Ik kan zeggen dat het naast omstandigheden die er spelen, wat wel duidelijk is in dit topic het wel goed af gaat.
Het lukt me goed om niet met haar bezig te zijn in m'n hoofd en haar binnen te laten bij mijzelf.
Zij heeft ook aangegeven dat de intimiteit stopt en ik respecteer dat en vind het ook goed.
Ik heb veel meer focus en wil echt niet terug naar hoe het was, dat zit er nu wel in.
Wel merk ik dat haar keuze niet stabiel is. Die van mij wel, want zoals ik net al geschreven had wil ik niet meer terug, dus zal het moeten blijven vermijden in een gezonde manier voor mij.
Ze probeerden wel aantal keer nog hoop te kweken bij mij door allerlei dingen te ondernemen die ik heel leuk vind, maar had dit door en toen duidelijk gemaakt dat het niet uit maakt wat ze doet, het niet gaat zijn zoals zij gehoopt had en dat het definitief klaar is.
Dat proces is naar mijn idee nu eindelijk bij haar aan het beginnen.
Het samenwonen is helaas noodzakelijk. Ik kan haar niet op straat gooien, ik heb zelf meegemaakt hoe het is om ineens zomaar op straat te staan en dat gun ik niemand.
Wèl heb ik duidelijk gezegd en aangegeven dat wanneer het voor mij ondragelijk word ik genoodzaakt ben haar wel de deur te wijzen en dat gaat dan via de rechter en aangiften als dat niet vrijwillig gaat.
Ik lijdt er niet meer onder en dit blijft wel voorlopig.
Het is nu zo ingedeeld dat zij en ik er goed mee om gaan, we bemoeien zo goed als niet met elkaar, spreken nauwelijks en tot nu toe is de sfeer prima.
Het gaat goed, duurt even voor er een woning is natuurlijk en ik kom weer met een update zodra er nieuws is.
