De struggle om een toxische relatie te beëindigen

[Metalcored00d]

Dit is een pijnlijk onderwerp, maar ik voel dat ik het van me af moet schrijven om er op een diepe(re) manier mee om te kunnen gaan.

Ik heb eergisteren een eind gemaakt aan een heel toxische relatie die ongeveer een 2 jaar heeft geduurd. In die twee jaar hebben we gestreden, geruzied, elkaar enorme pijn aangedaan en verder de meest intense seks en zielverbinding mogen meemaken.

Het probleem is dat we beiden uit erg onveilige gezinssituaties kwamen en op een of andere manier een co-dependant relatie hebben opgebouwd waarbij we elkaar wilden helpen en verbeteren, maar tegelijkertijd tot een besef kwamen dat we veel te intens waren voor elkaar en dat samen leven geen optie was.
We zijn God weet hoeveel keer aan en uit geweest. Elke keer ik haar betrapte op liegen of manipuleren duwde ze me weg en daarna kwamen de spijt en de traantjes en kon ik niet anders dan haar weer toelaten. En zo bleef het dus gaan.

Hetgeen waar ik het meeste last van had was haar wispelturigheid; hoe vaak heb ik er haar niet op gewezen dat ze constant haar woorden verdraaide of terugkwam op beslissingen.

Tegelijkertijd besefte ik ook meer en meer wat een “aandachtshoertje” ze werkelijk was. Toen ze nog samen was met haar ex was ze blijkbaar al met een gemeenschappelijke vriend aan het fantaseren geslaan. Toen wij samen kwamen is dit blijkbaar herbegonnen en zaten ze dus achter mijn rug te fantaseren over overspel. Dat terwijl hij mijn beste vriend was en zijn vriendin haar beste vriendin was. Ik heb ergens een vermoeden dat het feit dat het “verboden” en “stout” was de reden is dat dit bleef gebeuren. Ik wil geloven dat er fysiek niks gebeurd is, maar desondanks keurde ik al dit gedrag af. Eigenlijk had ik er toen al een punt moeten achter zetten, maar ergens probeerde ik mezelf te overtuigen dat het “maar berichtjes” waren en dat we er wel uit gingen komen.

Tja, niet dus. Bleek dat ze op een later tijdstip weer was “hervallen”. Behalve de berichtjes die verder gingen met die gast bleek ook nog eens dat ze haar ex nog steeds zag en sprak. Opnieuw stortte mijn realiteit in en begon ik aan alles te twijfelen.

Hetgeen dat het meeste fucked up is, is dat ze erin slaagde om op alles een weerwoord te bieden waaruit het bleek dat aangezien ze voelde dat ik haar niet volledig vertrouwde, ik haar zogezegd wegduwde en ze zich verplicht voelde die leegte bij een ander te zoeken…

Tegelijkertijd besef ik dat ik haar ook als een harddrug gebruikte. Ik wilde haar voor mij en voor mij alleen, mijn jaloerste bezit. Had ik geweten dat mijn vriend, desondanks dat ie in een (unfulfilled) relatie was met haar beste vriendin, een oogje had op haar - dan was ik nooit aan de avances begonnen. Maar ja, shoulda coulda en woulda is hindsight. Alles werd mij zo duidelijk: Ik was geprimed om haar te leren kennen. Haar vriendin en mijn vriend hadden een plannetje gesmeed waarin wij als koppel voor hen gingen zorgen onder het mom van een community. We hadden beiden ook altijd een wrang gevoel van gebruikt worden als we daar geweest waren.

Het punt is dus dat ik die dingen altijd wel door had, en dat zij mijn inzichten ook leek in te zien. Uiteindelijk zijn we met veel moeite van die mensen vanaf geraakt, maar het werd mij steeds weer duidelijk dat wat ik van die mensen verachtte, herkende in haar.

Steeds opnieuw met de beste wil en liefde wou ik dat ze was wat ze zei, maar steeds kwamen er meer leugens en mentale gymnastiek. Op dat vlak ben ik nogal zwart-wit en territoriaal, maar ik had haar al meermaals duidelijk gemaakt dat in het leven er niet altijd een EN EN scenario kan bestaan en je soms iets moet achterlaten om iets nieuws te beginnen. En daar steigerde ze en vond ze dat ik haar te veel dingen oplegde…

Even een side note, maar in die 2 jaar heb ik ook af en toe LSD genomen en daar was zij absoluut tegen. Ze haatte het als ik dat middel nam, omdat ik er altijd “lastig” van werd tegenover haar. Het punt is dat ik vanaf de periode waarin de eerste keer aan het licht kwam dat ze flirterige berichtjes stuurde, ik een buikgevoel had van wantrouwen en paranoia. Wanneer ik haar op LSD aankeek, vervormde ze in een monster. En dit niet 1 keer maar letterlijk elke keer opnieuw. Alsof ik haar ware aard zag… Tegelijkertijd gaslit ze me door me te zeggen dat ik veel te achterdochtig ben en overal het slechte in zie, maar kut genoeg bleek dat ik het helaas bij het juiste eind had. En geloof me, gelijk halen wou ik niet…

In die 2 jaar hebben we eerst enkele maanden als LAT-relatie gefunctioneerd. Basically enkel de weekendjes samen met de belachelijkst goede seks die ik ooit mocht meemaken. Tja, en daar was ik dan weer mega-verslaafd aan geworden. En ik vermoed zij ook.

Veel te snel zijn we dan gaan samenwonen en veel te snel tot het besef gekomen dat wij beiden geen relatiemateriaal zijn. Onder 1 dak ging het van ruzie naar ruzie, onderbroken door de vrijpartijen. Uiteindelijk voelde ik me genoodzaakt om te verhuizen. Ik vond een cohouse en de gemoederen bedaarden, maar daar was ze weer. Toen “kraakte” ik en voor we het beseften lagen we weer in bed…

Uiteindelijk een paar maanden LAT-relatie verder, nodigde ze me opnieuw uit om bij haar in te trekken. En yep, lang duurde het niet of het zat er weer bots op. Deze keer dusdanig dat ze me op een gegeven moment van mijn stoel had geduwd (ik was enkele weken ervoor aan mijn knie geopereerd, en “gelukkig” viel ik op mijn elleboog). Ze was hier zelf van haar reactie geschrokken en had de politie opgebeld om hen te zeggen dat ze mij had geduwd.

Ik heb snel een valies met wat spullen gepakt en mocht een tijdje bij mijn moeder terecht, die gelukkig toevallig een weekje niet thuis was. In die week had ik de tijd om even te landen en een oplossing te zoeken.

Ik besloot terug te gaan verhuizen naar de stad waar ik al 10 jaar had gewoond. Weg van haar, terug naar mijn vrienden. Sowieso was er niemand in mijn entourage nog te spreken over haar en werd niet gesnapt hoe ik steeds terug belandde bij haar.

Eens ik mijn stekje had gevonden moest ik nog eens terug om mijn spullen te verhuizen. Haar beste vriendin was er bij omdat die bang was van hoe ik ging reageren. Stomme ik gaf haar nog een knuffel voor het vertrekken en ik had echt het gevoel dat ik haar deze keer kon loslaten in vrede.
Helaas zette die knuffel iets in beweging bij haar waardoor er weer een stortvloed aan berichtjes kwam. Hoe ze me miste en hoe eenzaam ze was etc. Stom ego van mij ging daar weer op in en voor ik het wist zat ik opnieuw bij haar thuis. Toegegeven, ik moest nog wat spullen ophalen, maar ik had niet gedacht dat we opnieuw in bed gingen belanden. Telkens opnieuw die harddrug.

Intussen was dit een paar weekends geleden en leek het erop dat LAT-relatie terug op het menu stond. Maar vorige week gaf ze al aan dat ze het moeilijk had met de situatie en niet wist hoe ze ermee moest omgaan. Ik had hier toen al begrepen dat ze aan het proberen was om de verantwoordelijkheid op mij te schuiven, omdat ze het zelf niet lijkt aan te kunnen om er eind aan te maken.

Helaas bleken dit maar woorden in een sms, want toen ze er was hebben we opnieuw een pracht van een weekend gehad. Afgelopen weekend was ik terug bij haar en ging het op zaterdag over haar beste vriendin die met hetzelfde probleem zat als haar: namelijk dat haar huidige partner onvrede heeft met het feit dat ze nog steeds contact wil met haar ex. Dit is voor ons steeds een hele moeilijke kwestie geweest, waarin ze uiteindelijk had beloofd dat ze haar deel hierin inzag en had besloten om voor mij te kiezen en hem los te laten.

Echter, op zondag zaten we in het restaurant en voor een of andere reden ging het over haar ex. Dus ik vroeg of ze hem nog had gehoord. Ze aarzelde en zei dat het ging over spullen die er nog lagen. Ik vertelde haar dat als die dingen daar al 2 jaar lagen, ze die duidelijk niet meer nodig had, maar dit als excuus gebruikte om dat contact vast te houden. Aan tafel besloot ik er niet verder op in te gaan. Wat later waren we gaan wandelen en zei ze dat ze het niet kon om hem los te laten “als vriend” en beaamde ze dat ze die aandacht echt nodig heeft.

Toen heb ik gezegd van kijk als jij niet kan kiezen tussen wiens aandacht je werkelijk wil, dan beslis ik wel voor jou. Ik ben in mijn auto gesprongen en reed terug naar mijn eigen stek.

Nu zit ik vol verdriet, kwaadheid, frustratie en zelfhaat. Waarom liet ik het zo ver komen? Tegelijkertijd heb ik echt geen zin om aan wrok of haat vast te houden en wil ik haar volledig loslaten.

Ik wil er enkel nog aan toevoegen dat ik zelf uit een familiesituatie kom waarin ik ook zo werd gemindfucked door manipulatieve dominante mensen. Dus een bepaalde vorm van familiariteit ligt misschien aan de basis?

 

[Brakka Mang]

Sterk van je! Klinkt alsof ze veiligheid of zekerheid zoekt in een relatie en als die er eenmaal is ze bepaalde spanningen blijft zoeken. Ik hoor heel veel boosheid in je verhaal, je hebt het gevoel alsof je van begin af aan bent gebruikt. Misschien ook vanuit je verleden wat je omschrijft. Kies voor je zelf, dit is inderdaad niet gezond. En ik vind dat ze je, ook al is er geen fysiek overspel geweest, toch bedrogen heeft. Fantasie of niet, als je in de kapperstoel gaat zitten wordt je vamzelf geknipt. Lekker laten gaan en weer in het reine komen met jezelf. Goed dat je het van je af schrijft.

 

[FerdFatoehaus]

Heeft ze een diagnose? Zoals borderline of narcistische trekjes?

 

[Druktemaker]

Heel goed dat je weg bent gegaan. Iemand die je het gevoel geeft niet goed genoeg te zijn (of alleen wanneer het diegene uitkomt), is het nooit waard. Kies voor jezelf, voordat je jezelf kwijt raakt. Het getouwtrek doet echt iets met je eigenwaarde en dat wordt pas zichtbaar als je echt los bent van die persoon.

🫶🏻 komt goed

 

[Metalcored00d]

Heeft ze een diagnose? Zoals borderline of narcistische trekjes?

Geen diagnose. De narcistische trekjes schoof ze door op mij. Zoals ik al aangaf, als ik iets opmerkte was het van "ja, maar jij doet ook zus of zo" en zo bleef het rad dus doordraaien. Ik kan er ook nog bij vermelden dat haar vriendinnen imo allemaal diezelfde trekken vertoonden. Ik ben nogal een open boek, dus kon het nooit laten om te zeggen waar het op stond. Dit voelde voor hen heel gevaarlijk om gewezen te worden op onwenselijkheden. Dus de logica werd dan "als jij ons wijst op onze negatieve eigenschappen en die kenmerken in ons herkent, dan kijk je gewoon in de spiegel en ben je zelf een narcist". Zoiets.

 

[Metalcored00d]

Heel goed dat je weg bent gegaan. Iemand die je het gevoel geeft niet goed genoeg te zijn (of alleen wanneer het diegene uitkomt), is het nooit waard. Kies voor jezelf, voordat je jezelf kwijt raakt. Het getouwtrek doet echt iets met je eigenwaarde en dat wordt pas zichtbaar als je echt los bent van die persoon.

🫶🏻 komt goed

Bedankt voor de mooie woorden. Ja, deze week voel ik echt een weerbots, maar vooral een gevoel van zelfrespect die ik helemaal kwijt was en me nu afvraag hoe ik het zo ver heb kunnen laten komen. En vooral het enge gevoel dat ik nooit zal "weten" wat er nu echt was. En ook dat moet ik gewoon loslaten

 

[Deadwing]

Bedankt voor de mooie woorden. Ja, deze week voel ik echt een weerbots, maar vooral een gevoel van zelfrespect die ik helemaal kwijt was en me nu afvraag hoe ik het zo ver heb kunnen laten komen. En vooral het enge gevoel dat ik nooit zal "weten" wat er nu echt was. En ook dat moet ik gewoon loslaten

Dat alles helemaal kunnen loslaten zal wel even duren, heeft tijd nodig meestal. Hangt natuurlijk ook af van je persoonlijkheid. Maar komt zo te lezen denk ik wel goed. Je hebt het juiste gedaan en je zit (volgens mij) op de goede weg.

Sterkte.

 

[Mindless]

Heel lastig allemaal. Het is allemaal niet zo makkelijk om zoiets af te sluiten als je er diep in zit.

Even een side note, maar in die 2 jaar heb ik ook af en toe LSD genomen en daar was zij absoluut tegen. Ze haatte het als ik dat middel nam, omdat ik er altijd “lastig” van werd tegenover haar. Het punt is dat ik vanaf de periode waarin de eerste keer aan het licht kwam dat ze flirterige berichtjes stuurde, ik een buikgevoel had van wantrouwen en paranoia. Wanneer ik haar op LSD aankeek, vervormde ze in een monster. En dit niet 1 keer maar letterlijk elke keer opnieuw. Alsof ik haar ware aard zag… Tegelijkertijd gaslit ze me door me te zeggen dat ik veel te achterdochtig ben en overal het slechte in zie, maar kut genoeg bleek dat ik het helaas bij het juiste eind had. En geloof me, gelijk halen wou ik niet…

Apart. Ik heb aan het begin van een relatie een LSD trip gedaan, toen ik tijdens die trip een filmpje van haar doorgestuurd kreeg en haar zo zag kreeg ik zulke nare duistere vibes binnen. Heb ervoor gekozen dat te negeren. Ik had naar die gevoelens moeten luisteren.

 

[Metalcored00d]

Dankjewel @Deadwing ! Ik voel de nood om nog een stukje toe te voegen aan het verhaal. Ik las namelijk volgend topic en herkende enorm veel over mezelf in hoe @Neo-Shulginist zichzelf beschreef: https://drugsforum.nl/threads/lief-zijn-voor-jezelf-hoe-doe-jij-dat.77175/.

Nu, ik heb meermaals destijds opgemerkt aan haar dat ik in haar vriendinnen (en uiteindelijk haarzelf ook) een "valse" vorm van empathie herkende. Anders gezegd, het voelde voor mij zo dat ze op een cognitief niveau mensen wel aanvoelden en hierdoor dingen naar hun hand konden zetten, maar vanuit het hart leek het mij sociopathisch om dit te kunnen. Tegelijkertijd kreeg ik steeds opnieuw de opmerking dat ik wel auti of iets dergelijks moest zijn en meer "in touch" moest zijn met mijn gevoelens. Laat dit nu net hetgeen zijn dat zo fucked was: mijn buikgevoel schreeuwde al die tijd dat er iets niet klopte, maar ik rationaliseerde de boel en saboteerde daardoor mijn eigenwaarde.

 

[FerdFatoehaus]

Geen diagnose. De narcistische trekjes schoof ze door op mij. Zoals ik al aangaf, als ik iets opmerkte was het van "ja, maar jij doet ook zus of zo" en zo bleef het rad dus doordraaien. Ik kan er ook nog bij vermelden dat haar vriendinnen imo allemaal diezelfde trekken vertoonden. Ik ben nogal een open boek, dus kon het nooit laten om te zeggen waar het op stond. Dit voelde voor hen heel gevaarlijk om gewezen te worden op onwenselijkheden. Dus de logica werd dan "als jij ons wijst op onze negatieve eigenschappen en die kenmerken in ons herkent, dan kijk je gewoon in de spiegel en ben je zelf een narcist". Zoiets.

Pf vermoeiend hoor. Ik wens je veel sterkte.

 

[Metalcored00d]

Apart. Ik heb aan het begin van een relatie een LSD trip gedaan, toen ik tijdens die trip een filmpje van haar doorgestuurd kreeg en haar zo zag kreeg ik zulke nare duistere vibes binnen. Heb ervoor gekozen dat te negeren. Ik had naar die gevoelens moeten luisteren.

Zo eng en herkenbaar! De eerste keer dat ik dit opmerkte was bij het desbetreffende "vrienden" koppel. Dus nog voor ik haar leerde kennen ging ik al slecht als ik daar tripte, alsof ik de valsheid en het bedrog onebwust oppikte en ergens internaliseerde als "dit deugt niet, dus misschien deug ik wel niet"

 

[Mindless]

Zo eng en herkenbaar! De eerste keer dat ik dit opmerkte was bij het desbetreffende "vrienden" koppel. Dus nog voor ik haar leerde kennen ging ik al slecht als ik daar tripte, alsof ik de valsheid en het bedrog onebwust oppikte en ergens internaliseerde als "dit deugt niet, dus misschien deug ik wel niet"

Ik heb ook weleens getript en dat alles dan duister en kwaad leek, maar hier was het alsof ik haar "aura" of whatever kon zien. En ook die ogen. Het was meer dan slechts een projectie van mij. Denk ik.

Ik wist heel goed wat ik zag, maar koos ervoor het te negeren.

 

[BelowTheFlow]

Goed bezig @Metalcored00d , ik ervaar jouw schuitje van een afstand. Beter nu een clearcut dan later.

Partners met problemen zoals jij omschrijft, zijn er geregeld erg goed in om die problemen juist op de ander te projecteren.

Na een relatie van 20 jr, met toenemende ellende en de laatste 10 jr tot ernstig toenemende problemen, ben ik nu bijna twee jaar vrij man. Maar niet vrij genoeg.
Na zes diagnostische / inleidende sessies begin ik volgende week met trauma-therapie op basis van EMDR.

Jij laat het zo ver niet komen, lijkt het: chapeau !

Het verschil wellicht: anders dan jij over jouzelf schrijft, ben ik geen open boek. Eerder een binnenvetter en een pleaser. Altijd de oorzaak van een probleem bij mij zelf zoeken.

 

[Metalcored00d]

Goed bezig @Metalcored00d , ik ervaar jouw schuitje van een afstand. Beter nu een clearcut dan later.

Partners met problemen zoals jij omschrijft, zijn er geregeld erg goed in om die problemen juist op de ander te projecteren.

Na een relatie van 20 jr, met toenemende ellende en de laatste 10 jr tot ernstig toenemende problemen, ben ik nu bijna twee jaar vrij man. Maar niet vrij genoeg.
Na zes diagnostische / inleidende sessies begin ik volgende week met trauma-therapie op basis van EMDR.

Jij laat het zo ver niet komen, lijkt het: chapeau !

Het verschil wellicht: anders dan jij over jouzelf schrijft, ben ik geen open boek. Eerder een binnenvetter en een pleaser. Altijd de oorzaak van een probleem bij mij zelf zoeken.

Wel, ik internaliseer eerst en ga daarna te rade bij mijn vrienden of familie waar ik me veilig voel om te toetsen of wat ik vertel of voel of meemaak steek houdt, want ik merk dat wat ik van een ander zo glashelder zie ik bij mezelf als erg troebel ervaar.

Ik denk dat ik ook schuldig ben aan het opzetten van een masker oftewel het spelen van een rolletje. Daarmee bedoel ik dat ik dat soms door heb van mezelf dat ik me in verschillende situaties anders gedraag en toen ik destijds met psychedelica in contact kwam, stelde ik mezelf voor het eerst de vraag "wie of wat is mijn werkelijke ik en wat wil die uit het leven halen?". Ik ben intussen 9 jaar op die vraag aan het kauwen en dingen gaan ergens wel in de goeie richting, maar het is een enorm lastig proces om die oude mechanismes af te werpen. Ik zie in dat dit onderwerp meer leerschool was en mij bvb opnieuw toont wat ik wel en niet van een partner verwacht.

Ik heb een vermoeden dat ik een aantrek / afstoot van mensen heb waarvan ik "zie/voel" dat ze ook duidelijk een rolletje spelen en dan wil ik die doorgronden en het masker eraf prutsen. Ik denk dat ik in deze relatie teveel hoop koesterde dat ze zoals ik was, maar het verschil is dat ik een ander niet ga misdoen om zelf vooruit te geraken en ik ga de schuld niet op een ander steken, integendeel, ik zou mij durven verontschuldigen voor dingen die ik niet deed...

Ik heb EMDR eens een kans gegeven, maar helaas was de therapeut meer over haar eigen issues bezig en bovendien had ik haar meermaals gewezen op het feit dat ik voelde dat ze de bal missloeg i.v.m. de problematiek die destijds (vorige zomer) werd aangekaart: ik ging i.v.m. boosheid en wantrouwen en het feit dat ik zo kwaad was op haar en die 2 venten in de berichten. En dat werd dan in 1 ruk allemaal herleid naar boosheid over mijn vader. Dat resoneerde niet, waardoor de rest van de sessie geen vat had en ik me nog slechter voelde...

Gelukkig liet ik het inderdaad zo ver niet komen zoals jij, heftig! Wel zalig dat je eruit bent geraakt, dan maakt het niet uit hoeveel tijd erover ging, nu zit het dan wel goed (of althans beter)!

 

[De Zandman]

Het loslaten van een geliefde, zeker na een langere relatie, is heel erg moeilijk, al helemaal als je intens van hem of haar gehouden hebt...
Als je maar niet doet, wat ik gedaan heb!
Ik had een zeer intense relatie van bijna 6 jaar. Mijn god wat hield ik van deze vrouw....
Toen deze relatie uitging ben ik heel veel gaan blowen en later nam ik dienst in het Vreemdelingenlegioen om haar beter te kunnen vergeten.
Eea was niet gemakkelijk, drugs zijn een echte no go in het legioen, en zelfs deze harde tijd hielp niets om het loslaten beter te kunnen verwerken...nadat ik wegens een blessure uit het legioen kwam, begon ik weer te blowen, pillen te slikken en stevig te zuipen.
Hielp dit? Neeee integendeel zelfs! Ik kwam in de bekende slachtofferrol terecht en ging bergafwaarts met mijn gebruik....totdat ik echt genoeg had van mezelf en mijn levenswijze.
Opnames, therapie, alles heb ik wel gehad.
Maar het trauma blijft. Nu nog steeds.

daarom blijf ik alleen, want het zou niet eerlijk zijn om te gaan vergelijken vind ik.
wat een tijd is dit geweest!

Nu, 46 jaren later, heb ik nog steeds momenten van "heimwee" naar die relatietijd.
Ongelooflijk maar waar.
Het blowen maakte, dat ik niet aan verwerken toe kwam. Doe dit dus niet, het is geen goed medicijn, weed roken. Je staat gewoon stil ahw.
Ik ben benieuwd hoe je erdoor heen gaat komen, ik blijf jouw topic volgen!

Alle sterkte toegewenst!

 

[Mindless]

Ik denk dat ik ook schuldig ben aan het opzetten van een masker oftewel het spelen van een rolletje.

Dat zijn we allemaal. Op een gegeven moment leren we taal en creëren we een interne zelf: een identificatie met onze gedachten: een masker.

Daarmee bedoel ik dat ik dat soms door heb van mezelf dat ik me in verschillende situaties anders gedraag en toen ik destijds met psychedelica in contact kwam, stelde ik mezelf voor het eerst de vraag "wie of wat is mijn werkelijke ik en wat wil die uit het leven halen?". Ik ben intussen 9 jaar op die vraag aan het kauwen en dingen gaan ergens wel in de goeie richting, maar het is een enorm lastig proces om die oude mechanismes af te werpen.

Hoe ik het zie is dat we op een bepaald niveau wel (opr)echte wensen hebben over wie we in de wereld willen zijn en wat we eruit willen halen, maar dat "daaronder" onze echte Zelf ligt die nooit veranderd en alreeds compleet/vervuld in zichzelf is.

Heb je die diepere Zelf nog niet "gevonden", dan zul je die blijvende vervulling in de wereld blijven zoeken, waar dat nooit gevonden kan worden.

Het is een kwestie van content/gelukkig kunnen zijn in dit moment hier, zonder een toekomst te projecteren waar je eindelijk compleet/gelukkig zal zijn.

Niets mis met doelen, maar als de onderliggende gedachte van die doelen is om compleet/vervuld/gelukkig te worden in de toekomst, dan sluit je jezelf af van geluk/vervulling dat alleen hier en nu (al) is.

 

[Metalcored00d]

Hoe ik het zie is dat we op een bepaald niveau wel (opr)echte wensen hebben over wie we in de wereld willen zijn en wat we eruit willen halen, maar dat "daaronder" onze echte Zelf ligt die nooit veranderd en alreeds compleet/vervuld in zichzelf is.

Heb je die diepere Zelf nog niet "gevonden", dan zul je die blijvende vervulling in de wereld blijven zoeken, waar dat nooit gevonden kan worden.

Het is een kwestie van content/gelukkig kunnen zijn in dit moment hier, zonder een toekomst te projecteren waar je eindelijk compleet/gelukkig zal zijn.

Niets mis met doelen, maar als de onderliggende gedachte van die doelen is om compleet/vervuld/gelukkig te worden in de toekomst, dan sluit je jezelf af van geluk/vervulling dat alleen hier en nu (al) is.

Heel mooi en dit resoneert echt wel! Misschien had ik het anders moeten verwoorden, want het gaat er effectief om in het hier-en-nu te willen zijn. Gisteren bvb mijn vader gezien en trots op het feit dat ik "gewoon" mezelf was en open en bloot over de problemen vertelde.

Ik bedoelde dat er achter bepaald "automatisch" gedrag een trigger zit. Dat kan een type persoon zijn, geluid, whatever, ... die mij in een bepaalde staat/rol doet glijden. Ik heb het dus over een vorm van mindfulness waarin je die triggers kan opmerken enz. zonder "slaaf" te zijn van die impulsen of "programmering".

Maar inderdaad, geluk en liefde zijn werkwoorden in het dagdagelijkse en hoeven tegelijkertijd niet nagestreefd te worden.

 

[Mindless]

Heel mooi en dit resoneert echt wel! Misschien had ik het anders moeten verwoorden, want het gaat er effectief om in het hier-en-nu te willen zijn. Gisteren bvb mijn vader gezien en trots op het feit dat ik "gewoon" mezelf was en open en bloot over de problemen vertelde.

Ik bedoelde dat er achter bepaald "automatisch" gedrag een trigger zit. Dat kan een type persoon zijn, geluid, whatever, ... die mij in een bepaalde staat/rol doet glijden. Ik heb het dus over een vorm van mindfulness waarin je die triggers kan opmerken enz. zonder "slaaf" te zijn van die impulsen of "programmering".

Maar inderdaad, geluk en liefde zijn werkwoorden in het dagdagelijkse en hoeven tegelijkertijd niet nagestreefd te worden.

Precies. Als je het ziet, kun je het onderscheppen. Dat is mindfulness toegepast. Je kunt bijvoorbeeld een bepaalde neurose hebben, maar als je deze (voldoende) doorziet, dan breng je bewustzijn in die neurose en heft dat bewustzijn de neurose op. Simpelweg door de "fout" te zien en doorgronden, wordt deze ter plekke "gecorrigeerd" als het ware.

Het is heel verleidelijk om toe te geven aan je blik afwenden van bijvoorbeeld zo'n neurose of pijn, maar door dat niet te doen en je volledige bewustzijn erin te brengen wordt de neurose/pijn tegelijk beter gezien én ben jijzelf (als dat bewustzijn zelf) in een soort homeostase ermee. In andere woorden: in vrede, in acceptatie met je gebrek(en). Gek genoeg hoeven de fouten/gebreken van jezelf niet eerst te verdwijnen om in vrede te zijn.

 

[Metalcored00d]

Gisteren een diep gesprek gehad met enkele vrienden die haar ook kenden en we zijn tot een bepaald inzicht gekomen:

Ze had me destijds al verteld dat haar ex wel af en toe verliefd werd op andere vrouwen tijdens hun relatie en dat hij haar ook vaak kwalijk nam zelf de grootverdiener te zijn en dat zij "profiteerde" van hem.

Ik had eerder wel een vermoeden dat ik "gewoon" de rebound was, maar ik had niet door dat ze eigenlijk veel dingen die ze hem kwalijk nam, uitwerkte op mij.

Nu begrijp ik misschien beter waarom ze nog steeds aan die ex hangt; of anders gezegd, waarom ze hem blijft "verdedigen". Ik heb een vermoeden dat er een kantje aan zit van "ik herken dat mijn gedrag zoals het zijne is en ik kan toch helemaal niet zo slecht zijn, dus hij was ook helemaal niet zo slecht en hij begrijpt me tenminste". Zoiets?

Ach ja, ik zie ook wel in dat het geen zin heeft te blijven graven. Ik zal het nooit weten wat er werkelijk in haar om gaat en "gerechtigheid" zal ik nooit krijgen en dat is oké.

Laatste positieve noot is dat mijn pa me gaat helpen om mijn resterende spullen op te halen, zodat ik zeker niet in een andere valkuil loop.

 

[Mindless]

Gisteren een diep gesprek gehad met enkele vrienden die haar ook kenden en we zijn tot een bepaald inzicht gekomen:

Ze had me destijds al verteld dat haar ex wel af en toe verliefd werd op andere vrouwen tijdens hun relatie en dat hij haar ook vaak kwalijk nam zelf de grootverdiener te zijn en dat zij "profiteerde" van hem.

Ik had eerder wel een vermoeden dat ik "gewoon" de rebound was, maar ik had niet door dat ze eigenlijk veel dingen die ze hem kwalijk nam, uitwerkte op mij.

Nu begrijp ik misschien beter waarom ze nog steeds aan die ex hangt; of anders gezegd, waarom ze hem blijft "verdedigen". Ik heb een vermoeden dat er een kantje aan zit van "ik herken dat mijn gedrag zoals het zijne is en ik kan toch helemaal niet zo slecht zijn, dus hij was ook helemaal niet zo slecht en hij begrijpt me tenminste". Zoiets?

Ik lees natuurlijk alleen maar wat stukjes tekst, maar zo te lezen zit je hier waarschijnlijk goed.

In mijn boek is het (veel) praten over een ex sowieso een grote rode vlag.

Ach ja, ik zie ook wel in dat het geen zin heeft te blijven graven. Ik zal het nooit weten wat er werkelijk in haar om gaat en "gerechtigheid" zal ik nooit krijgen en dat is oké.

Dit lijkt me de beste instelling. Vooruit kijken.

Laatste positieve noot is dat mijn pa me gaat helpen om mijn resterende spullen op te halen, zodat ik zeker niet in een andere valkuil loop.

Mooi zo

 

[De Zandman]

Ik ben het met @Mindless eens.
Erg veel praten over een ex is een rode vlag....het. geeft m.i. aan dat die relatie op zijn zachts gezegd, nog niet verwerkt is en in wezen is dan een nieuwe relatie vrijwel kansloos in slagen.
Eerst de oude eruit! Dan pas een nieuwe....

 

[Deadwing]

In mijn boek is het (veel) praten over een ex sowieso een grote rode vlag.

Kan voor een tijdje wel goed zijn om je verhaal bij anderen kwijt te kunnen, vooral na een pijnlijke breuk, maar ik vind ook dat je daar geen maanden bezig mee moet zijn.

 

[Zeehond]

ik vind ook dat je daar geen maanden bezig mee moet zijn.

Ik vind dat er voor het verwerken van verlies, zoals na overlijden van een dierbare, maar ook het einde van een relatie geen termijn staat.

Voor jou is maanden kennelijk te lang, prima.

Wat mij betreft is het een oordeel wat je geeft. Iedereen verwerkt verlies op zijn of haar eigen manier. Daar staat geen tijd voor.

Wel mee eens om pas open te staan voor iets nieuws voordat je het vorige goed hebt afgesloten (hoewel dat ook zoeken is, want er gaat nergens een groen lampje branden met ‘ja goed verwerkt’).

 

[Mindless]

Kan voor een tijdje wel goed zijn om je verhaal bij anderen kwijt te kunnen, vooral na een pijnlijke breuk, maar ik vind ook dat je daar geen maanden bezig mee moet zijn.

Ik had voor een relatiebreuk van een veel kortere relatie zeker maanden nodig om het te verwerken en erover te praten, door de heftige aard van de relatie en de relatiebreuk.

Het was ook geen keuze. Het was simpelweg goed verwerken en bespreken of negeren/verdoven. Dat laatste was bij dit geen optie. Ik was niet (relatief) oké geweest zonder dat.

Edit:

Ik had er eigenlijk wel bijna een jaar voor nodig, maar moeilijk te zeggen wanneer ik er exact "overheen" was.

 

[Mindless]

@Deadwing

Ik bedoelde eerder specifiek het (veel) praten over je ex met een nieuwe partner. Dat dat een rode vlag is. Want dan heb je je vorige relatie zoals @De Zandman zei nog niet verwerkt voordat je aan een nieuwe begint.

 

[Deadwing]

@Deadwing

Ik bedoelde eerder specifiek het (veel) praten over je ex met een nieuwe partner. Dat dat een rode vlag is. Want dan heb je je vorige relatie zoals @De Zandman zei nog niet verwerkt voordat je aan een nieuwe begint.

Ja, ik begrijp het. Klopt helemaal. Geeft jouw partner dan ook geen prettig gevoel als je maar blijft praten over een ex.

 

[Deadwing]

Ik vind dat er voor het verwerken van verlies, zoals na overlijden van een dierbare, maar ook het einde van een relatie geen termijn staat.

Voor jou is maanden kennelijk te lang, prima.

Wat mij betreft is het een oordeel wat je geeft. Iedereen verwerkt verlies op zijn of haar eigen manier. Daar staat geen tijd voor.

Wel mee eens om pas open te staan voor iets nieuws voordat je het vorige goed hebt afgesloten (hoewel dat ook zoeken is, want er gaat nergens een groen lampje branden met ‘ja goed verwerkt’). Verder met je eens. Staat geen enkel termijn voor een verlies. Voor iedereen anders.

Hangt er vanaf met wie je over een ex maanden blijft praten. Ik zou er niet met een nieuwe partner lang over doorgaan. En we hadden het hier over relaties. Ik heb er zelf ervaring mee. Over een verbroken relatie die drie jaar duurde heb ik ook langer dan een jaar gerouwd. En ik was in mijn relatie daarna ook te lang doorgegaan over mijn ex tegen mijn toen nieuwe partner. Die relatie hield dan ook maar een maand of vijf stand.

Je gaf bovenstaande trouwens ook zelf aan in je post las ik net pas.. Ik moest het nog even teruglezen.

Verder helemaal met je eens hoor over rouw en verlies. Het heeft bij mij ik denk wel twee jaar geduurd voordat ik het verlies van beide ouders in 17 maanden redelijk goed had verwerkt. Daar staat geen enkel termijn voor. Dertien jaar geleden alweer en ik mis ze nog vaak.

 

[De Zandman]

Ik heb een relatie van 6 jaar gehad, met de partner met wie ik dacht oud te worden.
Ik heb de breuk nooit helemaal verwerkt, ondanks middelen misbruik, alcohol, het in het militaire leven een nieuw leven te willen opbouwen, en dit is er de oorzaak van dat ik alleen wil blijven.
Het zou anders vergelijken worden en dat is niet eerlijk voor een nieuwe partner.
Geen vrouw accepteert dit op den duur.
Dan maar geen vrouw...

 

[Metalcored00d]

Hier nog een kleine update: mijn pa stuurde gisteren om af te spreken om volgende week zaterdag de spullen op te halen. Haar antwoord was: "Ok, wel jammer dat ie zelf geen contact meer met me wil daarvoor, maar ook begrijpelijk". Daarna kwam het joviale en "typische" charmante gedrag in het finale bericht "Ok dan zien we elkaar volgende week. Tot dan en veilige rit naar hier". Ja, dus bij het vertrekken kunnen we verrekken...

EDIT: Pa zei niks over het feit dat ik erbij zal zijn, maar ik vond het niet OK dat ie alleen die dingen zou ophalen.

Ja, dan kookte mijn bloed wel even en ik besef dat ik aan het bitchen ben, maar goed. Nog een week dus en dan is die kous op materieel vlak alvast af

 

[Jahvisons]

Hoi herkenbaar.

Nou ben ik heel erg generaliserend (ik wil niemand beledigen) maar vrouwen zijn door hormonen in het algemeen wat labieler en stemmingswisselingen door wisselende hormoonwisselingen. Mannen zijn dan weer vaak wat impulsiever door testosteron en blijven soms net kleine jongens.

Dit is natuurlijk niet hetzelfde als echt ziekelijk gedrag. Maar je bent niet de eerste en ook niet de laatste die dit meemaakt en kan iedereen overkomen en hoort bij het leven, ik weet niet hoe oud je bent? Maar misschien nog een stukje advies en mijn ervaring.

Ik heb twee van dit soort relaties gehad (wel allebei net weer anders, maar deels ook hetzelfde). Misschien andere "ziektes" maar wel toxische relaties.

- 1 had last van depressies, hoe je ook denkt te kunnen helpen of liefde geven, dit kan jij niet genezen, dat kunnen ze alleen zelf.
- Allebei wilden ze aandacht, heel op uiterlijk gericht, uitdagend, opvallend, flirterig. Het waren ook mooie vrouwen maar eigenlijk zie ik het als een minderwaardigheidscomplex en onzekerheid om steeds die bevestiging van anderen te zoeken/krijgen en nodig hebben.
- Altijd is er wat aan de hand, op zoek naar spanning of onrust. Willen uitgaan terwijl ik mij thuis op de bank prima vermaak, ook in mijn eentje. Ik hou van rust, zekerheid, voorspelbaarheid, bijna saai kun je denken. Ook al is sociaal contact wel belangrijk, ik maak mij niet druk hoe andere mensen denken over mij. Mijn grootste schat is mijn eigen brein, je wilt jezelf blijven leren, ontwikkelen (ik bedoel los van een hoog IQ). Je kan ook goed zijn met je handen maar gewoon je werk en 1 of meer hobby's die je jezelf als doel stelt om beter te worden).

Dan het beëindigen:

- goed dat je met pa ging dat is beter dan alleen.
- ik heb die relaties ook nadat grenzen al meerdere keren gepasseerd dat je toch weer contact zoekt en/of opnieuw begint. Op een gegeven moment is het klaar en over. De eerste was vreemd gegaan, ook al was het zeker al eerder gebeurd en kreeg je genoeg aanwijzingen of dat het regelrecht gezegd wordt, je geeft het voordeel van de twijfel of vergeeft bepaald gedrag toch weer. Maar toen het vaststond was dat ook een goed excuus om er op dat moment definitief eind aan te maken.
- Ander patroon was dat het altijd of helemaal geweldig was, ze konden je goed laten voelen (sex is ook een wapen en kwetsbaarheid). En andere keren was het allemaal drama. Opvallend patroon is dat ze niet volledig open waren, dingen verzwegen maar zelfs pathologisch liegen. Ook al voel je al lang in je buik dat er iets niet klopt, het kan lang duren voordat je het echt ziet en accepteert. Meestal is toch een soort van 1 of meerdere overdreven escalaties zijn die niet meer in verhouding zijn tot de situaties/probleem en gezonde realiteit.

Als het klaar en over is, dan moet je ook geen contact houden op welke reden dan ook, geen vragen, of vriendschappelijk. Neem afstand en vermijd elk contact.
Tenzij je kinderen hebt, dan zit je helaas er aan vast en moet je in het belang van je kind, toch een balans vinden zodat die er niet onder lijdt. Het enige wat je dan kan doen is om alle irritaties te accepteren en boosheid van je af te laten glijden (als ze niet aan afspraken houden of weer contact of ruzie zoeken, of de situatie te misbruiken. Daar heb jij geen last van begrijp ik? (ik ook niet gelukkig), maar dat zou het wel nog veel gecompliceerder kunnen maken).

En dan het verwerken, het is net als bij iemand die hoort dat hij terminaal is: je gaat door verschillende fases, ik weet niet precies de volgorde, maar: woede op die ander, jezelf, verdriet, eenzaamheid enzovoorts. Dit kan een lang proces zijn, een jaar lijkt me niet abnormaal, misschien wel twee jaar.
Maar op een gegeven moment zou het je rust moeten geven en blij zijn dat je eruit bent. Als je nog langer duurt en je kan er niet overeen komen en het een plekje geven dan denk ik dat je zelf toch een probleem hebt die je dan moet oplossen. Wees blij dat je het hebt doorbroken, dat is moeilijk en moedig, maar je hebt je vrijheid terug en alleen jijzelf creëert je eigen geluk, je bent baas van je eigen brein, dus blijf niet eeuwig jouw verdriet en boosheid op een ander blijven projecteren

Voor mij was wel vaak het moment wel dat als je een nieuwe relatie krijgt, dat je er volledig 100% vrede mee krijgt en helemaal kan afsluiten en niet meer dagelijks of toch een paar keer per week aan denkt, je bent niet meer kwaad ofzo en eigenlijk denk je dan zoiets als: het is triest dat deze persoon eigenlijk zelf zo arm en ongelukkig is. Dat betekent niet dat je na een week of een maand een nieuwe relatie moet beginnen dan heb je het nog niet verwerkt, of gebruik je het als uitvlucht en ga je vergelijken (het kan je natuurlijk overkomen en als dat goed loopt heb je geluk, voor mij is het meestal als een soort spontane klik en dan gaat het vanzelf met een natuurlijk beloop, geen hard to get spelletjes, je raakt aan de praat, je hebt een leuk lang gesprek en van het een komt het ander).

Maar ga jezelf niet in de put praten, en in een slachtoffer rol komen. Na een tijd moet je toch uit je boosheid en verdriet komen anders zit je jezelf gek te maken . Vrienden (slap lullen en lachen met je maten. pilsje erbij, niet steeds bezopen worden om als uitweg te gebruiken en een nieuw probleem erbij krijgen) en familie, sociale contacten zijn extra belangrijk en behulpzaam, niet eenzaam thuis zitten, en zoek richt je op een bestaande hobby, sport (ik hou van lange wandeltochten door de natuur, vooral bossen, reggae(muziek is altijd belangrijk geweest voor mij), jointje erbij. Potje schaken. Misschien meditatie, filosofie lezen?


Misschien heb je er wat aan. Sterkte gewenst! (je zult goeie dagen hebben en later soms slechte maar uiteindelijk komt het goed, maar verbreek het contact en doorbreek de cirkel)

 

[Metalcored00d]

ik weet niet hoe oud je bent?

34, zij 40. Vandaar ik soms het gevoel had "volwassener" te zijn op bepaalde vlakken, maar tegelijkertijd zie ik ook wel mijn eigen kinderachtigheid hoor.

ik het als een minderwaardigheidscomplex en onzekerheid om steeds die bevestiging van anderen te zoeken/krijgen en nodig hebben.

Dat denk ik ook! Maar opnieuw, ik zie het ook wel bij mezelf hoor. Zoals ik al zei, ben ik terugverhuisd naar de stad waar de meeste van mijn vrienden wonen, net omdat ik ook zoveel aandacht en bevestiging nodig heb. Maar op zich zie ik daar geen graten in.

ik heb die relaties ook nadat grenzen al meerdere keren gepasseerd dat je toch weer contact zoekt en/of opnieuw begint. Op een gegeven moment is het klaar en over. De eerste was vreemd gegaan, ook al was het zeker al eerder gebeurd en kreeg je genoeg aanwijzingen of dat het regelrecht gezegd wordt, je geeft het voordeel van de twijfel of vergeeft bepaald gedrag toch weer. Maar toen het vaststond was dat ook een goed excuus om er op dat moment definitief eind aan te maken.

Da's exact de redenering die ik toen maakte ook, dit is een brug te ver, dit laat ik niet toe.

Ander patroon was dat het altijd of helemaal geweldig was, ze konden je goed laten voelen (sex is ook een wapen en kwetsbaarheid). En andere keren was het allemaal drama. Opvallend patroon is dat ze niet volledig open waren, dingen verzwegen maar zelfs pathologisch liegen. Ook al voel je al lang in je buik dat er iets niet klopt, het kan lang duren voordat je het echt ziet en accepteert. Meestal is toch een soort van 1 of meerdere overdreven escalaties zijn die niet meer in verhouding zijn tot de situaties/probleem en gezonde realiteit.

Wel dit is dus de lastige kwestie; ik zag die dualiteit ook en heb het misschien ook zo beschreven; we hebben de hoogste hoogtes en de diepste dieptes meegemaakt. Zelf kom ik uit een familie met Vechtscheiding en een pa die mij al opgroeiend jarenlang verweet een hoerenzoon te zijn. Ik ben dus sowieso extreem gevoelig aan paranoia en mij bedrogen of belogen voelen, omdat ik klaarblijkelijk die gevoelens heb geïnternaliseerd.

Als volwassen man heb ik mijn mam op de vrouw af gevraagd of ze mijn pa ooit bedrogen had en ofwel is zij ook een pathologische leugenaar, ofwel had mijn pa vanuit zijn eigen angsten en onzekerheden ook van een mug een olifant gemaakt? Zonder de ex direct te verdedigen zie ik dus wel een patroon bij mezelf van dingen gaan invullen en uitvergroten en ergens teveel waarde hechten aan mijn eigen gedachten?

Als het klaar en over is, dan moet je ook geen contact houden op welke reden dan ook, geen vragen, of vriendschappelijk. Neem afstand en vermijd elk contact.
Tenzij je kinderen hebt, dan zit je helaas er aan vast en moet je in het belang van je kind, toch een balans vinden zodat die er niet onder lijdt. Het enige wat je dan kan doen is om alle irritaties te accepteren en boosheid van je af te laten glijden (als ze niet aan afspraken houden of weer contact of ruzie zoeken, of de situatie te misbruiken. Daar heb jij geen last van begrijp ik? (ik ook niet gelukkig), maar dat zou het wel nog veel gecompliceerder kunnen maken).

Klopt, bewust beide kinderloos dus die crap hebben we al niet!

En dan het verwerken, het is net als bij iemand die hoort dat hij terminaal is: je gaat door verschillende fases, ik weet niet precies de volgorde, maar: woede op die ander, jezelf, verdriet, eenzaamheid enzovoorts. Dit kan een lang proces zijn, een jaar lijkt me niet abnormaal, misschien wel twee jaar.
Maar op een gegeven moment zou het je rust moeten geven en blij zijn dat je eruit bent. Als je nog langer duurt en je kan er niet overeen komen en het een plekje geven dan denk ik dat je zelf toch een probleem hebt die je dan moet oplossen. Wees blij dat je het hebt doorbroken, dat is moeilijk en moedig, maar je hebt je vrijheid terug en alleen jijzelf creëert je eigen geluk, je bent baas van je eigen brein, dus blijf niet eeuwig jouw verdriet en boosheid op een ander blijven projecteren

Die fases zijn erg herkenbaar en daar wou ik sowieso al een paar dagen een update over kwijt, dus ik ben erg dankbaar over jouw lange bericht en inzichten!

Zoals @Ze Herbs Mang al aangaf, ik heb die eerste post geschreven in pure boosheid en een fragiel gekwetst ego. Ik besef dat het allemaal erg eenzijdig is ook, uiteindelijk kan ik haar hier zwart maken en "paint the picture" zoals ik wil. We zijn nu ongeveer 2 weken verder en nu de boosheid er grotendeels uit is dankzij sport, hobby's, ... het feit dat ik het de plek gaf om er te zijn etc. is het "eruit geventileerd" en voelde ik me sinds het begin van deze week "klaar" met dat boos zijn. Plots zag ik haar menselijkheid terug en besefte ik dat we al bij al toch allemaal gewoon op zoek zijn naar liefde en bevestiging in het leven? Wat een ander doet kwetst ons, maar zit er niet een beetje schuld in zowel de dader als het slachtoffer, houden we de dynamiek niet samen in stand? Het voelde alvast als een opluchting om niet zoals mijn pa te gaan veretteren in verbittering.

Misschien heb je er wat aan. Sterkte gewenst! (je zult goeie dagen hebben en later soms slechte maar uiteindelijk komt het goed, maar verbreek het contact en doorbreek de cirkel)

Ik heb er zeker iets aan! Dankjewel!!

En nu even mijn eigen update erbij:

Ik ben dus gisteren met mijn pa en zijn nieuwe vlam naar daar gereden om het gerief op te halen. Alles verliep heel ordelijk en we waren na een half uurtje al klaar, nog een koffie gedronken en terug weg. Haar pa was er ook, dus ze moet even "bang" geweest zijn voor de confrontatie als ikzelf, al is dat weer een invulling. Heel apart was dat pa's nieuwe vlam bleef praten tegen haar terwijl pa en ik de spullen in de auto stopten.

Anyway, op de terugweg gaf mijn pa's vlam niet anders dan commentaar op haar en dat voelde echt niet lekker. Vlam had dit ergens ook wel gezien. "Zie je haar nog graag misschien? Je gaat er toch niet weer in lopen?". Plots schoot het bij mij te binnen dat die even toxisch en een even "valse tang" is als ze zo "lief" kan doen en dan een uur lang kan commentaar geven over iemand die ze 10 min zag en nooit meer zal zien. Plots dacht ik "Oh god mijn pa is in dezelfde valkuil aan het lopen...". Maar goed, da's zijn pad. Verder bleven de rode vlaggen wapperen bij de nieuwe vlam, ik heb die nu 2x gezien en ik heb die dus nog niks positiefs horen zeggen over niemand behalve mijn pa. Ze heeft volledig met haar familie gebroken: red flag. Ze zit nu constant bij mijn pa: lovebombing is ook een red flag. Het feit dat ik aangaf dat ik destijds met al mijn exen altijd al een behoefte heb gehad voor ontprikkeling en om even alleen te zijn vond zij dan weer een red flag. "Kijk naar mij en je pa, dat klikt gewoon perfect en als je niet constant bij elkaar kunt zijn en die afstand nodig hebt, dan spreekt het voor zich dat je de juiste partner niet vast hebt". Dat was direct een massive red flag voor mij, zeker aangezien die nog maar enkele maanden samen zijn en dus nog alles door een roze bril zien...

Dus ja, de appel valt precies niet ver van de boom.

 

[Mindless]

Hoi herkenbaar.

Nou ben ik heel erg generaliserend (ik wil niemand beledigen) maar vrouwen zijn door hormonen in het algemeen wat labieler en stemmingswisselingen door wisselende hormoonwisselingen. Mannen zijn dan weer vaak wat impulsiever door testosteron en blijven soms net kleine jongens.

Dit is natuurlijk niet hetzelfde als echt ziekelijk gedrag. Maar je bent niet de eerste en ook niet de laatste die dit meemaakt en kan iedereen overkomen en hoort bij het leven, ik weet niet hoe oud je bent? Maar misschien nog een stukje advies en mijn ervaring.

Ik heb twee van dit soort relaties gehad (wel allebei net weer anders, maar deels ook hetzelfde). Misschien andere "ziektes" maar wel toxische relaties.

- 1 had last van depressies, hoe je ook denkt te kunnen helpen of liefde geven, dit kan jij niet genezen, dat kunnen ze alleen zelf.
- Allebei wilden ze aandacht, heel op uiterlijk gericht, uitdagend, opvallend, flirterig. Het waren ook mooie vrouwen maar eigenlijk zie ik het als een minderwaardigheidscomplex en onzekerheid om steeds die bevestiging van anderen te zoeken/krijgen en nodig hebben.
- Altijd is er wat aan de hand, op zoek naar spanning of onrust. Willen uitgaan terwijl ik mij thuis op de bank prima vermaak, ook in mijn eentje. Ik hou van rust, zekerheid, voorspelbaarheid, bijna saai kun je denken. Ook al is sociaal contact wel belangrijk, ik maak mij niet druk hoe andere mensen denken over mij. Mijn grootste schat is mijn eigen brein, je wilt jezelf blijven leren, ontwikkelen (ik bedoel los van een hoog IQ). Je kan ook goed zijn met je handen maar gewoon je werk en 1 of meer hobby's die je jezelf als doel stelt om beter te worden).

Dan het beëindigen:

- goed dat je met pa ging dat is beter dan alleen.
- ik heb die relaties ook nadat grenzen al meerdere keren gepasseerd dat je toch weer contact zoekt en/of opnieuw begint. Op een gegeven moment is het klaar en over. De eerste was vreemd gegaan, ook al was het zeker al eerder gebeurd en kreeg je genoeg aanwijzingen of dat het regelrecht gezegd wordt, je geeft het voordeel van de twijfel of vergeeft bepaald gedrag toch weer. Maar toen het vaststond was dat ook een goed excuus om er op dat moment definitief eind aan te maken.
- Ander patroon was dat het altijd of helemaal geweldig was, ze konden je goed laten voelen (sex is ook een wapen en kwetsbaarheid). En andere keren was het allemaal drama. Opvallend patroon is dat ze niet volledig open waren, dingen verzwegen maar zelfs pathologisch liegen. Ook al voel je al lang in je buik dat er iets niet klopt, het kan lang duren voordat je het echt ziet en accepteert. Meestal is toch een soort van 1 of meerdere overdreven escalaties zijn die niet meer in verhouding zijn tot de situaties/probleem en gezonde realiteit.

Als het klaar en over is, dan moet je ook geen contact houden op welke reden dan ook, geen vragen, of vriendschappelijk. Neem afstand en vermijd elk contact.
Tenzij je kinderen hebt, dan zit je helaas er aan vast en moet je in het belang van je kind, toch een balans vinden zodat die er niet onder lijdt. Het enige wat je dan kan doen is om alle irritaties te accepteren en boosheid van je af te laten glijden (als ze niet aan afspraken houden of weer contact of ruzie zoeken, of de situatie te misbruiken. Daar heb jij geen last van begrijp ik? (ik ook niet gelukkig), maar dat zou het wel nog veel gecompliceerder kunnen maken).

En dan het verwerken, het is net als bij iemand die hoort dat hij terminaal is: je gaat door verschillende fases, ik weet niet precies de volgorde, maar: woede op die ander, jezelf, verdriet, eenzaamheid enzovoorts. Dit kan een lang proces zijn, een jaar lijkt me niet abnormaal, misschien wel twee jaar.
Maar op een gegeven moment zou het je rust moeten geven en blij zijn dat je eruit bent. Als je nog langer duurt en je kan er niet overeen komen en het een plekje geven dan denk ik dat je zelf toch een probleem hebt die je dan moet oplossen. Wees blij dat je het hebt doorbroken, dat is moeilijk en moedig, maar je hebt je vrijheid terug en alleen jijzelf creëert je eigen geluk, je bent baas van je eigen brein, dus blijf niet eeuwig jouw verdriet en boosheid op een ander blijven projecteren

Voor mij was wel vaak het moment wel dat als je een nieuwe relatie krijgt, dat je er volledig 100% vrede mee krijgt en helemaal kan afsluiten en niet meer dagelijks of toch een paar keer per week aan denkt, je bent niet meer kwaad ofzo en eigenlijk denk je dan zoiets als: het is triest dat deze persoon eigenlijk zelf zo arm en ongelukkig is. Dat betekent niet dat je na een week of een maand een nieuwe relatie moet beginnen dan heb je het nog niet verwerkt, of gebruik je het als uitvlucht en ga je vergelijken (het kan je natuurlijk overkomen en als dat goed loopt heb je geluk, voor mij is het meestal als een soort spontane klik en dan gaat het vanzelf met een natuurlijk beloop, geen hard to get spelletjes, je raakt aan de praat, je hebt een leuk lang gesprek en van het een komt het ander).

Maar ga jezelf niet in de put praten, en in een slachtoffer rol komen. Na een tijd moet je toch uit je boosheid en verdriet komen anders zit je jezelf gek te maken . Vrienden (slap lullen en lachen met je maten. pilsje erbij, niet steeds bezopen worden om als uitweg te gebruiken en een nieuw probleem erbij krijgen) en familie, sociale contacten zijn extra belangrijk en behulpzaam, niet eenzaam thuis zitten, en zoek richt je op een bestaande hobby, sport (ik hou van lange wandeltochten door de natuur, vooral bossen, reggae(muziek is altijd belangrijk geweest voor mij), jointje erbij. Potje schaken. Misschien meditatie, filosofie lezen?


Misschien heb je er wat aan. Sterkte gewenst! (je zult goeie dagen hebben en later soms slechte maar uiteindelijk komt het goed, maar verbreek het contact en doorbreek de cirkel)

Pffff te herkenbaar dit allemaal.

Vooral eens met dit:

Als het klaar en over is, dan moet je ook geen contact houden op welke reden dan ook, geen vragen, of vriendschappelijk. Neem afstand en vermijd elk contact.

Klaar, over, afgesloten hoofdstuk, punt. De deur niet op een kier houden maar dicht. Door met je leven, ofwel met een ander ofwel alleen (al heeft iemand imo zeker weten minstens een periode van echt single zijn nodig na zo'n relatie).

 

[Mindless]

Anyway, op de terugweg gaf mijn pa's vlam niet anders dan commentaar op haar en dat voelde echt niet lekker. Vlam had dit ergens ook wel gezien. "Zie je haar nog graag misschien? Je gaat er toch niet weer in lopen?". Plots schoot het bij mij te binnen dat die even toxisch en een even "valse tang" is als ze zo "lief" kan doen en dan een uur lang kan commentaar geven over iemand die ze 10 min zag en nooit meer zal zien.

Goede observatie. Huuuuge red flag. Als ze dat bij anderen doet zal ze dat ook over je vader (gaan) doen.

Zoals je zegt: ieder zijn eigen pad. Hij zal het gaan ondervinden.

Mijn laatste "relatie" was ook de Hel zelf, maar op een gekke manier heeft het me op een vreselijke manier wel wakker geschud en geforceerd het goede pad op te zoeken en nog wat van mijn leven te maken. Want aan mezelf scheelde ook genoeg (en ik blijf lerende, hopelijk voor altijd).

Er zijn twee nodig om een toxische relatie te onderhouden.

 

[Brakka Mang]

34, zij 40. Vandaar ik soms het gevoel had "volwassener" te zijn op bepaalde vlakken, maar tegelijkertijd zie ik ook wel mijn eigen kinderachtigheid hoor.

Dat denk ik ook! Maar opnieuw, ik zie het ook wel bij mezelf hoor. Zoals ik al zei, ben ik terugverhuisd naar de stad waar de meeste van mijn vrienden wonen, net omdat ik ook zoveel aandacht en bevestiging nodig heb. Maar op zich zie ik daar geen graten in.

Da's exact de redenering die ik toen maakte ook, dit is een brug te ver, dit laat ik niet toe.

Wel dit is dus de lastige kwestie; ik zag die dualiteit ook en heb het misschien ook zo beschreven; we hebben de hoogste hoogtes en de diepste dieptes meegemaakt. Zelf kom ik uit een familie met Vechtscheiding en een pa die mij al opgroeiend jarenlang verweet een hoerenzoon te zijn. Ik ben dus sowieso extreem gevoelig aan paranoia en mij bedrogen of belogen voelen, omdat ik klaarblijkelijk die gevoelens heb geïnternaliseerd.

Als volwassen man heb ik mijn mam op de vrouw af gevraagd of ze mijn pa ooit bedrogen had en ofwel is zij ook een pathologische leugenaar, ofwel had mijn pa vanuit zijn eigen angsten en onzekerheden ook van een mug een olifant gemaakt? Zonder de ex direct te verdedigen zie ik dus wel een patroon bij mezelf van dingen gaan invullen en uitvergroten en ergens teveel waarde hechten aan mijn eigen gedachten?

Klopt, bewust beide kinderloos dus die crap hebben we al niet!

Die fases zijn erg herkenbaar en daar wou ik sowieso al een paar dagen een update over kwijt, dus ik ben erg dankbaar over jouw lange bericht en inzichten!

Zoals @Ze Herbs Mang al aangaf, ik heb die eerste post geschreven in pure boosheid en een fragiel gekwetst ego. Ik besef dat het allemaal erg eenzijdig is ook, uiteindelijk kan ik haar hier zwart maken en "paint the picture" zoals ik wil. We zijn nu ongeveer 2 weken verder en nu de boosheid er grotendeels uit is dankzij sport, hobby's, ... het feit dat ik het de plek gaf om er te zijn etc. is het "eruit geventileerd" en voelde ik me sinds het begin van deze week "klaar" met dat boos zijn. Plots zag ik haar menselijkheid terug en besefte ik dat we al bij al toch allemaal gewoon op zoek zijn naar liefde en bevestiging in het leven? Wat een ander doet kwetst ons, maar zit er niet een beetje schuld in zowel de dader als het slachtoffer, houden we de dynamiek niet samen in stand? Het voelde alvast als een opluchting om niet zoals mijn pa te gaan veretteren in verbittering.

Ik heb er zeker iets aan! Dankjewel!!

En nu even mijn eigen update erbij:

Ik ben dus gisteren met mijn pa en zijn nieuwe vlam naar daar gereden om het gerief op te halen. Alles verliep heel ordelijk en we waren na een half uurtje al klaar, nog een koffie gedronken en terug weg. Haar pa was er ook, dus ze moet even "bang" geweest zijn voor de confrontatie als ikzelf, al is dat weer een invulling. Heel apart was dat pa's nieuwe vlam bleef praten tegen haar terwijl pa en ik de spullen in de auto stopten.

Anyway, op de terugweg gaf mijn pa's vlam niet anders dan commentaar op haar en dat voelde echt niet lekker. Vlam had dit ergens ook wel gezien. "Zie je haar nog graag misschien? Je gaat er toch niet weer in lopen?". Plots schoot het bij mij te binnen dat die even toxisch en een even "valse tang" is als ze zo "lief" kan doen en dan een uur lang kan commentaar geven over iemand die ze 10 min zag en nooit meer zal zien. Plots dacht ik "Oh god mijn pa is in dezelfde valkuil aan het lopen...". Maar goed, da's zijn pad. Verder bleven de rode vlaggen wapperen bij de nieuwe vlam, ik heb die nu 2x gezien en ik heb die dus nog niks positiefs horen zeggen over niemand behalve mijn pa. Ze heeft volledig met haar familie gebroken: red flag. Ze zit nu constant bij mijn pa: lovebombing is ook een red flag. Het feit dat ik aangaf dat ik destijds met al mijn exen altijd al een behoefte heb gehad voor ontprikkeling en om even alleen te zijn vond zij dan weer een red flag. "Kijk naar mij en je pa, dat klikt gewoon perfect en als je niet constant bij elkaar kunt zijn en die afstand nodig hebt, dan spreekt het voor zich dat je de juiste partner niet vast hebt". Dat was direct een massive red flag voor mij, zeker aangezien die nog maar enkele maanden samen zijn en dus nog alles door een roze bril zien...

Dus ja, de appel valt precies niet ver van de boom.

Kan ook zijn dat het gewoon pleasing is van die nieuwe vlam van je vader maar dat terzijde....mensen die al wat ouder zijn weten vaak beter waar ze mee bezig zijn maar en wat er speelt maar ook interesseert het ze minder wat de motieven of achterliggende of onderliggende zaken zijn. Als je wat ouder bent hebt je je emoties vaak beter onder controle en samenzijn. met iemand als je op leeftijd bent, de verliefdheid etc. Is veel belangrijker dan alles eromheen. Gun je vader dat gevoel tot je ziet dat hij er zelf last van krijgt, de relatie of wat het ook mag zijn😉

Verder goed hoe je met je eigen shit hebt gedeald en de inzichten die je hebt gekregen👍🏽 Time to move forward 💪🏽🙏🏽

 

[BrieMetDeBril]

Pfoe herken hier flink aantal punten en kan nu even geen reactie geven omdat ik er nog middenin zit.
Wat ik dapper vind is dat je het beëindigd hebt en mijn advies is dat je echt bij die keuze moet blijven.
Observatie bij mensen wat nauwkeuriger proberen in te zien. Dit is iets waar ik me momenteel in bezig houd. Omdat we genoodzaakt zijn nog in één huis te wonen.

Verder wens ik je het beste en trap niet weer in de valkuil wat ze ook zegt, en hoe sterk je verlangens zijn en hoeveel verdriet het oproept. Ga niet weer in zee!

 

[Lampenkapje96]

Ohh bah.. Wat een nare situatie, vooral voor jezelf en jouw eigen gevoel!
Ik heb een soortgelijke situatie meegemaakt met een gozer die (net als de meid, zoals jij haar beschrijft) eigenlijk alleen in het openbaar zou mogen komen, met een grote rode lichtgevende vlag op zijn/haar rug. Het altijd “ja maar jij…” … “door jou…” … “ik doe nooit iets “ “ dat ik dat deed, ligt aan jou…” etcetcetc en zo nog zoveel meer van die Redvlag opmerkingen, waar je keer op keer toch weer (geen idee hoe, maar het gebeurd) voor kunt vallen. Ook het fysieke (zowel helaas geweld en andere vlakken, herken ik in je verhaal) en damn… dat is niet makkelijk om uit te stappen, wanneer je daar eenmaal in zit. Daarom extra respect dat je toch die keuze hebt gemaakt! Zo te lezen ben je iemand die “wel” snapt hoe het zou moeten gaan en dan is het echt jammer om je tijd te verdoen aan zo’n telkens herhalende cirkel van ellende 🥲… Ik kan je vertellen dat er geen GROTERE opluchting bestaat, dan wanneer je zo’n gifbom van je afzet en gewoon weer alle focus hebt voor dingen die wel voldoening geven💕. Succes met het verwerken van de ellende en op naar leuke ervaringen/relaties!

 

[Metalcored00d]

Hey iedereen. Ik wil iedereen alvast bedanken voor de ondersteuning en het feit dat we hier hopelijk dingen uit kunnen leren. Ik voel mer ergens enorm lullig over hoe ik nu ga klinken maar...

Nu moet ik wel toegeven dat ik een beetje een 180 gedaan heb, tjah drugsforum after all... Maar vooral, het zat al te knagen bij me, dat idee dat er iets niet klopte aan hoe ik het hier allemaal geschetst heb. En kijk, anoniem of niet, eerlijk is eerlijk. Jullie staken jullie tijd erin om hierop verder te blijven antwoorden, dus ik doe het ook.

Ik ben niet helemaal eerlijk geweest hier. En ook niet tegen mezelf. Ik zie in dat ik enorm veel interne pijn heb geprojecteerd op haar, dingen waarvan ik me soms zelfs afvraag of ze zelfs over ons gingen? Daarmee bedoel ik dat ik van kinds af aan een bepaalde behoefte om “gewoon te mogen zijn” heb moeten ontberen, of anders gezegd, wat ik gekregen heb leste de dorst niet. Dus als kind heb ik mezelf al aangepraat dat ik niet deugde…

Opgroeiend heb ik van beide ouders van beide kanten van de medaille een enorme gevoeligheid naar bedriegen en liegen meegekregen. Beide partijen wezen mij op onhebbelijkheden die ik in mezelf ook herkende. Het resultaat was een jongetje dat zichzelf niet mocht en die het gevoel had dat “niemand echt deugde, want niemand sprak de waarheid”.

Met die open wondes heb ik een erg onvolwassen emotionele identiteit opgebouwd.

Dat “spelletje” tussen mijn toenmalige "beste vriend" en haar bestond al van destijds met haar ex. Eigenlijk had dat nooit iets met mij te maken, maar in mijn onzekerheid heb ik dat te zeer als een persoonlijke aanval gezien. Dat deeltje zie ik in.

Ik zie uiteraard ook haar deel, waarvoor ze zich 1000x had geëxcuseerd en effectief korte metten mee heeft gemaakt. En eigenlijk stopt het verhaal van feitelijke ontrouw hier en enkel hier. Al de rest was invulling en speculatie met projectie van al mijn angsten en eigen onhebbelijkheden.

Is het gezond om in een relatie te springen met iemand die net gebroken is met iemand na 14 jaar? Neen. Was het aan mij om te bepalen wanneer die rouwperiode voorbij “moest” zijn? Neen. Ik eiste volledig breken en daar kon ze toen geen tijdspanne op plakken en ik zie in hoe ik te ongeduldig ben geweest. Te bezittelijk.

Nog een opmerking: eigenlijk wist ik al dat "mijn beste vriend" geen goeie maat was. Ik wist dat ie zn vriendin bedroog. Ik weet dat ie een ex van me destijds had gecontacteerd nadat het net gedaan was tussen ons. Daarover is er nooit echt een confrontatie geweest. He’s a sly fox. Or he weaselled himself out.

Maar dus tja zo’n gladde paling die een onzekere dame even de hemel op aarde belooft, terwijl haar eigen vent haar zit zwart te maken, omdat ie zelf in zijn ego was gekrenkt. Ik snap wel hoe ik evenzeer mijn eigen kuil groef.

Maar dus. Eigenlijk is ze “gelukkig” een seut en moet ik de pagina nu omdraaien. Net zoals zij zegt dat ze de pagina met haar ex wil omdraaien op haar manier. Als ik haar de veiligheid niet kon bieden om te wachten op haar en haar de zelfzekerheid te bieden. “Schat I got you, ik ondersteun je”. Dat deed ik niet. Ik heb haar de grond in gebeurd en eigenlijk vooral mezelf.

Heb aan iedereen die het wou horen mijn verhaal verteld. Lekker mezelf nog eens pijnigen door het over de boeg te gooien van “wat ben ik toch een dommerik”. “Hoe kon ik me zo laten vangen”. Yes, lekker victim als ik het eigenlijk onder ogen kom.

Enneuh. Well. Nu komt het. Ik maak de keuze om in eigen kracht te staan en te zeggen: ik zie ze gvd graag en ik geef ze nog een kans. Omdat ik mezelf die kans geef. Omdat ik ons een kans geef.

Omdat ik van mezelf met de beste wil niks anders toewens om die vastberadenheid, dat moedige, dat mannelijke aan te raken. Dat pad te bewandelen en eindelijk de zelfzekerheid te dragen die ik gewoon verdien. En vanuit die blik wil ik haar en wil ik nog steeds haar man zijn. Ik wil met haar de kans grijpen om een volwassen emotionele verbinding aan te gaan. Los van de pijn van wat was, maar een die gebouwd is in wat is en wat mag.

Zij faalde mij omdat ik haar ook had gefaald. En het is dat ik verantwoordelijkheid neem voor mijn deel. Maar ik miste daarin iets: de trots.

Als ik tegen een ander kon pronken over hoe fier ik op haar was, waarom dan niet tegen haar? En als ik het tegen haar al niet kon, waarom niet tegen mezelf?

Ik kan me niet langer verschuilen achter het kind dat het niet van zijn vader heeft gekregen. Misschien hij ook niet en misschien wist hij niet beter. Maar in plaats van kwaad te blijven en in die pijn te blijven etteren, kies ik om de wondes te laten helen en om die jongen te laten opgroeien tot zijn potentie.

Als we beiden in onze kracht staan is niks ons teveel. Dat hebben we al zo vaak gezien. We moesten maar aan iets denken of het kwam ons al aangeboden. Toch zijn we erin blijven slagen om onszelf te saboteren en de dieperik in te jagen.

En zowel zij als ikzelf zijn die vicieuze cirkel beu en kiezen ervoor in liefde om hieraan te werken. Om elkaar in die groei te ondersteunen. We zijn letterlijk partners, geen concurrenten.

Dus uiteindelijk leek het al die tijd een strijd tegen ons. Maar het was een intern gevecht. Al die tijd zei ik haar al: “door jou graag te zien ga ik mezelf graag leren zien”.

Daarmee vergat ik wel even dat daar ook een keerzijde aan hangt: door mezelf te haten ga ik jou leren haten.

Dus, toxische relatie? Zeker. Maar niet zo duidelijk dewelke de toxische was. Me, her, us, all of the above?

Ik schop hier waarschijnlijk mee tegen menige schenen, maar sorry not sorry. Het is onbeschrijflijk, maar er is "iets" tussen ons dat resoneert op zielsniveau dat ons egootjes overstijgt. Met alle radiostilte, met elkaars gegevens te blokkeren, bleven we telepathisch in contact. Hoe weet ik niet maar dat deden we al voor ik haar het eerst "daar" tegenkwam en daarna in "in the flesh". En op dat aardse niveau is alle ellende begonnen en ik wens ons alvast toe dat we er nu komaf mee kunnen maken. Woensdag alvast therapie.

 

[Mindless]

Pfff dat klinkt heel complex allemaal.

Waarschijnlijk te complex om hier zo even gebaseerd op een tekst te zeggen: dat moet je niet doen.

Volg je hart, zeg ik dan maar.

 

[Metalcored00d]

Waarschijnlijk te complex om hier zo even gebaseerd op een tekst te zeggen: dat moet je niet doen.

Volg je hart, zeg ik dan maar.

Klopt. Ik besef dat het alle kanten uit kan gaan. Maar goed, dan kijk ik wel naar de eerste post en besef ik dat ik een dromerige dwaas was. Maar ik weet het niet, het voelt karmisch aan dat we elkaar uitdagen om tot onze kern te komen en hopelijk in verbinding die oude troep eens en voor steeds af te werpen.

Ik zou het sneu vinden om een tering eind mezelf te kwellen met "hadden we het nog 1 kans gegeven".

En lukt het dan nog steeds niet, wel dan ben ik althans verhuisd en moet ik alsnog door die rouw. Alleen de tijd zal het kunnen uitwijzen.

 

[Deadwing]

Ik heb een relatie van 6 jaar gehad, met de partner met wie ik dacht oud te worden.
Ik heb de breuk nooit helemaal verwerkt, ondanks middelen misbruik, alcohol, het in het militaire leven een nieuw leven te willen opbouwen, en dit is er de oorzaak van dat ik alleen wil blijven.
Het zou anders vergelijken worden en dat is niet eerlijk voor een nieuwe partner.
Geen vrouw accepteert dit op den duur.
Dan maar geen vrouw...

Ik moet zeggen dat ik jouw verhaal aan de ene kant heel tragisch maar ook mooi vind. Die ene, ware liefde die je gewoon nooit uit je hoofd kunt zetten en verwerken. Hoe lang geleden het ook is. Ik heb hetzelfde met een ex van mij waar ik een paar jaar mee samen was. Het was een enorm intense relatie die ik nooit ben vergeten, terwijl ik na haar nog diverse partners heb gehad. Ook al meer dan dertig jaar geleden en ik denk nog bijna elke dag aan haar. Vergeten kan ik haar gewoon niet.