Purplext
Badass junkie
Het is zaterdag 18 april, de dag voor bicycle day. Een vriendin S. en ik hebben 3 weken geleden een fantastische trip gehad op 1-P-LSD afgesloten met 2F-DCK. Het was S. haar eerste keer LSD en het smaakte naar meer.
We hadden een trip vol regenboogjes, smeltende zoutlampen, de wereld op een steen en vliegende toiletrollen in het beste triphuisje ooit op de Veluwe.
We hadden 3 uur lang de slappe lach en wisten niet waar we al dat goede gevoel moesten laten.
Nu 3 weken later besluiten we bicycle day te vieren, maar niet op de dag zelf, want dat is een zondag en ik heb zeker een dag nodig na een trip om bij te komen. Een beetje jammer, want juist bicycle day zou zonovergoten zijn en vandaag is de enige dag in weken die bewolkt is, bijna grijs en er wordt regen voorspeld.
De avond ervoor heeft S. een behoorlijke klap gehad op liefdesgebied en ik vraag haar die ochtend nog of het wel verstandig is te gaan trippen met een gebroken hart? Ja, als ze bad gaat, is dat ook goed antwoordt ze en ze wil deze trip in met de intentie zich niet meer te laten afleiden door mannen maar de focus op liefde voor haar zelf te gaan vinden.
Ook ik ga de trip met een intentie in. De voorgaande weken heb ik me behoorlijk misdragen met disso's. Hoewel het me ontzettend veel gebracht heeft, weet ik dat ik verkeerd bezig ben geweest en op vrijdagavond app ik m'n vader een heel verhaal over hoe ik uiteindelijk zonder teveel middelen door het leven wil. Zelfs de pcm die ik makkelijk neem als ik pijn heb, wil ik uiteindelijk niet meer zo snel gaan nemen. Ik wil liever voor mijn lichaam worden, ziekte meer als een onderdeel van een proces gaan zien en meer vertrouwen krijgen in het zelfherstellend vermogen van mijn lichaam.
Zaterdagmiddag 13.30 uur: S. neemt 150 mcg en ik 200 mcg. We fietsen naar een park bij mij in de buurt met onze rugzakken vol proviand gestouwd en leggen picknickkleden neer in het gras met uitzicht op het water. Na een half uur beginnen we al te giechelen en begin ik de eerste visuele effecten op te merken. De grijze wolken krijgen sierlijke patronen die met elkaar dansen en het muziekje op de achtergrond klinkt intenser. We kletsen wat, rollen van onze buik naar rug, steken af en toe een been in de lucht en schieten steeds weer in de lach om die herkenbare bodyload; opdringerige energie en euforie, de overgang van de realiteit naar de LSD-wereld en dat voelt wat ongemakkelijk.
De eenden zorgen voor een waar spektakel met hun gekwaak, zwemraces en het getut van moedereend is aandoenlijk. Af en toe krijgen we ineens een lik van een voorbij lopende hond en S. snapt ineens waar W. Disney zijn inspiratie vandaan heeft. Zie je die Goofy en Donald dan schatert ze. Ik moet ook lachen, maar ik voel m'n blaas en weet dat ik niet meer kan genieten tot ik m'n blaas geleegd heb. Ook S. moet plassen, dus er zit niks anders op onze spullen te pakken en naar mijn huis terug te fietsen.
Bij het opstaan merk ik hoe hard de trip ineens gaat. Ik kijk naar m'n spullen en een wiskundige formule is er niks bij. Waar moet ik beginnen en hoe dan? Alle logica is verdwenen en ik moet dat verdomde picknickkleed opvouwen die net als een landkaart is; als je weet hoe je moet vouwen, is het een eitje, maar ik weet niet zoveel meer.
M'n sleutels, waar zijn m'n sleutels? En die spullen, hoe krijg ik die in m'n rugzak? S. ziet het alweer gebeuren, precies zoals 3 weken geleden ben ik afhankelijk van haar om de boel te organiseren. "Moet ik je weer helpen?" Maar ik ben eigenwijs en met m'n laatste krachten vouw ik in 1 keer het kleed perfect op, ik prop alle spullen in de rugzak, pak m'n fiets en zeg tegen S: "ik weet niet of dit gaat lukken hoor, fietsen...."
In het park mag je ook niet fietsen, dus met de fiets aan de hand lopen we langs de bomen, struiken en bloesems die naar me schreeuwen; "kijk naar mij, nee, kijk naar mij, kijk eens hoe mooi ik ben?"
Ik wil graag kijken, maar ik moet plassen!
Aan het einde van het park stappen we op onze fiets en we vliegen over het asfalt, heerlijk! Als we dichter bij m'n huis komen, lijkt mijn buurt uitgestorven en de zon is nu echt helemaal verscholen achter een dreigend grijs wolkendek.
We gaan naar binnen om te plassen en ik voel meteen dat binnen foute boel is. Ik jaag S. op, schiet op, we moeten naar buiten, ik kan het hier niet aan...
We besluiten naar een ander parkje te gaan, kleiner, maar dichtbij m'n huis zodat we sneller bij de wc kunnen zijn indien nodig. Het is misschien 4 minuten lopen, maar ik heb er de allergrootste moeite mee. Ik ga veel te hard... Waar ik normaal kan kiezen naar iets te kijken en dat het dan leuke visuele effecten geeft, word ik nu overweldigd. Alles is aan het ademen, draaien, groeien, patronen zijn overal en ik weet niet hoeveel d's m'n omgeving nu heeft, maar het zijn er zeker meer dan 3. Het enige wat ik wil is liggen.
We lopen onder de roze bloesems, langs de bomen die als boegbeelden hun armen uitstrekken, naar een grasveldje waar ik meteen wil neerploffen. S. wil verderop liggen bij een boom waar we jaren geleden ook van genoten hebben tijdens een truffeltrip. De wortels van de boom zijn hard en ik kan niet lekker liggen, S. voelt het niet, ze ligt heerlijk.
Ik kan m'n draai maar niet vinden en ik word helemaal gek van al die schreeuwende kinderen overal. "Laat ze ophouden S. ik kan er niet tegen!"
"Je moet je er gewoon van afsluiten, zegt ze, je creëert je eigen lijden, maar je kan ook je eigen rust creëeren."
Oké dan, ik ga afwisselend liggen en zitten en probeer me te focussen op de muziek. Als ik om me heen kijk is alles prachtig. Maar het is ook veel, heel erg veel. Er is niks meer wat lijkt op de realiteit en voor het eerst, na meer dan 100 x trippen, schiet er door m'n hoofd; was de trip maar afgelopen, ik kan niet meer. Het is maar een seconde, ik hervat mezelf, dit is wat je toch wilde al die tijd, keiharde visuele effecten? Hier heb je ze, overal, er is geen ontkomen meer aan en nu zul je het doormaken ook. Geef je over aan de trip, geen verzet, geen angst, volle overgave.
Ik ga op m'n rug liggen en heb uitzicht op de takken van de boom die als een waaier over me heen hangen. De takken vormen een patroon, sierlijke vakjes die een connectie vormen, een perfect geheel. Ik voel een vlaag van melancholie opkomen. Het is zo mooi dat een traan over m'n wang biggelt. Ik kan er nu voor kiezen om me op iets anders te focussen, ik kan de trip sturen.
20 jaar geleden belandde ik in m'n eerste depressie. Van een vrolijk, enthousiast kind veranderde ik in iemand die bevangen werd door levensangst. Onbewust heb ik me toen emotioneel afgesloten en gleed van een depressie in een angst en dwangstoornis waardoor ik mijn studie moest stoppen, me afsloot van sociale contacten en uiteindelijk ook mijn jarenlange relatie moest beëindigen.
Ik belandde in een isolement en spendeerde jaren thuis op de bank met periodes van alcohol, wiet en speedmisbruik. Antidepressiva, kalmeringsmiddelen, verschillende soorten therapieën, alles passeerde de revue. In een laatste poging mijn leven een doorstart te geven, ging ik een jaar in dagtherapie, volgde een opleiding onder mijn niveau, vond een huis, een baan en kreeg een nieuwe relatie.
Langzaam begon ik weer te leven en kon ik me zelfs weer af en toe gelukkig voelen. Afgelopen jaar begon ik weer met trippen. Ik had 20 jaar stil gestaan en nu ontwikkelde ik mezelf in sneltreinvaart. Inzicht na inzicht, ik kon niet langer meer wachten, m'n geduld was op, dit was het grote omslagpunt.
Mijn vader vertelde me vorige week nog dat hij de oude Purplext weer zag, het meisje dat niet kon slapen omdat ze zoveel dingen leuk vond en alles tegelijkertijd wilde doen. Ik had de afgelopen tijd ook veel gepraat met S. Zij bewondert altijd hoe sterk mijn ratio is en ik bewonder hoe sterk zij in haar emotie is. Ik was de connectie met mijn gevoel kwijtgeraakt en zat niet in mijn lichaam. De afgelopen maanden leerde ik me kwetsbaar op te stellen, m'n gevoelens te herkennen en van daaruit te handelen, maar er ontbrak nog iets....
Ik kon de trip sturen, maar ik besloot me over te geven. Het gevoel van melancholie, ik liet het er zijn. Ik wist dat er geen weg meer terug was als ik nu de controle zou laten varen, maar ik durfde het aan omdat S. bij me was.
De tranen beginnen nu echt te stromen, een intens verdriet overmant me. Ik huil als een klein kind en ik kan niet meer stoppen. Al het verdriet, waar komt het vandaan? En waar laat ik het?
S. vraagt waarom ik zo'n verdriet heb, maar ik kan de vraag niet beantwoorden, ik kan haar alleen zeggen dat het goed is...
Een aantal druppels vallen uit de hemel en zo voelen ze ook; hemels...
Langzaamaan voel ik een rust over me heen komen, ik begin spontaan weer te gieren van het lachen om de absurditeit van alles. Ik kijk om me heen en het parkje lijkt wel uitgestorven. Waar zijn al die kinderen gebleven en waar is al die herrie? Ik zou het bijna missen, maar in een ooghoek zie ik alweer nieuwe aanvoer; kinderen rennen voorbij, komen uit de bomen en gillen van plezier.
Nieuw leven, onbedorven zieltjes, nog vrij van het juk van het volwassen leven. Ik ben blij voor ze, ooit was ik ook zo, en soms voel ik dat kleine kind weer in me. Ik voelde dat kleine kind net ook in me, dat verdriet dat aanvoelt als het einde van de wereld, alleen nu geen moeder meer die je op schoot trekt en je troostend tot kalmte sust.
De pijn van volwassen worden, het besef dat je het zelf moet doen. Ik werd depressief omdat ik geen afscheid kon nemen van mijn kindzijn. Volwassen worden deed te veel pijn, dus stopte ik mijn leven en sliep 20 jaar.
Maar nu ben ik weer aan het ontwaken en al die pijnen zullen alsnog gevoeld moeten worden....
De pijn van mijn overvolle blaas in ieder geval op dit moment. Ik heb het koud, ik ben moe, alle energie is weg, ik moet iets eten. S. en ik pakken onze spullen weer en beginnen aan onze ellenlange lijdensweg naar mijn huis. Niet alleen onze blaas staat op knappen, onze buiken zijn ook opgeblazen. Elke stap doet pijn en we doen ons best niet te lachen, want dat wordt broekpiesen en we zijn nu grote meiden, dat kan niet meer.
M'n huis is nu wel prettig, het is er warm en rustig. De visuals zijn niet meer zo heftig. Met veel moeite prop ik wat eten naar binnen. We praten nog lang na over van alles en we zijn bijna klaar voor onze afsluiter; de 2F-DCK. Dat wordt nog eens een paar uur spacen, maar dan lekker makkelijk, verdoving!
Ik ga naar de badkamer om me te fatsoeneren. Na de piek van een trip moet ik altijd even wassen, even alles wat eruit is gekomen wegspoelen met helder stromend water. S. grapte de vorige keer toen we klaar waren voor de 2F; ik trek m'n astronautenpak vast aan!
Dit keer heb ik voor ons beiden een pyama gekocht met een maan erop, ik trek de mijne aan en neem die van haar mee naar beneden als verrassing.
Ergens voel ik me nog niet klaar voor onze ruimtereis, dus nadat ik haar de pyama heb gegeven, rommel ik wat aan met eten en thee. Het blijft maar duren en als ik naast S. op de bank ga zitten, kijkt ze me aan en zegt ze; wil je eigenlijk nog wel?
Ik begin te huilen; "nee, ik wil niet meer, als ik nu dit spul neem voelt het als een totale verkrachting van wat de LSD me net gebracht heeft". Ik wil niet, maar sterker nog, ik kán niet meer. Dat pure onschuldige kind met haar intense verdriet, die kan ik nu niet verdoven, alles in me schreeuwt nee. En ik huil de tranen uit m'n kop. Nu komen de gesprekken pas echt los, S. en ik praten over ons verleden, onze levensloop, over al onze diepste zielenroerselen. In plaats van de 2F-DCK roken we wat pure wiet en zo praten en huilen we tot 5 uur in de nacht.
S. gaat slapen op mijn bank en ik vertrek naar boven naar mijn bed en val met mijn kat in m'n armen vrijwel meteen in een hele diepe slaap. Drie uur later word ik wakker en m'n andere kat springt vrolijk op me en geeft me een kopje; ik begin meteen weer te huilen. Shit zeg, houdt dit dan nooit meer op?
Met moeite werk ik m'n ontbijt naar binnen en ik voel me bedroefd. Ik heb buikpijn, ben ontzettend moe en weet echt niet hoe ik de dag door moet komen. Ik voel dat ik vooral niet stil moet blijven zitten. Ik ga douchen, zet een muziekje op en bij de eerste tonen begin ik weer onbedaarlijk te huilen. Ik laat de tranen wegspoelen met het water en voel me steeds zuiverder worden.
Ik spring op de fiets, en fiets naar zee waar ik op het strand weer kan ademhalen. Als ik thuiskom, ga ik regelrecht weer naar bed en slaap 13 uur en droom aan 1 stuk door.
Als ik wakker word voel ik me leeg. Al het leven is uit me gezogen. Ik ga naar werk en zit daar stilletjes m'n dag uit. Ik vraag me af of het ooit nog wel goed gaat komen met me. Beland ik nu weer in een depressie? S. gaat na het werk zwemmen in zee en ik besluit mee te gaan, ik moet weer wakker worden.
Ik loop de zee in en de kou laat mijn lichaam tintelen, ik voel het bloed weer door m'n aderen stromen; ik leef! Ik leef en heb mijn leven lief...
We hadden een trip vol regenboogjes, smeltende zoutlampen, de wereld op een steen en vliegende toiletrollen in het beste triphuisje ooit op de Veluwe.
We hadden 3 uur lang de slappe lach en wisten niet waar we al dat goede gevoel moesten laten.
Nu 3 weken later besluiten we bicycle day te vieren, maar niet op de dag zelf, want dat is een zondag en ik heb zeker een dag nodig na een trip om bij te komen. Een beetje jammer, want juist bicycle day zou zonovergoten zijn en vandaag is de enige dag in weken die bewolkt is, bijna grijs en er wordt regen voorspeld.
De avond ervoor heeft S. een behoorlijke klap gehad op liefdesgebied en ik vraag haar die ochtend nog of het wel verstandig is te gaan trippen met een gebroken hart? Ja, als ze bad gaat, is dat ook goed antwoordt ze en ze wil deze trip in met de intentie zich niet meer te laten afleiden door mannen maar de focus op liefde voor haar zelf te gaan vinden.
Ook ik ga de trip met een intentie in. De voorgaande weken heb ik me behoorlijk misdragen met disso's. Hoewel het me ontzettend veel gebracht heeft, weet ik dat ik verkeerd bezig ben geweest en op vrijdagavond app ik m'n vader een heel verhaal over hoe ik uiteindelijk zonder teveel middelen door het leven wil. Zelfs de pcm die ik makkelijk neem als ik pijn heb, wil ik uiteindelijk niet meer zo snel gaan nemen. Ik wil liever voor mijn lichaam worden, ziekte meer als een onderdeel van een proces gaan zien en meer vertrouwen krijgen in het zelfherstellend vermogen van mijn lichaam.
Zaterdagmiddag 13.30 uur: S. neemt 150 mcg en ik 200 mcg. We fietsen naar een park bij mij in de buurt met onze rugzakken vol proviand gestouwd en leggen picknickkleden neer in het gras met uitzicht op het water. Na een half uur beginnen we al te giechelen en begin ik de eerste visuele effecten op te merken. De grijze wolken krijgen sierlijke patronen die met elkaar dansen en het muziekje op de achtergrond klinkt intenser. We kletsen wat, rollen van onze buik naar rug, steken af en toe een been in de lucht en schieten steeds weer in de lach om die herkenbare bodyload; opdringerige energie en euforie, de overgang van de realiteit naar de LSD-wereld en dat voelt wat ongemakkelijk.
De eenden zorgen voor een waar spektakel met hun gekwaak, zwemraces en het getut van moedereend is aandoenlijk. Af en toe krijgen we ineens een lik van een voorbij lopende hond en S. snapt ineens waar W. Disney zijn inspiratie vandaan heeft. Zie je die Goofy en Donald dan schatert ze. Ik moet ook lachen, maar ik voel m'n blaas en weet dat ik niet meer kan genieten tot ik m'n blaas geleegd heb. Ook S. moet plassen, dus er zit niks anders op onze spullen te pakken en naar mijn huis terug te fietsen.
Bij het opstaan merk ik hoe hard de trip ineens gaat. Ik kijk naar m'n spullen en een wiskundige formule is er niks bij. Waar moet ik beginnen en hoe dan? Alle logica is verdwenen en ik moet dat verdomde picknickkleed opvouwen die net als een landkaart is; als je weet hoe je moet vouwen, is het een eitje, maar ik weet niet zoveel meer.
M'n sleutels, waar zijn m'n sleutels? En die spullen, hoe krijg ik die in m'n rugzak? S. ziet het alweer gebeuren, precies zoals 3 weken geleden ben ik afhankelijk van haar om de boel te organiseren. "Moet ik je weer helpen?" Maar ik ben eigenwijs en met m'n laatste krachten vouw ik in 1 keer het kleed perfect op, ik prop alle spullen in de rugzak, pak m'n fiets en zeg tegen S: "ik weet niet of dit gaat lukken hoor, fietsen...."
In het park mag je ook niet fietsen, dus met de fiets aan de hand lopen we langs de bomen, struiken en bloesems die naar me schreeuwen; "kijk naar mij, nee, kijk naar mij, kijk eens hoe mooi ik ben?"
Ik wil graag kijken, maar ik moet plassen!
Aan het einde van het park stappen we op onze fiets en we vliegen over het asfalt, heerlijk! Als we dichter bij m'n huis komen, lijkt mijn buurt uitgestorven en de zon is nu echt helemaal verscholen achter een dreigend grijs wolkendek.
We gaan naar binnen om te plassen en ik voel meteen dat binnen foute boel is. Ik jaag S. op, schiet op, we moeten naar buiten, ik kan het hier niet aan...
We besluiten naar een ander parkje te gaan, kleiner, maar dichtbij m'n huis zodat we sneller bij de wc kunnen zijn indien nodig. Het is misschien 4 minuten lopen, maar ik heb er de allergrootste moeite mee. Ik ga veel te hard... Waar ik normaal kan kiezen naar iets te kijken en dat het dan leuke visuele effecten geeft, word ik nu overweldigd. Alles is aan het ademen, draaien, groeien, patronen zijn overal en ik weet niet hoeveel d's m'n omgeving nu heeft, maar het zijn er zeker meer dan 3. Het enige wat ik wil is liggen.
We lopen onder de roze bloesems, langs de bomen die als boegbeelden hun armen uitstrekken, naar een grasveldje waar ik meteen wil neerploffen. S. wil verderop liggen bij een boom waar we jaren geleden ook van genoten hebben tijdens een truffeltrip. De wortels van de boom zijn hard en ik kan niet lekker liggen, S. voelt het niet, ze ligt heerlijk.
Ik kan m'n draai maar niet vinden en ik word helemaal gek van al die schreeuwende kinderen overal. "Laat ze ophouden S. ik kan er niet tegen!"
"Je moet je er gewoon van afsluiten, zegt ze, je creëert je eigen lijden, maar je kan ook je eigen rust creëeren."
Oké dan, ik ga afwisselend liggen en zitten en probeer me te focussen op de muziek. Als ik om me heen kijk is alles prachtig. Maar het is ook veel, heel erg veel. Er is niks meer wat lijkt op de realiteit en voor het eerst, na meer dan 100 x trippen, schiet er door m'n hoofd; was de trip maar afgelopen, ik kan niet meer. Het is maar een seconde, ik hervat mezelf, dit is wat je toch wilde al die tijd, keiharde visuele effecten? Hier heb je ze, overal, er is geen ontkomen meer aan en nu zul je het doormaken ook. Geef je over aan de trip, geen verzet, geen angst, volle overgave.
Ik ga op m'n rug liggen en heb uitzicht op de takken van de boom die als een waaier over me heen hangen. De takken vormen een patroon, sierlijke vakjes die een connectie vormen, een perfect geheel. Ik voel een vlaag van melancholie opkomen. Het is zo mooi dat een traan over m'n wang biggelt. Ik kan er nu voor kiezen om me op iets anders te focussen, ik kan de trip sturen.
20 jaar geleden belandde ik in m'n eerste depressie. Van een vrolijk, enthousiast kind veranderde ik in iemand die bevangen werd door levensangst. Onbewust heb ik me toen emotioneel afgesloten en gleed van een depressie in een angst en dwangstoornis waardoor ik mijn studie moest stoppen, me afsloot van sociale contacten en uiteindelijk ook mijn jarenlange relatie moest beëindigen.
Ik belandde in een isolement en spendeerde jaren thuis op de bank met periodes van alcohol, wiet en speedmisbruik. Antidepressiva, kalmeringsmiddelen, verschillende soorten therapieën, alles passeerde de revue. In een laatste poging mijn leven een doorstart te geven, ging ik een jaar in dagtherapie, volgde een opleiding onder mijn niveau, vond een huis, een baan en kreeg een nieuwe relatie.
Langzaam begon ik weer te leven en kon ik me zelfs weer af en toe gelukkig voelen. Afgelopen jaar begon ik weer met trippen. Ik had 20 jaar stil gestaan en nu ontwikkelde ik mezelf in sneltreinvaart. Inzicht na inzicht, ik kon niet langer meer wachten, m'n geduld was op, dit was het grote omslagpunt.
Mijn vader vertelde me vorige week nog dat hij de oude Purplext weer zag, het meisje dat niet kon slapen omdat ze zoveel dingen leuk vond en alles tegelijkertijd wilde doen. Ik had de afgelopen tijd ook veel gepraat met S. Zij bewondert altijd hoe sterk mijn ratio is en ik bewonder hoe sterk zij in haar emotie is. Ik was de connectie met mijn gevoel kwijtgeraakt en zat niet in mijn lichaam. De afgelopen maanden leerde ik me kwetsbaar op te stellen, m'n gevoelens te herkennen en van daaruit te handelen, maar er ontbrak nog iets....
Ik kon de trip sturen, maar ik besloot me over te geven. Het gevoel van melancholie, ik liet het er zijn. Ik wist dat er geen weg meer terug was als ik nu de controle zou laten varen, maar ik durfde het aan omdat S. bij me was.
De tranen beginnen nu echt te stromen, een intens verdriet overmant me. Ik huil als een klein kind en ik kan niet meer stoppen. Al het verdriet, waar komt het vandaan? En waar laat ik het?
S. vraagt waarom ik zo'n verdriet heb, maar ik kan de vraag niet beantwoorden, ik kan haar alleen zeggen dat het goed is...
Een aantal druppels vallen uit de hemel en zo voelen ze ook; hemels...
Langzaamaan voel ik een rust over me heen komen, ik begin spontaan weer te gieren van het lachen om de absurditeit van alles. Ik kijk om me heen en het parkje lijkt wel uitgestorven. Waar zijn al die kinderen gebleven en waar is al die herrie? Ik zou het bijna missen, maar in een ooghoek zie ik alweer nieuwe aanvoer; kinderen rennen voorbij, komen uit de bomen en gillen van plezier.
Nieuw leven, onbedorven zieltjes, nog vrij van het juk van het volwassen leven. Ik ben blij voor ze, ooit was ik ook zo, en soms voel ik dat kleine kind weer in me. Ik voelde dat kleine kind net ook in me, dat verdriet dat aanvoelt als het einde van de wereld, alleen nu geen moeder meer die je op schoot trekt en je troostend tot kalmte sust.
De pijn van volwassen worden, het besef dat je het zelf moet doen. Ik werd depressief omdat ik geen afscheid kon nemen van mijn kindzijn. Volwassen worden deed te veel pijn, dus stopte ik mijn leven en sliep 20 jaar.
Maar nu ben ik weer aan het ontwaken en al die pijnen zullen alsnog gevoeld moeten worden....
De pijn van mijn overvolle blaas in ieder geval op dit moment. Ik heb het koud, ik ben moe, alle energie is weg, ik moet iets eten. S. en ik pakken onze spullen weer en beginnen aan onze ellenlange lijdensweg naar mijn huis. Niet alleen onze blaas staat op knappen, onze buiken zijn ook opgeblazen. Elke stap doet pijn en we doen ons best niet te lachen, want dat wordt broekpiesen en we zijn nu grote meiden, dat kan niet meer.
M'n huis is nu wel prettig, het is er warm en rustig. De visuals zijn niet meer zo heftig. Met veel moeite prop ik wat eten naar binnen. We praten nog lang na over van alles en we zijn bijna klaar voor onze afsluiter; de 2F-DCK. Dat wordt nog eens een paar uur spacen, maar dan lekker makkelijk, verdoving!
Ik ga naar de badkamer om me te fatsoeneren. Na de piek van een trip moet ik altijd even wassen, even alles wat eruit is gekomen wegspoelen met helder stromend water. S. grapte de vorige keer toen we klaar waren voor de 2F; ik trek m'n astronautenpak vast aan!
Dit keer heb ik voor ons beiden een pyama gekocht met een maan erop, ik trek de mijne aan en neem die van haar mee naar beneden als verrassing.
Ergens voel ik me nog niet klaar voor onze ruimtereis, dus nadat ik haar de pyama heb gegeven, rommel ik wat aan met eten en thee. Het blijft maar duren en als ik naast S. op de bank ga zitten, kijkt ze me aan en zegt ze; wil je eigenlijk nog wel?
Ik begin te huilen; "nee, ik wil niet meer, als ik nu dit spul neem voelt het als een totale verkrachting van wat de LSD me net gebracht heeft". Ik wil niet, maar sterker nog, ik kán niet meer. Dat pure onschuldige kind met haar intense verdriet, die kan ik nu niet verdoven, alles in me schreeuwt nee. En ik huil de tranen uit m'n kop. Nu komen de gesprekken pas echt los, S. en ik praten over ons verleden, onze levensloop, over al onze diepste zielenroerselen. In plaats van de 2F-DCK roken we wat pure wiet en zo praten en huilen we tot 5 uur in de nacht.
S. gaat slapen op mijn bank en ik vertrek naar boven naar mijn bed en val met mijn kat in m'n armen vrijwel meteen in een hele diepe slaap. Drie uur later word ik wakker en m'n andere kat springt vrolijk op me en geeft me een kopje; ik begin meteen weer te huilen. Shit zeg, houdt dit dan nooit meer op?
Met moeite werk ik m'n ontbijt naar binnen en ik voel me bedroefd. Ik heb buikpijn, ben ontzettend moe en weet echt niet hoe ik de dag door moet komen. Ik voel dat ik vooral niet stil moet blijven zitten. Ik ga douchen, zet een muziekje op en bij de eerste tonen begin ik weer onbedaarlijk te huilen. Ik laat de tranen wegspoelen met het water en voel me steeds zuiverder worden.
Ik spring op de fiets, en fiets naar zee waar ik op het strand weer kan ademhalen. Als ik thuiskom, ga ik regelrecht weer naar bed en slaap 13 uur en droom aan 1 stuk door.
Als ik wakker word voel ik me leeg. Al het leven is uit me gezogen. Ik ga naar werk en zit daar stilletjes m'n dag uit. Ik vraag me af of het ooit nog wel goed gaat komen met me. Beland ik nu weer in een depressie? S. gaat na het werk zwemmen in zee en ik besluit mee te gaan, ik moet weer wakker worden.
Ik loop de zee in en de kou laat mijn lichaam tintelen, ik voel het bloed weer door m'n aderen stromen; ik leef! Ik leef en heb mijn leven lief...
Laatst bewerkt:
