lipsticknmascara
Bewuste gebruiker
Lokatie: bij B in Tilburg
Drug: 2-CB, wiet.
Gemoedstoestand: leuk nerveus
Personen: 4
Datum: 10/04/2010
Tijdstip: vanaf 19:30
Duur: ongeveer 5 uur vanaf het eerste effect
Inleiding.
We hadden allemaal al eens 2-CB gedaan aan het einde van een MDMA-space, maar we waren zo van de plaat en we hadden zo weinig op dat we twijfelden of het de MDMA of de 2-CB was wat we voelden. Dus we besloten het nog eens te doen, maar dan zonder andere drugs (behalve wat wiet). Zo besteld, zo getript: we spraken af bij B in het enorme (lege en afgetrapte) studentenhuis in Tilburg. M en ik hadden beiden de volgende dag iets te doen, dus we zouden vroeg beginnen, zodat we op tijd naar bed konden. Om 19:30 pakten we de eerste en een uurtje later de tweede, omdat we er nog niet veel van merkte. Ik voelde er zelfs niets van (M ook nog niet), maar B en H (zeitgeist op df) begonnen langzaamaan vaag te worden.
Geduld.
Het vergde nogal wat geduld voor M en mij, pas 2 uur nadat we hadden gepakt (ter verduidelijking: pillen slikken noemt in mijn omgeving ‘pakken’) begon ik iets te voelen, net op het moment dat ik me erbij neer had gelegd dat ik er dan waarschijnlijk resistent voor was. Ik begon me af te vragen of ik van alles begon te voelen omdat ik verwachtte dat er iets ging gebeuren, of dat de 2-CB echt begon te werken. Mijn mond kreeg het herkenbare paddo-gevoel, mijn lippen, tong, tanden en speeksel voelden heel vreemd aan en het leek alsof de verhoudingen totaal anders waren. Ik zag verder niets en dacht ook dat er niet zoveel meer ging gebeuren, tot B ineens verschrikt opkeek (want de kamer was ineens helemaal roze, net als de website waar hij net op zat te kijken). Ik kreeg een lachkick zoals ik nog nooit gelachen had. Cypres Hill stond op en we genoten er met volle teugen van, ik besefte me op dat moment dat ook mijn gehoor iets anders was dan normaal, vooral gevoeliger.
Het toilet.
B had onwijs lang op het toilet gezeten, trippend. Hij kwam terug de kamer in, heel enthousiast over zijn leuke wc en met de vraag of we als-je-blieft even wilden komen kijken hoe vet het was. Toen we het zagen werd H zeer enthousiast, M en ik vonden het wel een leuke wc, maar niet bijzonder (dat kwam later op de avond pas). Er hing een schoonmaakrooster aan de muur waar bij B’s naam steeds een vraagteken stond. B legde uit dat hij nooit schoonmaakte (nietschoonmaaks), en toen wij daar een enorme lachkick van kregen zei hij: “Wat? Ik maak toch gewoon mijn eigen remsporen wel weg!” waarop wij niet anders konden reageren dan met een keiharde schaterlach.
De stoel van B.
De hele avond zat B al op zijn lekkere stoel, op een zeer onhandige manier. Het was een rode stoel met allerlei dingetjes erop, waar ik naar zat te kijken. Ineens dacht ik dat ik iets zag, het leek alsof de dingetjes begonnen te bewegen. Ik besloot dat dat waarschijnlijk kwam omdat ik het had verwacht en besteedde er weinig aandacht aan. Maar het begon allemaal bij de stoel van B. Vanaf dat moment begon rustig aan mijn beeld te veranderen, beetje bij beetje. Op den duur was het zo heftig dat ik overal vormpjes in zag ontstaan, ik zag niets meer helder zoals ik het eerst zag en kleuren klopten totaal niet meer met hoe het was. Ik zat in een mooie droomwereld vol gelach, mooie kleuren en vormpjes om me heen. Ik genoot met volle teugen en hoorde op de achtergrond het geluid van een pratende M, wiens stem ineens grappig laag leek.
Kwijt.
M kon zijn draai niet vinden en ging steeds ergens anders zitten. Hij zat schuin achter de stoel van B en vlak voor een hele vette poster (die met alle visuals nog vetter was dan hij al was) dus ik vond het wel leuk die kant op te kijken. M zei iets tegen B wat ik niet verstond en hij verdween ineens in het niets. Ik schrok op uit mijn droom en ook H en B keken verschikt op. M was weg! De grootste man in de kamer verdween in een halve seconde. We konden ons totaal niet inbeelden waar hij was en we begonnen hem te roepen, tot hij achter de (veel kleinere) stoel van B vandaan kwam. Hoe hij daarachter heeft gepast snap ik nu allang niet meer, maar het was een ontzettende kietel op mijn lachkicks. Ik voelde mijn neiging tot rekken en strekken weer opkomen en ik stond op en begon al mijn spieren om de beurt te rekken en strekken en heel lelijk te dansen op het heerlijke gezang van Paolo Nutini (live in Glastonbury, 2007) en dat was echt een intens heerlijk gevoel voor mijn lichaam. B zat op mijn bewegingen te trippen en begon ineens te lachen toen hij doorkreeg hoe lelijk ik eigenlijk stond te dansen. Ik haalde B over mee te doen, wat nogal grappig was, met zo’n lomp lichaam.
Frisse lucht.
We besloten rond half elf buiten een rondje te gaan lopen. Het kwam er een tijdje niet van, aangezien we het raam open al best koud vonden, maar M stond ineens op om zijn jas aan te trekken en dat triggerde iedereen om datzelfde te doen. We liepen wat rond, allemaal muts op, lekker door het donker. Ineens zetten B op zijn telefoon een of ander nummer van Jay-Z op, waar ik me kapot voor schaamde. Het was zaterdagavond en er fietsten constant mensen voorbij die ons zo zouden lopen. B wilde echter zijn muziek lekker aan laten staan, tot hij doorkreeg hoe belachelijk we eruit zagen. We liepen een tijdje rond tot we langs een speeltuintje kwamen en ik erop stond om op een schommelbeest te gaan. Even voor de duidelijkheid: iedereen zou in wat voor trip of space dan ook, eens op een schommelbeest moeten gaan! Die dingen zijn zo ontzettend masterlijk. Een schommelbeest is zo’n klein ding met een veer eronder waar je op moet zitten en dan eigenlijk heen en weer moet wippen zonder eraf te vallen, maar van de plaat je evenwicht proberen te bewaren is al een heel avontuur op zich. Echt een aanrader! Ik eiste dat de mannen er ook op gingen (er stonden er twee) maar H en B gingen nog even snel sigaretten ophalen en lieten M en mij daar achter. Ik zat onwijs te lachen met mijn schommelbeest tot ik erachter kwam dat er iedere halve minuut ongeveer iemand langs liep (met een hond, of op weg naar de stad) en me af begon te vragen wat ze toch niet zouden denken.
Vergeten.
Ondertussen waren H en B weer terug, met sigaretten en drinken, wat wel goed uitkwam aangezien iedereen dorst had. We liepen verder en kwamen bij de hoofdweg, waar een verschrikkelijke sfeer vanaf kwam, herrie van jewelste en er kwam een bus voorbij toeteren zoals dat alleen in films kan. We besloten dat we daar niet moesten zijn en liepen terug naar het studentenhuis waar we nog op het dakterras naar de sterren hebben zitten kijken. Ik zag de grote beer, onwijs veel vallende sterren en misschien wel honderd vliegtuigen. Alles twinkelde en glitterde en ik had de tijd van mijn leven tot ik het koud kreeg. We gingen weer naar binnen en kwamen erachter dat we het drinken waren vergeten ergens op straat en we hadden dus alleen nog water. We hebben nog tot twaalf uur binnen getript en genoten van al het moois en alles was grappig maar om twaalf uur moesten M en ik weer weg, de trein pakken naar Breda. We moesten allebei de volgende dag op tijd op en H en B besloten in Tilburg door te gaan. Ze liepen mee naar het station, we kwamen onderweg het drinken weer tegen, wat zeer handig uitkwam, omdat we net weer allemaal dorst hadden.
Avonturenland.
De weg naar het station was ongelofelijk. Het was niet heel ver, maar we zijn de vreemdste dingen tegengekomen, alsof we in de efteling liepen! De gebouwen, de wegen waaraan werd gewerkt, de lichtjes overal, het was ongelofelijk. We moesten oversteken en we stonden ineens midden op de weg, toen alle auto’s gingen rijden. Ik voelde me als een hertje dat de snelweg overstak, bang rende ik naar de overkant en keek of mijn vrienden het hadden overleefd. Toen bleek dat er niets aan de hand was lachten we er hard om en liepen door. B werd gebeld door K, een vriendinnetje van ons, die altijd heel veel praat en vraagt en door B’s antwoorden begreep ik wat ze allemaal vroeg en ik was heel blij dat ik niet degene was die haar hoefde te spreken. (denk: ‘nou ik weet nog niet wanneer ik je weer zie’.. ‘ja ik ben nu in Tilburg’.. ‘als je naar Tilburg wilt komen dan mag dat natuurlijk’.. ‘ik weet het niet precies’.. ‘nou ik weet niet wanneer ik verder nog kan’.. ‘ja dan weet ik dus nog niet wanneer ik je weer zie’.. ‘ja ik zal je van de week wel smsen als ik in de buurt ben’.. ‘ja dan kom ik wel bij jou langs’.. ‘nou, daar smsen we dan toch nog even over?’.. ‘nee, ik heb nu mijn agenda niet bij de hand’.. ‘nou dat kan ik je echt niet vertellen hoor’ etc.)
Afscheid.
We kwamen uiteindelijk aan op het station, wat er ontzettend kil uitzag. Het maakte ook nogal wat herrie, de oversteeklichten die tikten, er kwam net een trein en er waren best veel mensen voor het tijdstip. H en B liepen niet mee naar het perron dus moesten we afscheid nemen, wat me heel zwaar viel. Mijn gevoelens werden ineens 10x sterker dan normaal en ik vond het hartverscheurend dat ze niet mee gingen. Uiteindelijk toch maar gegaan. De trein die aan kwam rijden zag er heel gaaf uit, de lichten voor waren gigantisch en het leek een groot beest met lichtgevende ogen van de voorkant. Hij reed aardig lang langzaam door en ik vroeg me af of hij ooit nog zou gaan stoppen. Dat was het geval, we stapten in en dat was dat. Ik zag ineens zo’n kunstwerk dat in treinen op de muur zit en ik heb nooit precies begrepen waarom het daar toch altijd zat. Nu weet ik het: voor trippende mensen. Ik heb er onwijs op zitten trippen en moest steeds lachen toen ik me besefte dat het voor ons gemaakt was. Toen de trein weg reed klonk en voelde het alsof het opsteeg en ik vond het ook vreemd om door de ramen te zien dat we nog steeds zo laag vlogen.
Betrapt!
Toen we aankwamen in Breda liepen M en ik zo rustig en normaal mogelijk naar de uitgang van het station. Daar stonden meer dan tien politie agenten ons op te wachten! Ik voelde me ineens onwijs schuldig tegenover alles en iedereen dat ik er zo bij liep en tegen de tijd dat we ze onder ogen kwamen had ik er al vrede mee dat ik gestraft zou worden. We liepen dus richting de uitgang, waar ze stonden en ik kon wel janken. Toen ik er aankwam zag ik dat ze niet eens naar ons keken, dus we liepen maar snel door. Buiten moesten M en ik keihard lachen, schijnbaar had hij precies dezelfde gedachte als ik gehad. Op weg naar huis had ik wel wat last van die geïntensifieerde gevoelens. Ik moest namelijk de dag erop ontslag nemen op mijn (leuke!) werk omdat ik daar geen fulltime contract kon krijgen en ik voelde me daar echt verschrikkelijk door. Toen we thuiskwamen wenste ik M welterusten en ging op bed zitten. Ik hoorde dat de vriend van zijn moeder nog wakker was en ik hield me zo stil mogelijk. Ik rookte nog een sigaretje en hoorde M naar boven komen, die op zolder slaapt. Hij zei ‘hoi’ tegen de vriend van zijn moeder en die begon meteen een heel verhaal tegen M over de volgende dag. Ik probeerde zo stilletjes mogelijk te lachen, trots op mezelf dat ik zo stil was geweest, maar vond het wel sneu voor M, die zich nu zo normaal mogelijk moest houden.
Naar bedje toe.
In bed heb ik nog anderhalf uur door liggen trippen, zonder dat ik kon slapen. Steeds als ik mijn ogen dichtdeed kreeg ik visuals die rustig begonnen maar steeds wilder werden en dan deed ik mijn ogen maar weer open, het licht aan en rookte nog maar een sigaretje. Uiteindelijk heb ik wel heerlijk geslapen, maar het mocht van mij wel wat sneller na thuiskomst. Uiteindelijk ongeveer 5 uur getript, ook al lijkt het veel langer. De volgende keer zorg ik ervoor dat ik de volgende dag niets hoef te doen, dat zal een hoop schelen.
Mijn verhaal is nogal lang, ik wilde het allemaal even kwijt! Bedankt voor het lezen
Drug: 2-CB, wiet.
Gemoedstoestand: leuk nerveus
Personen: 4
Datum: 10/04/2010
Tijdstip: vanaf 19:30
Duur: ongeveer 5 uur vanaf het eerste effect
Inleiding.
We hadden allemaal al eens 2-CB gedaan aan het einde van een MDMA-space, maar we waren zo van de plaat en we hadden zo weinig op dat we twijfelden of het de MDMA of de 2-CB was wat we voelden. Dus we besloten het nog eens te doen, maar dan zonder andere drugs (behalve wat wiet). Zo besteld, zo getript: we spraken af bij B in het enorme (lege en afgetrapte) studentenhuis in Tilburg. M en ik hadden beiden de volgende dag iets te doen, dus we zouden vroeg beginnen, zodat we op tijd naar bed konden. Om 19:30 pakten we de eerste en een uurtje later de tweede, omdat we er nog niet veel van merkte. Ik voelde er zelfs niets van (M ook nog niet), maar B en H (zeitgeist op df) begonnen langzaamaan vaag te worden.
Geduld.
Het vergde nogal wat geduld voor M en mij, pas 2 uur nadat we hadden gepakt (ter verduidelijking: pillen slikken noemt in mijn omgeving ‘pakken’) begon ik iets te voelen, net op het moment dat ik me erbij neer had gelegd dat ik er dan waarschijnlijk resistent voor was. Ik begon me af te vragen of ik van alles begon te voelen omdat ik verwachtte dat er iets ging gebeuren, of dat de 2-CB echt begon te werken. Mijn mond kreeg het herkenbare paddo-gevoel, mijn lippen, tong, tanden en speeksel voelden heel vreemd aan en het leek alsof de verhoudingen totaal anders waren. Ik zag verder niets en dacht ook dat er niet zoveel meer ging gebeuren, tot B ineens verschrikt opkeek (want de kamer was ineens helemaal roze, net als de website waar hij net op zat te kijken). Ik kreeg een lachkick zoals ik nog nooit gelachen had. Cypres Hill stond op en we genoten er met volle teugen van, ik besefte me op dat moment dat ook mijn gehoor iets anders was dan normaal, vooral gevoeliger.
Het toilet.
B had onwijs lang op het toilet gezeten, trippend. Hij kwam terug de kamer in, heel enthousiast over zijn leuke wc en met de vraag of we als-je-blieft even wilden komen kijken hoe vet het was. Toen we het zagen werd H zeer enthousiast, M en ik vonden het wel een leuke wc, maar niet bijzonder (dat kwam later op de avond pas). Er hing een schoonmaakrooster aan de muur waar bij B’s naam steeds een vraagteken stond. B legde uit dat hij nooit schoonmaakte (nietschoonmaaks), en toen wij daar een enorme lachkick van kregen zei hij: “Wat? Ik maak toch gewoon mijn eigen remsporen wel weg!” waarop wij niet anders konden reageren dan met een keiharde schaterlach.
De stoel van B.
De hele avond zat B al op zijn lekkere stoel, op een zeer onhandige manier. Het was een rode stoel met allerlei dingetjes erop, waar ik naar zat te kijken. Ineens dacht ik dat ik iets zag, het leek alsof de dingetjes begonnen te bewegen. Ik besloot dat dat waarschijnlijk kwam omdat ik het had verwacht en besteedde er weinig aandacht aan. Maar het begon allemaal bij de stoel van B. Vanaf dat moment begon rustig aan mijn beeld te veranderen, beetje bij beetje. Op den duur was het zo heftig dat ik overal vormpjes in zag ontstaan, ik zag niets meer helder zoals ik het eerst zag en kleuren klopten totaal niet meer met hoe het was. Ik zat in een mooie droomwereld vol gelach, mooie kleuren en vormpjes om me heen. Ik genoot met volle teugen en hoorde op de achtergrond het geluid van een pratende M, wiens stem ineens grappig laag leek.
Kwijt.
M kon zijn draai niet vinden en ging steeds ergens anders zitten. Hij zat schuin achter de stoel van B en vlak voor een hele vette poster (die met alle visuals nog vetter was dan hij al was) dus ik vond het wel leuk die kant op te kijken. M zei iets tegen B wat ik niet verstond en hij verdween ineens in het niets. Ik schrok op uit mijn droom en ook H en B keken verschikt op. M was weg! De grootste man in de kamer verdween in een halve seconde. We konden ons totaal niet inbeelden waar hij was en we begonnen hem te roepen, tot hij achter de (veel kleinere) stoel van B vandaan kwam. Hoe hij daarachter heeft gepast snap ik nu allang niet meer, maar het was een ontzettende kietel op mijn lachkicks. Ik voelde mijn neiging tot rekken en strekken weer opkomen en ik stond op en begon al mijn spieren om de beurt te rekken en strekken en heel lelijk te dansen op het heerlijke gezang van Paolo Nutini (live in Glastonbury, 2007) en dat was echt een intens heerlijk gevoel voor mijn lichaam. B zat op mijn bewegingen te trippen en begon ineens te lachen toen hij doorkreeg hoe lelijk ik eigenlijk stond te dansen. Ik haalde B over mee te doen, wat nogal grappig was, met zo’n lomp lichaam.
Frisse lucht.
We besloten rond half elf buiten een rondje te gaan lopen. Het kwam er een tijdje niet van, aangezien we het raam open al best koud vonden, maar M stond ineens op om zijn jas aan te trekken en dat triggerde iedereen om datzelfde te doen. We liepen wat rond, allemaal muts op, lekker door het donker. Ineens zetten B op zijn telefoon een of ander nummer van Jay-Z op, waar ik me kapot voor schaamde. Het was zaterdagavond en er fietsten constant mensen voorbij die ons zo zouden lopen. B wilde echter zijn muziek lekker aan laten staan, tot hij doorkreeg hoe belachelijk we eruit zagen. We liepen een tijdje rond tot we langs een speeltuintje kwamen en ik erop stond om op een schommelbeest te gaan. Even voor de duidelijkheid: iedereen zou in wat voor trip of space dan ook, eens op een schommelbeest moeten gaan! Die dingen zijn zo ontzettend masterlijk. Een schommelbeest is zo’n klein ding met een veer eronder waar je op moet zitten en dan eigenlijk heen en weer moet wippen zonder eraf te vallen, maar van de plaat je evenwicht proberen te bewaren is al een heel avontuur op zich. Echt een aanrader! Ik eiste dat de mannen er ook op gingen (er stonden er twee) maar H en B gingen nog even snel sigaretten ophalen en lieten M en mij daar achter. Ik zat onwijs te lachen met mijn schommelbeest tot ik erachter kwam dat er iedere halve minuut ongeveer iemand langs liep (met een hond, of op weg naar de stad) en me af begon te vragen wat ze toch niet zouden denken.
Vergeten.
Ondertussen waren H en B weer terug, met sigaretten en drinken, wat wel goed uitkwam aangezien iedereen dorst had. We liepen verder en kwamen bij de hoofdweg, waar een verschrikkelijke sfeer vanaf kwam, herrie van jewelste en er kwam een bus voorbij toeteren zoals dat alleen in films kan. We besloten dat we daar niet moesten zijn en liepen terug naar het studentenhuis waar we nog op het dakterras naar de sterren hebben zitten kijken. Ik zag de grote beer, onwijs veel vallende sterren en misschien wel honderd vliegtuigen. Alles twinkelde en glitterde en ik had de tijd van mijn leven tot ik het koud kreeg. We gingen weer naar binnen en kwamen erachter dat we het drinken waren vergeten ergens op straat en we hadden dus alleen nog water. We hebben nog tot twaalf uur binnen getript en genoten van al het moois en alles was grappig maar om twaalf uur moesten M en ik weer weg, de trein pakken naar Breda. We moesten allebei de volgende dag op tijd op en H en B besloten in Tilburg door te gaan. Ze liepen mee naar het station, we kwamen onderweg het drinken weer tegen, wat zeer handig uitkwam, omdat we net weer allemaal dorst hadden.
Avonturenland.
De weg naar het station was ongelofelijk. Het was niet heel ver, maar we zijn de vreemdste dingen tegengekomen, alsof we in de efteling liepen! De gebouwen, de wegen waaraan werd gewerkt, de lichtjes overal, het was ongelofelijk. We moesten oversteken en we stonden ineens midden op de weg, toen alle auto’s gingen rijden. Ik voelde me als een hertje dat de snelweg overstak, bang rende ik naar de overkant en keek of mijn vrienden het hadden overleefd. Toen bleek dat er niets aan de hand was lachten we er hard om en liepen door. B werd gebeld door K, een vriendinnetje van ons, die altijd heel veel praat en vraagt en door B’s antwoorden begreep ik wat ze allemaal vroeg en ik was heel blij dat ik niet degene was die haar hoefde te spreken. (denk: ‘nou ik weet nog niet wanneer ik je weer zie’.. ‘ja ik ben nu in Tilburg’.. ‘als je naar Tilburg wilt komen dan mag dat natuurlijk’.. ‘ik weet het niet precies’.. ‘nou ik weet niet wanneer ik verder nog kan’.. ‘ja dan weet ik dus nog niet wanneer ik je weer zie’.. ‘ja ik zal je van de week wel smsen als ik in de buurt ben’.. ‘ja dan kom ik wel bij jou langs’.. ‘nou, daar smsen we dan toch nog even over?’.. ‘nee, ik heb nu mijn agenda niet bij de hand’.. ‘nou dat kan ik je echt niet vertellen hoor’ etc.)
Afscheid.
We kwamen uiteindelijk aan op het station, wat er ontzettend kil uitzag. Het maakte ook nogal wat herrie, de oversteeklichten die tikten, er kwam net een trein en er waren best veel mensen voor het tijdstip. H en B liepen niet mee naar het perron dus moesten we afscheid nemen, wat me heel zwaar viel. Mijn gevoelens werden ineens 10x sterker dan normaal en ik vond het hartverscheurend dat ze niet mee gingen. Uiteindelijk toch maar gegaan. De trein die aan kwam rijden zag er heel gaaf uit, de lichten voor waren gigantisch en het leek een groot beest met lichtgevende ogen van de voorkant. Hij reed aardig lang langzaam door en ik vroeg me af of hij ooit nog zou gaan stoppen. Dat was het geval, we stapten in en dat was dat. Ik zag ineens zo’n kunstwerk dat in treinen op de muur zit en ik heb nooit precies begrepen waarom het daar toch altijd zat. Nu weet ik het: voor trippende mensen. Ik heb er onwijs op zitten trippen en moest steeds lachen toen ik me besefte dat het voor ons gemaakt was. Toen de trein weg reed klonk en voelde het alsof het opsteeg en ik vond het ook vreemd om door de ramen te zien dat we nog steeds zo laag vlogen.
Betrapt!
Toen we aankwamen in Breda liepen M en ik zo rustig en normaal mogelijk naar de uitgang van het station. Daar stonden meer dan tien politie agenten ons op te wachten! Ik voelde me ineens onwijs schuldig tegenover alles en iedereen dat ik er zo bij liep en tegen de tijd dat we ze onder ogen kwamen had ik er al vrede mee dat ik gestraft zou worden. We liepen dus richting de uitgang, waar ze stonden en ik kon wel janken. Toen ik er aankwam zag ik dat ze niet eens naar ons keken, dus we liepen maar snel door. Buiten moesten M en ik keihard lachen, schijnbaar had hij precies dezelfde gedachte als ik gehad. Op weg naar huis had ik wel wat last van die geïntensifieerde gevoelens. Ik moest namelijk de dag erop ontslag nemen op mijn (leuke!) werk omdat ik daar geen fulltime contract kon krijgen en ik voelde me daar echt verschrikkelijk door. Toen we thuiskwamen wenste ik M welterusten en ging op bed zitten. Ik hoorde dat de vriend van zijn moeder nog wakker was en ik hield me zo stil mogelijk. Ik rookte nog een sigaretje en hoorde M naar boven komen, die op zolder slaapt. Hij zei ‘hoi’ tegen de vriend van zijn moeder en die begon meteen een heel verhaal tegen M over de volgende dag. Ik probeerde zo stilletjes mogelijk te lachen, trots op mezelf dat ik zo stil was geweest, maar vond het wel sneu voor M, die zich nu zo normaal mogelijk moest houden.
Naar bedje toe.
In bed heb ik nog anderhalf uur door liggen trippen, zonder dat ik kon slapen. Steeds als ik mijn ogen dichtdeed kreeg ik visuals die rustig begonnen maar steeds wilder werden en dan deed ik mijn ogen maar weer open, het licht aan en rookte nog maar een sigaretje. Uiteindelijk heb ik wel heerlijk geslapen, maar het mocht van mij wel wat sneller na thuiskomst. Uiteindelijk ongeveer 5 uur getript, ook al lijkt het veel langer. De volgende keer zorg ik ervoor dat ik de volgende dag niets hoef te doen, dat zal een hoop schelen.
Mijn verhaal is nogal lang, ik wilde het allemaal even kwijt! Bedankt voor het lezen
