De dag was gekomen dat de pil opnieuw door onze slokdarm zou glijden. Dit keer konden Flo en ik niet wachten tot het feest begon. Na gegeten te hebben, bleef het eerst nog bij bosbessenthee. Het was best gezellig, zo’n beetje praten, vast vooruit kijken naar de mooie nacht die zou komen. Maar om tien uur waren we het zat. Steeds vaker dwaalde onze blik naar de pillen die voor ons op tafel lagen. Zullen we vast…? Nog een paar minuten herhaalden we om beurten dat het niet verstandig zou zijn omdat we dan te lijp bij de deur zouden komen. Maar toen overviel ons een wijze gedachte: “what the fuck ook zeg!” En hoppa met een flinke slok lauwe thee waren de pillen hard op weg ons de beste nacht van ons leven te bezorgen.
Een half uurtje later begint de boot waarop ik woon vreemde dingen te doen. Hij wiebelt terwijl het niet waait. Het glinsterende water blijkt uit dieptes te bestaan die ik nog niet eerder heb gezien, en de bomen bestaan enkel nog uit het licht dat tussen de bladeren doorstraalt. Het licht dat mijn kamer inflikkert door de weerkaatsing van de gracht, ademt iets spookachtigs uit. Genieten geblazen.
Dan moet Flo poepen, maar het lukt niet. Steeds weer loopt ze naar de wc, om een minuut later terug te komen en te vertellen dat het weer niet is gelukt. Ik moet ook poepen en het lukt me in éen keer. Juichend kom ik de kamer in. “Ik heb gepoept! Ik heb gepoept!” Ik voel me een absolute held. Tot ik Flo’s sneue gezicht zie. Ze heeft nog steeds niet gepoept. “Klote!”, denk ik ineens waar ben ik mee bezig! Flo kan niet poepen! Ineens maak ik me zorgen, wat zou er gebeuren met de poep van Flo die nu ergens in haar buik voor een opstopping zorgt, straks ontploft ze nog! Gelukkig lukt het haar niet lang daarna ook.
Na nog wat filosofisch geouwehoer waarvan ik op dat moment zeker weet dat ik het voor eeuwig zal onthouden, is het tijd om te gaan. “Okee even normaal doen nu he,” herhalen we zenuwachtig als we bijna bij het feest zijn. Dat lukt niet echt. Als we net binnen zijn, en we onze tickets ophalen begint Flo te lachen. Luidkeels roept ze: “He die man zit opgesloten in een hokje, zou hij gevaarlijk zijn.” Ik lach hysterisch. De gedachte van een man in een hokje is ineens erg grappig, zeker omdat deze man nogal behaard is, en de vergelijking met een aap voor de hand ligt. We hebben geluk, niemand die zich er druk om maakt. Chille tent dus.
Binnen is het compleet leeg, wat nogal een surrealistisch gevoel geeft, we spacen hem er gelijk erg hard op. Het belangrijkste is gelukkig al wel aanwezig: de deejee’s! Gelijk staan we onze typische ticjes te dansen. “Dit is echt geweldig!” is het enige wat we nog naar elkaar roepen. Als we weer enigszins bij zinnen komen staat de dansvloer vol met mensen.
Tijd om naar het chille gedeelte te gaan. Daar zitten allerlei mensen in in rare posities met elkaar te praten. Die rare posities vallen me ontzettend op. Sommige liggen op banken, andere staan half gebogen over wezens die rustig achterover gezakt op een stoel zitten. Weer anderen balanceren op hoge krukken en hangen zo’n beetje over de bar heen, er zitten zelfs mensen half op de grond op hun hurken! En allemaal zijn ze met elkaar aan het praten.
Flo en ik zitten ver onderuit gezakt op een bank, zonder iets te zeggen. Op een gegeven moment doe ik mijn ogen maar dicht, omdat al die mensen in vage posities me teveel worden. Ik besluit de hulp in te schakelen van Flo, die met haar ogen dicht een vrolijk neuriend geluid produceert. “Flo? Waar praten al die mensen over?”, mijn stem klinkt langgerekt en verbogen. Flo’s antwoord volgt binnen de seconde, en klinkt wat kortaf: “Over neuken,” zegt ze zonder haar ogen open te doen. Ik weet dat ze gelijk heeft. Ineens is het me allemaal compleet duidelijk. Ik begin te lachen. Wat een leuke mensen allemaal, natuurlijk praten ze over neuken, waar zouden ze het anders over moeten hebben?
Op het toilet kom ik een meisje van mijn studie tegen. Een erg keurig, en anti-drugs meisje lijkt het me. Ze vraagt allerlei dingen, en met moeite pers ik er wat gepaste antwoorden uit. Dan kijkt ze me ineens recht in de ogen: “He, Noraaaatje! Jij bent aan t spacen he!” Even krijg ik wanen dat ze me naar de politie zal brengen, maar dan zie ik haar ogen. Die bestaan alleen nog uit zwarte gaten. Gelijk voel ik me diep met haar verbonden. Vanaf dat moment zijn we de beste vrienden.
Niet veel later maak ik opnieuw een vriend voor het leven. Flo en ik liggen weer languit op de bank, en ineens zie ik hem staan. Mijn intuitie is zo sterk, dat ik meteen weet: met hem moet ik praten, hij is relaxt. Even later hebben we een super intens gesprek. Alles verloopt soepeltjes vanaf dat moment, het lijkt wel alsof we elkaar perfect aanvoelen. Op de afterparty liggen Flo, ik en mijn nieuwe SpaceVriend tegen elkaar met onze ogen dicht. Alleen onze handen bewegen nog mee met de muziek. Rond negen uur besluit Flo naar haar scharrel te gaan, en nemen eSVee en ik nog een halfje bij, waardoor we om twaalf uur nog steeds lijp in het park liggen. Het is een mooie dag en we slapen samen in het park, ’s avonds eten we een hapje, en ook de volgende dag zijn we nog bij elkaar. Bang dat het alleen maar de X is, wat ons zo lief maakt.
Maar van een dip heb ik dit keer geen last, de love gevoelens zijn nog steeds niet weggeeebt. Volgende week volgt alweer het volgende spaceverhaal, met mijn nieuwe eSVee!
Een half uurtje later begint de boot waarop ik woon vreemde dingen te doen. Hij wiebelt terwijl het niet waait. Het glinsterende water blijkt uit dieptes te bestaan die ik nog niet eerder heb gezien, en de bomen bestaan enkel nog uit het licht dat tussen de bladeren doorstraalt. Het licht dat mijn kamer inflikkert door de weerkaatsing van de gracht, ademt iets spookachtigs uit. Genieten geblazen.
Dan moet Flo poepen, maar het lukt niet. Steeds weer loopt ze naar de wc, om een minuut later terug te komen en te vertellen dat het weer niet is gelukt. Ik moet ook poepen en het lukt me in éen keer. Juichend kom ik de kamer in. “Ik heb gepoept! Ik heb gepoept!” Ik voel me een absolute held. Tot ik Flo’s sneue gezicht zie. Ze heeft nog steeds niet gepoept. “Klote!”, denk ik ineens waar ben ik mee bezig! Flo kan niet poepen! Ineens maak ik me zorgen, wat zou er gebeuren met de poep van Flo die nu ergens in haar buik voor een opstopping zorgt, straks ontploft ze nog! Gelukkig lukt het haar niet lang daarna ook.
Na nog wat filosofisch geouwehoer waarvan ik op dat moment zeker weet dat ik het voor eeuwig zal onthouden, is het tijd om te gaan. “Okee even normaal doen nu he,” herhalen we zenuwachtig als we bijna bij het feest zijn. Dat lukt niet echt. Als we net binnen zijn, en we onze tickets ophalen begint Flo te lachen. Luidkeels roept ze: “He die man zit opgesloten in een hokje, zou hij gevaarlijk zijn.” Ik lach hysterisch. De gedachte van een man in een hokje is ineens erg grappig, zeker omdat deze man nogal behaard is, en de vergelijking met een aap voor de hand ligt. We hebben geluk, niemand die zich er druk om maakt. Chille tent dus.
Binnen is het compleet leeg, wat nogal een surrealistisch gevoel geeft, we spacen hem er gelijk erg hard op. Het belangrijkste is gelukkig al wel aanwezig: de deejee’s! Gelijk staan we onze typische ticjes te dansen. “Dit is echt geweldig!” is het enige wat we nog naar elkaar roepen. Als we weer enigszins bij zinnen komen staat de dansvloer vol met mensen.
Tijd om naar het chille gedeelte te gaan. Daar zitten allerlei mensen in in rare posities met elkaar te praten. Die rare posities vallen me ontzettend op. Sommige liggen op banken, andere staan half gebogen over wezens die rustig achterover gezakt op een stoel zitten. Weer anderen balanceren op hoge krukken en hangen zo’n beetje over de bar heen, er zitten zelfs mensen half op de grond op hun hurken! En allemaal zijn ze met elkaar aan het praten.
Flo en ik zitten ver onderuit gezakt op een bank, zonder iets te zeggen. Op een gegeven moment doe ik mijn ogen maar dicht, omdat al die mensen in vage posities me teveel worden. Ik besluit de hulp in te schakelen van Flo, die met haar ogen dicht een vrolijk neuriend geluid produceert. “Flo? Waar praten al die mensen over?”, mijn stem klinkt langgerekt en verbogen. Flo’s antwoord volgt binnen de seconde, en klinkt wat kortaf: “Over neuken,” zegt ze zonder haar ogen open te doen. Ik weet dat ze gelijk heeft. Ineens is het me allemaal compleet duidelijk. Ik begin te lachen. Wat een leuke mensen allemaal, natuurlijk praten ze over neuken, waar zouden ze het anders over moeten hebben?
Op het toilet kom ik een meisje van mijn studie tegen. Een erg keurig, en anti-drugs meisje lijkt het me. Ze vraagt allerlei dingen, en met moeite pers ik er wat gepaste antwoorden uit. Dan kijkt ze me ineens recht in de ogen: “He, Noraaaatje! Jij bent aan t spacen he!” Even krijg ik wanen dat ze me naar de politie zal brengen, maar dan zie ik haar ogen. Die bestaan alleen nog uit zwarte gaten. Gelijk voel ik me diep met haar verbonden. Vanaf dat moment zijn we de beste vrienden.
Niet veel later maak ik opnieuw een vriend voor het leven. Flo en ik liggen weer languit op de bank, en ineens zie ik hem staan. Mijn intuitie is zo sterk, dat ik meteen weet: met hem moet ik praten, hij is relaxt. Even later hebben we een super intens gesprek. Alles verloopt soepeltjes vanaf dat moment, het lijkt wel alsof we elkaar perfect aanvoelen. Op de afterparty liggen Flo, ik en mijn nieuwe SpaceVriend tegen elkaar met onze ogen dicht. Alleen onze handen bewegen nog mee met de muziek. Rond negen uur besluit Flo naar haar scharrel te gaan, en nemen eSVee en ik nog een halfje bij, waardoor we om twaalf uur nog steeds lijp in het park liggen. Het is een mooie dag en we slapen samen in het park, ’s avonds eten we een hapje, en ook de volgende dag zijn we nog bij elkaar. Bang dat het alleen maar de X is, wat ons zo lief maakt.
Maar van een dip heb ik dit keer geen last, de love gevoelens zijn nog steeds niet weggeeebt. Volgende week volgt alweer het volgende spaceverhaal, met mijn nieuwe eSVee!
