(A.k.a. STP; 2,5-DIMETHOXY-4-METHYLAMPHETAMINE)
Verder: een stuk of vier biertjes, van die kleine hippe nieuwe AH pilsjes, een liter pils dus, een prijzige fles Barolo (zonde, maar ik had niks anders in huis en na 24 uur trippen was ik toe aan iets zwaars alcoholisch. Dacht ik. De volgende dag vond ik nog wat flessen goedkoop bocht in mijn nieuwbakken wijnrek) en nog enkele tientallen milligrammen amfetamine, oraal, god weet waarom maar het moet van de dokter, al weet die niks van de klemmende stimulatie van DOM, een stuk of vier, vijf sigaretten, half opgerookt, en twee bescheiden hasj-jointjes, tot halverwege de tips opgerookt. Eieren gegeten met brood en vlaamse mayo, en een halve pot sambal goreng leeggelepeld. Een liter melk, een paar liter water en een paar tomaatjes uit het vuistje
Mijn eerste ervaring met de stof DOM, ongeveer twee weken geleden, was geen doorslaand succes. De 5 mg hadden me weliswaar een klein etmaal stevig in hun greep, maar die greep was inhoudelijk niet bijster de (toch wel een beetje zenuwslopende) moeite waard: kleuren: check, klemmende bodyload: check, verblijf in disproportionele werkelijkheid: check, boeiende bewustzijnsverandering: helaas, niks te rapporteren.
Wel een uurtje of twintig in de greep van een al met al tamelijk vermoeiende tweaked out psychedelische wat-moet-ik-hiermee-ervaring, met vlagen van grote frustratie over de onmogelijkheid om blijvend orde te scheppen in enkele threads op dit forum, resulterend in agressieve verbale uitvallen jegens de medegebruiker die ik als voornaamste bron van desinformatie beschouwde en aan de schandpaal meende te moeten nagelen. Excuses nog daarvoor, Meejhem. I was an asshole, way out of line.
Ik heb deze fenethylamine op de to do lijst gezet vanwege een laaiende recensie van de schepper ervan, usual suspect Alexander Shulgin, moge hij rusten in vrede. Hij schrijft naar aanleiding van een sessie met 4 mg onder meer:
“Of all past joys, LSD, mescaline, cannabis, peyote, this ranks number one. “
https://www.erowid.org/library/books_on ... l068.shtml
Niet mis te verstaan. Waarom zei hij dit? Wat zag ik over het hoofd? Clearly, I was doing something wrong.
Dus moest ik wat condities overhoop gooien. 5 mg na een goede nachtrust had me een paar verbeten trekjes opgeleverd en een halfgare trip van driedubbele levensduur. Misschien was het dus beter niet topfit aan het vervolgexperiment te beginnen, maar na een nachtje te hebben overgeslagen (dit is een volslagen debiele redenering, I know, maar ik ben een overmatig energiek type en na een nachtje zonder slaap ben ik beter in staat mijn gedrag te doseren). Verder zou ik deze keer de hort op gaan, iets waar ik me de vorige keer niet toe had gezet.
Ik geloofde niet dat ik met 4 mg meer successen zou boeken dan met de 5 mg die ik al gedaan had, dus in plaats daarvan besloot ik de dosis te verdubbelen. Daarmee reduceerde ik namelijk mijn eerste dosis tot een halve maatregel, nietwaar, dus logischerwijs zou een hele maatregel dan 10 mg bedragen. Een stukje schijnlogica waar de honden geen brood van lusten, dat is waar ja, en ze zouden waarschijnlijk ook klagen dat de schijn maar dunnetjes was aangebracht in dit geval. Maar goed, fuck it.
For good measure besloot ik die 10mg netjes af te ronden tot precies 12.5mg. Want, zo denk ik altijd maar: je kunt het beste natuurlijk geen drugs gebruiken, maar als je het toch doet, doe dan niet lullig. Halve pilletjes, één hijsje ,een fluitje bier en dat soort flauwekul, daar heb ik niet zoveel mee. Bovendien hoef je van 2.5mg meer of minder echt geen nieuw gaatje in je broekriem te prikken.
Afijn, ik had er een nachtje op zitten (een rustige nacht overigens, geen fratsen uitgehaald) en aan de erop volgende dag grotendeels ontspannenderwijs invulling gegeven. Ik wilde wachten tot minimaal na 18.00, om niet tijdens een onverwachte ego-desintegratie of wat dan ook een persoon te woord te moeten staan die de meter komt opnemen ofzo. Dat is voor niemand leuk.
("Komt u binnen heer, en let maar niet op mijn Perzische tapijtje. Gewoon ongesteld. U komt voor de meter begrijp ik dat goed? "
"Die zit overigens buiten in het halletje, maar al slaat u me dood, waar ik de sleutel heb gelaten gaat u de komende 24 uur nog niet met alle geweld van de wereld uit mij los kunnen peuteren. Just fuggeddeboudit. Haha. Fuggeddeboudit. Ik ben net de maffia. Wil iemand koffie of een kopje soep ofzo?")
Na zessen heb ik nog een uurtje of twee, drie laten verstrijken en toen de wereld om me heen begon te bedaren en zich terugtrok heb ik de vijf blotters onder de tongriem gepropt. Nog best een aardig pak papier alles bij elkaar.
Ik had verwacht dat de effecten ietsje eerder zouden intreden dan de vorige keer, door de hogere dosering. Maar het duurde weer drie uur voordat er uberhaupt sprake was van een verhoogde kleurintensiteit. Wel makkelijk voor de tijdsregistratieve toestanden: om pakweg 0 uur begon het gesodemieter met de verhoudingen van mijn woonkamer, ademende rechthoeken, stroperige HD kleuren enzovoorts, u kent het vast wel.
Daarna is het hard gegaan. Als die vijf mg’s van vorige keer het peloton zouden zijn, dan ging daar nu een groepje van zevenenhalve achterblijver overdonderend op en over, om een voluit sprintende kopgroep te vormen die door vertwijfeld plankgassende moto-cams de rest van de koers niet meer in te halen bleek. Maar laat ik nog even wachten met de wielerterminologie (waar ik overigens de ballen verstand van heb, caveat lector), die komt later nog wel van pas.
Want de eerste zes uur heb ik me kostelijk vermaakt achter de peeceedelibee. Ik heb deze jongen hier (zie foto) uitspraken laten doen zoals “Everything happened before and everything will happen again but if everything happens again then nothing really happens ever, yet everything happened before and everything will happen again” etc. Dat klinkt misschien als lauw vermaak, maar geloof me, ik heb het opgenomen en in een loopje gezet en ik ben bijkans in een lachstuip gebleven. Die bloedserieuze bek erbij, kostelijk, en hij heeft op een gegeven moment zo'n uberbetrouwbaar trekje in zijn wenkbrauwen, om aan te duiden hoe enorm empathisch begaan deze jongen is met de totale nonsens die hij uitkraamt.
"EN NOU MIJ AANKIJKEN TERWIJL JE DAT BEWEERT!"
Al met al een uitgaanstip eerste klas voor de eenzame triphond. Vooral op halve of dubbele snelheden.
Dus enfin, na een uurtje of zes redelijk doortrippen geblazen begonnen de vogels hun liederen aan te vangen en kon ik me opmaken voor het magische schouwspel van de zonsopgang.
Eerst maar eens goed bikken. En tjonge, over magische schouwspelen gesproken: bak eens een paar eieren met je kop vol duistere psychedelica. Het stollingsproces is niks minder dan tovenarij. Na drie eieren was de honger wel grotendeels verleden tijd, maar ik heb het doosje toch maar leeggevreten omdat ik zo graag dat stollingsgebeuren nog eens wilde aanschouwen.
Al met al waren dat wel erg veel boterhammen met ei (volgeklodderd met Vlaamsche mayonaise, mensen, eet allen Vlaamsche mayonaise en vraag je met ondergetekende af wat iemand daarna nog met die veel te zoete Nederlandse rommel moet aanvangen. Gewoon bij de Aldi te koop voor een eurootje of 0.8 de halve liter. De eerste tien jankerds krijgen hun geld terug bij inlevering van een onlangs aangebroken pot als het niet bevallen mocht. Daarna pech gehad want ik moet ook aan de lijn denken.) Dus even liggen uitbuiken op mijn Perzisch tapijtje, waaraan ik terloops mijn levensverhaal heb opgebiecht.
Ik onderbreek dit relaas om even een lik Vlaamsche mayonaise op te gaan slobberen. Goeie kans dat ik daarna even ga pitten, aangezien er morgen een bevriend stel verhuisd moet worden. Wordt vervolgd dus.
Oh ehh ik geloof dat het dan nog wel mogelijk iets interessanter zou kunnen gaan worden. Sorry dat het nog niet bijster sappig is geworden qua "moet je godverdomme nou dit verhaal toch eens horen" maar ik zwee...of nee, laat ik niks garanderen. In feite ben ik daarna gaan fietsen. Pure magic was dat, maar ik twijfel een beetje of ik dat allemaal over ga weten te brengen. Ach nou ja, de tijd zal het leren.
Fuck it, de nacht is nu toch goeddeels om zeep. Verrukkelijke mayonaise overigens.
Enfin, toen de ochtendspits een beetje uitgeluwd was heb ik de bandenspanning van mijn racefiets op battle level gebracht en me in het hoofdstedelijke verkeer gestort. De bedoeling was om direct de stad uit te fietsen, maar de gekte van stoplichtjes en remlichtjes en knipperlichtjes was betoverend en ik heb een paar uur lang op hoog tempo door de wijken gefietst. Man, het gevoel dat ik kreeg als ik op volle snelheid een stoplicht naderde dat dan toevallig net op groen sprong, dat is volgens mij wat Scooter indertijd bedoelde met Hyper Hyper. (“Heipa Heipa!”) Ik weet niet of iemand Super Mario Kart nog kent van vroegah of dat ik nu echt mijn ouwelulheid wat al te dik over jullie schermen uitsmeer, maar met mijn fietshelm op voelde ik me net Toad die over zo’n turbodinges heen scheurt en de vaart nog eens dubbel meekrijgt.
Dat ging van voorzichtig tot tamelijk overmoedig. Ik kan redelijk doortrappen als ik het op mijn heupen heb, en geloof me, 12,5 mg DOM gaat op je heipa heupen zitten. Op een gegeven moment was het vriendelijk knikken naar de automobolist naast me bij het stoplicht en dan die gast eruit trekken als het groen werd. En als ze me dan onder doodsverwensingen inhaalden die auto een goedmoedig duwtje in de rug geven
. "Ga maar, mijn zoon, het is je tijd om uit te vliegen."
EDIT: dit soort gedrag is me normaliter volkomen vreemd, ik ben denkelijk de enige confirmed ADHD-er met maar een (1) enkele snelheidsboete op zijn naam, in vijftien jaar automobileren. Ik trip meestal rustig thuis of buiten tussen de plantjes en de boompjes en zelfs met de bek vol amfetaminepep krijg ik complimentjes dat ik zo heerlijk kalme muziekjes opzet en dergelijke.
Na een tijdje begon het me te dagen dat ik al wel weer een leventje of achtenhalf verspeeld moest hebben en besloot ik naar de Sloterplas te racen om daar eventjes rustig aan het water te gaan zitten. Het was een stralende zomerdag en dat ik daar in vol race-ornaat me de tyfus zou zitten te zweten zou niemand eerder opvallen dan de toch wat uit de toon vallende sigaret die ik ging opsteken.
Het was er prachtig, zo relatief open vergeleken bij de grote stadstaferelen. Ik leerde er bovendien om geen bruiswater meer in mijn bidon te doen toen ik zowat mijn huich mijn slokdarm in spoot. (Een bidon maak je als wannabe Eddy Merckx uiteraard met je mond open, dus de opening steekt dan al voorbij de voortanden).
Onder de indruk van al het prachtige visuele geweld ben ik toen, enigszins gekalmeerd, toch maar even de Bretten gaan opzoeken, alwaar ik rustig fietsenderwijs (ingehaald worden was al helemaal niet meer zo’n punt eigenlijk) de gebruiklijke tripindrukken onderging. Prachtig prachtig.
Toen weer huiswaarts gekeerd. Ik had nog een uitermate overdonderend moment toen ik bovenop de A10 stond, de auto’s vol druk van baan wisselende zenuwlijers onder me vandaan schietend. Toen ik ook daar een halve sigaret had gerookt rolde ik naar het stoplicht en drukte het knopje in. Wat denk je: HEEL DE AFSLAG S105 KOMT VOLKOMEN TOT STILSTAND. Drie, vier rijen auto's, werkelijk voor tonnen en tonnen aan blik moet daar vol in de touwen omdat Freak op Fiets Tommie de K op een knopje heeft gedrukt.
Ik was zo debiel-thunderstruck dat ik volkomen vergat om over te steken. Een stuk of wat automobolisten zat me haatdragend aan te kijken zo van “ga dan, halve tamme zwetende imbeciel”. Die dachten natuurlijk dat ik de boel volkomen zat te fucken. Wat me op een idee bracht.
Ik liet mijn stoplicht weer rood worden. Toen de auto’s groen kregen zette ik heel even het pootje op de trapper, zo van “here we go”. Bleven ze allemaal een seconde of anderhalf wachten, een storm van getoeter van de zenuwlijers achter hen tot gevolg. Die koppen van die mensen.
Yeah I know.
Enfin, zoet naar huis gefietst. Ik was geestelijk redelijk kapot toen van alle indrukken en spanningen en de hilariteit. Maar dat spul blijft maar vuren jongen. Het is toch duidelijk een ellendige methamfetamine he?
Het duurde daarom nogal voordat ik werkelijk tot bedaren kwam. Omdat ik geen etizolamlullen in huis had heb ik daarom maar een paar pilsjes gedronken en een jointje gerookt.
Maakte geen fuck uit.
OK. Nog een joint dan maar en deze fles Barolo, godverdomme. Dat is een zware rooie wijn, zo een waar de paarse korsten je de volgende dag in de mondhoeken staan.
Dat maakte wel een fuck uit. Ik ben met een dikke grijns op mijn bek in slaap gevallen en de volgende dag bewonderenswaardig fit wakker geworden (lees: niet zo compleet gebroken als je wel zou verwachten na dit hele gesodemieter).
Eindconclusie: Ik heb een mindere en een buitengewoon sprankelende DOM-ervaring in de pocket nu en het is wat dit spul betreft mooi geweest. Ik heb er na de tweede ervaring geen spijt van maar:
- De idiote werkingsduur
- Mijn totaal onverantwoorde gedrag gedurende beide ervaringen (ik had een stuk harder uitgekotst kunnen worden door DF.nl, of een hapklaar snackje voor de achterwielen van een coil-oplegger ofzo kunnen worden).
- Het toch nog steeds een beetje ontbrak aan verstaanbaar contact met de Akashische Geneuk (thanks Mindless, mijn Sanskriet gaat met sprongen vooruit!)
- En het feit dat LSD en paddo’s bestaan...
..maken tezamen dat ik respectfully disagree met de maestro inzake zijn mening dat deze shit de shit is.
Tommie the Cat is my name, en dat ik concludeer dat ik wat DOM betreft mijn zakken wel vol genoeg heb zo.
Verder: een stuk of vier biertjes, van die kleine hippe nieuwe AH pilsjes, een liter pils dus, een prijzige fles Barolo (zonde, maar ik had niks anders in huis en na 24 uur trippen was ik toe aan iets zwaars alcoholisch. Dacht ik. De volgende dag vond ik nog wat flessen goedkoop bocht in mijn nieuwbakken wijnrek) en nog enkele tientallen milligrammen amfetamine, oraal, god weet waarom maar het moet van de dokter, al weet die niks van de klemmende stimulatie van DOM, een stuk of vier, vijf sigaretten, half opgerookt, en twee bescheiden hasj-jointjes, tot halverwege de tips opgerookt. Eieren gegeten met brood en vlaamse mayo, en een halve pot sambal goreng leeggelepeld. Een liter melk, een paar liter water en een paar tomaatjes uit het vuistje
Mijn eerste ervaring met de stof DOM, ongeveer twee weken geleden, was geen doorslaand succes. De 5 mg hadden me weliswaar een klein etmaal stevig in hun greep, maar die greep was inhoudelijk niet bijster de (toch wel een beetje zenuwslopende) moeite waard: kleuren: check, klemmende bodyload: check, verblijf in disproportionele werkelijkheid: check, boeiende bewustzijnsverandering: helaas, niks te rapporteren.
Wel een uurtje of twintig in de greep van een al met al tamelijk vermoeiende tweaked out psychedelische wat-moet-ik-hiermee-ervaring, met vlagen van grote frustratie over de onmogelijkheid om blijvend orde te scheppen in enkele threads op dit forum, resulterend in agressieve verbale uitvallen jegens de medegebruiker die ik als voornaamste bron van desinformatie beschouwde en aan de schandpaal meende te moeten nagelen. Excuses nog daarvoor, Meejhem. I was an asshole, way out of line.
Ik heb deze fenethylamine op de to do lijst gezet vanwege een laaiende recensie van de schepper ervan, usual suspect Alexander Shulgin, moge hij rusten in vrede. Hij schrijft naar aanleiding van een sessie met 4 mg onder meer:
“Of all past joys, LSD, mescaline, cannabis, peyote, this ranks number one. “
https://www.erowid.org/library/books_on ... l068.shtml
Niet mis te verstaan. Waarom zei hij dit? Wat zag ik over het hoofd? Clearly, I was doing something wrong.
Dus moest ik wat condities overhoop gooien. 5 mg na een goede nachtrust had me een paar verbeten trekjes opgeleverd en een halfgare trip van driedubbele levensduur. Misschien was het dus beter niet topfit aan het vervolgexperiment te beginnen, maar na een nachtje te hebben overgeslagen (dit is een volslagen debiele redenering, I know, maar ik ben een overmatig energiek type en na een nachtje zonder slaap ben ik beter in staat mijn gedrag te doseren). Verder zou ik deze keer de hort op gaan, iets waar ik me de vorige keer niet toe had gezet.
Ik geloofde niet dat ik met 4 mg meer successen zou boeken dan met de 5 mg die ik al gedaan had, dus in plaats daarvan besloot ik de dosis te verdubbelen. Daarmee reduceerde ik namelijk mijn eerste dosis tot een halve maatregel, nietwaar, dus logischerwijs zou een hele maatregel dan 10 mg bedragen. Een stukje schijnlogica waar de honden geen brood van lusten, dat is waar ja, en ze zouden waarschijnlijk ook klagen dat de schijn maar dunnetjes was aangebracht in dit geval. Maar goed, fuck it.
For good measure besloot ik die 10mg netjes af te ronden tot precies 12.5mg. Want, zo denk ik altijd maar: je kunt het beste natuurlijk geen drugs gebruiken, maar als je het toch doet, doe dan niet lullig. Halve pilletjes, één hijsje ,een fluitje bier en dat soort flauwekul, daar heb ik niet zoveel mee. Bovendien hoef je van 2.5mg meer of minder echt geen nieuw gaatje in je broekriem te prikken.
Afijn, ik had er een nachtje op zitten (een rustige nacht overigens, geen fratsen uitgehaald) en aan de erop volgende dag grotendeels ontspannenderwijs invulling gegeven. Ik wilde wachten tot minimaal na 18.00, om niet tijdens een onverwachte ego-desintegratie of wat dan ook een persoon te woord te moeten staan die de meter komt opnemen ofzo. Dat is voor niemand leuk.
("Komt u binnen heer, en let maar niet op mijn Perzische tapijtje. Gewoon ongesteld. U komt voor de meter begrijp ik dat goed? "
"Die zit overigens buiten in het halletje, maar al slaat u me dood, waar ik de sleutel heb gelaten gaat u de komende 24 uur nog niet met alle geweld van de wereld uit mij los kunnen peuteren. Just fuggeddeboudit. Haha. Fuggeddeboudit. Ik ben net de maffia. Wil iemand koffie of een kopje soep ofzo?")
Na zessen heb ik nog een uurtje of twee, drie laten verstrijken en toen de wereld om me heen begon te bedaren en zich terugtrok heb ik de vijf blotters onder de tongriem gepropt. Nog best een aardig pak papier alles bij elkaar.
Ik had verwacht dat de effecten ietsje eerder zouden intreden dan de vorige keer, door de hogere dosering. Maar het duurde weer drie uur voordat er uberhaupt sprake was van een verhoogde kleurintensiteit. Wel makkelijk voor de tijdsregistratieve toestanden: om pakweg 0 uur begon het gesodemieter met de verhoudingen van mijn woonkamer, ademende rechthoeken, stroperige HD kleuren enzovoorts, u kent het vast wel.
Daarna is het hard gegaan. Als die vijf mg’s van vorige keer het peloton zouden zijn, dan ging daar nu een groepje van zevenenhalve achterblijver overdonderend op en over, om een voluit sprintende kopgroep te vormen die door vertwijfeld plankgassende moto-cams de rest van de koers niet meer in te halen bleek. Maar laat ik nog even wachten met de wielerterminologie (waar ik overigens de ballen verstand van heb, caveat lector), die komt later nog wel van pas.
Want de eerste zes uur heb ik me kostelijk vermaakt achter de peeceedelibee. Ik heb deze jongen hier (zie foto) uitspraken laten doen zoals “Everything happened before and everything will happen again but if everything happens again then nothing really happens ever, yet everything happened before and everything will happen again” etc. Dat klinkt misschien als lauw vermaak, maar geloof me, ik heb het opgenomen en in een loopje gezet en ik ben bijkans in een lachstuip gebleven. Die bloedserieuze bek erbij, kostelijk, en hij heeft op een gegeven moment zo'n uberbetrouwbaar trekje in zijn wenkbrauwen, om aan te duiden hoe enorm empathisch begaan deze jongen is met de totale nonsens die hij uitkraamt.
"EN NOU MIJ AANKIJKEN TERWIJL JE DAT BEWEERT!"
Al met al een uitgaanstip eerste klas voor de eenzame triphond. Vooral op halve of dubbele snelheden.
Dus enfin, na een uurtje of zes redelijk doortrippen geblazen begonnen de vogels hun liederen aan te vangen en kon ik me opmaken voor het magische schouwspel van de zonsopgang.
Eerst maar eens goed bikken. En tjonge, over magische schouwspelen gesproken: bak eens een paar eieren met je kop vol duistere psychedelica. Het stollingsproces is niks minder dan tovenarij. Na drie eieren was de honger wel grotendeels verleden tijd, maar ik heb het doosje toch maar leeggevreten omdat ik zo graag dat stollingsgebeuren nog eens wilde aanschouwen.
Al met al waren dat wel erg veel boterhammen met ei (volgeklodderd met Vlaamsche mayonaise, mensen, eet allen Vlaamsche mayonaise en vraag je met ondergetekende af wat iemand daarna nog met die veel te zoete Nederlandse rommel moet aanvangen. Gewoon bij de Aldi te koop voor een eurootje of 0.8 de halve liter. De eerste tien jankerds krijgen hun geld terug bij inlevering van een onlangs aangebroken pot als het niet bevallen mocht. Daarna pech gehad want ik moet ook aan de lijn denken.) Dus even liggen uitbuiken op mijn Perzisch tapijtje, waaraan ik terloops mijn levensverhaal heb opgebiecht.
Ik onderbreek dit relaas om even een lik Vlaamsche mayonaise op te gaan slobberen. Goeie kans dat ik daarna even ga pitten, aangezien er morgen een bevriend stel verhuisd moet worden. Wordt vervolgd dus.
Oh ehh ik geloof dat het dan nog wel mogelijk iets interessanter zou kunnen gaan worden. Sorry dat het nog niet bijster sappig is geworden qua "moet je godverdomme nou dit verhaal toch eens horen" maar ik zwee...of nee, laat ik niks garanderen. In feite ben ik daarna gaan fietsen. Pure magic was dat, maar ik twijfel een beetje of ik dat allemaal over ga weten te brengen. Ach nou ja, de tijd zal het leren.
Fuck it, de nacht is nu toch goeddeels om zeep. Verrukkelijke mayonaise overigens.
Enfin, toen de ochtendspits een beetje uitgeluwd was heb ik de bandenspanning van mijn racefiets op battle level gebracht en me in het hoofdstedelijke verkeer gestort. De bedoeling was om direct de stad uit te fietsen, maar de gekte van stoplichtjes en remlichtjes en knipperlichtjes was betoverend en ik heb een paar uur lang op hoog tempo door de wijken gefietst. Man, het gevoel dat ik kreeg als ik op volle snelheid een stoplicht naderde dat dan toevallig net op groen sprong, dat is volgens mij wat Scooter indertijd bedoelde met Hyper Hyper. (“Heipa Heipa!”) Ik weet niet of iemand Super Mario Kart nog kent van vroegah of dat ik nu echt mijn ouwelulheid wat al te dik over jullie schermen uitsmeer, maar met mijn fietshelm op voelde ik me net Toad die over zo’n turbodinges heen scheurt en de vaart nog eens dubbel meekrijgt.
Dat ging van voorzichtig tot tamelijk overmoedig. Ik kan redelijk doortrappen als ik het op mijn heupen heb, en geloof me, 12,5 mg DOM gaat op je heipa heupen zitten. Op een gegeven moment was het vriendelijk knikken naar de automobolist naast me bij het stoplicht en dan die gast eruit trekken als het groen werd. En als ze me dan onder doodsverwensingen inhaalden die auto een goedmoedig duwtje in de rug geven
. "Ga maar, mijn zoon, het is je tijd om uit te vliegen."EDIT: dit soort gedrag is me normaliter volkomen vreemd, ik ben denkelijk de enige confirmed ADHD-er met maar een (1) enkele snelheidsboete op zijn naam, in vijftien jaar automobileren. Ik trip meestal rustig thuis of buiten tussen de plantjes en de boompjes en zelfs met de bek vol amfetaminepep krijg ik complimentjes dat ik zo heerlijk kalme muziekjes opzet en dergelijke.
Na een tijdje begon het me te dagen dat ik al wel weer een leventje of achtenhalf verspeeld moest hebben en besloot ik naar de Sloterplas te racen om daar eventjes rustig aan het water te gaan zitten. Het was een stralende zomerdag en dat ik daar in vol race-ornaat me de tyfus zou zitten te zweten zou niemand eerder opvallen dan de toch wat uit de toon vallende sigaret die ik ging opsteken.
Het was er prachtig, zo relatief open vergeleken bij de grote stadstaferelen. Ik leerde er bovendien om geen bruiswater meer in mijn bidon te doen toen ik zowat mijn huich mijn slokdarm in spoot. (Een bidon maak je als wannabe Eddy Merckx uiteraard met je mond open, dus de opening steekt dan al voorbij de voortanden).
Onder de indruk van al het prachtige visuele geweld ben ik toen, enigszins gekalmeerd, toch maar even de Bretten gaan opzoeken, alwaar ik rustig fietsenderwijs (ingehaald worden was al helemaal niet meer zo’n punt eigenlijk) de gebruiklijke tripindrukken onderging. Prachtig prachtig.
Toen weer huiswaarts gekeerd. Ik had nog een uitermate overdonderend moment toen ik bovenop de A10 stond, de auto’s vol druk van baan wisselende zenuwlijers onder me vandaan schietend. Toen ik ook daar een halve sigaret had gerookt rolde ik naar het stoplicht en drukte het knopje in. Wat denk je: HEEL DE AFSLAG S105 KOMT VOLKOMEN TOT STILSTAND. Drie, vier rijen auto's, werkelijk voor tonnen en tonnen aan blik moet daar vol in de touwen omdat Freak op Fiets Tommie de K op een knopje heeft gedrukt.
Ik was zo debiel-thunderstruck dat ik volkomen vergat om over te steken. Een stuk of wat automobolisten zat me haatdragend aan te kijken zo van “ga dan, halve tamme zwetende imbeciel”. Die dachten natuurlijk dat ik de boel volkomen zat te fucken. Wat me op een idee bracht.
Ik liet mijn stoplicht weer rood worden. Toen de auto’s groen kregen zette ik heel even het pootje op de trapper, zo van “here we go”. Bleven ze allemaal een seconde of anderhalf wachten, een storm van getoeter van de zenuwlijers achter hen tot gevolg. Die koppen van die mensen.
Yeah I know.
Enfin, zoet naar huis gefietst. Ik was geestelijk redelijk kapot toen van alle indrukken en spanningen en de hilariteit. Maar dat spul blijft maar vuren jongen. Het is toch duidelijk een ellendige methamfetamine he?
Het duurde daarom nogal voordat ik werkelijk tot bedaren kwam. Omdat ik geen etizolamlullen in huis had heb ik daarom maar een paar pilsjes gedronken en een jointje gerookt.
Maakte geen fuck uit.
OK. Nog een joint dan maar en deze fles Barolo, godverdomme. Dat is een zware rooie wijn, zo een waar de paarse korsten je de volgende dag in de mondhoeken staan.
Dat maakte wel een fuck uit. Ik ben met een dikke grijns op mijn bek in slaap gevallen en de volgende dag bewonderenswaardig fit wakker geworden (lees: niet zo compleet gebroken als je wel zou verwachten na dit hele gesodemieter).
Eindconclusie: Ik heb een mindere en een buitengewoon sprankelende DOM-ervaring in de pocket nu en het is wat dit spul betreft mooi geweest. Ik heb er na de tweede ervaring geen spijt van maar:
- De idiote werkingsduur
- Mijn totaal onverantwoorde gedrag gedurende beide ervaringen (ik had een stuk harder uitgekotst kunnen worden door DF.nl, of een hapklaar snackje voor de achterwielen van een coil-oplegger ofzo kunnen worden).
- Het toch nog steeds een beetje ontbrak aan verstaanbaar contact met de Akashische Geneuk (thanks Mindless, mijn Sanskriet gaat met sprongen vooruit!)
- En het feit dat LSD en paddo’s bestaan...
..maken tezamen dat ik respectfully disagree met de maestro inzake zijn mening dat deze shit de shit is.
Tommie the Cat is my name, en dat ik concludeer dat ik wat DOM betreft mijn zakken wel vol genoeg heb zo.
