Zo bedoelde ik t niet eens want jij bent sarcastisch neem ik aan? Ik weet dat je op 21 jarige leeftijd gwn steady moet zijn met alles maar helaas t is niet zo rooskleurig bij mij.
Sarcastisch? Nee ik ben heel serieus… volgens mij is je grootste probleem niet dat je moeder boos op je is maar dat je dagelijks drugs aan het gebruiken bent. Zoals ik het nu lees, is het nog niet belachelijk uit de hand gelopen en heb je alle kansen je daarin te herpakken. Zo lang je bezig blijft met dagelijks gebruiken, gaan al die mooie dingen die je voor je leven voor je ziet niet gebeuren.
Veel hebben het hier gelijk over helemaal nuchter zijn, etc. Misschien is dat wel helemaal niet nodig…? Wat je zegt: drugs zijn super interessant en als je je een beetje verdiept zou je ze moeten kunnen gebruiken zonder dat je er verslaafd aan raakt en er grote gevolgen van ondervindt. Maar misschien is dat ook wel niet voor je weggelegt, blijkt nu. Enige manier om er achter te komen is door direct te stoppen met die troep en als dat niet zelf lukt, daar professionele hulp bij te zoeken.
Maar goed wat betreft je moeder was ik ook niet sarcastisch… Ze houdt van je en maakt zich zorgen, en daarom reageert ze zo. Nu gaan praten over dat “drugs ook echt heus leuk en helend kunnen zijn” gaat alleen maar olie op het vuur gooien. Laat haar even van die schrik bekomen voor je met haar om tafel gaat. En zeg sorry. Het lijkt misschien of je niets fout deed, maar je hield iets voor haar verborgen terwijl ze, volgens mij, behoorlijk voor je zorgt. Je hebt dus haar vertrouwen verbroken, ook al had je die intentie niet.
Vervelend dat je de introverte kant in jezelf nog niet helemaal kan omarmen. Dat is super onterecht, er zijn meer mensen zoals jij dan je nu denkt. De wereld zou een enge plek worden als we alleen maar extraverte stuiterballen hadden die altijd precies weten wat ze moeten zeggen😅 En wat je vertelt over niet meer weten wat je moet zeggen herken ik ook best wel, alleen is mijn paniek reactie juist dat ik domme bullshit ga lullen waar ik later spijt van krijg. Iedereen doet maar wat joh, sommigen zijn gewoon beter in bluffen.
Maar dat je er zo’n sociale angst bij ervaart is zeker wel iets waar je hulp bij mag zoeken. Zoiets kan zich ook doorontwikkelen en groeien tot een veel groter probleem, en je hebt nu met je tussenjaar de ruimte en tijd om aan jezelf te werken. Je POH kan je helpen hoe… je hoeft echt niet in een diepe put te zitten om psychische hulp te vragen. Jezelf willen ontwikkelen wordt meestal nooit afgestraft en ga je de rest van je leven wat aan hebben. Zou dat niet een mooi doel zijn om je tussenjaar mee in te vullen? In plaats van gamen en drugs?
Sowieso: Waarom heb je een tussenjaar genomen en wat is je idee om daarna te doen? Je zal er ideeën bij gehad hebben vooraf, toch?
Regelmaat in je leven houden is een heel stuk makkelijker als je iets voor ogen hebt waar je naartoe werkt. Dat kan iets kleins en groots zijn. En het helpt je in je zelfontwikkeling en zelfvertrouwen, zeker als je die ietsen ook stap voor stap (vaak met hard werken) bereikt.
Een laatste iets dat bij dit verhaal steeds bij me oppopt is een beetje ver gezocht en echt niet voor iedereen weggelegd… Maar mocht je de durf en de middelen hebben: heb je wel eens overwogen te reizen in je tussenjaar? De backpack-wereld is volgens mij gemaakt voor mensen die het idee hebben dat ze sociaal minder handig zijn. Je maakt met een handomdraai nieuwe vrienden en er zijn altijd wel mensen die in je straatje passen. Toen ik 21 was had ik daar het geld niet voor, en ik had er veel voor over gehad. Maar toen ik op latere leeftijd eenmaal ging reizen, kwam ik er achter dat je ee helemaal niet rijk voor hoeft te zijn. Er zijn heel veel manieren om in het buitenland te werken in je tussenjaar (en dit helpt zelfs nóg meer mee in makkelijk nieuwe mensen ontmoeten). Zo zijn er bijna overal wel hostels waar je gratis kan verblijven en iets kan bijverdienen als je er zou werken of lesprogramma’s die buitenlandse jongeren tijdelijk in dienst nemen.
Nogmaals, het klinkt stom en alsof het van een rijkelui-meisje (is nie) komt: maar zo’n buitenland ervaring kan echt wonderen doen voor je zelfvertrouwen, je zelfstandigheid en om te ontdekken wat je nou wil met je leven.
Ik ben op 28 jarige leeftijd nog niet steady en ook bij mij is het nooit rooskleurig geweest. Maar laat dat niet bepalen wie je bent en wat je kan of doet. Nogmaals: iedereen doet maar wat. Niemand weet hoe het moet🤷🏻♀️
