Pinkster LSD – First try
Wanneer: Zondag 31 mei 2009, 14:00u tot 02:00u
Wie: Moi (V), 24 jaar/55kg en goede vriend M, 25 jaar, kilootje of 65
Wat: 1/6e Hartje, getest op 380ug, dus zo’n 60-70ug pp
Waar: Een comfortabele, zonovergoten huiskamer in Amsterdam West
Historie: M en ik hebben in het verleden genoeg MDMA en psylocybine met elkaar gebruikt om samen de voorzichtige stap te maken naar die ene, die laatste, die ongrijpbare… LSD.
Er lagen al bijna een jaar lang twee vacuüm verpakte Hartjeszegels vanuit de groentelade naar me seinen. “Is het al zover, mogen we eruit?”, fluisterden ze. “Ben je er klaar voor?”
Dat was ik, afgelopen Pinksterzondag.
Na een lichte lunch begonnen M en ik zijn huiskamer zo goed mogelijk in te richten, ons voorbereidend op wat komen zou. Om twee uur stond alles klaar: de drank- en spijzentafel (met sapjes, véél fruit, pure chocola, chemische snoepjes en chips voor de hartige trek), een iPod met daarop de door M voorgefabriceerde Lucy in the Sky with Diamonds–playlist, fototoestel, sigaretten, enkele voor-de-zekerheid-benzo’s en een bijbehorend mobieltje op stil met daarop voorgeprogrammeerd het telefoonnummer van onze sitter-op-afstand (om de hoek), voor het geval we de weg kwijt zouden raken.
De zegeltjes leken zo klein… maar na vijf keer herberekenen wist ik toch echt zeker dat slechts een zesde van één zo’n mini Hartje genoeg zou zijn. Met een scherp schaartje en een pincet wist ik 2/6e van de zegel af te knippen zonder hem te vervuilen met mijn handen. Het stukje karton dat we vervolgens op onze tong legden voelde zo belachelijk klein dat we er een beetje om moesten grinniken. Hoe kon zoiets minuscuuls nou iets teweeg brengen! Bovendien lagen ze al zo lang in mijn koelkast, er kon toch gewoonweg niet meer zoveel ug opzitten…
Sabbelen duurde lang, na een half uur had ik nog steeds een papperig pulpje op mijn tong waar ik nu op begon te knagen. Ondertussen voelden we nog niets – paddo’s geven tenminste al na 20 minuten aan dat er iets aan de hand is; je maag borrelt, je wordt een beetje misselijk, onrustig. M en ik waren het erover eens dat deze synthetische manier van trippen maar weinig voortekenen vertoont, waar we allebei een beetje nerveus van werden. Was het echt wel genoeg? En na een uur: gaat het nog wel werken?
Op het moment dat dit door mijn hoofd schoot stamelde M zacht: “Bewoog die plant net uit zichzelf of zag jij dat ook?”. Met een zucht van verlichting bevestigde ik de o zo herkenbare beweging ook geregistreerd te hebben. Daar gingen we, helm op, balkondeuren open, muziek aan…
Van 3 tot 8 uur gingen we precies hard genoeg. Zonder tolerantie (we waren beiden al ongeveer een half jaar ‘clean’— paddo’s was zelfs anderhalf jaar geleden) bleek 70ug meer dan genoeg te zijn om lekker te spacen, maar niet het contact met de wereld te verliezen. Het idee dat alles wat we op dat moment deden gewoon goed was, voelde ontzettend bevrijdend. Kletsen, je mond houden, bij elkaar liggen, ieder aan zijn kant van de kamer zitten, schrijven, schilderen, foto’s maken, onzin uitkramen, heel hard lachen, sigaret roken… het was allemaal prima. De onrust van ‘we moeten iets doen’ was die eerste 5 uur niet aanwezig, heel prettig.
Al snel werd duidelijk dat LSD visuals van een ander niveau waren dan met paddo’s. Eerst waren de maya-achtige patronen nog te herkennen op het plafond, tot het plafond totaal ineen smolt met de muren en het zonlicht. Geen stoel stond meer op zijn plek, alles golfde en straalde zijn eigen licht en kleur uit. Tijdens de piek lag ik op de grond met een kussen in mijn nek, gezicht in de namiddagzon. Ik kneep mijn ogen licht samen en de zonnestralen werden gebroken door mijn wimpers, hetgeen een kleurenpalet aan talloze prisma’s veroorzaakte. Probeer het zelf maar eens en kijk nu (ja, nu!) even met samengeknepen ogen naar de zon, dan weet je wat ik bedoel. Echt een feest voor mijn ogen, huid én oren: het was een uur of 6 en Kate Bush begeleidde mijn kleurrijke reis met haar Architect’s Dream: http://www.youtube.com/watch?v=JTQuXr0pDuw&
Watching the painter painting
And all the time, the light is changing
And he keeps painting
That bit there, it was an accident
But he's so pleased
It's the best mistake, he could make
And it's my favourite piece
It's just great
Haar album Arial was echt de soundtrack van de trip die middag, MOZES wat is dat een heerlijke plaat.
De piek eindigde met M en mijzelf op de enorme zachte tripbank, ieder weggekropen in ons eigen kussen, luisterend naar een eeuwigdurende sonate van onze grote vriend Schubert. Tot die tijd had de trip, behalve op extreem prachtig audiovisueel vlak, geen énkele diepere gedachtestroom aangeroerd. Ieder verheffend hersenspinsel over de wereld, de maatschappij, het heelal of mijzelf was volledig buiten beeld gebleven. Waar ik met psylocybine en THC de grootste theorieën ontwikkel en uitwerk, bleef ik tot aan Schubert een niks-aan-de-hand, blij, trippend aapje, dat genoot van de smaakexplosie van een framboos en de aanwezigheid van een lieve vriend die hetzelfde doormaakte. Maar met alles wat ik het afgelopen jaar heb meegemaakt was het onmogelijk om niet een moment stil te staan, naar binnen te gaan, introperspectief. Een relatie van zes jaar beëindigt met een vrouw waar ik nog steeds zielsveel om geef, een nieuwe relatie begonnen met de mooiste man op aarde, verhuisd, nieuwe baan, nieuwe studie.
Terwijl ik langzaam to terms begon te komen met al deze pijnlijke, spannende, vrolijke en droevige aspecten van de voorbijgevlogen maanden hield de piano op met spelen en shuffelde onze playlist genadeloos hard naar Björk, Jóga.
http://www.youtube.com/watch?v=P6a4GVt_T8g
All these accidents,
That happen,
Follow the dot,
Coincidence,
Makes sense,
Only with you,
You don't have to speak,
I feel.
Emotional landscapes,
They puzzle me,
Then the riddle gets solved,
And you push me up to this
State of emergency,
How beautiful to be.
M en ik zochten elkaar op in het midden van de bank en klonken ons tot een snotterige kluwen ledematen. Alle gebeurtenissen hadden onze band tenslotte ook beïnvloedt, iets dat, zonder het te weten, misschien tussen ons in was geslopen. De LSD hielp ons ieder gevoel dat we daarbij hadden verbaal en non-verbaal aan elkaar duidelijk te maken. Een definitief emotioneel hoogtepunt in de reis, waar ik nog steeds erg dankbaar voor ben.
Het liep nu tegen half 9 en de piek begon duidelijk af te nemen. Het weer was nog ongelofelijk zonnig en uitnodigend, dus hebben we de Expeditie Naar Buiten ondernomen. Gewapend met lelijke zonnebrillen en capuchons waagden we ons de straat op. Terwijl we semi-nonchalant onze weg maakten naar de Admiralengracht viel het me op hoe goed ik tot nu toe in staat was geweest tijdens de trip verlangens om te zetten in bevrediging: “dit nummer moet weg, dus druk ik op deze knop om verder te shuffelen”. Ik kan de momenten niet meer tellen dat ik op een portie verse Colombiaanse rakkers met twee stekkers, een keukenmixer en een zak borrelnootjes in mijn handen stond omdat ik een videoband wilde afspelen.
De algehele helderheid in het tweede gedeelte van de trip was wat verwarrend (is het nou afgelopen..? ooooh neeee…) maar ook wel komisch. Aangekomen bij het water zijn we in het gras aan de gracht gaan liggen. Zo’n verandering van setting was absoluut interessant, had ik nog nooit eerder gedaan (omdat je op de paddo’s gewoon behoorlijk stationair blijft, is mijn ervaring). Een uurtje gechilled en gekeken naar de wiebelende bootjes, de golvende waterkant en de gezellige eendjes plus uitgelaten honden. Dieren zijn cool tijdens het trippen, ik wil meer dieren om me heen volgende keer. Bij voorkeur de katten van mijn ouderlijk huis, lekker kroelen met mijn zwarte kater Dikkie.
Om half tien waren we weer binnen en was het nóg niet klaar! Constant het idee van, “Zó! Nou, hehe, en nu weer normaal.” en vervolgens hoppaaa.. versmolt de hele kamer weer met de film Waking Life http://www.youtube.com/watch?v=-iDAaS3QiNk die we inmiddels op hadden gezet. Dit bleek iets te heftig filosofische kost na de ervaring van die dag, dus switchten we voor de laatste post-trip jitters naar een paar afleveringen mindnumbing Family Guy.
Uiteindelijk ben ik om half 1 op de fiets gestapt en naar huis gegaan, was heel fijn, beetje uitwaaien. Thuis kon ik de morphs nog steeds oproepen als ik naar een plant keek, maar ben toen na een groot bord pasta maar gauw gaan slapen want ik was kapot. Tot 14:00u de volgende dag héérlijk gepit.
Al met al een fantastische ervaring. Om nog even terug te komen op het verschil met paddo’s zou ik graag Timmaniac willen quoten, omdat ik het volledig met hem eens ben:
Bedankt voor het lezen,
goodday Kildeer!
PS: een laatste opmerking over de houdbaarheid van de blijkbaar gewilde Hartjeszegels: augustus 2008 kocht ik 2 zegels en heb deze direct in folie, gripzakje, nog meer folie en gripzak en uiteindelijk vacuüm strijkzak in mijn groentelade (+-4 graden) tussen een dik boek gestashed. Daar heeft het dus bijna een jaar onaangeroerd gewacht. Ik heb niet het idee dat er veel van de initiële 380ug is afgegaan. Verzorg je dope goed, dan kan je er nog lang van genieten
Wanneer: Zondag 31 mei 2009, 14:00u tot 02:00u
Wie: Moi (V), 24 jaar/55kg en goede vriend M, 25 jaar, kilootje of 65
Wat: 1/6e Hartje, getest op 380ug, dus zo’n 60-70ug pp
Waar: Een comfortabele, zonovergoten huiskamer in Amsterdam West
Historie: M en ik hebben in het verleden genoeg MDMA en psylocybine met elkaar gebruikt om samen de voorzichtige stap te maken naar die ene, die laatste, die ongrijpbare… LSD.
Er lagen al bijna een jaar lang twee vacuüm verpakte Hartjeszegels vanuit de groentelade naar me seinen. “Is het al zover, mogen we eruit?”, fluisterden ze. “Ben je er klaar voor?”
Dat was ik, afgelopen Pinksterzondag.
Na een lichte lunch begonnen M en ik zijn huiskamer zo goed mogelijk in te richten, ons voorbereidend op wat komen zou. Om twee uur stond alles klaar: de drank- en spijzentafel (met sapjes, véél fruit, pure chocola, chemische snoepjes en chips voor de hartige trek), een iPod met daarop de door M voorgefabriceerde Lucy in the Sky with Diamonds–playlist, fototoestel, sigaretten, enkele voor-de-zekerheid-benzo’s en een bijbehorend mobieltje op stil met daarop voorgeprogrammeerd het telefoonnummer van onze sitter-op-afstand (om de hoek), voor het geval we de weg kwijt zouden raken.
De zegeltjes leken zo klein… maar na vijf keer herberekenen wist ik toch echt zeker dat slechts een zesde van één zo’n mini Hartje genoeg zou zijn. Met een scherp schaartje en een pincet wist ik 2/6e van de zegel af te knippen zonder hem te vervuilen met mijn handen. Het stukje karton dat we vervolgens op onze tong legden voelde zo belachelijk klein dat we er een beetje om moesten grinniken. Hoe kon zoiets minuscuuls nou iets teweeg brengen! Bovendien lagen ze al zo lang in mijn koelkast, er kon toch gewoonweg niet meer zoveel ug opzitten…
Sabbelen duurde lang, na een half uur had ik nog steeds een papperig pulpje op mijn tong waar ik nu op begon te knagen. Ondertussen voelden we nog niets – paddo’s geven tenminste al na 20 minuten aan dat er iets aan de hand is; je maag borrelt, je wordt een beetje misselijk, onrustig. M en ik waren het erover eens dat deze synthetische manier van trippen maar weinig voortekenen vertoont, waar we allebei een beetje nerveus van werden. Was het echt wel genoeg? En na een uur: gaat het nog wel werken?
Op het moment dat dit door mijn hoofd schoot stamelde M zacht: “Bewoog die plant net uit zichzelf of zag jij dat ook?”. Met een zucht van verlichting bevestigde ik de o zo herkenbare beweging ook geregistreerd te hebben. Daar gingen we, helm op, balkondeuren open, muziek aan…
Van 3 tot 8 uur gingen we precies hard genoeg. Zonder tolerantie (we waren beiden al ongeveer een half jaar ‘clean’— paddo’s was zelfs anderhalf jaar geleden) bleek 70ug meer dan genoeg te zijn om lekker te spacen, maar niet het contact met de wereld te verliezen. Het idee dat alles wat we op dat moment deden gewoon goed was, voelde ontzettend bevrijdend. Kletsen, je mond houden, bij elkaar liggen, ieder aan zijn kant van de kamer zitten, schrijven, schilderen, foto’s maken, onzin uitkramen, heel hard lachen, sigaret roken… het was allemaal prima. De onrust van ‘we moeten iets doen’ was die eerste 5 uur niet aanwezig, heel prettig.
Al snel werd duidelijk dat LSD visuals van een ander niveau waren dan met paddo’s. Eerst waren de maya-achtige patronen nog te herkennen op het plafond, tot het plafond totaal ineen smolt met de muren en het zonlicht. Geen stoel stond meer op zijn plek, alles golfde en straalde zijn eigen licht en kleur uit. Tijdens de piek lag ik op de grond met een kussen in mijn nek, gezicht in de namiddagzon. Ik kneep mijn ogen licht samen en de zonnestralen werden gebroken door mijn wimpers, hetgeen een kleurenpalet aan talloze prisma’s veroorzaakte. Probeer het zelf maar eens en kijk nu (ja, nu!) even met samengeknepen ogen naar de zon, dan weet je wat ik bedoel. Echt een feest voor mijn ogen, huid én oren: het was een uur of 6 en Kate Bush begeleidde mijn kleurrijke reis met haar Architect’s Dream: http://www.youtube.com/watch?v=JTQuXr0pDuw&
Watching the painter painting
And all the time, the light is changing
And he keeps painting
That bit there, it was an accident
But he's so pleased
It's the best mistake, he could make
And it's my favourite piece
It's just great
Haar album Arial was echt de soundtrack van de trip die middag, MOZES wat is dat een heerlijke plaat.
De piek eindigde met M en mijzelf op de enorme zachte tripbank, ieder weggekropen in ons eigen kussen, luisterend naar een eeuwigdurende sonate van onze grote vriend Schubert. Tot die tijd had de trip, behalve op extreem prachtig audiovisueel vlak, geen énkele diepere gedachtestroom aangeroerd. Ieder verheffend hersenspinsel over de wereld, de maatschappij, het heelal of mijzelf was volledig buiten beeld gebleven. Waar ik met psylocybine en THC de grootste theorieën ontwikkel en uitwerk, bleef ik tot aan Schubert een niks-aan-de-hand, blij, trippend aapje, dat genoot van de smaakexplosie van een framboos en de aanwezigheid van een lieve vriend die hetzelfde doormaakte. Maar met alles wat ik het afgelopen jaar heb meegemaakt was het onmogelijk om niet een moment stil te staan, naar binnen te gaan, introperspectief. Een relatie van zes jaar beëindigt met een vrouw waar ik nog steeds zielsveel om geef, een nieuwe relatie begonnen met de mooiste man op aarde, verhuisd, nieuwe baan, nieuwe studie.
Terwijl ik langzaam to terms begon te komen met al deze pijnlijke, spannende, vrolijke en droevige aspecten van de voorbijgevlogen maanden hield de piano op met spelen en shuffelde onze playlist genadeloos hard naar Björk, Jóga.
http://www.youtube.com/watch?v=P6a4GVt_T8g
All these accidents,
That happen,
Follow the dot,
Coincidence,
Makes sense,
Only with you,
You don't have to speak,
I feel.
Emotional landscapes,
They puzzle me,
Then the riddle gets solved,
And you push me up to this
State of emergency,
How beautiful to be.
M en ik zochten elkaar op in het midden van de bank en klonken ons tot een snotterige kluwen ledematen. Alle gebeurtenissen hadden onze band tenslotte ook beïnvloedt, iets dat, zonder het te weten, misschien tussen ons in was geslopen. De LSD hielp ons ieder gevoel dat we daarbij hadden verbaal en non-verbaal aan elkaar duidelijk te maken. Een definitief emotioneel hoogtepunt in de reis, waar ik nog steeds erg dankbaar voor ben.
Het liep nu tegen half 9 en de piek begon duidelijk af te nemen. Het weer was nog ongelofelijk zonnig en uitnodigend, dus hebben we de Expeditie Naar Buiten ondernomen. Gewapend met lelijke zonnebrillen en capuchons waagden we ons de straat op. Terwijl we semi-nonchalant onze weg maakten naar de Admiralengracht viel het me op hoe goed ik tot nu toe in staat was geweest tijdens de trip verlangens om te zetten in bevrediging: “dit nummer moet weg, dus druk ik op deze knop om verder te shuffelen”. Ik kan de momenten niet meer tellen dat ik op een portie verse Colombiaanse rakkers met twee stekkers, een keukenmixer en een zak borrelnootjes in mijn handen stond omdat ik een videoband wilde afspelen.
De algehele helderheid in het tweede gedeelte van de trip was wat verwarrend (is het nou afgelopen..? ooooh neeee…) maar ook wel komisch. Aangekomen bij het water zijn we in het gras aan de gracht gaan liggen. Zo’n verandering van setting was absoluut interessant, had ik nog nooit eerder gedaan (omdat je op de paddo’s gewoon behoorlijk stationair blijft, is mijn ervaring). Een uurtje gechilled en gekeken naar de wiebelende bootjes, de golvende waterkant en de gezellige eendjes plus uitgelaten honden. Dieren zijn cool tijdens het trippen, ik wil meer dieren om me heen volgende keer. Bij voorkeur de katten van mijn ouderlijk huis, lekker kroelen met mijn zwarte kater Dikkie.
Om half tien waren we weer binnen en was het nóg niet klaar! Constant het idee van, “Zó! Nou, hehe, en nu weer normaal.” en vervolgens hoppaaa.. versmolt de hele kamer weer met de film Waking Life http://www.youtube.com/watch?v=-iDAaS3QiNk die we inmiddels op hadden gezet. Dit bleek iets te heftig filosofische kost na de ervaring van die dag, dus switchten we voor de laatste post-trip jitters naar een paar afleveringen mindnumbing Family Guy.
Uiteindelijk ben ik om half 1 op de fiets gestapt en naar huis gegaan, was heel fijn, beetje uitwaaien. Thuis kon ik de morphs nog steeds oproepen als ik naar een plant keek, maar ben toen na een groot bord pasta maar gauw gaan slapen want ik was kapot. Tot 14:00u de volgende dag héérlijk gepit.
Al met al een fantastische ervaring. Om nog even terug te komen op het verschil met paddo’s zou ik graag Timmaniac willen quoten, omdat ik het volledig met hem eens ben:
Daarnaast vond ik kleuren, licht, muziek, visuals en morphende shit véél sterker en mooier. Ook de verwarrende onaflatende gedachtestroom van paddo’s was (jammergenoeg?) volledig afwezig. Wel een moment van intens overweldigende emoties, maar wederom allemaal in goede banen te leiden. Nu lees ik dat trips van 50 tot 100 mics echt threshold hoeveelheden zijn, en ga ik ervan uit dat mijn volgende trip met 100 mics dan ook geestelijk een stuk dieper zal gaan. Deze relatief lichte trip beperkte zich tot pure lol, met een kleine emotionele hobbel. Ik kijk uit naar de wat intensere ervaringen, waar de oeroude vragen over het bestaan van Ik, het Nulpunt, de Zin en de Oplossing Voor Iedereen en de Wereld zich in alles verzwelgende draaikolken mij mogen omsluiten en opslokken. Wanneer dit gaat gebeuren weet ik niet. Gelukkig liggen er 7 hele weken zomervakantie op me te wachten, alle tijd dus..
Bedankt voor het lezen,
goodday Kildeer!
PS: een laatste opmerking over de houdbaarheid van de blijkbaar gewilde Hartjeszegels: augustus 2008 kocht ik 2 zegels en heb deze direct in folie, gripzakje, nog meer folie en gripzak en uiteindelijk vacuüm strijkzak in mijn groentelade (+-4 graden) tussen een dik boek gestashed. Daar heeft het dus bijna een jaar onaangeroerd gewacht. Ik heb niet het idee dat er veel van de initiële 380ug is afgegaan. Verzorg je dope goed, dan kan je er nog lang van genieten
