my2stworld
Newbie
hallo mensen, ik ben nog niet zo lang op dit forum en las verschillende tripreports.
daarom lijkt het mij wel leuk om ook een tripreport te maken, over mijn 1ste keer truffels. het is al een maand of anderhalf terug dus ik weet veel dingen al niet meer (blowgeheugen). excuses als het report warrig is geschreven.
Wie : ik, M en G
waar: bij G thuis, buiten, in de bus.
wat: +- 7 gram dragons per pers.
setting : niet veel verwachtend, maar later overdonderd.
Het begon op een rustige zaterdag middag, we hadden de truffels gehaald in de smartshop en zijn daarna nog ff wat jointjes gaan roken in de stad. rond een uur of 5 naar G's huis gegaan om de truffels op te eten. Ze zagen er echt heel smerig uit, maar achteraf viel de smaak wel mee.
Gespannen zit ik te wachten op het effect. Ik had geen idee wat ik ervan moest verwachten.
Na een half uurtje begon de kamer lichtjes te golven, en ook de gordijnen golfde mee (ze hingen in feite stil :P) ik zag de kamer steeds iets lichter en donkerder worden en vond dat het effect niet zo heel hard was. Even later keek ik naar een plaatje op de computer, en ik zag dat de armen van de man op de afbeelding hevig heen en weer zwaaiden. Ik stond verbaast te kijken.
het effect kwam steeds harder op, en na 10 minuutjes zijn we even in zijn schuur gaan zitten om een jointje te roken. Hier sloegen de truffels keihard in.
ik was naar de joint in mijn hand aan het kijken en zag mijn arm in slowmotion bewegen.
Ook wist ik niet precies meer wat nou onder en boven was, ik zag op de stoelen allemaal patronen en rondraaiende dingetjes, en de grijze grouwe schuur werd alle kleuren tegelijk.
Vanaf hier begon ik een beetje te flippen. Na 10 minuten in de schuur leek het alsof ik opeens 'wakker schrok' van een droom, en realiseerde ik dat ik truffels had genomen en gewoon wakker was.
Toen zijn we naar bus gaan lopen, ik zag onderhand alles hevig verkleuren en voelde mijzelf heel erg afwezig en was bang dat ik de controle kwijt ging raken. Dit idee in mijn hoofd heeft denk ik mijn trip een beetje verpest. Want ik wilde steeds dat de truffels uit zouden werken, en was bang dat ik nooit meer terug op de normale wereld kwam.
bij de bushalte zag ik alle planten uit de grond komen en alles bewoog en verkleurde. Ook waren de hoofden van M en G heel erg groot en hun lichamen heel erg klein. Als een tekenfilmpje.
Alles leek ook heel erg 2D, waardoor ik soms moest opletten of ik niet ergens tegen aan liep.
Ook kreeg ik een beetje rare gedachten door de paniek, ik kreeg het idee dat we terug moesten naar de smartshop.
En overal waar ik was had ik het idee dat ik daar hoe dan ook weg moest, waarom weet ik niet.
na 10 minuten (heet leek 2 uur) kwam de bus.
Hier zat ik ongeveer op de piek, ik zag in me ooghoeken felgekleurde bloemen overal vandaan schieten, en hoorde stemmen vervormen en in slowmotion praten.
Ik voel me alsof ik toekijk naar een tekenfilmpje dat in mijn hoofd afspeelt.
ik hoorde opeens heel duidelijk ; "wat is er met hem" , "gaat het wel goed met hem" ? , "hij is out gegaan!". en ik kreeg een beeld voor me van mijzelf die op de grond lag, en mensen erboven stonden te kijken. "ben ik out gegaan?" , in werkelijkheid was er niks aan de hand en het waren stemmen van mensen voor ons, maar ik hoorde ze heel anders.
-15 minuutjes later is de bus er, we stapten uit en lopen een stukje.
Ik zag de ogen van G en M helemaal rondjes draaien, en alles verkleurde en golfde als een gek.
Ik voelde mezelf een gek, die opgesloten zat in zijn space.
Ik kreeg de hele tijd hele erge stemmingswisselingen, eerst was ik heel paniekerig, daarna ging het wel weer en voelde ik me super, maar voornamelijk paniekerig.
we gingen op een bankje zitten en ik was blijkbaar heel moe, ik bleef maar gapen.
En als ik dan aan mijn gezicht voelde, voelde ik hem heel langzaam smelten en vervormen.
Later kwamen er nog een stuk of 5 vrienden, dit vond ik niet fijn. Ze waren heel druk en waren de hele tijd aan het praten.
om een beetje minder paniekerig te worden begon ik ook te praten, en bleef een tijdje gesprekjes voeren. Opeens kwamen er 4 mensen naar me toe, en begonnen druk te roepen ; "heej wat is er" , "gaat het wel goed met je, je heb de hele tijd nog niks gezegd"
huhh!!!? niks gezegd?, ik dacht dat ik de hele tijd gewoon aan het praten was.
Maar blijkbaar was ik zo in mezelf getrokken aan het spacen, dat ik dacht dat ik praatte, terwijl ik gewoon aan het denken was.
Ik voel me alsof ik al de hele dag op dat bankje zat, ik vroeg hoe laat het was.
Tot mijn verbazing was het pas 2 minuten later als dat ik ervoor vroeg, de tijd leek niet voorbij te gaan. Ik keek naar mijn voeten en zag ze raar golvende bewegingen maken, ze leken heel klein. Ik zag opeens maar 1 been, en kan het andere niet meer zien. Ik zag maar de helft van me lichaam en voelde me verdoofd, alsof ik niet meer kan voelen.
Toen kwam er nog een vaag verschijnsel, ik wilde rechtop gaan zitten, want ik dacht dat ik op het bankje lag. Maar ik zat al rechtop, ik kon een tijdje moeilijk onderscheiden wat naast, onder en boven was.
Een uurtje later nam de space wat af, en was ik verrast en blij dat ik de normale wereld weer begon terug te zien.
Maar ik was nog steeds wel vaag, alleen ik zag niet meer alles hevig verkleuren.
Nog steeds leek het alsof ik maar de helft van me lichaam zag.
Toen zijn we weer terug gegaan naar G's huis en daar nam de space af, totdat die totaal over was.
nawoord; ik heb er geen spijt van gehad, wel heb ik spijt dat ik zelf zo paniekerig reageerde. Dit heeft (denk ik) mijn space verpest, omdat ik niet de mooie dingen zag, maar alleen maar weer normaal wilde worden. Ik ben van plan om het binnenkort weer te proberen, eventueel een zwakkere soort zoals de atlantis.
Ik vond wel de stemmingswisselingen irritant, maar dit kon ook aan mijn eigen gedrag liggen. ik kijk uit naar de volgende keer, omdat ik nu weet dat je je moet overgeven aan je space, en nu ben ik voorbereid. Heeft iemand nog tips? meldingen? or anything?
bedankt voor het lezen, kan niet wachten op jullie reacties
daarom lijkt het mij wel leuk om ook een tripreport te maken, over mijn 1ste keer truffels. het is al een maand of anderhalf terug dus ik weet veel dingen al niet meer (blowgeheugen). excuses als het report warrig is geschreven.
Wie : ik, M en G
waar: bij G thuis, buiten, in de bus.
wat: +- 7 gram dragons per pers.
setting : niet veel verwachtend, maar later overdonderd.
Het begon op een rustige zaterdag middag, we hadden de truffels gehaald in de smartshop en zijn daarna nog ff wat jointjes gaan roken in de stad. rond een uur of 5 naar G's huis gegaan om de truffels op te eten. Ze zagen er echt heel smerig uit, maar achteraf viel de smaak wel mee.
Gespannen zit ik te wachten op het effect. Ik had geen idee wat ik ervan moest verwachten.
Na een half uurtje begon de kamer lichtjes te golven, en ook de gordijnen golfde mee (ze hingen in feite stil :P) ik zag de kamer steeds iets lichter en donkerder worden en vond dat het effect niet zo heel hard was. Even later keek ik naar een plaatje op de computer, en ik zag dat de armen van de man op de afbeelding hevig heen en weer zwaaiden. Ik stond verbaast te kijken.
het effect kwam steeds harder op, en na 10 minuutjes zijn we even in zijn schuur gaan zitten om een jointje te roken. Hier sloegen de truffels keihard in.
ik was naar de joint in mijn hand aan het kijken en zag mijn arm in slowmotion bewegen.
Ook wist ik niet precies meer wat nou onder en boven was, ik zag op de stoelen allemaal patronen en rondraaiende dingetjes, en de grijze grouwe schuur werd alle kleuren tegelijk.
Vanaf hier begon ik een beetje te flippen. Na 10 minuten in de schuur leek het alsof ik opeens 'wakker schrok' van een droom, en realiseerde ik dat ik truffels had genomen en gewoon wakker was.
Toen zijn we naar bus gaan lopen, ik zag onderhand alles hevig verkleuren en voelde mijzelf heel erg afwezig en was bang dat ik de controle kwijt ging raken. Dit idee in mijn hoofd heeft denk ik mijn trip een beetje verpest. Want ik wilde steeds dat de truffels uit zouden werken, en was bang dat ik nooit meer terug op de normale wereld kwam.
bij de bushalte zag ik alle planten uit de grond komen en alles bewoog en verkleurde. Ook waren de hoofden van M en G heel erg groot en hun lichamen heel erg klein. Als een tekenfilmpje.
Alles leek ook heel erg 2D, waardoor ik soms moest opletten of ik niet ergens tegen aan liep.
Ook kreeg ik een beetje rare gedachten door de paniek, ik kreeg het idee dat we terug moesten naar de smartshop.
En overal waar ik was had ik het idee dat ik daar hoe dan ook weg moest, waarom weet ik niet.
na 10 minuten (heet leek 2 uur) kwam de bus.
Hier zat ik ongeveer op de piek, ik zag in me ooghoeken felgekleurde bloemen overal vandaan schieten, en hoorde stemmen vervormen en in slowmotion praten.
Ik voel me alsof ik toekijk naar een tekenfilmpje dat in mijn hoofd afspeelt.
ik hoorde opeens heel duidelijk ; "wat is er met hem" , "gaat het wel goed met hem" ? , "hij is out gegaan!". en ik kreeg een beeld voor me van mijzelf die op de grond lag, en mensen erboven stonden te kijken. "ben ik out gegaan?" , in werkelijkheid was er niks aan de hand en het waren stemmen van mensen voor ons, maar ik hoorde ze heel anders.
-15 minuutjes later is de bus er, we stapten uit en lopen een stukje.
Ik zag de ogen van G en M helemaal rondjes draaien, en alles verkleurde en golfde als een gek.
Ik voelde mezelf een gek, die opgesloten zat in zijn space.
Ik kreeg de hele tijd hele erge stemmingswisselingen, eerst was ik heel paniekerig, daarna ging het wel weer en voelde ik me super, maar voornamelijk paniekerig.
we gingen op een bankje zitten en ik was blijkbaar heel moe, ik bleef maar gapen.
En als ik dan aan mijn gezicht voelde, voelde ik hem heel langzaam smelten en vervormen.
Later kwamen er nog een stuk of 5 vrienden, dit vond ik niet fijn. Ze waren heel druk en waren de hele tijd aan het praten.
om een beetje minder paniekerig te worden begon ik ook te praten, en bleef een tijdje gesprekjes voeren. Opeens kwamen er 4 mensen naar me toe, en begonnen druk te roepen ; "heej wat is er" , "gaat het wel goed met je, je heb de hele tijd nog niks gezegd"
huhh!!!? niks gezegd?, ik dacht dat ik de hele tijd gewoon aan het praten was.
Maar blijkbaar was ik zo in mezelf getrokken aan het spacen, dat ik dacht dat ik praatte, terwijl ik gewoon aan het denken was.
Ik voel me alsof ik al de hele dag op dat bankje zat, ik vroeg hoe laat het was.
Tot mijn verbazing was het pas 2 minuten later als dat ik ervoor vroeg, de tijd leek niet voorbij te gaan. Ik keek naar mijn voeten en zag ze raar golvende bewegingen maken, ze leken heel klein. Ik zag opeens maar 1 been, en kan het andere niet meer zien. Ik zag maar de helft van me lichaam en voelde me verdoofd, alsof ik niet meer kan voelen.
Toen kwam er nog een vaag verschijnsel, ik wilde rechtop gaan zitten, want ik dacht dat ik op het bankje lag. Maar ik zat al rechtop, ik kon een tijdje moeilijk onderscheiden wat naast, onder en boven was.
Een uurtje later nam de space wat af, en was ik verrast en blij dat ik de normale wereld weer begon terug te zien.
Maar ik was nog steeds wel vaag, alleen ik zag niet meer alles hevig verkleuren.
Nog steeds leek het alsof ik maar de helft van me lichaam zag.
Toen zijn we weer terug gegaan naar G's huis en daar nam de space af, totdat die totaal over was.
nawoord; ik heb er geen spijt van gehad, wel heb ik spijt dat ik zelf zo paniekerig reageerde. Dit heeft (denk ik) mijn space verpest, omdat ik niet de mooie dingen zag, maar alleen maar weer normaal wilde worden. Ik ben van plan om het binnenkort weer te proberen, eventueel een zwakkere soort zoals de atlantis.
Ik vond wel de stemmingswisselingen irritant, maar dit kon ook aan mijn eigen gedrag liggen. ik kijk uit naar de volgende keer, omdat ik nu weet dat je je moet overgeven aan je space, en nu ben ik voorbereid. Heeft iemand nog tips? meldingen? or anything?
bedankt voor het lezen, kan niet wachten op jullie reacties
Ben benieuwd hoe het de volgende keer gaat gaan bij jou.
