Lieve Raver, ik heb niet heel veel nuttigs te zeggen maar ik wil je wel graag een hart onder de riem steken
Jammer dat je het gevoel hebt je gedachten niet te kunnen delen op de plek waar je zit, zonder dat dat gevolgen heeft. Juist dat delen kan zo ontzettend helpend zijn als er goed op gereageerd wordt. Maar ik weet dat dat laatste in elk geval vroeger niet altijd gebeurde.
Anderhalf jaar geleden had ik dezelfde angst, gebaseerd op ervaringen uit het verleden. Uiteindelijk heb ik het naar mijn ene behandelaar gemaild vlak voor ik een afspraak had met de andere, met de opmerking dat ik er niet over wilde praten maar wel vond dat ze het moesten weten. De behandelaar waar ik een afspraak mee had heeft net zo lang zitten prikken en peuteren tot ik het daar uitsprak. Hij vroeg me wat mijn angst was in het delen van die gedachten, dus ik vertelde dat ik bang was dat door die gedachten de behandeling stopgezet zou worden en dat ik dan nooit ergens zou komen.
Ik zal nooit vergeten wat zijn reactie was en die wil ik vanuit de grond van mijn hart met je delen:
"Die gedachten en de optie om het te doen zijn jouw achterdeur, jouw veiligheid. Die achterdeur gaan we helemaal niet dicht timmeren, dat is niet aan ons. We kunnen je alleen uitnodigen om dit traject met ons aan te gaan en ik hoop van harte dat je dat doet. Als je er na dit traject nog steeds uit wil stappen dan is dat jouw keuze, je bent ons geen verantwoording schuldig".
Mijn inziens zou elke zorginstelling er zo in moeten staan.
Deze gedachten en gevoelens mogen er zijn Raver. Mensen om je heen, waaronder wij, kunnen je alleen maar uitnodigen om ook dit traject aan te blijven gaan en te blijven delen. Je last kunnen we niet voor je dragen, maar misschien kunnen we hem wel wat voor je verlichten. En dat geld ook voor de mensen om je heen in het echte leven. Het voelt nu uitzichtloos, maar je zit midden in een afkicktraject, zoals je je nú voelt gaat voorbij.
Hou je taai man
