TheDudeAbides
Newbie
Dag dames en heren,
Wegens een toch wel flinke depressie en een paar traumatische ervaringen heb ik in November 2025 besloten om antidepressiva toch maar een kans te geven. Ik lag het liefst de hele dag in bed, s'avonds dan weer met geen mogelijkheid in slaap te krijgen en zo liep de cyclus voort. Ik blowde veel, had geen motivatie meer voor studie sport of gezelligheid met vrienden en was eigenlijk de hele dag gewoon boos en/of verdrietig.
Laat ik voorop stellen dat de Lexapro een ongelofelijke verandering in mijn leven heeft veroorzaakt en ik dank de goden voor het middel. Ik ben nu een paar maanden verder en zit lekker in mijn vel, doe mijn uiterste best voor mijn studie, weer aan het werk weer aan het sporten. Ook merk ik dat mijn gevoelens bespreken veel gemakkelijker gaat, ik gezelschap weer waardeer en ondanks dat ik nog steeds echt wel in een heftige situatie zit, ik trots kan zeggen dat ik lekker bezig ben.
Dit kwam niet uit de lucht vallen en de SSRI krijgt ook zeker niet alle credit, een fors deel heb ik ook aan mezelf en mijn psychiater te danken. Hier een korte opsomming:
goede dingen via de psychiater:
1. EMDR-behandeling voor trauma's.
Was vooraf zeer sceptisch over de effectiviteit hiervan, maar het heeft echt onwijs geholpen. Zou dit ook aan iedereen aanraden die iets naars heeft meegemaakt, ook als dit in jouw ogen niet een ''echte traumatische ervaring'' was. Wat ik als normaal beschouwde, is absoluut niet normaal en doet onbewust toch iets met je.
2. Gewoon iemand om tegenaan te lullen.
Spreekt een beetje voor zich, maar het is toch echt heel fijn om de kutte, maar ook leuke momenten met een totaal onafhankelijk iemand te kunnen bespreken. Ik blijf gaan zelfs nu ik al enige tijd stabiel ben, omdat het gewoon een heerlijke uitlaatklep is en ik objectieve adviezen van haar krijg.
3. Diagnostiek. (1)
Dit is voor mij een hele belangrijke. In de zomer van 2025 ben ik behoorlijk gaan stunten met RC-amfetaminen (varianten van methylfenidaat, amfetaminen en af en toe zelfs cathinonen) en ben ik daardoor in een manie beland. Niet slapen (ook zonder de designerspeed), Zelfs de zwaarste RC-benzo's kregen me niet meer in slaap. Ik had het grootse idee om de drugshandel in te gaan en belde midden in de nacht mijn vrienden of ze mee wilden doen. Ik ben overigens een student aan de universiteit, kom uit een welgesteld gezin en mijn maten zijn ook allemaal ''kakkers''. Ook heb ik behalve de lokale dealer geen enkele connectie of affiniteit met die wereld, een behoorlijk fucking slecht idee dus. Ik zat overigens ook nog aan de SARMS en was helemaal mental gegaan op de sportschool, dus had ook voor honderden euro's aan supplementen en andere attributen uitgegeven. Was trouwens wel beresterk een breed geworden, klein pluspuntje.
Ik stopte hier meteen mee nadat het mijn ouders begon op te vallen en na een gesprekje met de psychiater van mijn vader stopte de manie ook vrijwel direct. Mijn vader heeft de diagnose bipolair, dus is me meegegeven dat ik hier wel waakzaam op moest zijn. Die diagnose van mijn vader klopt overigens helemaal niet, maar dat is weer een ander verhaal en ben ik pas recent achter gekomen.
Een lange periode van depressie volgde en werd steeds erger. Vanwege de lange wachtrijen bij reguliere psychiaters en het tempo waarin mijn depressie verergerde ben ik naar de spoedpsychiater gegaan. Deze heeft me een voorlopige diagnose Bipolair gegeven, met de kanttekening dat ik wel meteen aan een uitgebreid diagnosetraject + traumatherapie bij een andere instantie moest starten. dit deed ik.
De dingen waar ik mezelf voor op de borst mag kloppen hebben ook een gigantische rol gespeeld:
1. Stoppen met blowen na een jarenlange verslaving.
Voor iedereen is blowen anders en ik zal ook nooit oordelen op blowers, maar voor depressie en motivatie is het niet echt the way to go voor mij. Door de combinatie van 1g hasj per dag en de Lexapro begon ik weer een beetje manisch te worden en moest ik dus kiezen. Ik koos ervoor om het blowen achter me te laten en dit is een hele goede keuze geweest. Even doorbijten, maar de positieve effecten werden al na een week merkbaar. Betere slaap, meer motivatie, meer zelfvertrouwen, socialer en 0 manische trekken. Ik kan met trots zeggen dat ik deze verslaving heb overwonnen en al kan ik niet in de toekomst kijken, ben ik ervan overtuigd dat ik hier niet meer naar terug zal gaan.
2. Stoïcisme
Om de gehele leer van deze filosofie uit te leggen ben ik weer een uur verder, maar in het kort: Levensgeluk bereik je enkel door rust in jezelf te vinden. Hoe vind je die rust in jezelf? Door je best te doen om een goed mens te zijn, je niet te laten leiden door oppervlakkig genot en jouw geluk nooit af te laten hangen door een ander. Jij maakt je leven, jij bent de enige waaraan je jezelf moet meten en jij bent ook de enige die kan bepalen wat voor jou 'succes' betekent. Voor de geïnteresseerden, lees: Overpeinzingen, Marcus Aurelius, vervolgens de 27 brieven van Seneca en als het je aanspreekt vind je de rest wel.
3. Aan de slag
Als gevolg van het bovenstaande had ik weer zin om er iets van te maken. Dit vult iedereen anders in, maar voor mij betekende het keihard werken aan mijn technische studie, gezonde voeding en op een niet-manische manier mijn lichaam sterk en gezond krijgen. Doelen stellen zowel op korte termijn als lange termijn hielp ook. Ik ben ook voor het eerst een agenda gaan bijhouden en dit bleek fantastisch te werken (duh). Reflecteren op wat er deze dag/week/maand goed is gegaan en waar we vooruitgang kunnen boeken.
4. Diagnostiek (2)
Doordat ik het blowen eruit had gegooid kon er een betrouwbaardere diagnose gesteld worden. Vanwege mijn stabiliteit zijn we verder gaan kijken dan alleen de bipolaire stoornis. Wat bleek? Ik ben niet bipolair, maar heb een door PTSS-geïnduceerde depressie en vrij zware ADHD. ADHD is in mijn optiek overigens niet datgene wat iedereen denkt en trouwens wetenschappelijk ook niet aantoonbaar in de hersenen, maar ik dwaal weer af.
5. ADHD-proof leven
Vaak grijpt men bij ADHD makkelijk naar de door mij genoemde dokterspep en denkt dat dat alles zal oplossen. Ik heb een andere aanpak gebruikt. Eerst leren organiseren, je dopamine controleren en dan kijken we wel of de speed nodig is. Om de dopamine te fixen ben ik gestopt met eindeloos scrollen op sociale media, gekapt met porno kijken en rukken (kan het heel soms alsnog niet laten hoor, maar minimaal), Boeken lezen en ook sigaretten roken ben ik gaan verminderen. Ik ben nu een aantal dagen helemaal gestopt met roken, maar nog veel te vroeg om te zeggen dat ook dat passé is. Na deze veranderingen te hebben doorgevoerd en vol heb gehouden, heb ik alsnog besloten dat ik wel een steuntje in de rug verdiende. 40mg dexamfetamine (langwerkend) zorgde voor de kers op de taart. Ik ben niet voornemens om dit de rest van mijn leven dagelijks te blijven slikken, maar voor de studie is het essentieel voor mij.
Al met al heb ik mijn leven weer flink op de rit en ben ik blij dat ik op deze aarde ben. Ook in de donkere dagen, want die horen er nog steeds bij.
Hoewel de SSRI het zetje in de juiste richting was, denk ik er nu toch over om hiermee te stoppen en over te gaan op Buproprion (Wellbutrin). Dit om de volgende redenen:
1. Het heeft een gunstige synergie met ADHD-medicatie.
2. Het afbouwen van een SSRI kan een flinke opgave zijn en hoe langer je er aan zit, hoe moeilijker dit wordt
3. Mijn bijwerkingen zijn minimaal en alleen een beetje irritant. Behoorlijk zweten met als gevolg dat ik moet drinken als een olifant, na twee biertjes de volgende dag alsnog schijtbrak zijn en heftige dromen (al vind ik die soms nog wel leuk ook). Ik weet ook dat de bijwerkingen bij langdurig gebruik kunnen toenemen, dus dat zou ik ook graag voor willen zijn.
4. Ik wil voorlopig nog wel een antidepressivum gebruiken, omdat de heftige dingen die ik meemaak nog niet afgelopen zijn en ook nog wel een tijd gaan duren. Als je naar mijn andere bijdragen kijkt, zal je begrijpen waarom.
Dus aan jullie de vraag of mensen met ervaring op het gebied van SSRI's en/of buproprion hun ervaringen willen delen en willen adviseren. Voel je ook vrij om mee te praten over depressie, ADHD, PTSS of iets anders dat je aansprak uit mijn verhaal. Ook privé kan je me gerust berichten als je dat wilt. Ik kijk uit naar jullie visie!
Wegens een toch wel flinke depressie en een paar traumatische ervaringen heb ik in November 2025 besloten om antidepressiva toch maar een kans te geven. Ik lag het liefst de hele dag in bed, s'avonds dan weer met geen mogelijkheid in slaap te krijgen en zo liep de cyclus voort. Ik blowde veel, had geen motivatie meer voor studie sport of gezelligheid met vrienden en was eigenlijk de hele dag gewoon boos en/of verdrietig.
Laat ik voorop stellen dat de Lexapro een ongelofelijke verandering in mijn leven heeft veroorzaakt en ik dank de goden voor het middel. Ik ben nu een paar maanden verder en zit lekker in mijn vel, doe mijn uiterste best voor mijn studie, weer aan het werk weer aan het sporten. Ook merk ik dat mijn gevoelens bespreken veel gemakkelijker gaat, ik gezelschap weer waardeer en ondanks dat ik nog steeds echt wel in een heftige situatie zit, ik trots kan zeggen dat ik lekker bezig ben.
Dit kwam niet uit de lucht vallen en de SSRI krijgt ook zeker niet alle credit, een fors deel heb ik ook aan mezelf en mijn psychiater te danken. Hier een korte opsomming:
goede dingen via de psychiater:
1. EMDR-behandeling voor trauma's.
Was vooraf zeer sceptisch over de effectiviteit hiervan, maar het heeft echt onwijs geholpen. Zou dit ook aan iedereen aanraden die iets naars heeft meegemaakt, ook als dit in jouw ogen niet een ''echte traumatische ervaring'' was. Wat ik als normaal beschouwde, is absoluut niet normaal en doet onbewust toch iets met je.
2. Gewoon iemand om tegenaan te lullen.
Spreekt een beetje voor zich, maar het is toch echt heel fijn om de kutte, maar ook leuke momenten met een totaal onafhankelijk iemand te kunnen bespreken. Ik blijf gaan zelfs nu ik al enige tijd stabiel ben, omdat het gewoon een heerlijke uitlaatklep is en ik objectieve adviezen van haar krijg.
3. Diagnostiek. (1)
Dit is voor mij een hele belangrijke. In de zomer van 2025 ben ik behoorlijk gaan stunten met RC-amfetaminen (varianten van methylfenidaat, amfetaminen en af en toe zelfs cathinonen) en ben ik daardoor in een manie beland. Niet slapen (ook zonder de designerspeed), Zelfs de zwaarste RC-benzo's kregen me niet meer in slaap. Ik had het grootse idee om de drugshandel in te gaan en belde midden in de nacht mijn vrienden of ze mee wilden doen. Ik ben overigens een student aan de universiteit, kom uit een welgesteld gezin en mijn maten zijn ook allemaal ''kakkers''. Ook heb ik behalve de lokale dealer geen enkele connectie of affiniteit met die wereld, een behoorlijk fucking slecht idee dus. Ik zat overigens ook nog aan de SARMS en was helemaal mental gegaan op de sportschool, dus had ook voor honderden euro's aan supplementen en andere attributen uitgegeven. Was trouwens wel beresterk een breed geworden, klein pluspuntje.
Ik stopte hier meteen mee nadat het mijn ouders begon op te vallen en na een gesprekje met de psychiater van mijn vader stopte de manie ook vrijwel direct. Mijn vader heeft de diagnose bipolair, dus is me meegegeven dat ik hier wel waakzaam op moest zijn. Die diagnose van mijn vader klopt overigens helemaal niet, maar dat is weer een ander verhaal en ben ik pas recent achter gekomen.
Een lange periode van depressie volgde en werd steeds erger. Vanwege de lange wachtrijen bij reguliere psychiaters en het tempo waarin mijn depressie verergerde ben ik naar de spoedpsychiater gegaan. Deze heeft me een voorlopige diagnose Bipolair gegeven, met de kanttekening dat ik wel meteen aan een uitgebreid diagnosetraject + traumatherapie bij een andere instantie moest starten. dit deed ik.
De dingen waar ik mezelf voor op de borst mag kloppen hebben ook een gigantische rol gespeeld:
1. Stoppen met blowen na een jarenlange verslaving.
Voor iedereen is blowen anders en ik zal ook nooit oordelen op blowers, maar voor depressie en motivatie is het niet echt the way to go voor mij. Door de combinatie van 1g hasj per dag en de Lexapro begon ik weer een beetje manisch te worden en moest ik dus kiezen. Ik koos ervoor om het blowen achter me te laten en dit is een hele goede keuze geweest. Even doorbijten, maar de positieve effecten werden al na een week merkbaar. Betere slaap, meer motivatie, meer zelfvertrouwen, socialer en 0 manische trekken. Ik kan met trots zeggen dat ik deze verslaving heb overwonnen en al kan ik niet in de toekomst kijken, ben ik ervan overtuigd dat ik hier niet meer naar terug zal gaan.
2. Stoïcisme
Om de gehele leer van deze filosofie uit te leggen ben ik weer een uur verder, maar in het kort: Levensgeluk bereik je enkel door rust in jezelf te vinden. Hoe vind je die rust in jezelf? Door je best te doen om een goed mens te zijn, je niet te laten leiden door oppervlakkig genot en jouw geluk nooit af te laten hangen door een ander. Jij maakt je leven, jij bent de enige waaraan je jezelf moet meten en jij bent ook de enige die kan bepalen wat voor jou 'succes' betekent. Voor de geïnteresseerden, lees: Overpeinzingen, Marcus Aurelius, vervolgens de 27 brieven van Seneca en als het je aanspreekt vind je de rest wel.
3. Aan de slag
Als gevolg van het bovenstaande had ik weer zin om er iets van te maken. Dit vult iedereen anders in, maar voor mij betekende het keihard werken aan mijn technische studie, gezonde voeding en op een niet-manische manier mijn lichaam sterk en gezond krijgen. Doelen stellen zowel op korte termijn als lange termijn hielp ook. Ik ben ook voor het eerst een agenda gaan bijhouden en dit bleek fantastisch te werken (duh). Reflecteren op wat er deze dag/week/maand goed is gegaan en waar we vooruitgang kunnen boeken.
4. Diagnostiek (2)
Doordat ik het blowen eruit had gegooid kon er een betrouwbaardere diagnose gesteld worden. Vanwege mijn stabiliteit zijn we verder gaan kijken dan alleen de bipolaire stoornis. Wat bleek? Ik ben niet bipolair, maar heb een door PTSS-geïnduceerde depressie en vrij zware ADHD. ADHD is in mijn optiek overigens niet datgene wat iedereen denkt en trouwens wetenschappelijk ook niet aantoonbaar in de hersenen, maar ik dwaal weer af.
5. ADHD-proof leven
Vaak grijpt men bij ADHD makkelijk naar de door mij genoemde dokterspep en denkt dat dat alles zal oplossen. Ik heb een andere aanpak gebruikt. Eerst leren organiseren, je dopamine controleren en dan kijken we wel of de speed nodig is. Om de dopamine te fixen ben ik gestopt met eindeloos scrollen op sociale media, gekapt met porno kijken en rukken (kan het heel soms alsnog niet laten hoor, maar minimaal), Boeken lezen en ook sigaretten roken ben ik gaan verminderen. Ik ben nu een aantal dagen helemaal gestopt met roken, maar nog veel te vroeg om te zeggen dat ook dat passé is. Na deze veranderingen te hebben doorgevoerd en vol heb gehouden, heb ik alsnog besloten dat ik wel een steuntje in de rug verdiende. 40mg dexamfetamine (langwerkend) zorgde voor de kers op de taart. Ik ben niet voornemens om dit de rest van mijn leven dagelijks te blijven slikken, maar voor de studie is het essentieel voor mij.
Al met al heb ik mijn leven weer flink op de rit en ben ik blij dat ik op deze aarde ben. Ook in de donkere dagen, want die horen er nog steeds bij.
Hoewel de SSRI het zetje in de juiste richting was, denk ik er nu toch over om hiermee te stoppen en over te gaan op Buproprion (Wellbutrin). Dit om de volgende redenen:
1. Het heeft een gunstige synergie met ADHD-medicatie.
2. Het afbouwen van een SSRI kan een flinke opgave zijn en hoe langer je er aan zit, hoe moeilijker dit wordt
3. Mijn bijwerkingen zijn minimaal en alleen een beetje irritant. Behoorlijk zweten met als gevolg dat ik moet drinken als een olifant, na twee biertjes de volgende dag alsnog schijtbrak zijn en heftige dromen (al vind ik die soms nog wel leuk ook). Ik weet ook dat de bijwerkingen bij langdurig gebruik kunnen toenemen, dus dat zou ik ook graag voor willen zijn.
4. Ik wil voorlopig nog wel een antidepressivum gebruiken, omdat de heftige dingen die ik meemaak nog niet afgelopen zijn en ook nog wel een tijd gaan duren. Als je naar mijn andere bijdragen kijkt, zal je begrijpen waarom.
Dus aan jullie de vraag of mensen met ervaring op het gebied van SSRI's en/of buproprion hun ervaringen willen delen en willen adviseren. Voel je ook vrij om mee te praten over depressie, ADHD, PTSS of iets anders dat je aansprak uit mijn verhaal. Ook privé kan je me gerust berichten als je dat wilt. Ik kijk uit naar jullie visie!
