Angramar Temenos
Badass junkie
Eerst wil ik even toevoegen dat deze trip ruim een paar maanden (ong. half jaar) terug was ongeveer, en dat dus niet alles 100% helder is. Ik loop ook een paar recente tripreports achter (twee op een feestje, en een op een thuisfeestje van een vriendin, en een als tripsitter van iemand die voor het eerst tripte, waarbij ik een milde dosis nam), maar deze zijn wat ingewikkelder en zullen wat meer tijd kosten, dus nog wat geduld AUB.
De zinloze Aether en het Nebelungenwoud
Wie: Ikzelf, paar kennissen.
Wat: 2c-E
Waar: Thuis
Hoeveel: 23 MG.
Het was een avond die redelijk saai was; Ik zou naar de plaatselijke jongerentent gaan om me te vervelend, er was een jam of zo maar er kwam geen ene band, dus weinig te doen. Bedenkend dat ik nog 2c-e had en ik dit graag zou willen doen, bedacht ik dat het die avond best te doen was. Puur uit verveling min of meer; Iets wat ik nu niet meer zou doen, maar toen was ik iets minder voorzichtig met drugs, en 2c'tjes hadden bij mij nooit veel mindfuck, vooral visueel spektakel.
Rond 18:00 neem ik de capsule in met veel water, en ga ik op m'n kamer zitten om te wachten op het effect. M'n vader had die nacht een etentje met een paar kenissen die ik ook redelijk ken, dus ik bedacht dat ik naar beneden kon gaan om gezellig te doen terwijl ik zat te wachten. Hierna ging ik weer naar boven, waar ik aangenaam verrast werd door de eerste effecten van de trip; m'n föhn zat "slap", alsof hij lichtelijk verlept was en op m'n tafel zou smelten. Ik vind het wel redelijk grappig.
Ik maak me klaar om te vertrekken, echter, ik bedenk me wat anders; Er zouden een paar mensen zijn in die tent waar ik ruzie mee had, en ik kreeg opeens een ontzettend signaal dat ik ze vannacht echt moest vermijden, en daarmee had ik besloten om thuis te blijven; Ik kon altijd op m'n kamer muziek luisteren, tekenen en m'n tripcreativiteit omzetten in texten. Echter, de trip kwam sterker opzetten dan ik had verwacht, en ik raakte licht verward, wat ik normaal nooit op 2c'tjes heb. Een vreemd gevoel kwam over me heen, alsof een vreemde presentie, minder dan een entiteit maar meer dan niets aanwezig was. Ik ging liggen en begon te denken.
Hoe langer ik bleef denken, en antwoord op m'n eigen vragen en bedenksels zat te geven, hoe meer ik merkte dat het niet mijn stem was, maar dat ik ergens mee zat te praten, in m'n hoofd. Ik was me volledig bewust dat ik tripte en dat ik niet echt met een entiteit zat te praten; Ik legde het anders uit. De geest van psychedelica gebruikte mijn gedachtes als katalysator om een soort chemisch bewustzijn over te brengen. Ik kon er niet naar luisteren, of het wegdenken, maar dat hoefde helemaal niet.
Ik bleef in "gesprek" met deze "geest van psychedelica", en het was een redelijk interresante ervaring. Het had antwoord op alle vragen, echter werden de meeste cryptish beantwoord, of op een manier waar ik niks aan had. Als ik bijvoorbeeld vroeg "hoe oud zal ik worden", kreeg ik als antwoord "oud genoeg om te begrijpen dat je oud wordt."
Ik sloot m'n ogen en dreef verder weg in de Aether, een soort astraal universum om het zo te zeggen. Ik kon elk moment m'n ogen open doen en weer terug zijn in dit universum, ik was bij lange niet zover heen als bij bijv. DMT, of Lachgas+LSD. Het was echter wel heel erg stuurbaar. Weer nam de geest van de psychedelica een presentie aan, maar in deze wereld duidelijk, volledig; Daar was zij het echte wezen en ik een schim.
"wat doe je hier?" vroeg het aan me.
"Trippen" antwoorde ik.
"Waarom" vroeg het aan me.
Ik dacht goed na. Waarom tripte ik die avond eigenlijk? Het had geen zin. Ik ging niet met vrienden trippen, ik had geen feestje, ik had niks te doen. Ik verveelde me en besloot maar om drugs te gebruiken.
"Ik weet het niet." antwoorde ik
"Als jij het zelf niet weet, hoe kan ik het voor je weten? Ik ben jij. Waarom kom je hier zonder reden?"
Ik had een vreemd moment. Ik besefte dat de presentie een aspect van mezelf was, en ik schaamde me voor mezelf, waarom zo nutteloos? De extreme nutteloosheid, DE grote nutteloosheid besefte ik opeens. Niet alleen van het trippen, maar van vele dingen. Nutteloze dingen die ik vaak zeg, waar niemand wat aan heeft. Nutteloze handelingen die ik doe, waarop ik raar wordt aangekeken. Ik doe veel nutteloze dingen en dat staat me in de weg; Tot nu toe is die les me bijgebleven. Ik doe het nog steeds wel eens, echter probeer ik het wel te beperken en erop te letten.
"En nu ben je hier, beseffend dat het zonder reden is."
"Ja..."
Opeens werd het heel erg donker in m'n hoofd, alsof m'n bestaan in een wurggreep kwam, alsof m'n ziel niet meer kon ademen, bewegen, denken, wat dan ook. Er klonk een galmende zin in m'n hoofd, zich duizendmaal herhalend, en in elke herhaling nog duizend nieuwe, alsof een miljard luidende kerkklokken steeds een zin herhaalden:
"Neem mij, maar vergrijp je nooit aan mij!!"
En met dat viel ik uit de Aether, en lag ik weer in m'n bed, nogal geschrokken. Ik besloot om een wandeling te maken. Eenmaal beneden gekomen was het al half 10! Ik dacht dat het nog pas 8 uur was. Na ong. twintig minuten een praatje te maken met de mensen die er zaten (die uiteraard niet wisten dat ik zat te trippen, waar ik me toch wat ongemakkelijk door voelde); Dat was op zich best gezellig, en m'n vader bood me wat te eten aan; Ik had om 6 uur niet gegeten (ik wou niet dat de 2c-e slechter werkte door m'n volle maag), en had tot toen niks gegeten. Ik rammelde eigenlijk.
Na een stuk vlees, wat brood en gegrilde paprika en een paar grote glazen Jus d'Orange naar binnen te hebben geschrokt ging ik met mijn hond wandelen. Het was erg vreemd; De wind fluisterde vreemde dingen in talen die ik niet kon verstaan, alsof je in een overvolle, drukke bus zit, je hoort niet waar mensen het over hebben maar wel veel geroezemoes en af en toe springt er een woord uit. Echter had dit geroezemoes iets betekenisvol en magisch, alsof het onzichtbare, magische wezens waren die in de sneeuw speelden. Eenmaal aangekomen bij het bos besloot ik door het (donkere) bos te gaan, naar een meertje in de buurt. Eenmaal in het bos was het enorm vreemd.
Ik was helemaal niet in Nederland meer, sterker nog, ik was niet eens in onze tijd! Ik was in een ver verleden waarin magie nog bestond, waarin sagen en mythes echt waren. Ik was in het nebelungenwoud, en ik zocht de put van Urd. Alles was overgoten met een sterk aanwezig Scandinavisch-volksverhaal-sausje om het zo te zeggen.
Met mij was de Midgardwolf (mijn hond dus :P), die me de weg moest laten zien, en me voor de roep van de Nebelung moest behoeden. Ik wist zeker dat als ik van het pad af zou gaan, ik nooit meer terug zou komen in onze wereld. Na ongeveer 20 minuten (wat in mijn hoofd enkele dagen was), bereikte ik het meertje. Aan de overkant van het meertje waren nog een paar bomen en daar weer voorbij huizen, maar die bestonden in mijn wereld niet; ik was in een oeroud mistig bos, vele duizenden mijlen van de beschaving. Ik bedacht me dat ik mijn laser bij me had; ik scheen daarmee op het bevroren wateroppervlak, tot de schrik van de plaatselijke eenden-en-ganzenbevolking.
Veel vogels vlogen op, en maakten een enorm kabaal; Ik schrok me een ongeluk, maar het was een soort test; Ik moest hier doorheen om de magie van de put van Urd te krijgen. Hier eenmaal doorheen kon ik terug met deze magie, terug naar de mensenwereld. Weer hetzelfde pad afleggend door het bos kwam ik steeds weer dichterbij de mensenwereld, en eenmaal uit het bos was de trip ook bijna afgelopen. Ik voelde me alsof ik een enorm avontuur had beleefd, en eenmaal thuisgekomen wou ik alleen slapen (ik was maar een anderhalf uurtje weggeweest, maar in mijn hoofd minstens een week.)
Een lichte naspace was niet meer dan dat, in mijn hoofd voelde ik me nuchter maar moe. Ik ging slapen, wat nog een half uurtje niet lukte door de lichte visuals. De dag erna was ik niet moe of katerig, en dat is sinds toen ook m'n laatste ervaring met 2c-e, ontzettend leuk spulletje waar ik helaas niet meer aan kan komen.
En met dat, vaarwel!
~Angramar Temenos
De zinloze Aether en het Nebelungenwoud
Wie: Ikzelf, paar kennissen.
Wat: 2c-E
Waar: Thuis
Hoeveel: 23 MG.
Het was een avond die redelijk saai was; Ik zou naar de plaatselijke jongerentent gaan om me te vervelend, er was een jam of zo maar er kwam geen ene band, dus weinig te doen. Bedenkend dat ik nog 2c-e had en ik dit graag zou willen doen, bedacht ik dat het die avond best te doen was. Puur uit verveling min of meer; Iets wat ik nu niet meer zou doen, maar toen was ik iets minder voorzichtig met drugs, en 2c'tjes hadden bij mij nooit veel mindfuck, vooral visueel spektakel.
Rond 18:00 neem ik de capsule in met veel water, en ga ik op m'n kamer zitten om te wachten op het effect. M'n vader had die nacht een etentje met een paar kenissen die ik ook redelijk ken, dus ik bedacht dat ik naar beneden kon gaan om gezellig te doen terwijl ik zat te wachten. Hierna ging ik weer naar boven, waar ik aangenaam verrast werd door de eerste effecten van de trip; m'n föhn zat "slap", alsof hij lichtelijk verlept was en op m'n tafel zou smelten. Ik vind het wel redelijk grappig.
Ik maak me klaar om te vertrekken, echter, ik bedenk me wat anders; Er zouden een paar mensen zijn in die tent waar ik ruzie mee had, en ik kreeg opeens een ontzettend signaal dat ik ze vannacht echt moest vermijden, en daarmee had ik besloten om thuis te blijven; Ik kon altijd op m'n kamer muziek luisteren, tekenen en m'n tripcreativiteit omzetten in texten. Echter, de trip kwam sterker opzetten dan ik had verwacht, en ik raakte licht verward, wat ik normaal nooit op 2c'tjes heb. Een vreemd gevoel kwam over me heen, alsof een vreemde presentie, minder dan een entiteit maar meer dan niets aanwezig was. Ik ging liggen en begon te denken.
Hoe langer ik bleef denken, en antwoord op m'n eigen vragen en bedenksels zat te geven, hoe meer ik merkte dat het niet mijn stem was, maar dat ik ergens mee zat te praten, in m'n hoofd. Ik was me volledig bewust dat ik tripte en dat ik niet echt met een entiteit zat te praten; Ik legde het anders uit. De geest van psychedelica gebruikte mijn gedachtes als katalysator om een soort chemisch bewustzijn over te brengen. Ik kon er niet naar luisteren, of het wegdenken, maar dat hoefde helemaal niet.
Ik bleef in "gesprek" met deze "geest van psychedelica", en het was een redelijk interresante ervaring. Het had antwoord op alle vragen, echter werden de meeste cryptish beantwoord, of op een manier waar ik niks aan had. Als ik bijvoorbeeld vroeg "hoe oud zal ik worden", kreeg ik als antwoord "oud genoeg om te begrijpen dat je oud wordt."
Ik sloot m'n ogen en dreef verder weg in de Aether, een soort astraal universum om het zo te zeggen. Ik kon elk moment m'n ogen open doen en weer terug zijn in dit universum, ik was bij lange niet zover heen als bij bijv. DMT, of Lachgas+LSD. Het was echter wel heel erg stuurbaar. Weer nam de geest van de psychedelica een presentie aan, maar in deze wereld duidelijk, volledig; Daar was zij het echte wezen en ik een schim.
"wat doe je hier?" vroeg het aan me.
"Trippen" antwoorde ik.
"Waarom" vroeg het aan me.
Ik dacht goed na. Waarom tripte ik die avond eigenlijk? Het had geen zin. Ik ging niet met vrienden trippen, ik had geen feestje, ik had niks te doen. Ik verveelde me en besloot maar om drugs te gebruiken.
"Ik weet het niet." antwoorde ik
"Als jij het zelf niet weet, hoe kan ik het voor je weten? Ik ben jij. Waarom kom je hier zonder reden?"
Ik had een vreemd moment. Ik besefte dat de presentie een aspect van mezelf was, en ik schaamde me voor mezelf, waarom zo nutteloos? De extreme nutteloosheid, DE grote nutteloosheid besefte ik opeens. Niet alleen van het trippen, maar van vele dingen. Nutteloze dingen die ik vaak zeg, waar niemand wat aan heeft. Nutteloze handelingen die ik doe, waarop ik raar wordt aangekeken. Ik doe veel nutteloze dingen en dat staat me in de weg; Tot nu toe is die les me bijgebleven. Ik doe het nog steeds wel eens, echter probeer ik het wel te beperken en erop te letten.
"En nu ben je hier, beseffend dat het zonder reden is."
"Ja..."
Opeens werd het heel erg donker in m'n hoofd, alsof m'n bestaan in een wurggreep kwam, alsof m'n ziel niet meer kon ademen, bewegen, denken, wat dan ook. Er klonk een galmende zin in m'n hoofd, zich duizendmaal herhalend, en in elke herhaling nog duizend nieuwe, alsof een miljard luidende kerkklokken steeds een zin herhaalden:
"Neem mij, maar vergrijp je nooit aan mij!!"
En met dat viel ik uit de Aether, en lag ik weer in m'n bed, nogal geschrokken. Ik besloot om een wandeling te maken. Eenmaal beneden gekomen was het al half 10! Ik dacht dat het nog pas 8 uur was. Na ong. twintig minuten een praatje te maken met de mensen die er zaten (die uiteraard niet wisten dat ik zat te trippen, waar ik me toch wat ongemakkelijk door voelde); Dat was op zich best gezellig, en m'n vader bood me wat te eten aan; Ik had om 6 uur niet gegeten (ik wou niet dat de 2c-e slechter werkte door m'n volle maag), en had tot toen niks gegeten. Ik rammelde eigenlijk.
Na een stuk vlees, wat brood en gegrilde paprika en een paar grote glazen Jus d'Orange naar binnen te hebben geschrokt ging ik met mijn hond wandelen. Het was erg vreemd; De wind fluisterde vreemde dingen in talen die ik niet kon verstaan, alsof je in een overvolle, drukke bus zit, je hoort niet waar mensen het over hebben maar wel veel geroezemoes en af en toe springt er een woord uit. Echter had dit geroezemoes iets betekenisvol en magisch, alsof het onzichtbare, magische wezens waren die in de sneeuw speelden. Eenmaal aangekomen bij het bos besloot ik door het (donkere) bos te gaan, naar een meertje in de buurt. Eenmaal in het bos was het enorm vreemd.
Ik was helemaal niet in Nederland meer, sterker nog, ik was niet eens in onze tijd! Ik was in een ver verleden waarin magie nog bestond, waarin sagen en mythes echt waren. Ik was in het nebelungenwoud, en ik zocht de put van Urd. Alles was overgoten met een sterk aanwezig Scandinavisch-volksverhaal-sausje om het zo te zeggen.
Met mij was de Midgardwolf (mijn hond dus :P), die me de weg moest laten zien, en me voor de roep van de Nebelung moest behoeden. Ik wist zeker dat als ik van het pad af zou gaan, ik nooit meer terug zou komen in onze wereld. Na ongeveer 20 minuten (wat in mijn hoofd enkele dagen was), bereikte ik het meertje. Aan de overkant van het meertje waren nog een paar bomen en daar weer voorbij huizen, maar die bestonden in mijn wereld niet; ik was in een oeroud mistig bos, vele duizenden mijlen van de beschaving. Ik bedacht me dat ik mijn laser bij me had; ik scheen daarmee op het bevroren wateroppervlak, tot de schrik van de plaatselijke eenden-en-ganzenbevolking.
Veel vogels vlogen op, en maakten een enorm kabaal; Ik schrok me een ongeluk, maar het was een soort test; Ik moest hier doorheen om de magie van de put van Urd te krijgen. Hier eenmaal doorheen kon ik terug met deze magie, terug naar de mensenwereld. Weer hetzelfde pad afleggend door het bos kwam ik steeds weer dichterbij de mensenwereld, en eenmaal uit het bos was de trip ook bijna afgelopen. Ik voelde me alsof ik een enorm avontuur had beleefd, en eenmaal thuisgekomen wou ik alleen slapen (ik was maar een anderhalf uurtje weggeweest, maar in mijn hoofd minstens een week.)
Een lichte naspace was niet meer dan dat, in mijn hoofd voelde ik me nuchter maar moe. Ik ging slapen, wat nog een half uurtje niet lukte door de lichte visuals. De dag erna was ik niet moe of katerig, en dat is sinds toen ook m'n laatste ervaring met 2c-e, ontzettend leuk spulletje waar ik helaas niet meer aan kan komen.
En met dat, vaarwel!
~Angramar Temenos
