JeetjeMineetje
Bewuste gebruiker
Kwam in een doorzichtig gripzakje met een simpel geprinte sticker erop.
Een zegeltje voorzichtig van de strip afgescheurd en doormidden geknipt.
10:35 Onder de tong, thuis in mijn eentje.
10:57 20 minuten later het halve zegeltje ook doorgeslikt.
Come up:
Begon veel te geeuwen en het ook kouder te krijgen vanwege bloedvatvernauwing.
Kreeg ook de eerste uren de sensatie dat ik iets vreemds had genomen. Ook smaakte alles een beetje alsof het uit Tsjernobyl kwam. Dit heb ik altijd tijdens de come-up met LSD-analogen.
Moest die ochtend en hele middag ook onwijs vaak plassen. En was daarom als de dood voor uitdroging. Dus had veel gedronken.
Al met al ging ik hier toch sterker op dan wat ik voorheen had meegemaakt.
Dus godzijdank had ik maar een half zegeltje uitgeprobeerd.
Heb al wat ervaringen met LSD-analogen. Maar doorgaans deed het me heel weinig tot niks. De laatste keer was alweer 2 jaar geleden.
Voor mij persoonlijk is het VOORAL psychedelisch, maar niet hallucigeen. Het voelt vooral als echt zware headspace en zit behoorlijk (druk) in mijn hoofd.
De eerste 5/6 uur voelden dan ook dysforisch (kil, industrieel en vreemd) aan. Niet warm of energiek. Later die middag soms euforisch/humoristisch, waarin ik dan ook meteen in door kon doorschieten, alsof ik opeens veel wiet op had haha.
Dat dysforische deed mij erg denken aan hoe ik op 2C-B-FLY reageer.
Ook voelde het alsof mijn hart soms een slag oversloeg.
12:45 - Na een meting gaf mijn bloeddrukmeter alleen aan dat met 140/91 mijn bloeddruk aan de hoge kant was.
Voelde een groot deel van de middag lichamelijk zwakjes, was wat bleekjes en had licht trillende handen. Zo voelde het in ieder geval.
Overdenken:
Was ook te veel aan het overdenken en overanalyzeren, waardoor ik veel beren op de weg zag.
Zo werd ik ook te veel meegezogen in de gedachte dat ik tijdens de trip, als ik met mijn vriend die later die middag kwam, naar buiten zou gaan, mijn buren ZOU KUNNEN TEGENKOMEN en het negatieve gevoel wat dit bij mij opriep, omdat ik echt niet zou willen dat ze me in deze staat zouden tegenkomen.
Achteraf zie ik dat ik dit soort negatieve wat-als scenario's in mijn dagelijks/nuchter bestaan wel vaker (in afgezwakte vorm) door mij heen gaan.
Een les die ik hier van probeer te leren is om eerder dit soort gedachten door te hebben en daar niet in mee te gaan. Want dan maak ik me in mijn hoofd weer eens druk over iets dat gewoon nog niet is gebeurd. Mijn negatief mensbeeld belemmerd mij wel.
Die gedachten gaan vaak over scenario's met mensen die gewoon niet zijn gebeurd en waarschijnlijk niet gaan gebeuren. Maar op dat soort momenten voelt het alsof ik helemaal geassocieerd al in dat toekomstige scenario zit.
Vaak onrustig in de huiskamer op de bank gelegen met slaapmasker op, luisterend onder andere naar Pink Floyd's album 'Meddle' en 'Innerspeaker' van Tame Impala, die ik beiden nog niet eerder had beluisterd en had bewaard voor deze trip. Zo'n trip duurt zo lang dat je dan toch met gemak hele albums kan beluisteren. Het was wel aardige maar geen rustgevende muziek, gaf me een naar gevoel gevoel en ik voelde me al niet relaxed.
Ook kon ik moeilijk bedenken wat ik dan wel fijn vond. Achteraf gezien kon ik Innerspeak juist wel waarderen maar lag het eerst aan de drukte en intensiteit in mijn hoofd.
Tijdens de trip, met al die onrust in mij, realiseerde ik me echt dat ik een tripsitter eigenlijk wel heel fijn had gevonden.
14:30 - Gelukkig bedacht ik me dat de Disneyfilm Alice in Wonderland (1951) me wel kon opvrolijken, wat ook goed lukte.
Een vriend, maar toch een emotioneel gemis - het belang van een fijne setting:
Van te voren met een vriend afgesproken dat hij deze dag rond 15:00 bij mij langs zou komen.
15:30 - Een vriend kwam over de vloer, alleen is hij niet emotioneel toegankelijk.
Op zo'n moment wordt ik ook geconfronteerd met het gemis van emotionele steun/diepgang die hij niet kan geven.
Ook heeft hij niks met drugs. Dus sommige dingen die ik tegen hem zei zeggen hem niks.
Wel hadden verder we een leuk gesprek. Waarbij ik een enkele keer ook kon doorslaan met lachen, wat me deed denken aan ooit mijn eerste jointje.
Alleen bleef het verder beperkt tot een gesprek van 2 mensen die in hun hoofd zitten, terwijl ik daar ook uit wilde. Sinds therapie staan bij mij de emotionele luikjes meer open, zeg maar.
Dat gebrek aan een drugs-invoelend/empathisch sociaal netwerk breekt me als 40'er op dat soort momenten wel op.
Mijn beste vriend, de enige met wie ik dit doorgaans deel, is nu helaas niet in het land.
2 dagen later, nu ik dit zo aan het uittikken ben, realiseer ik me dat het negatieve van de trip vooral kwam omdat ik (zeker de eerste intense helft van de trip) in mijn eentje had gedaan.
Reminder voor mijzelf: Geen LSD(-analogen) meer in mijn eentje doen. Zeker de eerste 6 uur van de trip. Het is al gauw sterk spul en duurt lang.
De eerste 5 uur van de trip ging mijn stem (ook fysiek) lager zitten.
Dit gaat dan altijd gepaard met dat ik alleen in het Engels wil babbelen en denken. Nederlands voelt nep.
Alsof er een aspect van mij naar voren komt wat zich dan manifesteert.
Het is iets wat ik vaker heb meegemaakt met drugs.
Heel vreemd. Heeft iemand dit ook ooit meegemaakt?
Achteraf had ik ook zeer licht kaakspanning.
PS: Rond 17:30 ging ik met die vriend buiten nog een ommetje wandelen....en kwam inderdaad een buurman tegen. Het ging helemaal niet negatief zoals ik het me eerder die trip had ingebeeld. Het verliep heel normaal, kort en niet bijzonder. 😅
Toen was het sterk merkbare van de trip ook wel voorbij.
hooguit een subtiel gevoel dat anders aanvoelt, maar niks noemenswaardig.
Zo, dit heb ik ook weer van mij afgeschreven. Volgens mij is dit zelfs mijn eerste tripreport, ook al lees ik al jaren mee op dit forum.
Cheers.
Een zegeltje voorzichtig van de strip afgescheurd en doormidden geknipt.
10:35 Onder de tong, thuis in mijn eentje.
10:57 20 minuten later het halve zegeltje ook doorgeslikt.
Come up:
Begon veel te geeuwen en het ook kouder te krijgen vanwege bloedvatvernauwing.
Kreeg ook de eerste uren de sensatie dat ik iets vreemds had genomen. Ook smaakte alles een beetje alsof het uit Tsjernobyl kwam. Dit heb ik altijd tijdens de come-up met LSD-analogen.
Moest die ochtend en hele middag ook onwijs vaak plassen. En was daarom als de dood voor uitdroging. Dus had veel gedronken.
Al met al ging ik hier toch sterker op dan wat ik voorheen had meegemaakt.
Dus godzijdank had ik maar een half zegeltje uitgeprobeerd.
Heb al wat ervaringen met LSD-analogen. Maar doorgaans deed het me heel weinig tot niks. De laatste keer was alweer 2 jaar geleden.
Voor mij persoonlijk is het VOORAL psychedelisch, maar niet hallucigeen. Het voelt vooral als echt zware headspace en zit behoorlijk (druk) in mijn hoofd.
De eerste 5/6 uur voelden dan ook dysforisch (kil, industrieel en vreemd) aan. Niet warm of energiek. Later die middag soms euforisch/humoristisch, waarin ik dan ook meteen in door kon doorschieten, alsof ik opeens veel wiet op had haha.
Dat dysforische deed mij erg denken aan hoe ik op 2C-B-FLY reageer.
Ook voelde het alsof mijn hart soms een slag oversloeg.
12:45 - Na een meting gaf mijn bloeddrukmeter alleen aan dat met 140/91 mijn bloeddruk aan de hoge kant was.
Voelde een groot deel van de middag lichamelijk zwakjes, was wat bleekjes en had licht trillende handen. Zo voelde het in ieder geval.
Overdenken:
Was ook te veel aan het overdenken en overanalyzeren, waardoor ik veel beren op de weg zag.
Zo werd ik ook te veel meegezogen in de gedachte dat ik tijdens de trip, als ik met mijn vriend die later die middag kwam, naar buiten zou gaan, mijn buren ZOU KUNNEN TEGENKOMEN en het negatieve gevoel wat dit bij mij opriep, omdat ik echt niet zou willen dat ze me in deze staat zouden tegenkomen.
Achteraf zie ik dat ik dit soort negatieve wat-als scenario's in mijn dagelijks/nuchter bestaan wel vaker (in afgezwakte vorm) door mij heen gaan.
Een les die ik hier van probeer te leren is om eerder dit soort gedachten door te hebben en daar niet in mee te gaan. Want dan maak ik me in mijn hoofd weer eens druk over iets dat gewoon nog niet is gebeurd. Mijn negatief mensbeeld belemmerd mij wel.
Die gedachten gaan vaak over scenario's met mensen die gewoon niet zijn gebeurd en waarschijnlijk niet gaan gebeuren. Maar op dat soort momenten voelt het alsof ik helemaal geassocieerd al in dat toekomstige scenario zit.
Vaak onrustig in de huiskamer op de bank gelegen met slaapmasker op, luisterend onder andere naar Pink Floyd's album 'Meddle' en 'Innerspeaker' van Tame Impala, die ik beiden nog niet eerder had beluisterd en had bewaard voor deze trip. Zo'n trip duurt zo lang dat je dan toch met gemak hele albums kan beluisteren. Het was wel aardige maar geen rustgevende muziek, gaf me een naar gevoel gevoel en ik voelde me al niet relaxed.
Ook kon ik moeilijk bedenken wat ik dan wel fijn vond. Achteraf gezien kon ik Innerspeak juist wel waarderen maar lag het eerst aan de drukte en intensiteit in mijn hoofd.
Tijdens de trip, met al die onrust in mij, realiseerde ik me echt dat ik een tripsitter eigenlijk wel heel fijn had gevonden.
14:30 - Gelukkig bedacht ik me dat de Disneyfilm Alice in Wonderland (1951) me wel kon opvrolijken, wat ook goed lukte.
Een vriend, maar toch een emotioneel gemis - het belang van een fijne setting:
Van te voren met een vriend afgesproken dat hij deze dag rond 15:00 bij mij langs zou komen.
15:30 - Een vriend kwam over de vloer, alleen is hij niet emotioneel toegankelijk.
Op zo'n moment wordt ik ook geconfronteerd met het gemis van emotionele steun/diepgang die hij niet kan geven.
Ook heeft hij niks met drugs. Dus sommige dingen die ik tegen hem zei zeggen hem niks.
Wel hadden verder we een leuk gesprek. Waarbij ik een enkele keer ook kon doorslaan met lachen, wat me deed denken aan ooit mijn eerste jointje.
Alleen bleef het verder beperkt tot een gesprek van 2 mensen die in hun hoofd zitten, terwijl ik daar ook uit wilde. Sinds therapie staan bij mij de emotionele luikjes meer open, zeg maar.
Dat gebrek aan een drugs-invoelend/empathisch sociaal netwerk breekt me als 40'er op dat soort momenten wel op.
Mijn beste vriend, de enige met wie ik dit doorgaans deel, is nu helaas niet in het land.
2 dagen later, nu ik dit zo aan het uittikken ben, realiseer ik me dat het negatieve van de trip vooral kwam omdat ik (zeker de eerste intense helft van de trip) in mijn eentje had gedaan.
Reminder voor mijzelf: Geen LSD(-analogen) meer in mijn eentje doen. Zeker de eerste 6 uur van de trip. Het is al gauw sterk spul en duurt lang.
De eerste 5 uur van de trip ging mijn stem (ook fysiek) lager zitten.
Dit gaat dan altijd gepaard met dat ik alleen in het Engels wil babbelen en denken. Nederlands voelt nep.
Alsof er een aspect van mij naar voren komt wat zich dan manifesteert.
Het is iets wat ik vaker heb meegemaakt met drugs.
Heel vreemd. Heeft iemand dit ook ooit meegemaakt?
Achteraf had ik ook zeer licht kaakspanning.
PS: Rond 17:30 ging ik met die vriend buiten nog een ommetje wandelen....en kwam inderdaad een buurman tegen. Het ging helemaal niet negatief zoals ik het me eerder die trip had ingebeeld. Het verliep heel normaal, kort en niet bijzonder. 😅
Toen was het sterk merkbare van de trip ook wel voorbij.
hooguit een subtiel gevoel dat anders aanvoelt, maar niks noemenswaardig.
Zo, dit heb ik ook weer van mij afgeschreven. Volgens mij is dit zelfs mijn eerste tripreport, ook al lees ik al jaren mee op dit forum.
Cheers.
Laatst bewerkt:
