Kort geleden hadden Anne en ik onze eerste LSD trip op de planning staan. De ouders van Anne waren op vakantie, dus spraken we bij haar af. Haar huis staat aan de rand van de duinen en de zee is ook lekker dichtbij. Om 13:30 namen wij allebei een halve zegel. We draaiden een cd en zaten relaxt op de bank, in afwachting van de effecten. Na een uur namen we ieder nog een halve, hoewel we, of misschien ondanks dat we, nog weinig voelden van de eerste helft.
De wolken die ik zag door het raam waren extreem uitnodigend en fascinerend. Af en toe kwamen er een paar lichtstralen door de grijze wolkenmassa heen, wat voor prachtige taferelen zorgde. We hadden een paar kaarsen aangestoken en wat wierook. Een halfuur na het innemen van de tweede helft was de cd afgelopen en besloten we een wandeling te maken door de duinen. Op het moment dat ik opstond, zag ik een gezicht van een vrouw in de wolken.
Lopen voelde erg lekker, het ging zo makkelijk (wel heel anders dan bij een paddotrip – hierbij voel ik me 'goed thuis' in mijn lichaam, maar bij LSD was dat niet per se zo). Na een paar stappen waren we al in de duinen. Daar zag ik iets wat leek op vlagen van donkergrijs zand die langs de zijkanten van mijn blikveld golfden. Ik was weer helemaal in mijn element, zo trippend in de natuur.
De uitnodigende wolken die ik had gezien toen ik binnen was, waren buiten nog veel indrukwekkender. Ik weet het niet anders te beschrijven dan dat het soms voelde of ik het middelpunt was waar de wolken naartoe stroomden. Ik zag de omgeving veel scherper en gedetailleerder. Er was af en toe een brandende nieuwsgierigheid van wat er achter het volgende duin zou liggen
We liepen van het zandpad af en de straat op. Op de tegels lopen was heel anders, ze liepen scheef en ik liep schever dan scheef, dat voelde en dacht ik. We waren op weg naar de zee, ik kon het geruis al horen en wilde er erg graag naartoe.
Een bankje op de boulevard met uitzicht op de zee was waar ik voorbij vliegende meeuwen zag verschijnen en verdwijnen in een oogwenk. De golven van de zee waren gedetailleerder dan ooit. Ik zag kleurvlakken in allerlei tinten groen en blauw in de zee, en de wolken verkleurden. Ik vond alles fantastisch, ook de geluiden van de auto’s die achter ons langsreden. Links brak de zon zo nu en dan door de wolken heen. Aan die kant hing een rode gloed boven het water. Het gat in de wolken vormde een groot, gouden oog!
Na een tijdje gingen we verder, hoewel ik nog wel uren op dat bankje had willen zitten. Een eindje verderop liepen we het strand op. Op het strand werd het nog heftiger, nog intenser, nog mooier. Ik kan het nauwelijks omschrijven. Het was prachtig. Anne vroeg hoe ik het allemaal ervoer. Ik zei iets als: “Het is heel subtiel allemaal,” maar tegelijkertijd besefte ik dat het allesbehalve subtiel was; ik zat hard te trippen op het strand. Ik had het woord 'subtiel' nog niet gezegd of het zand begon van kleur te verschieten en de eerder beschreven zandvlagen golfden door mijn blikveld, terwijl het hemelse oog op me neerkeek, licht en donker elkaar afwisselden, en nog meer kleurveranderingen plaatsvonden. Kortom, er gebeurde van alles met mijn waarnemingen.
Anne maakte niet hetzelfde mee als ik; ze tripte helemaal niet zo hard. We liepen naar de strandafgang. Eenmaal boven nam ik afscheid van de zee en van het oog. We moesten namelijk de andere kant op, terug door de duinen. Ik kon me eroverheen zetten omdat het duinlandschap er zo geweldig uitzag . Allemaal kleine heuveltjes met verschillende groene tinten, allemaal delen die samen een groter geheel vormden.
Een hoek van een huis in de verte droop eraf. De rode weg golfde alsof er een bol onderdoor gleed. Verderop zag ik dat weer maar dan onder de duingrond. Ik liep achter Anne aan door de duinen. Ik zag haar als een soort gids omdat zij de omgeving kende. We kwamen langs een zijpaadje dat naar beneden liep naar een stukje water onder een dak van takken. Anne zei: “Wil je naar binnen?”, ik vond het best. 'Binnen' vond ik in eerste instantie net een eendenwc (? :P), maar even later zag ik wat een mooie groene gloed de kale takken hadden en hoe mooi ze in het water weerspiegeld werden.
Inmiddels had ik zin om weer naar het huis te gaan. Toen we terugkwamen waren de twee hondjes van Anne vreselijk enthousiast. Ik ben niet gewend aan honden en vond dat die beestjes zich super vreemd gedroegen. Toen ik doorhad dat ze normaal gedrag vertoonden liep ik naar mijn schrift om op te schrijven hoe laat het was: 16:30 uur. We waren ongeveer anderhalf uur buiten geweest. Ik zag niet wat ik opschreef, de ruimte tussen mijn ogen en het papier was gevuld met bewegende dingetjes. We dronken heel veel thee omdat het zo lekker warm was, ook aan onze handen.
Anne nam nog een halve zegel en 10 minuten later de laatste helft. Ik besefte helemaal niet dat er zo weinig tijd tussen zat. Om 16:40 had zij dus twee zegels op. Hierna keken we een stukje van een dvd (Spotworks - hier kun je wat samples van die filmpjes zien). Ik had er nuchter al een paar keer naar gekeken. Dit was echter veel indrukwekkender. In de trip werden de bestaande patronen met enorm detail uitgebouwd en uitgebreid, met meer en meer patronen in, op, onder en tussen de bestaande patronen. De creaties werden steeds weer vernieuwd, inspelend op de bestaande beelden. Ook de muziek die eronder zat breidde ik zelf uit.
Met muziek op heb ik veel naar de glazen flessen gekeken die Anne op de vensterbank had gezet ter onzer vermaak. Het licht van de kaarsjes ernaast werd op een mooie manier gebroken door het glas. Twee flessen veranderden in beeldjes van een man en een vrouw. Ik zag een tijd lang niet meer dat het flessen waren. De kerstverlichting zorgde voor lichtpatronen op het plafond waarop ik verder kon bouwen tot er meerdere, rustig bewegende lagen van lichtgele patronen ontstonden.
Na een tijdje naar muziek geluisterd te hebben leek het ons lekker om nog een rondje te lopen. Het was toen 18:00 uur en het was donker buiten. Achter ons fietsten twee kleine kinderen die politie aan het spelen waren, dat vond ik komisch. In het dorp zagen we een kerk. Het licht dat door de ramen naar buiten scheen zag er magisch uit. Het leek ons wel wat om de kerk in te gaan maar we wisten niet hoe of wat dus gingen we weer verder. In de winkelstraat hingen allemaal leuke lichtjes.
Verderop was weer een kerk, daar wilden we even op een bankje zitten. Ik vond het stom dat er geen bankje was met uitzicht op de kerk. De straat zag er gelukkig ook wel leuk uit. De gekte sloeg op een gegeven moment wel een beetje toe toen er voor mijn gevoel heel veel kinderen aan kwamen, maar het waren er maar twee. Op de terugweg hielden we weer pauze bij de eerste kerk om deze nog even te bewonderen.
Om 18:45 waren we weer terug. Anne stond stil om de bomen in de tuin te bekijken. Ze zei iets over kleuren, licht en volksstammen. Ik probeerde het ook te zien maar ik zag alleen maar een complexe wirwar van takken. Binnen wilde ik de tijd opschrijven maar ik had de grootste moeite met mijn horloge. Ik concentreerde me compleet op mijn horloge; ik zag de cijfers en de wijzers heel duidelijk maar ik kon de informatie niet verwerken. Ik keek naar de video en zag daar digitaal de tijd op staan. Daar kon ik dan weer wel wat mee :P
De uren hierna werkte mijn trip geleidelijk aan steeds meer uit, terwijl Anne er juist nog wat meer in bleef. We luisterden naar muziek en probeerden te praten. Allebei hadden we moeite met het uitspreken van onze gedachten. Telkens als we een zin begonnen uit te spreken, waren we halverwege vergeten hoe we waren begonnen en wisten we ook niet meer wat ons punt nou was, terwijl we er wel van overtuigd waren dat we een goed punt hadden willen maken. Dat was best jammer, maar ook vermakelijk. Ik voelde me zeer relaxt en rustig en genoot van de muziek. De gesprekken gingen o.a. over science fiction en (de grenzen van) de menselijke fantasie, en de emotionele waarde van muziek. Ik wil de muziek die ik normaal luister liever niet horen tijdens een trip en wilde dat uitleggen aan Anne maar het lukte niet helemaal.
Om 24:00 maakten we een korte wandeling, deze keer met de hondjes. Daarna gingen we naar boven om te gaan slapen. Dat lukte mij echter helemaal niet. Ook daar zetten we weer muziek op, daardoor merkte ik dat het nog steeds niet helemaal uitgewerkt was. Tot ongeveer 3:30 heb ik wakker gelegen. Ik vond het niet erg, want ik voelde me nog steeds goed. In het donker zag ik ook nog heel licht wat patroontjes.
De anderhalf uur dat we buiten waren, waren voor mij het absolute hoogtepunt van de trip. De rest van de trip was ook heel relaxt en interessant en ik zie mezelf zeker nog eens LSD gebruiken. Anne lijkt altijd meer nodig te hebben dan ik om op hetzelfde niveau te komen. We hadden allebei op een ander moment onze piek. Ik vond dat jammer maar zij vond het juist wel prettig. Zij kon mij buiten goed begeleiden toen ik in mijn piek zat, en dat was inderdaad wel handig. Het is ons in ieder geval goed bevallen!
De wolken die ik zag door het raam waren extreem uitnodigend en fascinerend. Af en toe kwamen er een paar lichtstralen door de grijze wolkenmassa heen, wat voor prachtige taferelen zorgde. We hadden een paar kaarsen aangestoken en wat wierook. Een halfuur na het innemen van de tweede helft was de cd afgelopen en besloten we een wandeling te maken door de duinen. Op het moment dat ik opstond, zag ik een gezicht van een vrouw in de wolken.
Lopen voelde erg lekker, het ging zo makkelijk (wel heel anders dan bij een paddotrip – hierbij voel ik me 'goed thuis' in mijn lichaam, maar bij LSD was dat niet per se zo). Na een paar stappen waren we al in de duinen. Daar zag ik iets wat leek op vlagen van donkergrijs zand die langs de zijkanten van mijn blikveld golfden. Ik was weer helemaal in mijn element, zo trippend in de natuur.
De uitnodigende wolken die ik had gezien toen ik binnen was, waren buiten nog veel indrukwekkender. Ik weet het niet anders te beschrijven dan dat het soms voelde of ik het middelpunt was waar de wolken naartoe stroomden. Ik zag de omgeving veel scherper en gedetailleerder. Er was af en toe een brandende nieuwsgierigheid van wat er achter het volgende duin zou liggen
We liepen van het zandpad af en de straat op. Op de tegels lopen was heel anders, ze liepen scheef en ik liep schever dan scheef, dat voelde en dacht ik. We waren op weg naar de zee, ik kon het geruis al horen en wilde er erg graag naartoe.
Een bankje op de boulevard met uitzicht op de zee was waar ik voorbij vliegende meeuwen zag verschijnen en verdwijnen in een oogwenk. De golven van de zee waren gedetailleerder dan ooit. Ik zag kleurvlakken in allerlei tinten groen en blauw in de zee, en de wolken verkleurden. Ik vond alles fantastisch, ook de geluiden van de auto’s die achter ons langsreden. Links brak de zon zo nu en dan door de wolken heen. Aan die kant hing een rode gloed boven het water. Het gat in de wolken vormde een groot, gouden oog!
Na een tijdje gingen we verder, hoewel ik nog wel uren op dat bankje had willen zitten. Een eindje verderop liepen we het strand op. Op het strand werd het nog heftiger, nog intenser, nog mooier. Ik kan het nauwelijks omschrijven. Het was prachtig. Anne vroeg hoe ik het allemaal ervoer. Ik zei iets als: “Het is heel subtiel allemaal,” maar tegelijkertijd besefte ik dat het allesbehalve subtiel was; ik zat hard te trippen op het strand. Ik had het woord 'subtiel' nog niet gezegd of het zand begon van kleur te verschieten en de eerder beschreven zandvlagen golfden door mijn blikveld, terwijl het hemelse oog op me neerkeek, licht en donker elkaar afwisselden, en nog meer kleurveranderingen plaatsvonden. Kortom, er gebeurde van alles met mijn waarnemingen.
Anne maakte niet hetzelfde mee als ik; ze tripte helemaal niet zo hard. We liepen naar de strandafgang. Eenmaal boven nam ik afscheid van de zee en van het oog. We moesten namelijk de andere kant op, terug door de duinen. Ik kon me eroverheen zetten omdat het duinlandschap er zo geweldig uitzag
. Allemaal kleine heuveltjes met verschillende groene tinten, allemaal delen die samen een groter geheel vormden.Een hoek van een huis in de verte droop eraf. De rode weg golfde alsof er een bol onderdoor gleed. Verderop zag ik dat weer maar dan onder de duingrond. Ik liep achter Anne aan door de duinen. Ik zag haar als een soort gids omdat zij de omgeving kende. We kwamen langs een zijpaadje dat naar beneden liep naar een stukje water onder een dak van takken. Anne zei: “Wil je naar binnen?”, ik vond het best. 'Binnen' vond ik in eerste instantie net een eendenwc (? :P), maar even later zag ik wat een mooie groene gloed de kale takken hadden en hoe mooi ze in het water weerspiegeld werden.
Inmiddels had ik zin om weer naar het huis te gaan. Toen we terugkwamen waren de twee hondjes van Anne vreselijk enthousiast. Ik ben niet gewend aan honden en vond dat die beestjes zich super vreemd gedroegen. Toen ik doorhad dat ze normaal gedrag vertoonden liep ik naar mijn schrift om op te schrijven hoe laat het was: 16:30 uur. We waren ongeveer anderhalf uur buiten geweest. Ik zag niet wat ik opschreef, de ruimte tussen mijn ogen en het papier was gevuld met bewegende dingetjes. We dronken heel veel thee omdat het zo lekker warm was, ook aan onze handen.
Anne nam nog een halve zegel en 10 minuten later de laatste helft. Ik besefte helemaal niet dat er zo weinig tijd tussen zat. Om 16:40 had zij dus twee zegels op. Hierna keken we een stukje van een dvd (Spotworks - hier kun je wat samples van die filmpjes zien). Ik had er nuchter al een paar keer naar gekeken. Dit was echter veel indrukwekkender. In de trip werden de bestaande patronen met enorm detail uitgebouwd en uitgebreid, met meer en meer patronen in, op, onder en tussen de bestaande patronen. De creaties werden steeds weer vernieuwd, inspelend op de bestaande beelden. Ook de muziek die eronder zat breidde ik zelf uit.
Met muziek op heb ik veel naar de glazen flessen gekeken die Anne op de vensterbank had gezet ter onzer vermaak. Het licht van de kaarsjes ernaast werd op een mooie manier gebroken door het glas. Twee flessen veranderden in beeldjes van een man en een vrouw. Ik zag een tijd lang niet meer dat het flessen waren. De kerstverlichting zorgde voor lichtpatronen op het plafond waarop ik verder kon bouwen tot er meerdere, rustig bewegende lagen van lichtgele patronen ontstonden.
Na een tijdje naar muziek geluisterd te hebben leek het ons lekker om nog een rondje te lopen. Het was toen 18:00 uur en het was donker buiten. Achter ons fietsten twee kleine kinderen die politie aan het spelen waren, dat vond ik komisch. In het dorp zagen we een kerk. Het licht dat door de ramen naar buiten scheen zag er magisch uit. Het leek ons wel wat om de kerk in te gaan maar we wisten niet hoe of wat dus gingen we weer verder. In de winkelstraat hingen allemaal leuke lichtjes.
Verderop was weer een kerk, daar wilden we even op een bankje zitten. Ik vond het stom dat er geen bankje was met uitzicht op de kerk. De straat zag er gelukkig ook wel leuk uit. De gekte sloeg op een gegeven moment wel een beetje toe toen er voor mijn gevoel heel veel kinderen aan kwamen, maar het waren er maar twee. Op de terugweg hielden we weer pauze bij de eerste kerk om deze nog even te bewonderen.
Om 18:45 waren we weer terug. Anne stond stil om de bomen in de tuin te bekijken. Ze zei iets over kleuren, licht en volksstammen. Ik probeerde het ook te zien maar ik zag alleen maar een complexe wirwar van takken. Binnen wilde ik de tijd opschrijven maar ik had de grootste moeite met mijn horloge. Ik concentreerde me compleet op mijn horloge; ik zag de cijfers en de wijzers heel duidelijk maar ik kon de informatie niet verwerken. Ik keek naar de video en zag daar digitaal de tijd op staan. Daar kon ik dan weer wel wat mee :P
De uren hierna werkte mijn trip geleidelijk aan steeds meer uit, terwijl Anne er juist nog wat meer in bleef. We luisterden naar muziek en probeerden te praten. Allebei hadden we moeite met het uitspreken van onze gedachten. Telkens als we een zin begonnen uit te spreken, waren we halverwege vergeten hoe we waren begonnen en wisten we ook niet meer wat ons punt nou was, terwijl we er wel van overtuigd waren dat we een goed punt hadden willen maken. Dat was best jammer, maar ook vermakelijk. Ik voelde me zeer relaxt en rustig en genoot van de muziek. De gesprekken gingen o.a. over science fiction en (de grenzen van) de menselijke fantasie, en de emotionele waarde van muziek. Ik wil de muziek die ik normaal luister liever niet horen tijdens een trip en wilde dat uitleggen aan Anne maar het lukte niet helemaal.
Om 24:00 maakten we een korte wandeling, deze keer met de hondjes. Daarna gingen we naar boven om te gaan slapen. Dat lukte mij echter helemaal niet. Ook daar zetten we weer muziek op, daardoor merkte ik dat het nog steeds niet helemaal uitgewerkt was. Tot ongeveer 3:30 heb ik wakker gelegen. Ik vond het niet erg, want ik voelde me nog steeds goed. In het donker zag ik ook nog heel licht wat patroontjes.
De anderhalf uur dat we buiten waren, waren voor mij het absolute hoogtepunt van de trip. De rest van de trip was ook heel relaxt en interessant en ik zie mezelf zeker nog eens LSD gebruiken. Anne lijkt altijd meer nodig te hebben dan ik om op hetzelfde niveau te komen. We hadden allebei op een ander moment onze piek. Ik vond dat jammer maar zij vond het juist wel prettig. Zij kon mij buiten goed begeleiden toen ik in mijn piek zat, en dat was inderdaad wel handig
. Het is ons in ieder geval goed bevallen!
