Datum: Zaterdag 21 Maart 2011
Geslacht: man
Gewicht: 80 kg
Drug: 33mg 2c-B & Lachgas
Overig: Eerste combinatie van beide middelen
Al wekenlang zat ik te dubben over mijn drugskeuze. Men vertelde mij dat ‘Shoeless’ bij uitstek het meest interessante feest zou zijn om te trippen. Dat het daarom een keuze zou zijn tussen LSD en 2C-B stond vast. Pas op de avond zelf - waar ik beide drugs had meegenomen - besloot ik dat het 2C-B zou worden.
22:15uur
Daar stond ik dan, in een klein eco-toilet met een biertje tussen de tanden en het gripzakje in mijn handen. De locatie was klein, drukbezocht en iedereen had zich volledig uitgedost om er zo speciaal mogelijk uit te zien. Hoewel ik geen groentje ben in het gebruiken van drugs, was ik vrij zenuwachtig over de keuze om op deze locatie te trippen. Maargoed, de keuze was al gemaakt.
Het eerste uur liep ik wat onwennig door de zalen. Lichte gedachtes over de eventuele goede of foute keuze van de 2C-B volgden zich in rap tempo op. Ik was immers de enige die zou gaan trippen en zou misschien op een volledig andere frequentie gaan ‘opereren’ dan de rest. Was dit wel een goed idee?
Afijn. Na 1,5uur nam ik plaats in één van de vele fatboys om daar de eerst komende tijd niet meer vandaan te komen. Het was 00:00uur voordat ik de eerste tekenen voelde opkomen. Klamme handjes, vertroebeld beeld en een verschillend zwaar dan weer licht gevoel in mijn lichaam. Onwennig, zoals ik mij de eerste 15 minuten voelde bleef ik het opkomende gevoel onbewust tegenhouden. Ik kon mezelf nog niet helemaal geven. Misschien kwam het wel omdat ik vanaf het begin de drang had om te poepen (gewoon, zoals het is). Dus op advies van mijn vrienden toch maar een eco-tje bezocht om van dat nare gevoel af te komen.
Daar in de eco geheel op mezelf voelde ik dat de 2C-B toch echt wel begon te werken. Mijn zintuiglijke waarnemingen waren in ieder geval niet meer van nuchtere aard. Het donkere hokje, de zware trillingen van de bass en de opkomende 2C-B deed mijn evenwicht geheel doen verstoren. Ikzelf of het toilet (ik ben er nog steeds niet uit
) ging heen en weer. Ik fantaseerde mezelf al dobberend in een eco-toiletje op de grote oceaan. Oeiii, volgens mij werd het de tijd om af te ronden en samen te voegen bij de groep.
01:00uur
Daar lag ik dan in één van de vele fatboys. Alles en iedereen te aanschouwen met één grote glimlach op het gezicht. Er kwamen verklede cowboys, ninja’s en engeltjes langs. Alles en iedereen was een karikatuur van zichzelf. Ik voelde mezelf verbonden met mijn vrienden aan de MDMA, maar voelde mij tegelijk bevoorrecht dat ik meer mocht meemaken dan alleen geluk en zaligheid.
Op een bepaald moment vond ik het belangrijk om meer van het feest mee te maken dan het liggen in een zitzak. Na verscheidene pogingen om op te gaan in de dansende massa, kon ik pas het tweede uur mezelf helemaal laten gaan in de muziek en de mensen. “Een grote chaos!” was alles en iedereen om mij heen.
Ik zag overal verklede mensen, met lichtgevende bandjes om de pols, al fluitend op een fluitje, trekkende kaken, rollende ogen, flikkerende lichtjes, discoballen, hangmatten, rook, muziek, dansen, schreeuwen….. ÉÉN GROTE CHAOS!
Maaaar leuk! Zo ontzettend leuk! Ik liep daar in mijn rode adidas-pak, mafia hoedje en zonnebril… lichtjes voorover gebogen met de handen wrijvend in elkaar, rond te sloffen (schoenen waren uiteraard verboden) door de zalen met één grote glimlach! Het was een paradijs en speeltuin. Hoewel ik mezelf tijdens een MDMA rush altijd ‘volwassen’ voel, ervaar ik altijd het tegenovergestelde tijdens tripmiddelen. Ik voelde mezelf als een groot klein kind!
02:00
Tot mijn grote vreugde stond men in een hoekje lachgas ballonnen te verkopen. Okay, misschien veel te duur voor wat je bij de Sligro kunt krijgen, maar toch zeker de moeite waard! Het zou immers mijn eerste lachgas ervaring kunnen worden in combinatie met een tripmiddel. Dus okay, samen met twee vrienden bestelden we een ballon en namen we plaats in wat voor ons het meetinghoekje was… de fatboys!
In één teug die hele zooi naar binnen. Hoppakee, Zoals we dat thuis ook doen! Niet moeilijk, maar met een hele andere uitwerking dan thuis….
Ik werd meegenomen in een wereld waarin tijd en ruimte niet meer bestonden. Ik had geen lichaam meer en kon rondzweven waarheen ik maar wilde. Hoewel de omgeving overwegend zwart gekleurd was (zoals in de ruimte), kon ik ontzettend veel kleuren en vormen definiëren. Regenbogen, sterren en andere lichtbronnen schoten langs mij heen. (Echt bewust van het eerste deel was ik niet, volgens mij ben ik ook nog ergens onderweg out geweest?!).
Tijdens het tweede deel had ik ineens beeld. Beeld van een jongen die voor me op de grond zat en met mij een dialoog aanging zonder zijn lippen te zien bewegen. Noujah, dialoog… ik was veeeeeel te ver heen en had nog steeds geen idee dat ik lachgas aan het gebruiken was. Om hem heen schoten lichtbollen en lichtflitsen druk heen en weer. Zijn huid werd een pulserende massa en iedere stoppel op zijn wang werd een lichtpuntje die steeds groter werd en mee danste in het geheel. Ik was ervan overtuigd dat dit mijn vriend Menno was, maar kon zijn gezicht absoluut niet herkennen!
Zoals bij elke lachgas trip, herkende ik precies het moment van terugkomen. Ik werd bewust van de lachgas en verwachte binnen enkele seconden terug te komen… maar kwam dat niet. Op het bekende gevoel van al die tripjes ervoor waarbij ik wist nu terug te moeten komen, kon ik plotseling niet meer vertrouwen. De trip ging door en nam heftigere vormen aan. Waar ging dit heen?
In een fractie stond de pulserende wereld om mij heen geheel stil en werden kleuren en beelden tweedimensionaal. Diepte en schaduwen bestonden niet meer en alles was volledig NEP! Neppe mensen met rechthoekig geschilderde t-shirtjes in een neppe kleur. Ik besefte dat ik het gevoel van terugkomen al lang gepasseerd was en misschien wel voor altijd in deze toestand moest blijven leven. Na een korte verbijstering begon plots alles weer te bewegen. Maar ditmaal in een trechter vorm waarbij alles werd gedraaid naar één centraal punt en bijna samensmolt tot één grote hoop. Bijna, omdat vlak voordat alles onherkenbaar werd het beeld plots stopte om vervolgens uit te lekken over het gehele beeld. Alsof er water over mijn hallucinatie werd gegooid.
Uitlekkend tot de ‘normale’ wereld had de lachgas mijn 2C-B trip de eerste 10 minuten erna tot drie keer heftiger gemaakt. Alles bobbelde, zoog, pulseerde en trok zichzelf uiteen, en een tintelend warm/koud gevoel raasde door mijn lichaam.
Minutenlang heb ik daar gezeten. In de kleermakerszit met mijn hoofd rustend in mijn handen. “Wat had ik nu weer meegemaakt?” Nog nooit zoiets heftigs was mijn conclusie!
In de loop van de avond trok de 2C-B zich steeds verder terug en voelde ik een grote drang om het gevoel te lengen. De mensen, de muziek, maar vooral ook de locatie en de sfeer gaven mij een ultiem gevoel van vreugde. Toch heb ik het hierbij gelaten en heb ik de rest van de avond schuifelend door gebracht nagenietend op de naweeën van de 2C-B en lachgas.
Uiteraard heb ik nog veel en veel meer meegemaakt, maar ik wilde dit alles niet te lang en ingewikkelder maken als dat het al is. Het gaat mezelf voornamelijk om de beschrijving van de lachgas ervaring in combinatie met de 2C-B.
Ik hoop dat jullie het wat vonden.
Geslacht: man
Gewicht: 80 kg
Drug: 33mg 2c-B & Lachgas
Overig: Eerste combinatie van beide middelen
Al wekenlang zat ik te dubben over mijn drugskeuze. Men vertelde mij dat ‘Shoeless’ bij uitstek het meest interessante feest zou zijn om te trippen. Dat het daarom een keuze zou zijn tussen LSD en 2C-B stond vast. Pas op de avond zelf - waar ik beide drugs had meegenomen - besloot ik dat het 2C-B zou worden.
22:15uur
Daar stond ik dan, in een klein eco-toilet met een biertje tussen de tanden en het gripzakje in mijn handen. De locatie was klein, drukbezocht en iedereen had zich volledig uitgedost om er zo speciaal mogelijk uit te zien. Hoewel ik geen groentje ben in het gebruiken van drugs, was ik vrij zenuwachtig over de keuze om op deze locatie te trippen. Maargoed, de keuze was al gemaakt.
Het eerste uur liep ik wat onwennig door de zalen. Lichte gedachtes over de eventuele goede of foute keuze van de 2C-B volgden zich in rap tempo op. Ik was immers de enige die zou gaan trippen en zou misschien op een volledig andere frequentie gaan ‘opereren’ dan de rest. Was dit wel een goed idee?
Afijn. Na 1,5uur nam ik plaats in één van de vele fatboys om daar de eerst komende tijd niet meer vandaan te komen. Het was 00:00uur voordat ik de eerste tekenen voelde opkomen. Klamme handjes, vertroebeld beeld en een verschillend zwaar dan weer licht gevoel in mijn lichaam. Onwennig, zoals ik mij de eerste 15 minuten voelde bleef ik het opkomende gevoel onbewust tegenhouden. Ik kon mezelf nog niet helemaal geven. Misschien kwam het wel omdat ik vanaf het begin de drang had om te poepen (gewoon, zoals het is). Dus op advies van mijn vrienden toch maar een eco-tje bezocht om van dat nare gevoel af te komen.
Daar in de eco geheel op mezelf voelde ik dat de 2C-B toch echt wel begon te werken. Mijn zintuiglijke waarnemingen waren in ieder geval niet meer van nuchtere aard. Het donkere hokje, de zware trillingen van de bass en de opkomende 2C-B deed mijn evenwicht geheel doen verstoren. Ikzelf of het toilet (ik ben er nog steeds niet uit
) ging heen en weer. Ik fantaseerde mezelf al dobberend in een eco-toiletje op de grote oceaan. Oeiii, volgens mij werd het de tijd om af te ronden en samen te voegen bij de groep. 01:00uur
Daar lag ik dan in één van de vele fatboys. Alles en iedereen te aanschouwen met één grote glimlach op het gezicht. Er kwamen verklede cowboys, ninja’s en engeltjes langs. Alles en iedereen was een karikatuur van zichzelf. Ik voelde mezelf verbonden met mijn vrienden aan de MDMA, maar voelde mij tegelijk bevoorrecht dat ik meer mocht meemaken dan alleen geluk en zaligheid.
Op een bepaald moment vond ik het belangrijk om meer van het feest mee te maken dan het liggen in een zitzak. Na verscheidene pogingen om op te gaan in de dansende massa, kon ik pas het tweede uur mezelf helemaal laten gaan in de muziek en de mensen. “Een grote chaos!” was alles en iedereen om mij heen.
Ik zag overal verklede mensen, met lichtgevende bandjes om de pols, al fluitend op een fluitje, trekkende kaken, rollende ogen, flikkerende lichtjes, discoballen, hangmatten, rook, muziek, dansen, schreeuwen….. ÉÉN GROTE CHAOS!
Maaaar leuk! Zo ontzettend leuk! Ik liep daar in mijn rode adidas-pak, mafia hoedje en zonnebril… lichtjes voorover gebogen met de handen wrijvend in elkaar, rond te sloffen (schoenen waren uiteraard verboden) door de zalen met één grote glimlach! Het was een paradijs en speeltuin. Hoewel ik mezelf tijdens een MDMA rush altijd ‘volwassen’ voel, ervaar ik altijd het tegenovergestelde tijdens tripmiddelen. Ik voelde mezelf als een groot klein kind!
02:00
Tot mijn grote vreugde stond men in een hoekje lachgas ballonnen te verkopen. Okay, misschien veel te duur voor wat je bij de Sligro kunt krijgen, maar toch zeker de moeite waard! Het zou immers mijn eerste lachgas ervaring kunnen worden in combinatie met een tripmiddel. Dus okay, samen met twee vrienden bestelden we een ballon en namen we plaats in wat voor ons het meetinghoekje was… de fatboys!
In één teug die hele zooi naar binnen. Hoppakee, Zoals we dat thuis ook doen! Niet moeilijk, maar met een hele andere uitwerking dan thuis….
Ik werd meegenomen in een wereld waarin tijd en ruimte niet meer bestonden. Ik had geen lichaam meer en kon rondzweven waarheen ik maar wilde. Hoewel de omgeving overwegend zwart gekleurd was (zoals in de ruimte), kon ik ontzettend veel kleuren en vormen definiëren. Regenbogen, sterren en andere lichtbronnen schoten langs mij heen. (Echt bewust van het eerste deel was ik niet, volgens mij ben ik ook nog ergens onderweg out geweest?!).
Tijdens het tweede deel had ik ineens beeld. Beeld van een jongen die voor me op de grond zat en met mij een dialoog aanging zonder zijn lippen te zien bewegen. Noujah, dialoog… ik was veeeeeel te ver heen en had nog steeds geen idee dat ik lachgas aan het gebruiken was. Om hem heen schoten lichtbollen en lichtflitsen druk heen en weer. Zijn huid werd een pulserende massa en iedere stoppel op zijn wang werd een lichtpuntje die steeds groter werd en mee danste in het geheel. Ik was ervan overtuigd dat dit mijn vriend Menno was, maar kon zijn gezicht absoluut niet herkennen!
Zoals bij elke lachgas trip, herkende ik precies het moment van terugkomen. Ik werd bewust van de lachgas en verwachte binnen enkele seconden terug te komen… maar kwam dat niet. Op het bekende gevoel van al die tripjes ervoor waarbij ik wist nu terug te moeten komen, kon ik plotseling niet meer vertrouwen. De trip ging door en nam heftigere vormen aan. Waar ging dit heen?
In een fractie stond de pulserende wereld om mij heen geheel stil en werden kleuren en beelden tweedimensionaal. Diepte en schaduwen bestonden niet meer en alles was volledig NEP! Neppe mensen met rechthoekig geschilderde t-shirtjes in een neppe kleur. Ik besefte dat ik het gevoel van terugkomen al lang gepasseerd was en misschien wel voor altijd in deze toestand moest blijven leven. Na een korte verbijstering begon plots alles weer te bewegen. Maar ditmaal in een trechter vorm waarbij alles werd gedraaid naar één centraal punt en bijna samensmolt tot één grote hoop. Bijna, omdat vlak voordat alles onherkenbaar werd het beeld plots stopte om vervolgens uit te lekken over het gehele beeld. Alsof er water over mijn hallucinatie werd gegooid.
Uitlekkend tot de ‘normale’ wereld had de lachgas mijn 2C-B trip de eerste 10 minuten erna tot drie keer heftiger gemaakt. Alles bobbelde, zoog, pulseerde en trok zichzelf uiteen, en een tintelend warm/koud gevoel raasde door mijn lichaam.
Minutenlang heb ik daar gezeten. In de kleermakerszit met mijn hoofd rustend in mijn handen. “Wat had ik nu weer meegemaakt?” Nog nooit zoiets heftigs was mijn conclusie!
In de loop van de avond trok de 2C-B zich steeds verder terug en voelde ik een grote drang om het gevoel te lengen. De mensen, de muziek, maar vooral ook de locatie en de sfeer gaven mij een ultiem gevoel van vreugde. Toch heb ik het hierbij gelaten en heb ik de rest van de avond schuifelend door gebracht nagenietend op de naweeën van de 2C-B en lachgas.
Uiteraard heb ik nog veel en veel meer meegemaakt, maar ik wilde dit alles niet te lang en ingewikkelder maken als dat het al is. Het gaat mezelf voornamelijk om de beschrijving van de lachgas ervaring in combinatie met de 2C-B.
Ik hoop dat jullie het wat vonden.
