Bijna 3 maand geleden heb ik 50μg 1P-LSD gebruikt. Voor ik naar een vriend vertrok nam ik 50μg. Na een twintigtal minuten voelde ik mij onbeschrijfelijk anders en euforisch.
Ik moest nog 10 minuten rijden richting een chalet dat bij een vijver is gelegen. Ik volgde een vriend. Laten we hem Bart noemen. We gingen elk met onze eigen wagen.
We moesten even stoppen voor een spoorweg. Hier begon ik al het gevoel met de werkelijkheid te verliezen.
Toen ik mijn stuur of versnellingspook vast nam, was ik daarmee één. Ik drukte zo hard mogelijk op de rempedaal, maar ik voelde helemaal geen feedback. Ik begon me zorgen te maken om de persoon in de voertuig achter mij. Sta ik nu stil vroeg ik mij af. Ik slaag in paniek: Wat als ik mijn rijbewijs verlies?
Al snel begon ik te rationaliseren dat mijn rijbewijs verliezen het minste van mijn zorgen is. Mijn grootste zorg is dat ik geen dode op mijn geweten wil hebben.
Ik laat mijn stuur los en kijk naar mijn handen. Het was alsof ik mezelf zag vervagen. Mijn handen begonnen te vervagen van een twintiger naar dat van een 80-jarige. Dat maakte mij erg angstig. Dit is onderdeel van de trip probeerde ik steeds tegen mezelf te zeggen.
De slagbomen gingen weer open en ik besloot om mijn vriend alsnog verder te volgen. Toen wij nog maar enkele honderden meters van onze bestemming verwijderd waren, kon ik de baan niet meer zien. Noch de twee rijen bomen langs de baan of de afgrond naast de weg. Ik zag enkel een immens fel groen grasland.
Ik zei: "Ik hoop dat Bart nog contact heeft met de werkelijkheid en de baan kan zien."
We zijn heel aangekomen. Ik stap uit mijn wagen en de wereld begint af te breken. De wereld was een combinatie van fel groene & paarse kleuren. Ik word angstig.
Ik probeer mezelf te kalmeren. Ondertussen haalde Bart de fles brandstof om onze verwarmingsketel te vullen. Ik moest gewoon de schenktuit vasthouden zodat de brandstof niet overal rondslingert. Helaas kon ik dat zelfs niet. Omdat ik één was met de schenktuit. Ondertussen kon ik bijna het verschil niet meer zien tussen het houten platform en het water. Ik zei: Wat je mij vraagt kan ik niet. Ik zit in een andere dimensie. Ik moet echt in de chalet zitten omdat ik niet in het water wil vallen en verdrinken.
Ik begon steeds te vergeten dat ik aan het trippen was. Bart stelde mij telkens weer gerust: "Dit is de trip. Enjoy it."
Ik begon plots te roepen dat hij iemand moet bellen. Dit deel kon ik mij helemaal niet meer herinneren tot pas enkele weken later. In paniek belt hij de hulpdiensten. Dat is eigenlijk niet wat ik bedoelde. Ik bedoelde om een vertrouwenspersoon te bellen die kan tripsitten. Ik raakte de touch met reality helemaal kwijt. Zo meteen gaat hij volgen. Ik vond het gevaarlijk als wij allebei niet meer weten wat de realiteit is.
Als ik mij niet vergis begon ik op dit ogenblik ego death mee te maken. Ik werd ontzettend angstig. Ik als persoon begon helemaal af te brokkelen. Het was alsof mijn cel begon uit te zetten en ik ging ontploffen.
Er kwamen ambulances, muggen, brandweer en politie. Bart was de hele tijd bij bewustzijn. Ik was geen persoon meer. Ik kan mij van de hulpverleners bij de chalet niets meer herinneren.
In het ziekenhuis werd ik helemaal uitgekleed. Helemaal naakt kijkend naar de spoedarts, dacht ik dat ik dood was en dat de arts een engels des doods was. Ik was bang dat ik naar de hel ging. Ik maakte mij zorgen over mezelf en over de gehele mensheid. Ik ging mijn bril rechtzetten en het voelde alsof mijn hand door mijn hoofd ging en ik mijn hersenen vasthield. Ik wist mijn eigen naam niet meer. Wie ben ik en waar ben ik? Ik schaamde mij omwille van de absurditeit, ik voelde mij uitgelachen en triestig.
Ik was het product van mijn gedachten en in het dagelijks leven was ik zo'n angstige maar liefdevolle persoon.
Ik schoot weer in paniek. Ik keek naar mijn buik en ik was aan het doodbloeden. Ik hield mijn nek vast en keek naar mijn hand. Mijn hand zat vol bloed en het voelde alsof ik aan het stikken was. Ik was neergestoken, maar door wie? En hoe?
Helemaal van overtuigd dat dit mijn einde is, wou ik als laatste mijn lieve moeder voorstellen. Het lukte niet. Het was alsof dat God mij strafte door het onmogelijk te maken om de dierbaarste mensen in mijn leven te kunnen voor te stellen.
In paniek probeerde ik mij gewoon iemand lief voor te stellen. Mijn zus of mijn psycholoog maar niets lukte. Ik was verdrietig en ik zei: sorry mama. Ik lag zielig in een fetus houding. Ik kon mij niet anders dan mij overlaten aan de dood en toen zag ik het hele universum exploderen en werd ik precies herboren. Ik was een soort van ronddraaiende fel groene paarse bloem.
Ik kan mij herinneren dat ik tot niets verpulverde en ik was daar zo angstig om. Ik wou mezelf als persoon, de mensen om mij heen en de wereld nog herinneren.
Maar ik was helemaal niets. Ik smeekte God om mij te doemen tot hel zolang ik mij maar iets kan herinneren. Dat was echt een hel voor mij. Niets zijn. Niets kunnen herinneren.
Toen liet God precies alle macht aan mij over. Ik was het product van mijn gedachten en verlangens. Niets is niet mijn ultieme wezenlijke vorm. Ik kon andere vormen aannemen. Ik was God.
Ik zag het antwoord op alles. Wat er in mijn leven belangrijk is. Welke normen en waarden belangrijk voor mij zijn, welke mensen veel voor mij betekenen.
Het werd allemaal zo helder duidelijk. Ik was ontzettend dankbaar. Net zoals ik lief en in alle redelijkheid probeer te zijn voor anderen, dieren en de planeet, hoopte ik dat god ook zo over mijn lot zal beslissen. Niet omwille van je geloof maar omwille van je intentie. Ik werd zo vredevol en gelukkig. Niet elke ongelovige gaat naar de hel zoals mij van jongs af aan werd verteld en alsook de reden waarom ik de Islam de rug heb toegekeerd.
Ik wist wie ik was en wie ik wilde zijn. Niet meer de angstige en zielige persoon maar gewoon de liefdevolle persoon vol empathie. Ik voelde mij voor het eerst gelukkig in 10 jaar.
Mijn depressie verdween. Mijn onvermogen om academisch succes te boeken was geen ramp meer. Mijn identiteit is niet meer gelinkt aan mijn werk.
Ik mag stotteren, ik ben het waardig, ik mag bestaan, ik mag er zijn.
1P-LSD heeft mijn leven veranderd. Ik ben niet meer bang van doodgaan. Helaas blijf ik worstelen met vermoeidheid en eenzaamheid. Na de LSD trip heb ik 3 zelfmoord pogingen ondernomen omdat ik zo in vrede ben met doodgaan.
Ik moest nog 10 minuten rijden richting een chalet dat bij een vijver is gelegen. Ik volgde een vriend. Laten we hem Bart noemen. We gingen elk met onze eigen wagen.
We moesten even stoppen voor een spoorweg. Hier begon ik al het gevoel met de werkelijkheid te verliezen.
Toen ik mijn stuur of versnellingspook vast nam, was ik daarmee één. Ik drukte zo hard mogelijk op de rempedaal, maar ik voelde helemaal geen feedback. Ik begon me zorgen te maken om de persoon in de voertuig achter mij. Sta ik nu stil vroeg ik mij af. Ik slaag in paniek: Wat als ik mijn rijbewijs verlies?
Al snel begon ik te rationaliseren dat mijn rijbewijs verliezen het minste van mijn zorgen is. Mijn grootste zorg is dat ik geen dode op mijn geweten wil hebben.
Ik laat mijn stuur los en kijk naar mijn handen. Het was alsof ik mezelf zag vervagen. Mijn handen begonnen te vervagen van een twintiger naar dat van een 80-jarige. Dat maakte mij erg angstig. Dit is onderdeel van de trip probeerde ik steeds tegen mezelf te zeggen.
De slagbomen gingen weer open en ik besloot om mijn vriend alsnog verder te volgen. Toen wij nog maar enkele honderden meters van onze bestemming verwijderd waren, kon ik de baan niet meer zien. Noch de twee rijen bomen langs de baan of de afgrond naast de weg. Ik zag enkel een immens fel groen grasland.
Ik zei: "Ik hoop dat Bart nog contact heeft met de werkelijkheid en de baan kan zien."
We zijn heel aangekomen. Ik stap uit mijn wagen en de wereld begint af te breken. De wereld was een combinatie van fel groene & paarse kleuren. Ik word angstig.
Ik probeer mezelf te kalmeren. Ondertussen haalde Bart de fles brandstof om onze verwarmingsketel te vullen. Ik moest gewoon de schenktuit vasthouden zodat de brandstof niet overal rondslingert. Helaas kon ik dat zelfs niet. Omdat ik één was met de schenktuit. Ondertussen kon ik bijna het verschil niet meer zien tussen het houten platform en het water. Ik zei: Wat je mij vraagt kan ik niet. Ik zit in een andere dimensie. Ik moet echt in de chalet zitten omdat ik niet in het water wil vallen en verdrinken.
Ik begon steeds te vergeten dat ik aan het trippen was. Bart stelde mij telkens weer gerust: "Dit is de trip. Enjoy it."
Ik begon plots te roepen dat hij iemand moet bellen. Dit deel kon ik mij helemaal niet meer herinneren tot pas enkele weken later. In paniek belt hij de hulpdiensten. Dat is eigenlijk niet wat ik bedoelde. Ik bedoelde om een vertrouwenspersoon te bellen die kan tripsitten. Ik raakte de touch met reality helemaal kwijt. Zo meteen gaat hij volgen. Ik vond het gevaarlijk als wij allebei niet meer weten wat de realiteit is.
Als ik mij niet vergis begon ik op dit ogenblik ego death mee te maken. Ik werd ontzettend angstig. Ik als persoon begon helemaal af te brokkelen. Het was alsof mijn cel begon uit te zetten en ik ging ontploffen.
Er kwamen ambulances, muggen, brandweer en politie. Bart was de hele tijd bij bewustzijn. Ik was geen persoon meer. Ik kan mij van de hulpverleners bij de chalet niets meer herinneren.
In het ziekenhuis werd ik helemaal uitgekleed. Helemaal naakt kijkend naar de spoedarts, dacht ik dat ik dood was en dat de arts een engels des doods was. Ik was bang dat ik naar de hel ging. Ik maakte mij zorgen over mezelf en over de gehele mensheid. Ik ging mijn bril rechtzetten en het voelde alsof mijn hand door mijn hoofd ging en ik mijn hersenen vasthield. Ik wist mijn eigen naam niet meer. Wie ben ik en waar ben ik? Ik schaamde mij omwille van de absurditeit, ik voelde mij uitgelachen en triestig.
Ik was het product van mijn gedachten en in het dagelijks leven was ik zo'n angstige maar liefdevolle persoon.
Ik schoot weer in paniek. Ik keek naar mijn buik en ik was aan het doodbloeden. Ik hield mijn nek vast en keek naar mijn hand. Mijn hand zat vol bloed en het voelde alsof ik aan het stikken was. Ik was neergestoken, maar door wie? En hoe?
Helemaal van overtuigd dat dit mijn einde is, wou ik als laatste mijn lieve moeder voorstellen. Het lukte niet. Het was alsof dat God mij strafte door het onmogelijk te maken om de dierbaarste mensen in mijn leven te kunnen voor te stellen.
In paniek probeerde ik mij gewoon iemand lief voor te stellen. Mijn zus of mijn psycholoog maar niets lukte. Ik was verdrietig en ik zei: sorry mama. Ik lag zielig in een fetus houding. Ik kon mij niet anders dan mij overlaten aan de dood en toen zag ik het hele universum exploderen en werd ik precies herboren. Ik was een soort van ronddraaiende fel groene paarse bloem.
Ik kan mij herinneren dat ik tot niets verpulverde en ik was daar zo angstig om. Ik wou mezelf als persoon, de mensen om mij heen en de wereld nog herinneren.
Maar ik was helemaal niets. Ik smeekte God om mij te doemen tot hel zolang ik mij maar iets kan herinneren. Dat was echt een hel voor mij. Niets zijn. Niets kunnen herinneren.
Toen liet God precies alle macht aan mij over. Ik was het product van mijn gedachten en verlangens. Niets is niet mijn ultieme wezenlijke vorm. Ik kon andere vormen aannemen. Ik was God.
Ik zag het antwoord op alles. Wat er in mijn leven belangrijk is. Welke normen en waarden belangrijk voor mij zijn, welke mensen veel voor mij betekenen.
Het werd allemaal zo helder duidelijk. Ik was ontzettend dankbaar. Net zoals ik lief en in alle redelijkheid probeer te zijn voor anderen, dieren en de planeet, hoopte ik dat god ook zo over mijn lot zal beslissen. Niet omwille van je geloof maar omwille van je intentie. Ik werd zo vredevol en gelukkig. Niet elke ongelovige gaat naar de hel zoals mij van jongs af aan werd verteld en alsook de reden waarom ik de Islam de rug heb toegekeerd.
Ik wist wie ik was en wie ik wilde zijn. Niet meer de angstige en zielige persoon maar gewoon de liefdevolle persoon vol empathie. Ik voelde mij voor het eerst gelukkig in 10 jaar.
Mijn depressie verdween. Mijn onvermogen om academisch succes te boeken was geen ramp meer. Mijn identiteit is niet meer gelinkt aan mijn werk.
Ik mag stotteren, ik ben het waardig, ik mag bestaan, ik mag er zijn.
1P-LSD heeft mijn leven veranderd. Ik ben niet meer bang van doodgaan. Helaas blijf ik worstelen met vermoeidheid en eenzaamheid. Na de LSD trip heb ik 3 zelfmoord pogingen ondernomen omdat ik zo in vrede ben met doodgaan.
Laatst bewerkt:
