Aan toezichthouder
En haar teamleider
Ik snap dat ik me tijdens het toezicht niet deels begeleidbaar heb opgesteld
Maar ik mijn aanmelding bij een gebruikers bw vind ik niet dat er rekening wordt gehouden met mijn welzijn ( tuurlijk doe je dat wel deels door geen TUL te eisen)
Echter ik zie echt het einde van me leven voor me als ik op een gebruikers bw kom als de kliniek niet snel.plek heeft
Ik zou je alsjeblieft vragen om dit besluit te overwegen ik ga er daar echt aan onderdoor
Inmiddels heb ik contact gehad met
Rechtbank Rotterdam
Openbaar Ministerie
En de 2 gebruikers bw 's
Geen idee hoe je me daar aanmelden maar via de Wlz is geen mogelijkheid m.i en volgens het internet omdat forensisch zorg altijd prevaleert
Ik probeer er alles aan te doen ( heb ook CIZ gemaild , met dat ik de Wlz ongeldig wil laten verklaren) omdat dit tegen het welzijn is van mij als persoon
Misschien is het een idee als ik een gesprek kan krijgen met jouw teamleider en zo niet ik officieel mijn mening/kijk op deze situatie tijdens een nieuwe brief/ zitting aan iedereen laat weten
Je. Graaft. Je. Eigen. Graf.
Je toezichthouder heeft al een tijd afstand genomen vanwege je manipulatieve en dwangmatige gedrag. Je doet daar hier nog een schepje bovenop.
Als je alle schepen achter je verbrand (doordat je alle kansen op de huidige bw hebt verknald) én je vervolgens ook wat voor je ligt omver schopt, waar denk je dan dat het eindigt?
Ik denk oprecht dat het je in het leren dat grenzen ECHT grenzen zijn zou helpen als je je straf uit moet zitten of een tijdje onder een brug mag bivakkeren.
Je hebt ongeveer vijf miljoen kansen gehad. En nog heb je het lef om jan en alleman te vragen waarom er niet aan jouw welzijn word gedacht.
Dat is wat ze deden bij die vijf miljoen kansen. Wat je daarvan hebt geleerd is dat je alles kan maken omdat het toch weinig consequenties heeft. Al die tijd lijdt andermans welzijn onder jouw gedrag omdat je op de verkeerde plek zit. En nóg denk je dat jouw welzijn (of wil) meer waard is dan andermans welzijn.
Hoog tijd dat je, voor je eigen welzijn, eens heel hard tegen een muur oploopt en dan hopelijk iets meer realiteitszin krijgt.