Tja, sommige trips zijn zo bizar, dan weet je niet meer wat je moet opschrijven. Sommige trips hoeven niet in woorden gevat, die zijn al compleet zoals ze zijn.
Toch voelt mijn toetsenbord de behoefte zich te laten gelden, en zie alhier een brei aan nonsens die vanuit mijn twijfelachtige staat van zijn voortvloeit en een massa aan weinigzeggende lettertjes achterlaat.
Om even wat achtergrondinformatie te verschaffen over de setting, geven de foto's uit mijn vorige tripreport een aardig beeld.
De trip die ik wil omschrijven heeft inmiddels alweer een staartje, en het is alhier wederom een gekte dat het een aard heeft. Verder heb ik niets tegen Aart Staartjes. Maar jongens, wat kan het leven soms maf zijn.
Hoe dan ook. Zaterdagavond. Dingdong. Deurbel. Nee, helaas, ik lieg. Mijn bel zegt tring, geen dingdong. Hoe graag ik ook dingdong zou horen, het ding zegt tring. Dingdong ten spijt, de bel zei tring en er stond bezoek voor de deur. Romy en haar vriend. Niet geheel als verrassing: ik had hen zelf uitgenodigd. Naar aanleiding van mijn vorige verhaaltje over mijn LSA-avontuur, bedacht ik me in een gekke bui dat het een goed plan was om iemand die ik nooit eerder had ontmoet, uit te nodigen om tezamen kerstzegeltjes te gaan plakken. Tja, en zie wat ervan komt. Een spontaan geopperd plan wordt werkelijkheid. Toch bracht het moment van aanbellen lichte paniek teweeg, want ik kwam nog maar net onder de douche vandaan. Snel afgedroogd en aangekleed, deur opengedaan. Jawel, goede volgorde aangehouden, anders staat het zo vreemd. De decoratie was nog niet geheel naar mijn zin, maar gelukkig kreeg ik hulp, en werden de ballonnen met led-lichtjes opgeblazen, werden er nog wat kamerplanten geherschikt, en werd er een bende aan lichteffecten in werking gezet.
De sfeer was al snel goed en toen... weerklonk de macarena. Het gesprek verstomde, en wat passeerde? Mijn pas nieuwgekochte projectielamp begon plots uit zichzelf te schijnen. Macarenagestuurde lichteffecten? We maakten ons even zorgen dat we - teneinde de hele avond van mijn nieuwe lamp te kunnen genieten - veroordeeld waren de ganse nacht naar de macarena te luisteren. Gelukkig, aan het eind van het liedje bleek de lamp gewoon te blijven werken, ook toen er nieuwe muziek inzette. Niet macarenagestuurd dus, hooguit macarenageactiveerd. Nu eenmaal de macarena had weerklonken, kon de rest van het feestje beginnen.
En dat feestje, tja, dat laat zich moeilijk in woorden vatten. En toch zit ik hier dan nu, vergeefs, wat pogingen te doen. Waarheen leidt de weg, die wij moeten gaan? Waarvoor zijn wij hier op aard? Wie weet wat er is, als wij moeten gaan? Hoe lang duurt nog de nacht? Jongens, wat duurde die nacht. Hij duurde en hij duurde.
Televisieprogramma's passeerden de revue: Help mijn man is tripper. Heel Holland Plakt (kerstzegels). Jouw bank mijn bank.
En die bank, die behoeft enige uitleg. Waar ik ook eigenlijk te moe voor ben. Wat een discussie hebben we gevoerd over mijn bank. Terwijl het zo achteraf bekeken toch eigenlijk een heel prima bankje is. Niks mis met die bank. Dus laten we het daar niet over hebben. Die bank laten we lekker staan. Daar hoeft geen verhuizer aan te pas te komen. Die bank staat hier prima. De kleur is ook goed. Gewoon, een prima bank dus. Geen gezeik. Al helemaal niet over mijn bank. Mooie bank, niks meer aan doen. Houden zo. Zit lekker ook, dus verder geen commentaar. Over en sluiten. Klaar met die bank. Groot was mijn schrik toen ik me bedacht dat ik mijn bankzaken nog moest regelen.
De nacht denderde voort, de postzegeltjes deden precies wat ze moesten doen. Ze frankeerden perfect. Onze kerstgroeten zijn bijtijds aangekomen.
Iets leuks dat ik nog aan mijn woonkamer hebt toegevoegd, zijn muurstickers. Bomen, takken, bloesems. En zoals verwacht, die doen het perfect tijdens een trip. Met een toefje slagroom erbij heb ik van de bloesemtak alle takjes langzaamaan zien wegsmelten, de bloesems verwerden tot cartooneske grote bloemen, de muur werd paars, de takken leefden, de bloemen draaiden, de takken sloegen heen en weer als ware het de klepel van een klok, en ik zelf ging koekoek. Deze beleving was te mooi om het niet bij deze even te proberen te vatten in een stukje wanstaltig proza dat zich ongedurig een gedeelte van mijn tripreport pleegt te vormen.
Even vormde zich een lichte paniek, ik maakte mij even zorgen dat ik iets teveel privé-informatie had gegeven. Even beeldde ik me in dat dit ook de sfeer teniet deed. Om aan al deze ellende een einde te maken heb ik maar meteen open kaart gespeeld en iets over mezelf verteld. En toen wist ik zeker dat ik geen betere trippartners had kunnen uitnodigen dan degenen die hier naast mij lagen temidden van de piepschuimzee. Alles was goed, er werd geknuffeld, en na een kort stukje verward maar serieus gesprek was vrees voor een tenietgedane sfeer onmiddelijk ongegrond verklaard en begraven. Piepschuim erover.
Wat kan ik verder nog over de trip vertellen? De duur ervan, die was tamelijk bizar. Rond 20:00 op zaterdagavond begonnen de effecten goed op gang te komen. Af en toe heb ik naar de tijd gekeken. Die vorderde gestaag. 0:00. 2:00. 6:00. Nog even volhouden, dan mag de muziek weer ietsjes harder, dan worden de buren weer wakker. 9:00. Ja hoor, muziek weer wat harder. 12:00: ja hoor, it ain't over yet. Gekkenwerk. Uiteindelijk begon rond 14:00 op zondagmiddag het effect goed weg te vagen. 18 uur onderweg. Ik was voorbereid op 12 uur trippen, maar 18 uur, dat was toch iets langer dan ik zelf verwacht had. Maar het heeft geen moment verveeld en na afloop was het ook perfect mooi geweest. Langer hoefde het ook niet te duren. Rond 9:00 uur 's morgens hebben we ontbeten: warme broodjes met gesmolten kaas uit de oven. Een lekkerder ontbijt kon ik me op dat moment niet voorstellen.
De ongelofelijke klootviool die die verhaaltje nu zit te schrijven, is momenteel ook weer niet helemaal nuchter. Dat is het staartje waarover ik in het begin van dit stukje mistroostig proza al repte. Het staartje manifesteert zich in de vorm van een portie Atlantis dat ik nog in de koelkast had liggen. En voor de gelegenheid, yolo-er dan dit kan het moeilijk zijn, heb ik daar nog 150 microgram 1P bij genomen. Als ik dan toch al truffeltrip, tja, waarom er dan niet meteen weer een plezant avondje ervan maken? Echt goed gepland kan ik het moeilijk noemen. Morgenavond moet ik gewoon weer werken, en overdag heb ik ook nog met vrienden een afspraakje gepland staan. Maar ja. Je yolo't wat af, zo af en toe. Dus zo zit ik mijn avond hier behoorlijk naar de yoloverdoemenis te werken. Inmiddels, half 8 's morgens, begint het alweer aardig te kalmeren. En ik kan het achteraf bekeken geen slecht idee noemen. Tot nog toe dan, het valt nog te bezien of ik een beetje fatsoenlijk kan werken vanavond. Maar dat komt goed. Momenteel doet weer een broodje smeltkaas uit de oven dienst als ontbijt. En het leven heeft weer zin. Snel ga ik dit verhaaltje afronden vooraleer het al te lang wordt. Maar waarschijnlijk is dat al het geval. Om het niet erger te maken dan het al is, klaar ermee.
Toch voelt mijn toetsenbord de behoefte zich te laten gelden, en zie alhier een brei aan nonsens die vanuit mijn twijfelachtige staat van zijn voortvloeit en een massa aan weinigzeggende lettertjes achterlaat.
Om even wat achtergrondinformatie te verschaffen over de setting, geven de foto's uit mijn vorige tripreport een aardig beeld.
De trip die ik wil omschrijven heeft inmiddels alweer een staartje, en het is alhier wederom een gekte dat het een aard heeft. Verder heb ik niets tegen Aart Staartjes. Maar jongens, wat kan het leven soms maf zijn.
Hoe dan ook. Zaterdagavond. Dingdong. Deurbel. Nee, helaas, ik lieg. Mijn bel zegt tring, geen dingdong. Hoe graag ik ook dingdong zou horen, het ding zegt tring. Dingdong ten spijt, de bel zei tring en er stond bezoek voor de deur. Romy en haar vriend. Niet geheel als verrassing: ik had hen zelf uitgenodigd. Naar aanleiding van mijn vorige verhaaltje over mijn LSA-avontuur, bedacht ik me in een gekke bui dat het een goed plan was om iemand die ik nooit eerder had ontmoet, uit te nodigen om tezamen kerstzegeltjes te gaan plakken. Tja, en zie wat ervan komt. Een spontaan geopperd plan wordt werkelijkheid. Toch bracht het moment van aanbellen lichte paniek teweeg, want ik kwam nog maar net onder de douche vandaan. Snel afgedroogd en aangekleed, deur opengedaan. Jawel, goede volgorde aangehouden, anders staat het zo vreemd. De decoratie was nog niet geheel naar mijn zin, maar gelukkig kreeg ik hulp, en werden de ballonnen met led-lichtjes opgeblazen, werden er nog wat kamerplanten geherschikt, en werd er een bende aan lichteffecten in werking gezet.
De sfeer was al snel goed en toen... weerklonk de macarena. Het gesprek verstomde, en wat passeerde? Mijn pas nieuwgekochte projectielamp begon plots uit zichzelf te schijnen. Macarenagestuurde lichteffecten? We maakten ons even zorgen dat we - teneinde de hele avond van mijn nieuwe lamp te kunnen genieten - veroordeeld waren de ganse nacht naar de macarena te luisteren. Gelukkig, aan het eind van het liedje bleek de lamp gewoon te blijven werken, ook toen er nieuwe muziek inzette. Niet macarenagestuurd dus, hooguit macarenageactiveerd. Nu eenmaal de macarena had weerklonken, kon de rest van het feestje beginnen.
En dat feestje, tja, dat laat zich moeilijk in woorden vatten. En toch zit ik hier dan nu, vergeefs, wat pogingen te doen. Waarheen leidt de weg, die wij moeten gaan? Waarvoor zijn wij hier op aard? Wie weet wat er is, als wij moeten gaan? Hoe lang duurt nog de nacht? Jongens, wat duurde die nacht. Hij duurde en hij duurde.
Televisieprogramma's passeerden de revue: Help mijn man is tripper. Heel Holland Plakt (kerstzegels). Jouw bank mijn bank.
En die bank, die behoeft enige uitleg. Waar ik ook eigenlijk te moe voor ben. Wat een discussie hebben we gevoerd over mijn bank. Terwijl het zo achteraf bekeken toch eigenlijk een heel prima bankje is. Niks mis met die bank. Dus laten we het daar niet over hebben. Die bank laten we lekker staan. Daar hoeft geen verhuizer aan te pas te komen. Die bank staat hier prima. De kleur is ook goed. Gewoon, een prima bank dus. Geen gezeik. Al helemaal niet over mijn bank. Mooie bank, niks meer aan doen. Houden zo. Zit lekker ook, dus verder geen commentaar. Over en sluiten. Klaar met die bank. Groot was mijn schrik toen ik me bedacht dat ik mijn bankzaken nog moest regelen.
De nacht denderde voort, de postzegeltjes deden precies wat ze moesten doen. Ze frankeerden perfect. Onze kerstgroeten zijn bijtijds aangekomen.
Iets leuks dat ik nog aan mijn woonkamer hebt toegevoegd, zijn muurstickers. Bomen, takken, bloesems. En zoals verwacht, die doen het perfect tijdens een trip. Met een toefje slagroom erbij heb ik van de bloesemtak alle takjes langzaamaan zien wegsmelten, de bloesems verwerden tot cartooneske grote bloemen, de muur werd paars, de takken leefden, de bloemen draaiden, de takken sloegen heen en weer als ware het de klepel van een klok, en ik zelf ging koekoek. Deze beleving was te mooi om het niet bij deze even te proberen te vatten in een stukje wanstaltig proza dat zich ongedurig een gedeelte van mijn tripreport pleegt te vormen.
Even vormde zich een lichte paniek, ik maakte mij even zorgen dat ik iets teveel privé-informatie had gegeven. Even beeldde ik me in dat dit ook de sfeer teniet deed. Om aan al deze ellende een einde te maken heb ik maar meteen open kaart gespeeld en iets over mezelf verteld. En toen wist ik zeker dat ik geen betere trippartners had kunnen uitnodigen dan degenen die hier naast mij lagen temidden van de piepschuimzee. Alles was goed, er werd geknuffeld, en na een kort stukje verward maar serieus gesprek was vrees voor een tenietgedane sfeer onmiddelijk ongegrond verklaard en begraven. Piepschuim erover.
Wat kan ik verder nog over de trip vertellen? De duur ervan, die was tamelijk bizar. Rond 20:00 op zaterdagavond begonnen de effecten goed op gang te komen. Af en toe heb ik naar de tijd gekeken. Die vorderde gestaag. 0:00. 2:00. 6:00. Nog even volhouden, dan mag de muziek weer ietsjes harder, dan worden de buren weer wakker. 9:00. Ja hoor, muziek weer wat harder. 12:00: ja hoor, it ain't over yet. Gekkenwerk. Uiteindelijk begon rond 14:00 op zondagmiddag het effect goed weg te vagen. 18 uur onderweg. Ik was voorbereid op 12 uur trippen, maar 18 uur, dat was toch iets langer dan ik zelf verwacht had. Maar het heeft geen moment verveeld en na afloop was het ook perfect mooi geweest. Langer hoefde het ook niet te duren. Rond 9:00 uur 's morgens hebben we ontbeten: warme broodjes met gesmolten kaas uit de oven. Een lekkerder ontbijt kon ik me op dat moment niet voorstellen.
De ongelofelijke klootviool die die verhaaltje nu zit te schrijven, is momenteel ook weer niet helemaal nuchter. Dat is het staartje waarover ik in het begin van dit stukje mistroostig proza al repte. Het staartje manifesteert zich in de vorm van een portie Atlantis dat ik nog in de koelkast had liggen. En voor de gelegenheid, yolo-er dan dit kan het moeilijk zijn, heb ik daar nog 150 microgram 1P bij genomen. Als ik dan toch al truffeltrip, tja, waarom er dan niet meteen weer een plezant avondje ervan maken? Echt goed gepland kan ik het moeilijk noemen. Morgenavond moet ik gewoon weer werken, en overdag heb ik ook nog met vrienden een afspraakje gepland staan. Maar ja. Je yolo't wat af, zo af en toe. Dus zo zit ik mijn avond hier behoorlijk naar de yoloverdoemenis te werken. Inmiddels, half 8 's morgens, begint het alweer aardig te kalmeren. En ik kan het achteraf bekeken geen slecht idee noemen. Tot nog toe dan, het valt nog te bezien of ik een beetje fatsoenlijk kan werken vanavond. Maar dat komt goed. Momenteel doet weer een broodje smeltkaas uit de oven dienst als ontbijt. En het leven heeft weer zin. Snel ga ik dit verhaaltje afronden vooraleer het al te lang wordt. Maar waarschijnlijk is dat al het geval. Om het niet erger te maken dan het al is, klaar ermee.
