Afgelopen vrijdag was ik alleen thuis. Ik besloot om een paar Hawaïaanse Baby Woodrose zaadjes te proberen, omdat ik zin had in een lichte trip. Het werd me snel duidelijk dat ik de zaadjes zwaar onderschat had. De trip was heel heftig en intens, vergelijkbaar met een goede paddotrip.
Ik heb veel opgeschreven in een schriftje. Daar had ik op veel momenten plezier in, en het was ook fijn om te gebruiken als een soort uitlaatklep. Ik noteerde steeds de tijd als ik iets opschreef. Tussen veel notities zit slechts 3 of 5 minuten, terwijl ik dacht dat er heel veel tijd voorbij gegaan was omdat ik zoveel meegemaakt had
Rond 16:45 legde ik 3 zaadjes in een theedoek en sloeg hier met een hamer op om ze te verpulveren. Daarna deed ik ze in een kopje heet water. Het water kreeg de kleur van groene limonade. Dit drankje liet ik staan tot 18:20. Ik dronk het glas heel rustig leeg; na 10 minuten had ik het op.
De eerste effecten werden merkbaar na 10 minuten. Dat was heel snel, maar ik had de hele dag dan ook (expres) niets gegeten. Ik was misselijk en voelde me slapjes. Even later liep ik een klein stukje en merkte ik dat mijn benen heel licht aanvoelden. Ik zette Lifeforms op van The Future Sound of London. Ik schreef op: “Hee, het licht-donker tafereel doet zich voor, cool. Het is toch iets anders. Het flikkert een beetje… ‘pulsating’.” Het licht-donker tafereel is iets wat ik op paddo’s ook gezien heb, namelijk dat licht en donker zich in golven afwisselen, alsof iemand een schemerlamp afwisselend harder en zachter zet.
10 minuten later (19:09): “Dat lichteffect was weg maar nu ik er weer aan denk komt het terug, ik wilde ook ‘is’ schrijven maar het was al terug.”
19:13 – “Soms vraag ik me af of ik nog wel adem. Dat moet wel maar het voelt niet zo. Ik voel me niet 100% maar ik kan niet verklaren waarom.”
19:17 – “Ik zie een prachtige gouden zonsondergang, kinderen spelen op het voetbalveld… Een fietser… Oja de bomen. Jammer toch die misselijkheid.”
Ik was bang dat ik zou moeten overgeven en dat mijn zusje daarvan zou schrikken (als ze tegen die tijd thuis gekomen zou zijn), dus schreef ik een briefje om uit te leggen dat overgeven normaal is bij het nemen van Hawaïaanse Baby Woodrose zaadjes. Ik ging weer op de bank zitten en keek naar buiten. De lucht was prachtig. Ik besloot dat ik daar een foto van moest maken.
Het lopen ging moeizaam. Ik schreef: “Shit... motorieke achteruitgang. Iemand schreeuwt: “Jezus, mietje!”, een klein bijdehand hummeltje. Rechts is de lucht nog fantastisch, maar een foto maken kost me wat teveel moeite, dat lopen…… De misselijkheid is een beetje in golven, dan weer zeer goed te verdragen, vervolgens zeer vervelend en overheersend.”
19:48 – “Ik ben blij met pen en papier. Ik denk aan m’n ouders. Ik hou van ze en van m’n broer en zusje. Zoveel – echt waar. Ik zit hier wel lekker, dit schrijven is lekker. Luisteren naar allerlei geluiden is LEUK. Waarom is het nu zo interessant – haha. Oh de lucht!”
Na toch weer wat foto’s gemaakt te hebben, zette ik Spiral Spirit van Tumbara op. Het leek de beste keuze ooit en ik was helemaal in mijn element . Ik voelde me extreem lekker, en het was vanaf toen ook gedaan met de misselijkheid. Het geluid van een kabbelend beekje vulde de kamer. Even later hoorde ik een didgeridoo. Rustig getrommel zorgde voor enorme vredigheid en vreugde.
20:06 – “Dit is fantastisch, ik voel me kiplekker. Snoes (een van de katten) is zo schattig. Ik hoop dat de muziek lang doorgaat, ik wou zeggen “eeuwig” maar ja.”
20:11 – “Dank je wel lieve mama voor de warme kleuren in de woonkamer, GENIAAL GEWOON.”
Ik stak een kaarsje aan maar bedacht me meteen dat ik het weleens zou kunnen vergeten, dus blies ik hem snel uit. Er kwam veel rook in de kamer terecht: “Vieze rook voor de longen maar prachtig voor het oog.” Het voelde alsof er een laag as in mijn luchtpijp zat, echt vies :P . Ik vergat dit echter al snel. Ik ging op de grond liggen en moest hard lachen. Ik zei hardop: “Lachen is fijn en leven is fijn!” De gordijnen bewogen op hypnotiserende wijze in de wind. Ik rolde wat over de grond heen (ik bewoog vrij veel in dit stadium; springen, kruipen, zwaaien met m’n armen, etc.) en keek onder de bank. Daar was het donker. Van de donkerte ging geen bedreiging uit; later liep ik ook compleet op mijn gemak in het donker door het huis.
Rond 20:30 was het even gedaan met de rust. Een van de andere katten, Zezar, kwam de kamer binnen. Snoes lag op dat moment bij mij op schoot. Ze had de hele tijd vredig liggen spinnen maar dat hield nu op. Ze ging ervandoor . Nog een andere kat, Klimmie, kwam ook de woonkamer in. Zezar en Klimmie leken allebei nogal opgefokt en zorgden ervoor dat ik me minder op mijn gemak voelde.
Ik zette Noting lasts… but nothing is lost van Shpongle op. Met die muziek op de achtergrond ben ik even naar boven naar mijn slaapkamer gelopen. Ik wilde daar mijn leuke lamp bewonderen.
Daarna gaf ik de katten eten en kwam ik bij een spiegel terecht. Het was interessant (net als ik op paddo's had gedaan) om heel dicht naar de spiegel toe te gaan om naar mijn eigen reflectie in mijn pupil te kijken.
Terug in de woonkamer werd ik compleet meegesleept door de muziek. Van begin tot eind kwam de cd op me over als pure perfectie . Liggend op de bank keek ik naar het plafond. Ik zag daar een sliertje spinrag hangen dat precies op de juiste manier meebewoog met de muziek. Ook zag ik patronen verschijnen op het plafond. Ze dansten in het licht van de lamp.
Omstreeks 21:15 hoorde ik mijn zusje thuiskomen met haar vriend. Ik wilde ze graag begroeten maar was bang dat ik onzin uit zou kramen, dus schreef ik een briefje. Ik schreef erop dat de LSA zaadjes veel heftiger waren dan ik had verwacht en dat alles prima ging. Ze lieten me met rust en het gaf wel een prettig gevoel dat er iemand thuis was.
Een klein uur later zette ik voor de tweede keer Spiral Spirit van Tumbara op, omdat ik het zo ontzettend fijn vond. Ik verbaasde mij een paar keer over het feit dat ik zo erg aan het trippen was. Ik pakte een tomaat, sneed deze in stukjes en at hem op. Eten was een vreemde, interessante beleving. Vervolgens leek het mij leuk om het schrift met notities door te lezen. Het was inmiddels bijna 23:00. Ik schreef: “Even herinneringen opgehaald door dit schrift te lezen. Ook wel apart. Heel leuk zeg. Niet te geloven dat ik dat allemaal heb meegemaakt.”
Tegen deze tijd begon ik wat moe te worden. Ook voelde ik me een beetje hulpeloos omdat ik honger had maar niet goed wist wat ik moest eten. Om de een of andere reden wilde ik alleen maar groente of fruit en hoewel dat wel in huis was, pakte ik het niet. Ik heb nog even de computer aangezet. Ik merkte echter dat het licht van het scherm veel te fel voor mijn ogen was dus zette ik hem weer uit. Omdat ik me best uitgeput voelde, ging ik naar bed. Ik herinner me nog dat ik precies om 0:00 onder de dekens lag. Ik heb heerlijk geslapen en na 6 uur werd ik wakker en voelde ik me nog een beetje wazig maar wel goed.
De dosering voor deze zaadjes ligt tussen de 4 en 8 volgens mij, en ik had er slechts 3 genomen. Je kunt er dus zeker weten een heftige trip mee beleven. Mijn trip duurde zo'n 5 uur.
Ik heb veel opgeschreven in een schriftje. Daar had ik op veel momenten plezier in, en het was ook fijn om te gebruiken als een soort uitlaatklep. Ik noteerde steeds de tijd als ik iets opschreef. Tussen veel notities zit slechts 3 of 5 minuten, terwijl ik dacht dat er heel veel tijd voorbij gegaan was omdat ik zoveel meegemaakt had
Rond 16:45 legde ik 3 zaadjes in een theedoek en sloeg hier met een hamer op om ze te verpulveren. Daarna deed ik ze in een kopje heet water. Het water kreeg de kleur van groene limonade. Dit drankje liet ik staan tot 18:20. Ik dronk het glas heel rustig leeg; na 10 minuten had ik het op.
De eerste effecten werden merkbaar na 10 minuten. Dat was heel snel, maar ik had de hele dag dan ook (expres) niets gegeten. Ik was misselijk en voelde me slapjes. Even later liep ik een klein stukje en merkte ik dat mijn benen heel licht aanvoelden. Ik zette Lifeforms op van The Future Sound of London. Ik schreef op: “Hee, het licht-donker tafereel doet zich voor, cool. Het is toch iets anders. Het flikkert een beetje… ‘pulsating’.” Het licht-donker tafereel is iets wat ik op paddo’s ook gezien heb, namelijk dat licht en donker zich in golven afwisselen, alsof iemand een schemerlamp afwisselend harder en zachter zet.
10 minuten later (19:09): “Dat lichteffect was weg maar nu ik er weer aan denk komt het terug, ik wilde ook ‘is’ schrijven maar het was al terug.”
19:13 – “Soms vraag ik me af of ik nog wel adem. Dat moet wel maar het voelt niet zo. Ik voel me niet 100% maar ik kan niet verklaren waarom.”
19:17 – “Ik zie een prachtige gouden zonsondergang, kinderen spelen op het voetbalveld… Een fietser… Oja de bomen
. Jammer toch die misselijkheid.”Ik was bang dat ik zou moeten overgeven en dat mijn zusje daarvan zou schrikken (als ze tegen die tijd thuis gekomen zou zijn), dus schreef ik een briefje om uit te leggen dat overgeven normaal is bij het nemen van Hawaïaanse Baby Woodrose zaadjes. Ik ging weer op de bank zitten en keek naar buiten. De lucht was prachtig. Ik besloot dat ik daar een foto van moest maken.
Het lopen ging moeizaam. Ik schreef: “Shit... motorieke achteruitgang. Iemand schreeuwt: “Jezus, mietje!”, een klein bijdehand hummeltje. Rechts is de lucht nog fantastisch, maar een foto maken kost me wat teveel moeite, dat lopen…… De misselijkheid is een beetje in golven, dan weer zeer goed te verdragen, vervolgens zeer vervelend en overheersend.”
19:48 – “Ik ben blij met pen en papier. Ik denk aan m’n ouders. Ik hou van ze en van m’n broer en zusje. Zoveel – echt waar. Ik zit hier wel lekker, dit schrijven is lekker. Luisteren naar allerlei geluiden is LEUK. Waarom is het nu zo interessant – haha. Oh de lucht!”
Na toch weer wat foto’s gemaakt te hebben, zette ik Spiral Spirit van Tumbara op. Het leek de beste keuze ooit en ik was helemaal in mijn element
. Ik voelde me extreem lekker, en het was vanaf toen ook gedaan met de misselijkheid. Het geluid van een kabbelend beekje vulde de kamer. Even later hoorde ik een didgeridoo. Rustig getrommel zorgde voor enorme vredigheid en vreugde.20:06 – “Dit is fantastisch, ik voel me kiplekker. Snoes (een van de katten) is zo schattig. Ik hoop dat de muziek lang doorgaat, ik wou zeggen “eeuwig” maar ja.”
20:11 – “Dank je wel lieve mama voor de warme kleuren in de woonkamer, GENIAAL GEWOON.”
Ik stak een kaarsje aan maar bedacht me meteen dat ik het weleens zou kunnen vergeten, dus blies ik hem snel uit. Er kwam veel rook in de kamer terecht: “Vieze rook voor de longen maar prachtig voor het oog.” Het voelde alsof er een laag as in mijn luchtpijp zat, echt vies :P . Ik vergat dit echter al snel. Ik ging op de grond liggen en moest hard lachen. Ik zei hardop: “Lachen is fijn en leven is fijn!” De gordijnen bewogen op hypnotiserende wijze in de wind. Ik rolde wat over de grond heen (ik bewoog vrij veel in dit stadium; springen, kruipen, zwaaien met m’n armen, etc.) en keek onder de bank. Daar was het donker. Van de donkerte ging geen bedreiging uit; later liep ik ook compleet op mijn gemak in het donker door het huis.
Rond 20:30 was het even gedaan met de rust. Een van de andere katten, Zezar, kwam de kamer binnen. Snoes lag op dat moment bij mij op schoot. Ze had de hele tijd vredig liggen spinnen maar dat hield nu op. Ze ging ervandoor
. Nog een andere kat, Klimmie, kwam ook de woonkamer in. Zezar en Klimmie leken allebei nogal opgefokt en zorgden ervoor dat ik me minder op mijn gemak voelde.Ik zette Noting lasts… but nothing is lost van Shpongle op. Met die muziek op de achtergrond ben ik even naar boven naar mijn slaapkamer gelopen. Ik wilde daar mijn leuke lamp bewonderen.
Daarna gaf ik de katten eten en kwam ik bij een spiegel terecht. Het was interessant (net als ik op paddo's had gedaan) om heel dicht naar de spiegel toe te gaan om naar mijn eigen reflectie in mijn pupil te kijken.
Terug in de woonkamer werd ik compleet meegesleept door de muziek. Van begin tot eind kwam de cd op me over als pure perfectie
. Liggend op de bank keek ik naar het plafond. Ik zag daar een sliertje spinrag hangen dat precies op de juiste manier meebewoog met de muziek. Ook zag ik patronen verschijnen op het plafond. Ze dansten in het licht van de lamp.Omstreeks 21:15 hoorde ik mijn zusje thuiskomen met haar vriend. Ik wilde ze graag begroeten maar was bang dat ik onzin uit zou kramen, dus schreef ik een briefje. Ik schreef erop dat de LSA zaadjes veel heftiger waren dan ik had verwacht en dat alles prima ging. Ze lieten me met rust en het gaf wel een prettig gevoel dat er iemand thuis was.
Een klein uur later zette ik voor de tweede keer Spiral Spirit van Tumbara op, omdat ik het zo ontzettend fijn vond. Ik verbaasde mij een paar keer over het feit dat ik zo erg aan het trippen was. Ik pakte een tomaat, sneed deze in stukjes en at hem op. Eten was een vreemde, interessante beleving. Vervolgens leek het mij leuk om het schrift met notities door te lezen. Het was inmiddels bijna 23:00. Ik schreef: “Even herinneringen opgehaald door dit schrift te lezen. Ook wel apart. Heel leuk zeg. Niet te geloven dat ik dat allemaal heb meegemaakt.”
Tegen deze tijd begon ik wat moe te worden. Ook voelde ik me een beetje hulpeloos omdat ik honger had maar niet goed wist wat ik moest eten. Om de een of andere reden wilde ik alleen maar groente of fruit en hoewel dat wel in huis was, pakte ik het niet. Ik heb nog even de computer aangezet. Ik merkte echter dat het licht van het scherm veel te fel voor mijn ogen was dus zette ik hem weer uit. Omdat ik me best uitgeput voelde, ging ik naar bed. Ik herinner me nog dat ik precies om 0:00 onder de dekens lag. Ik heb heerlijk geslapen en na 6 uur werd ik wakker en voelde ik me nog een beetje wazig maar wel goed.
De dosering voor deze zaadjes ligt tussen de 4 en 8 volgens mij, en ik had er slechts 3 genomen. Je kunt er dus zeker weten een heftige trip mee beleven. Mijn trip duurde zo'n 5 uur.
