙄
2. Langzaam weer mezelf worden.
Als kind had ik door de jaren heen een muur om me heen gebouwd om niet teveel op te vallen tussen de andere kinderen (opvallen als kind doet het meestal niet goed in een groep). Als volwassene is die bescherming echter niet meer nodig en vaak zelfs een grote last, maar ik hield er toch nog steeds aan vast, waardoor ik vaak een masker opzette in plaats van mezelf te zijn.
Pas toen ik mezelf serieus afvroeg: "Wat is er nog van mijn echte 'ik' over?" begon er iets te veranderen.
Vrij snel daarna viel ik in een diep dal, waarna ik met behulp van de juiste therapie daar weer langzaam uit ben geklommen.
Momenteel bevind ik me in een soort hybride fase: bij familie en vrienden ben ik redelijk mezelf, maar bij sommige klanten zet ik nog een masker op omdat ik denk dat ze mijn echte ik waarschijnlijk niet aankunnen. 😁
Hopelijk biedt dit wat inzicht voor anderen.
_shikantaza
Badass junkie
Dan zit er maar één ding op: tol betalen!
FerdFatoehaus
Badass junkie
Wat liever zijn voor mezelf vertaald zich vaak in mezelf niet zo serieus nemen. Ik beschik over een goede dosis zelfspot en dat helpt dan wel.
Deadwing
Wijs gebruiker
Ik was als kind ook zo. Deed alles om maar niet teveel op te vallen en dat doe ik tot op zekere hoogte eigenlijk nog steeds wel. Tot op de dag van vandaag is het eigenlijk onduidelijk wat er nog van mijn "echte ik" over is van die tijd. Soms lijkt dat heel duidelijk, meestal juist niet.
Shango
Belezen gebruiker
'Mooi' verhaal. Heel veel reacties die ik (nog) niet doorgenomen heb.
Tgoh lief zijn voor jezelf... Ik denk een groot stuk in jezelf vergeven. Ook anderen vergeven. Dan bedoel ik niet over je heen blijven laten lopen. Maar verstaan dat hun gedrag en beslissingen gevolgen zijn van hoe ze genetisch in elkaar zitten en wat ze hebben meegemaakt enz. En niet met wrok achterblijven.
Misschien stoicisme en Boeddhisme of zoiets checken.
Tgoh lief zijn voor jezelf... Ik denk een groot stuk in jezelf vergeven. Ook anderen vergeven. Dan bedoel ik niet over je heen blijven laten lopen. Maar verstaan dat hun gedrag en beslissingen gevolgen zijn van hoe ze genetisch in elkaar zitten en wat ze hebben meegemaakt enz. En niet met wrok achterblijven.
Misschien stoicisme en Boeddhisme of zoiets checken.
Neo-Shulginist
Badass junkie
Ik heb in januari een cursus boeddhisme gevolgd, en dat heeft veel geholpen ja!
De cursus heeft me een hele hoop geleerd. Maar het voornaamste is metta: mildheid en vriendelijkheid naar jezelf en anderen. Komt erop neer dat ik veel moest van mezelf, en weinig eisen stelde. Dat speelt natuurlijk allemaal mee in een negatief zelfbeeld. Over de jaren heen is dat denk ik gegroeid door een steeds sterkere zelfhaat en groeiend cynisme.
Inmiddels begrijp ik beter hoe je lief bent voor jezelf. Dat zit 'm deels in jezelf vriendelijk aanspreken in je gedachten, want de woorden die je gebruikt hebben gevolgen (karma)! Wat ik nu bijvoorbeeld wel eens doe is complimentjes of dankbaarheid in mijn wachtwoorden verstoppen, zodat je dat steeds opnieuw moet typen. En als ik een bestand naar mezelf mail dan sluit ik af met "bedankt voor je (..), lieve @Neo-Shulginist"
Lief zijn voor jezelf is ook moeite doen om het jezelf naar de zin te maken. Voor mij zit die zelfzorg vooral in dingen als sport, gezond eten, en mijn huis schoonmaken / opruimen. De liefheid zit 'm dan vooral in dat je het jezelf gunt om lekkerder in vel / woning te zitten. En dat kost vaak even wat moeite!
Toch gek, want die moeite nam ik altijd voor anderen, maar dan voelde het nooit echt als moeite. Bij mezelf is dat vaak een ander probleem. Ik weet toch wel dat ik het stiekem ook wel ok vind als ik niet zo lief doe tegen mezelf. Dus dan kan je ook gemakkelijker met minder wegkomen. Bij anderen denk ik er dan niet eens over na om zoiets te flikken. Dat "doe je niet".
Het boeddhisme heeft dus zeker geholpen bij dit soort dingen duidelijk maken!
Ik ben op een gegeven moment zelfs een dagmeditatie doen: de hele dag stil zitten, mediteren, en niet praten. Okee met wat pauzes ertussen. Maar dan ook niet praten.
Zulke retraites kende ik al wel, maar ik kan nooit stil zitten dus het leek me echt verschrikkelijk.
Maar mijn ervaring was echt super positief! De langdurige meditatie gaf een enorme rust en kalmte. Ik heb me eigenlijk nooit zo relaxed gevoeld! Ik was echt helemaal ok. Ik zou het zelfs "willoos" noemen, maar dan op een goede manier. Ik hoefde oprecht niks meer.
Natuurlijk heb ik aan de drugs en na de seks wel eens een staat van pure bliss ervaren. Maar dan was ik ook altijd bedwelmd. Nu had ik die bliss, alleen ik was ook volledig wakker, helder, en energiek.
Echt een heel bijzondere ervaring.
Dus als ik nu lief wil zijn voor mezelf dan ga ik even 15-30 minuten mediteren, en dan en komt zo'n zelfde rust weer terug. Werkt niet altijd trouwens, want soms kan ik me niet goed genoef concentreren. Maar altijd kalmeert het wel wat.
Laatst bewerkt:
Deadwing
Wijs gebruiker
Ik mediteer ook bijna elke dag 15-30 minuten. Ook bij mij werkt het meestal wel maar niet altijd. Ik voel me altijd ook wel wat kalmer en ook minder eenzaam.
Similar threads
