De K-Hole, een bizarre ervaring waar ik al langere tijd grip op probeer te krijgen. Ik heb nu zo'n 3 keer in een K-Hole gezeten en er vele malen tegenaan gezeten. Ik kan echter nog steeds niet zeggen dat ik na 3 keer echt de K-Hole begrijp. Grootste probleem voor mij om het te begrijpen blijft vooral omdat ik er telkens maar zeer weinig van meeneem als herinnering. Ik kom er telkens uit met slechts enkele vage herinneringen en daarnaast vooral een gevoel van enorme verstandsverbijstering. Ik heb eerder al eens een report geschreven over hoe ik in een K-Hole werd gezogen en vervolgens out ging.
Ik was eigenlijk voornemens pas weer een report over de K-Hole te schrijven wanneer ik me alles goed kon herinneren. Maargoed, 2 holes verder na dat eerste report realiseer ik me dat dit wellicht een nobel streven is en dat juist verschillende reports schrijven over delen van de ervaring kunnen bijdragen aan het beter begrijpen ervan.
Gisteren vond ik het weer eens tijd om de K-Hole proberen op te zoeken. Ik zeg hier proberen, want het blijft een ontzettend moeilijk ding om te bereiken met snuiven. Met het spuiten zou het veel makkelijker moeten zijn, maar dat staat me eerlijk gezegd een beetje tegen en heb ook niet de spullen in huis om dit te kunnen doen. Mijn plan was als volgt, ik leg 150 mg klaar in 2 lijnen en daarnaast ook nog eens 50 mg in 2 lijnen. Ik snuif eerst die 150 mg op om dan wanneer het begint in te werken te beoordelen of ik die 50 mg er nog bij kan nemen. En dit beoordelen houd simpelweg in of ik fysiek nog in staat ben om te snuiven, wanneer dit namelijk het geval is zit je nog niet in de K-Hole.
Zo bedacht zo gedaan, ik snuif de eerste 2 lijnen weg die bij elkaar 150 mg zijn. Elke keer weer als ik zo'n dosering neer leg moet ik me even over het feit heen zetten dat het toch echt wel flink grote lijnen zijn. Maar uiteindelijk valt het snuiven van keta me eigenlijk altijd wel mee, het brand wel een beetje maar niet op een hele vervelende manier. Nadat ik die lijnen naar binnen heb gewerkt zet ik een lekker muziekje op: (thanks voor de tip ooit in een ander topic Fool
, dit is een beetje mijn keta muziek geworden). Verder laat ik enkel een klein lampje aan staan voor wanneer ik de rest moet snuiven en ga lekker achterover op de bank liggen wachtend op effect.
Trip report
Na zo'n 5 minuten voel ik de eerste effecten opkomen, ik word behoorlijk vaag en de kamer begint er ook steeds vager uit te zien. Er is een bepaalde drang om ook maar alvast de rest te nemen, maar door die eerdere ervaring besluit ik nog heel eventjes te wachten. Nog zo'n 5 minuten verder begint de keta steeds meer te pieken, ik ben al behoorlijk ver heen maar zeker nog niet het besef van mijn lichaam volledig kwijt wat zo essentieel is voor een K-Hole. Ik besluit de overige 50 mg te nemen, maar dit is makkelijker gezegd dan gedaan. Mijn lichamelijke coördinatie is al flink naar de klote, mijn gevoel in mijn lichaam zo goed als verdwenen en daarbij zie ik alles echt extreem vaag. Een beetje op gevoel snuif ik van het spiegeltje af en wanneer ik daarna nog een keer kijk zijn die 2 kleine lijntjes ook daadwerkelijk weg. Toch fijn dat het gelukt is, aangezien ik amper iets mijn neus in voelde gaan.
Ik ga vervolgens op mijn zij liggen en laat het over mij heen komen. Redelijk geleidelijk verdwijnt de kamer om mij heen en weet ik niet meer of ik nou mijn ogen open of dicht heb. Het maakt ook niet uit, ik laat me gewoon meenemen door wat er komen gaat. Ik kom al snel in een soort leegte of void uit die op een gekke manier niet helemaal leeg is. Ik zie de bouwstenen van het universum voor me, hoe ze eruit zien weet ik niet meer helaas. Terwijl ik die bouwstenen observeer worden ze steeds kleiner en kleiner, ze imploderen als het ware. Het is op dat moment net alsof ik mijzelf weet te distantieren van ruimte en tijd. Ruimte en tijd zijn dimensies waar wij als mens ook van zijn gemaakt, maar op de een of andere manier kan ik mij daar nu van distantieren. Dit heb ik vaker met keta, alsof mijn geest afstand kan nemen van die dimensies.
Het bijzondere is dat hoewel ik niet meer deel neem aan de dimensies, ik ze wel kan beinvloeden. Er komt een fatalistisch gevoel in me op, het lijkt net of ik de gene ben die het universum heeft laten doen verdwijnen. Ik ben ook al lang vergeten dat ik ketamine op heb, dus ik geloof daar ook echt dat ik het zo nodig weer zo bont moest maken om het universum te laten verdwijnen.
Ik voel me op een bepaalde manier schuldig, waarom moest je nou weer het universum laten verdwijnen? Het onschuldige universum is het slachtoffer geworden van mijn roekeloze geexperimenteer met het beinvloeden van ruimte en tijd. Al snel komt er een nieuwe realisatie in me naar boven, als ik het heb laten verdwijnen kan ik het ook wel laten terugkomen. Die realisatie geeft mij kortstondig het gevoel dat het lot van het universum in mijn handen ligt, alsof ik god ben die alles controleert. Ik weet het: totaal krankzinnig. Op een bepaalde manier realiseer ik me ook daar ter plekke dat dit krankzinnig moet zijn, maarja het gebeurd wel voor mijn ogen.
Ik laat zo meerdere malen het universum imploderen om het daarna telkens weer opnieuw op te bouwen. Een bizar schouwspel en bovendien één grote mindfuck. Heb ik me nou echt ontrokken van de dimensies ruimte en tijd? Als ik me kan ontrekken van ruimte en tijd, waar ben ik dan zelf van gemaakt? Kan ik ruimte en tijd echt beinvloeden? Als je kan beinvloeden, waarom zorg je dan niet dat er geen oorlogen en andere ellende is?
Hoe de ervaring verder verloopt kan ik me helaas niet meer herinneren. Ik val uiteindelijk in slaap op de bank en word pas zo'n 5 a 6 uur later wakker, waarna ik besluit nog even verder te slapen in bed.
Conclusie
Al met al weer een bijzondere maar ook bizarre ervaring. Ik moet zeggen dat er wel een soort van terugkerende ervaring in zit bij ketamine in hoge doseringen voor mij. Ik heb telkens weer het gevoel alsof ik weer terugkom bij waar ik gebleven was, telkens weer ietsjes dieper afdalend in de krankzinnige wereld van ketamine. Op een bepaalde manier vind ik de ervaringen met dissociatieven krankzinnig aanvoelen, waar die met psychedelica juist heel logisch en duidelijk aanvoelen. Ik doe hier verder geen uitspraken of ik de een nou meer geloofwaardig als de ander vind, maar dissociatieven hebben in ieder geval wel altijd een wat meer duister randje voor mij.
Nu ik dit zo opschrijf vind ik de K-Hole op een bepaalde manier vergelijkbaar met een ego dood op psychedelica en op een bepaalde manier vind ik het tegenpolen van elkaar, hmm lekker duidelijk weer. Ze lijken op elkaar in de zin dat ruimte en tijd totaal vervaagt, de plek waar je op dat moment bent is echt totaal irrelevant voor je waarneming. Verder vervaagt je eigen persoon bij beiden ook totaal. Waarom ik ze tegelijk ook tegenpolen vind is omdat ik het idee heb dat ze op een tegenovergestelde manier die zaken bereiken. Met een ego dood op psychedelica is het alsof je zintuiglijke waarneming in overload gaat en alle dimensies samensmelten tot één groot geheel. Met een K-Hole is het juist alsof je je totaal distantieert van alle zintuiglijke waarneming en dimensies. Verder is het met een ego dood op psychedelica zo dat je ego verdwijnt en je bewustzijn opgaat in het totale bewustzijn van het universum, waar ik met een K-Hole wel heb dat mijn persoon vervaagt maar het lijkt alsof mijn bewustzijn vervolgens zo groot word dat het nog het enige bewustzijn is wat er toe doet. Op een bepaalde manier bereiken ze hetzelfde resultaat, maar een K-Hole voelt heel egoïstisch aan.
Ik was eigenlijk voornemens pas weer een report over de K-Hole te schrijven wanneer ik me alles goed kon herinneren. Maargoed, 2 holes verder na dat eerste report realiseer ik me dat dit wellicht een nobel streven is en dat juist verschillende reports schrijven over delen van de ervaring kunnen bijdragen aan het beter begrijpen ervan.
Gisteren vond ik het weer eens tijd om de K-Hole proberen op te zoeken. Ik zeg hier proberen, want het blijft een ontzettend moeilijk ding om te bereiken met snuiven. Met het spuiten zou het veel makkelijker moeten zijn, maar dat staat me eerlijk gezegd een beetje tegen en heb ook niet de spullen in huis om dit te kunnen doen. Mijn plan was als volgt, ik leg 150 mg klaar in 2 lijnen en daarnaast ook nog eens 50 mg in 2 lijnen. Ik snuif eerst die 150 mg op om dan wanneer het begint in te werken te beoordelen of ik die 50 mg er nog bij kan nemen. En dit beoordelen houd simpelweg in of ik fysiek nog in staat ben om te snuiven, wanneer dit namelijk het geval is zit je nog niet in de K-Hole.
Zo bedacht zo gedaan, ik snuif de eerste 2 lijnen weg die bij elkaar 150 mg zijn. Elke keer weer als ik zo'n dosering neer leg moet ik me even over het feit heen zetten dat het toch echt wel flink grote lijnen zijn. Maar uiteindelijk valt het snuiven van keta me eigenlijk altijd wel mee, het brand wel een beetje maar niet op een hele vervelende manier. Nadat ik die lijnen naar binnen heb gewerkt zet ik een lekker muziekje op: (thanks voor de tip ooit in een ander topic Fool
, dit is een beetje mijn keta muziek geworden). Verder laat ik enkel een klein lampje aan staan voor wanneer ik de rest moet snuiven en ga lekker achterover op de bank liggen wachtend op effect.Trip report
Na zo'n 5 minuten voel ik de eerste effecten opkomen, ik word behoorlijk vaag en de kamer begint er ook steeds vager uit te zien. Er is een bepaalde drang om ook maar alvast de rest te nemen, maar door die eerdere ervaring besluit ik nog heel eventjes te wachten. Nog zo'n 5 minuten verder begint de keta steeds meer te pieken, ik ben al behoorlijk ver heen maar zeker nog niet het besef van mijn lichaam volledig kwijt wat zo essentieel is voor een K-Hole. Ik besluit de overige 50 mg te nemen, maar dit is makkelijker gezegd dan gedaan. Mijn lichamelijke coördinatie is al flink naar de klote, mijn gevoel in mijn lichaam zo goed als verdwenen en daarbij zie ik alles echt extreem vaag. Een beetje op gevoel snuif ik van het spiegeltje af en wanneer ik daarna nog een keer kijk zijn die 2 kleine lijntjes ook daadwerkelijk weg. Toch fijn dat het gelukt is, aangezien ik amper iets mijn neus in voelde gaan.
Ik ga vervolgens op mijn zij liggen en laat het over mij heen komen. Redelijk geleidelijk verdwijnt de kamer om mij heen en weet ik niet meer of ik nou mijn ogen open of dicht heb. Het maakt ook niet uit, ik laat me gewoon meenemen door wat er komen gaat. Ik kom al snel in een soort leegte of void uit die op een gekke manier niet helemaal leeg is. Ik zie de bouwstenen van het universum voor me, hoe ze eruit zien weet ik niet meer helaas. Terwijl ik die bouwstenen observeer worden ze steeds kleiner en kleiner, ze imploderen als het ware. Het is op dat moment net alsof ik mijzelf weet te distantieren van ruimte en tijd. Ruimte en tijd zijn dimensies waar wij als mens ook van zijn gemaakt, maar op de een of andere manier kan ik mij daar nu van distantieren. Dit heb ik vaker met keta, alsof mijn geest afstand kan nemen van die dimensies.
Het bijzondere is dat hoewel ik niet meer deel neem aan de dimensies, ik ze wel kan beinvloeden. Er komt een fatalistisch gevoel in me op, het lijkt net of ik de gene ben die het universum heeft laten doen verdwijnen. Ik ben ook al lang vergeten dat ik ketamine op heb, dus ik geloof daar ook echt dat ik het zo nodig weer zo bont moest maken om het universum te laten verdwijnen.
Ik voel me op een bepaalde manier schuldig, waarom moest je nou weer het universum laten verdwijnen? Het onschuldige universum is het slachtoffer geworden van mijn roekeloze geexperimenteer met het beinvloeden van ruimte en tijd. Al snel komt er een nieuwe realisatie in me naar boven, als ik het heb laten verdwijnen kan ik het ook wel laten terugkomen. Die realisatie geeft mij kortstondig het gevoel dat het lot van het universum in mijn handen ligt, alsof ik god ben die alles controleert. Ik weet het: totaal krankzinnig. Op een bepaalde manier realiseer ik me ook daar ter plekke dat dit krankzinnig moet zijn, maarja het gebeurd wel voor mijn ogen.
Ik laat zo meerdere malen het universum imploderen om het daarna telkens weer opnieuw op te bouwen. Een bizar schouwspel en bovendien één grote mindfuck. Heb ik me nou echt ontrokken van de dimensies ruimte en tijd? Als ik me kan ontrekken van ruimte en tijd, waar ben ik dan zelf van gemaakt? Kan ik ruimte en tijd echt beinvloeden? Als je kan beinvloeden, waarom zorg je dan niet dat er geen oorlogen en andere ellende is?
Hoe de ervaring verder verloopt kan ik me helaas niet meer herinneren. Ik val uiteindelijk in slaap op de bank en word pas zo'n 5 a 6 uur later wakker, waarna ik besluit nog even verder te slapen in bed.
Conclusie
Al met al weer een bijzondere maar ook bizarre ervaring. Ik moet zeggen dat er wel een soort van terugkerende ervaring in zit bij ketamine in hoge doseringen voor mij. Ik heb telkens weer het gevoel alsof ik weer terugkom bij waar ik gebleven was, telkens weer ietsjes dieper afdalend in de krankzinnige wereld van ketamine. Op een bepaalde manier vind ik de ervaringen met dissociatieven krankzinnig aanvoelen, waar die met psychedelica juist heel logisch en duidelijk aanvoelen. Ik doe hier verder geen uitspraken of ik de een nou meer geloofwaardig als de ander vind, maar dissociatieven hebben in ieder geval wel altijd een wat meer duister randje voor mij.
Nu ik dit zo opschrijf vind ik de K-Hole op een bepaalde manier vergelijkbaar met een ego dood op psychedelica en op een bepaalde manier vind ik het tegenpolen van elkaar, hmm lekker duidelijk weer. Ze lijken op elkaar in de zin dat ruimte en tijd totaal vervaagt, de plek waar je op dat moment bent is echt totaal irrelevant voor je waarneming. Verder vervaagt je eigen persoon bij beiden ook totaal. Waarom ik ze tegelijk ook tegenpolen vind is omdat ik het idee heb dat ze op een tegenovergestelde manier die zaken bereiken. Met een ego dood op psychedelica is het alsof je zintuiglijke waarneming in overload gaat en alle dimensies samensmelten tot één groot geheel. Met een K-Hole is het juist alsof je je totaal distantieert van alle zintuiglijke waarneming en dimensies. Verder is het met een ego dood op psychedelica zo dat je ego verdwijnt en je bewustzijn opgaat in het totale bewustzijn van het universum, waar ik met een K-Hole wel heb dat mijn persoon vervaagt maar het lijkt alsof mijn bewustzijn vervolgens zo groot word dat het nog het enige bewustzijn is wat er toe doet. Op een bepaalde manier bereiken ze hetzelfde resultaat, maar een K-Hole voelt heel egoïstisch aan.
