Man, 21 jaar
De stof: 5,7 mg 2C-I (eerste keer voorzichtig doen)
Datum: 19 augustus 2009
Tijd van inname: 20:51
Opkomst: rond 22:00
Kleine introductie:
Ik vind het fijn om bij elk verslag me even te introduceren aangezien ik iemand ben die gauw veranderd.
En ik maak alleen tripverslagen van trips die ik waardig genoeg vind, deze sprong eruit.
Bekijk het verschil trouwens tussen deze trip en deze:
viewtopic.php?f=21&t=20678&start=0&st=0&sk=t&sd=a&hilit=zo+boven+zo+beneden
Ik ben iemand die de wereld op een redelijk cynische manier bekijkt wat het voor mij soms moeilijk maakt 'normaal' te functioneren in de maatschappij.
Daarom vraag ik me ook steeds af wat 'normaal' is en of dat wel zo 'normaal' is. Wat dat betreft ben ik erg rebels, maar uit mijn karakter blijkt dat niet.
Zelf ben ik een rustige jongen, kalm en ingetogen maar met hele radicale concepten in mijn hoofd.
Het kan een wereld van haat, woede en onbegrip worden in mijn hoofd, tegelijkertijd weet ik dat ik een liefdevol persoon ben.
Verschillende emoties dus. Dit uit ik door middel van muziek. Voor mij is muziek maken de enige manier waarin in mijn ei kwijt kan op een oprechte manier.
Ik lees de laatste tijd veel interessante boeken en op internet bekijk ik ijverig websites met boeiende informatie. Dit incorporeer ik in mijn dagelijkse doen en laten zonder te overdrijven; dat doe ik wel in de muziek.
Verder heb ik een schat van een vriendin met wie ik inmiddels zo'n 1,5 jaar samen ben. Met haar kan ik alles delen, iets wat ik niet met veel mensen kan en waarschijnlijk is zij ook de enige met wie ik dat volledig kan.
Daarvoor ben ik haar eeuwig dankbaar, we filosoferen graag over van alles en ze is er altijd voor me, en andersom. Iemand op wie ik terug kan vallen, op wie ik kan bouwen.
De ervaring - buiten elke regel om
Met het bovenstaande als basisinformatie, kan ik beginnen met het verwoorden van mijn ervaring.
De opkomst duurde voor mijn gevoel lang, maar dat vind ik altijd wel spannend. Ik merkte binnen een uur een soort aangeschoten gevoel, ik werd socialer maar rustiger. Ik voelde me lichter, alsof ik droomde.
Nu vind ik dit allemaal niet zo boeiend, dus laat ik gelijk naar het verlichte gedeelte gaan.
Eerste gedachte:
Ik zat even in de tuin naar de sterren te kijken. Het was prachtig helder en ik kijk altijd graag naar de sterren. In de stilte van de nacht lijkt het totaal een nieuwe wereld. Je hoort vogels die je overdag niet hoort,
je hoort beestjes in de struiken leven en hun ding doen, je ziet slakken van plantjes eten. En, je hoort scooters en auto's.
Mechanisch en organisch in totale symbiose? Als dat kan, waarom kunnen wij als mens niet eens normaal doen tegen elkaar en dieren?
Redelijk impulsief belde ik mijn vriendin om te vragen of zij wilde langskomen, ergens had ik het idee dat ik dat fijn zou gaan vinden later. Toen ze dus eenmaal hier was, voelde ik me veilig.
Nu kon ik 'beginnen'. Het was al redelijk laat dus we maakten de bedden een beetje op, tot ik mijn kamer als vijandig begon te ervaren.
'Ah, het werkt' dacht ik in mezelf.
Mijn kamer bleek geen vaste vorm te hebben, maar was een soort projectie. Ik liep zenuwachtig een beetje door mijn kamer tot ik mijzelf op een andere plek zag staan, naar mij kijkend.
Ik zag mijn vriendin op twee verschillende plaatsen en beide reageerden op mij. Genoeg reden om rustig aan te gaan doen en te liggen, tot we besloten - jawel - een stukje te gaan lopen.
Ik woon dicht bij het centrum en we liepen een blokje om, en toen richting centrum. Geheel niet volgens de aanbevelingen, toch wist ik zeker dat ik dit moest ervaren.
Bij mij in de buurt is een oud flatgebouw, een hele hoge. Ik vond het er altijd al saai en levenloos uitzien. Nu werd ik er verdrietig van. Het leek wel alsof wij mensen als laboratoriumratten worden gebruikt voor experimenten.
'Eens zien hoe de mens het doet wanneer ze opgesloten zitten, op en naast elkaar'
En wat een gékke wereld! Overal reclame, flitsen en afleidingen. Mensen die met halfdronken koppen aan het schreeuwen waren in een taal die alleen gelijkgestemden vloeiend spreken.
Bizar, bizar, bizar. Er reden auto's vlak langs ons en wat ik normaal gesproken vind; irritante scooters. Dit vond ik allemaal niet erg, het deed me niks.
'Hoe kan dat nou, ik ben toch onder invloed?'
We liepen langs de Cool Cat en opeens wist ik zeker dat die winkel het werk van Satan was. Mensen moeten kopen, kopen, kopen en werken, werken, werken zodat je die hippe, hippe, hippe kleding kan kopen.
Flits Flits Zoef Zoef Bam Bam!!
We liepen verder, ik met een cynische glimlach, mijn vriendin trouw naast me, hand in hand. We kamen aan bij een ING bank en we gingen op een muurtje zitten. Ik keek vol verbazing naar het verkeer voor ons.
Wat een drukte en chaos. Wat een zooitje. We keken direct naar een rotonde waar bussen, auto's, fietsers, voetgangers en vrachtwagens elkaar tegemoet komen. Een drukke boel, maar ik vond het niet erg.
Naast ons, bij het ING gebouw, kwamen een groepje mensen aan fietsen, eerste jaars studenten die allemaal gingen pinnen om vervolgens alles op te maken in de stad om te zuipen. Wat een bizarre ervaring.
Allemaal in een rijtje wat magische betaalmiddelen uit een apparaat toveren en vervolgens de waarde ervan gebruiken om zichzelf die avond klem te zuipen en het enige bewijs voor die gebeurtenis is een kater in de ochtend. Tof.
Iemand begon zelfs voor onze neus te pissen op het gras. Ik keek hem aan terwijl hij mij aankeek. Volgens mij waren we beide verbaast.
Voor ons stond een boom, een mooie volle boom met daarnaast het ING gebouw dus. Dit klopte in mijn ogen totaal niet, want de boom stond in een vooraf geprogrammeerd stuk grond, omringd met sigaretten.
Mijn vriendin riep sarcastisch: 'Ach ja, het is maar een boom he..'
Inderdaad, who cares. Die boom zag er zo ongelukkig uit, alsof hij doorhad dat niks meer eerlijk en oprecht was en zelfs dingen die groeien geconditioneerd worden.
Mijn vriendin gooide er een mooie citaat in:
'Als de mens vleugels had en elk moment weg kon vliegen, zou hij dat dan doen terwijl hij zijn auto meesleept omdat hij dat altijd gewend was?'
Tweede gedachte:
Zou het? Zijn wij zo vastgeroest in oude patronen en cirkels dat elke vorm van vernieuwing gezien word als een bedreiging?
Staan wij niet open voor oprechte, pure extase?
Hebben wij de mogelijkheid om als een collectief gelukkig en harmonieus te zijn?
Wanneer gaan wij inzien dat het erop neer komt dat er iets moet worden veranderd?
Ik erger me kapot aan het concept 'huisje boompje beestje'. Dat concept word er al vroeg ingeramt op school.
Eerst naar school, dan studeren, stage, werk en dan een eigen huis met een gezinnetje. Dat is het leven.
Ik weiger dat, ik weiger me vast te houden aan een concept waarin ik als mens me niet kan ontplooien in mijn Zijn.
Ik wil mijn eigen ding doen, mijn eigen leven leiden en ik heb niks met geld. Ik hoef geen goed betaalde baan om rond te komen en te 'verdienen' dat ik ergens mag wonen.
Natuurlijk mag ik ergens wonen, het is ook mijn planeet, stelletje arrogante egotrippers, met jullie overheid en donkere uniformen. Jullie schijten en pissen en masturberen toch ook gewoon zoals elk mens?
Waarom worden we dan behandeld als een experiment?
Ik wilde weer teruglopen want ik voelde me boos worden op alles. Ik voelde alle ellende die de mens zichzelf, elkaar en andere levensvormen aandoen allemaal tegelijk.
Even dacht ik: 'Wat een kutwereld'.
Nu denk ik dat wel vaker, maar nu had ik die ervaring er ook bij. We liepen langs een appartementencomplex en twee honden waren buiten op een grasveldje aan het rennen en snuffelen.
De eigenaar deed de deur open en riep ze naar binnen, met een schreeuwstem dus. 'HIERRRR KOMEN, SCHIET OP!!!'
Een veel te dik persoon die amper kon lopen dacht macht te hebben over de honden. Ik kan er al niet tegen als mensen tegen dieren schreeuwen en hij deed dat.
De honden renden naar binnen en we hoorden éen van de honden piepen, alsof de eigenaar hardhandig was, en dat bleek ook.
Derde gedachte:
Wilde hij écht dat de honden naar binnen kwamen om hem gezelschap te houden, of omdat hij het gewend is of gewoon macht wil uitoefenen?
Waarom is die man zo dik? Hoe kan je zo dik worden? Ben je dan zo ongelukkig dat je dat zelfs projecteert op dieren?
Waarom denk hij het recht te hebben zich beter te voelen dan een hond? Waarom heeft hij überhaupt een hond?
'Ik een kutleven, alles en iedereen een kutleven?' Is dat niet hoe we met de meerderheid van de mens omgaan?
Waarom verschillen en geen gelijkenissen? Van verschillen komen oorlogen, van gelijkenissen vrede.
Ik trok het niet meer en ik werd een beetje chagrijnig. Ik wilde alleen maar naar huis, ik heb genoeg gezien.
Mensen moet nog heel wat leren en ik ben blij dat in het inzicht heb daarvan.
Ik kan niet wachten tot ik een volwaardig Mens ben, een harmonieus wezen, één met de schepping, één met alles.
------------------------------------------
Dit wilde ik met jullie delen.
Ik hoop dat dit niet saai was, ook al zou me dat niet veel interesseren. Ik wilde alleen laten zien dat zelfs een minder leuke ervaring een hele kostbare kan zijn en dat ik meer heb geleerd over mezelf en over het leven, dan op welke andere manier ook.
Laat ik er even een smiley bij gooien:
De stof: 5,7 mg 2C-I (eerste keer voorzichtig doen)
Datum: 19 augustus 2009
Tijd van inname: 20:51
Opkomst: rond 22:00
Kleine introductie:
Ik vind het fijn om bij elk verslag me even te introduceren aangezien ik iemand ben die gauw veranderd.
En ik maak alleen tripverslagen van trips die ik waardig genoeg vind, deze sprong eruit.
Bekijk het verschil trouwens tussen deze trip en deze:
viewtopic.php?f=21&t=20678&start=0&st=0&sk=t&sd=a&hilit=zo+boven+zo+beneden
Ik ben iemand die de wereld op een redelijk cynische manier bekijkt wat het voor mij soms moeilijk maakt 'normaal' te functioneren in de maatschappij.
Daarom vraag ik me ook steeds af wat 'normaal' is en of dat wel zo 'normaal' is. Wat dat betreft ben ik erg rebels, maar uit mijn karakter blijkt dat niet.
Zelf ben ik een rustige jongen, kalm en ingetogen maar met hele radicale concepten in mijn hoofd.
Het kan een wereld van haat, woede en onbegrip worden in mijn hoofd, tegelijkertijd weet ik dat ik een liefdevol persoon ben.
Verschillende emoties dus. Dit uit ik door middel van muziek. Voor mij is muziek maken de enige manier waarin in mijn ei kwijt kan op een oprechte manier.
Ik lees de laatste tijd veel interessante boeken en op internet bekijk ik ijverig websites met boeiende informatie. Dit incorporeer ik in mijn dagelijkse doen en laten zonder te overdrijven; dat doe ik wel in de muziek.
Verder heb ik een schat van een vriendin met wie ik inmiddels zo'n 1,5 jaar samen ben. Met haar kan ik alles delen, iets wat ik niet met veel mensen kan en waarschijnlijk is zij ook de enige met wie ik dat volledig kan.
Daarvoor ben ik haar eeuwig dankbaar, we filosoferen graag over van alles en ze is er altijd voor me, en andersom. Iemand op wie ik terug kan vallen, op wie ik kan bouwen.
De ervaring - buiten elke regel om
Met het bovenstaande als basisinformatie, kan ik beginnen met het verwoorden van mijn ervaring.
De opkomst duurde voor mijn gevoel lang, maar dat vind ik altijd wel spannend. Ik merkte binnen een uur een soort aangeschoten gevoel, ik werd socialer maar rustiger. Ik voelde me lichter, alsof ik droomde.
Nu vind ik dit allemaal niet zo boeiend, dus laat ik gelijk naar het verlichte gedeelte gaan.
Eerste gedachte:
Ik zat even in de tuin naar de sterren te kijken. Het was prachtig helder en ik kijk altijd graag naar de sterren. In de stilte van de nacht lijkt het totaal een nieuwe wereld. Je hoort vogels die je overdag niet hoort,
je hoort beestjes in de struiken leven en hun ding doen, je ziet slakken van plantjes eten. En, je hoort scooters en auto's.
Mechanisch en organisch in totale symbiose? Als dat kan, waarom kunnen wij als mens niet eens normaal doen tegen elkaar en dieren?
Redelijk impulsief belde ik mijn vriendin om te vragen of zij wilde langskomen, ergens had ik het idee dat ik dat fijn zou gaan vinden later. Toen ze dus eenmaal hier was, voelde ik me veilig.
Nu kon ik 'beginnen'. Het was al redelijk laat dus we maakten de bedden een beetje op, tot ik mijn kamer als vijandig begon te ervaren.
'Ah, het werkt' dacht ik in mezelf.
Mijn kamer bleek geen vaste vorm te hebben, maar was een soort projectie. Ik liep zenuwachtig een beetje door mijn kamer tot ik mijzelf op een andere plek zag staan, naar mij kijkend.
Ik zag mijn vriendin op twee verschillende plaatsen en beide reageerden op mij. Genoeg reden om rustig aan te gaan doen en te liggen, tot we besloten - jawel - een stukje te gaan lopen.
Ik woon dicht bij het centrum en we liepen een blokje om, en toen richting centrum. Geheel niet volgens de aanbevelingen, toch wist ik zeker dat ik dit moest ervaren.
Bij mij in de buurt is een oud flatgebouw, een hele hoge. Ik vond het er altijd al saai en levenloos uitzien. Nu werd ik er verdrietig van. Het leek wel alsof wij mensen als laboratoriumratten worden gebruikt voor experimenten.
'Eens zien hoe de mens het doet wanneer ze opgesloten zitten, op en naast elkaar'
En wat een gékke wereld! Overal reclame, flitsen en afleidingen. Mensen die met halfdronken koppen aan het schreeuwen waren in een taal die alleen gelijkgestemden vloeiend spreken.
Bizar, bizar, bizar. Er reden auto's vlak langs ons en wat ik normaal gesproken vind; irritante scooters. Dit vond ik allemaal niet erg, het deed me niks.
'Hoe kan dat nou, ik ben toch onder invloed?'
We liepen langs de Cool Cat en opeens wist ik zeker dat die winkel het werk van Satan was. Mensen moeten kopen, kopen, kopen en werken, werken, werken zodat je die hippe, hippe, hippe kleding kan kopen.
Flits Flits Zoef Zoef Bam Bam!!
We liepen verder, ik met een cynische glimlach, mijn vriendin trouw naast me, hand in hand. We kamen aan bij een ING bank en we gingen op een muurtje zitten. Ik keek vol verbazing naar het verkeer voor ons.
Wat een drukte en chaos. Wat een zooitje. We keken direct naar een rotonde waar bussen, auto's, fietsers, voetgangers en vrachtwagens elkaar tegemoet komen. Een drukke boel, maar ik vond het niet erg.
Naast ons, bij het ING gebouw, kwamen een groepje mensen aan fietsen, eerste jaars studenten die allemaal gingen pinnen om vervolgens alles op te maken in de stad om te zuipen. Wat een bizarre ervaring.
Allemaal in een rijtje wat magische betaalmiddelen uit een apparaat toveren en vervolgens de waarde ervan gebruiken om zichzelf die avond klem te zuipen en het enige bewijs voor die gebeurtenis is een kater in de ochtend. Tof.
Iemand begon zelfs voor onze neus te pissen op het gras. Ik keek hem aan terwijl hij mij aankeek. Volgens mij waren we beide verbaast.
Voor ons stond een boom, een mooie volle boom met daarnaast het ING gebouw dus. Dit klopte in mijn ogen totaal niet, want de boom stond in een vooraf geprogrammeerd stuk grond, omringd met sigaretten.
Mijn vriendin riep sarcastisch: 'Ach ja, het is maar een boom he..'
Inderdaad, who cares. Die boom zag er zo ongelukkig uit, alsof hij doorhad dat niks meer eerlijk en oprecht was en zelfs dingen die groeien geconditioneerd worden.
Mijn vriendin gooide er een mooie citaat in:
'Als de mens vleugels had en elk moment weg kon vliegen, zou hij dat dan doen terwijl hij zijn auto meesleept omdat hij dat altijd gewend was?'
Tweede gedachte:
Zou het? Zijn wij zo vastgeroest in oude patronen en cirkels dat elke vorm van vernieuwing gezien word als een bedreiging?
Staan wij niet open voor oprechte, pure extase?
Hebben wij de mogelijkheid om als een collectief gelukkig en harmonieus te zijn?
Wanneer gaan wij inzien dat het erop neer komt dat er iets moet worden veranderd?
Ik erger me kapot aan het concept 'huisje boompje beestje'. Dat concept word er al vroeg ingeramt op school.
Eerst naar school, dan studeren, stage, werk en dan een eigen huis met een gezinnetje. Dat is het leven.
Ik weiger dat, ik weiger me vast te houden aan een concept waarin ik als mens me niet kan ontplooien in mijn Zijn.
Ik wil mijn eigen ding doen, mijn eigen leven leiden en ik heb niks met geld. Ik hoef geen goed betaalde baan om rond te komen en te 'verdienen' dat ik ergens mag wonen.
Natuurlijk mag ik ergens wonen, het is ook mijn planeet, stelletje arrogante egotrippers, met jullie overheid en donkere uniformen. Jullie schijten en pissen en masturberen toch ook gewoon zoals elk mens?
Waarom worden we dan behandeld als een experiment?
Ik wilde weer teruglopen want ik voelde me boos worden op alles. Ik voelde alle ellende die de mens zichzelf, elkaar en andere levensvormen aandoen allemaal tegelijk.
Even dacht ik: 'Wat een kutwereld'.
Nu denk ik dat wel vaker, maar nu had ik die ervaring er ook bij. We liepen langs een appartementencomplex en twee honden waren buiten op een grasveldje aan het rennen en snuffelen.
De eigenaar deed de deur open en riep ze naar binnen, met een schreeuwstem dus. 'HIERRRR KOMEN, SCHIET OP!!!'
Een veel te dik persoon die amper kon lopen dacht macht te hebben over de honden. Ik kan er al niet tegen als mensen tegen dieren schreeuwen en hij deed dat.
De honden renden naar binnen en we hoorden éen van de honden piepen, alsof de eigenaar hardhandig was, en dat bleek ook.
Derde gedachte:
Wilde hij écht dat de honden naar binnen kwamen om hem gezelschap te houden, of omdat hij het gewend is of gewoon macht wil uitoefenen?
Waarom is die man zo dik? Hoe kan je zo dik worden? Ben je dan zo ongelukkig dat je dat zelfs projecteert op dieren?
Waarom denk hij het recht te hebben zich beter te voelen dan een hond? Waarom heeft hij überhaupt een hond?
'Ik een kutleven, alles en iedereen een kutleven?' Is dat niet hoe we met de meerderheid van de mens omgaan?
Waarom verschillen en geen gelijkenissen? Van verschillen komen oorlogen, van gelijkenissen vrede.
Ik trok het niet meer en ik werd een beetje chagrijnig. Ik wilde alleen maar naar huis, ik heb genoeg gezien.
Mensen moet nog heel wat leren en ik ben blij dat in het inzicht heb daarvan.
Ik kan niet wachten tot ik een volwaardig Mens ben, een harmonieus wezen, één met de schepping, één met alles.
------------------------------------------
Dit wilde ik met jullie delen.
Ik hoop dat dit niet saai was, ook al zou me dat niet veel interesseren. Ik wilde alleen laten zien dat zelfs een minder leuke ervaring een hele kostbare kan zijn en dat ik meer heb geleerd over mezelf en over het leven, dan op welke andere manier ook.
Laat ik er even een smiley bij gooien:
. Maar ik schrijf dit omdat ik veel mensen hoor met ideen die dezelfde richting in gaan en soms, niet zozeer hier, blijft het allemaal vrij zweverig. Ik probeer een beetje de praktische advacaat van de duivel te zijn :P
