Hier een trip report van een trip die ik ongeveer een jaar terug had. Mijn hoogste dosis ooit en dus ook mijn meest extreme trip. Ik heb geen echt hoge dosis paddo trips meer gedaan sindsdien en weet ook niet of dat er nog een keer van gaat komen. Ik heb deze trip destijds op het pixelcake forum gepost (voor het geval iemand het herkend). Ik ben daar Sideburn, niet de Sideburn op deze site dus. 
Pixelcake is echter voornamelijk een gameforum, dus het leek me logisch om me nu maar eens te registreren op een forum als dit. Het report:
Wie? - Ik alleen. Man, destijds 29 jaar oud. 188cm/~75KG
Waar? - Thuis
Wat? - ~70 gram verse McKennaii paddos, zelf gekweekt
Na ruwweg twee jaar geleden de paddo voor mijzelf als het ware herontdekt te hebben en in die tijd een flink aantal reizen in de verborgen krochten van mijn eigen geest te hebben ervaren, met steeds als doel om op te bouwen naar die ene ervaring - die "volwaardige" psychedelische trip zoals omschreven door zogenaamde 'psychonauten' die mij hierin al voorgingen - denk ik dat ik daar uiteindelijk ben aangekomen.
Hiermee wil ik niet zeggen dat ik nu alle antwoorden heb gevonden die ik zocht. Integendeel: deze culminatie in zelfexploratie heeft veel meer vragen opgeworpen dan het uitsluitsel heeft gegeven. Toch overheerst het gevoel van een dergelijke climax: het bereiken van de 'full-blown experience'. Mijn bedoeling van dit verhaal is om mensen die - net als mij - geïnteresseerd zijn naar de betekenis en doel van het leven en het schijnbare ongrijpbare weten van wie jij in je kern eigenlijk bent, een beeld te geven van wat een dergelijke psychedelische ervaring nou eigenlijk is. Want het overheersende beeld van 'trippen' in deze westerse samenleving is er nog steeds een die de essentie van dit verschijnsel compleet over het hoofd ziet. Het bekende 'roze olifanten in de woonkamer' verhaal is bijvoorbeeld een omschrijving, die impliceert dat de ervaring er een is van trivialiteit. De werkelijke beleving is het tegenovergestelde en wat dat betreft is 'paddo' een ongelukkig gekozen omschrijving, die de onwetende doet vermoeden dat we hier hebben te maken met betekenisloze entertainment. Hoewel dat laatste zeker ook bereikt kan worden op een lage dosis, gaat deze beschrijving over de persoonlijke ervaring van om en nabij 60 gram (vers) op een lege maag en zonder overmatige externe input zoals gezelschap van andere mensen, omgevingsgeluid, etc.
Alle voorbereidingen waren getroffen: alleen thuis met genoeg tijd, de telefoon uit, gedurende de dag door veel water gedronken en fruit gegeten (laatstgenoemde is een aanbeveling wanneer het plan is om een flinke hoeveelheid in te nemen, maar als de volgende dag hoofdpijn en algehele malaise voorkomen wil worden). Water en voeding met veel antioxidanten maakt hier het verschil. Ook is er een vijftal uren voor inname niets gegeten en is de innerlijke toestand rustig en positief. Aanvankelijk was het de bedoeling om een vrij milde dosis in te nemen, maar door de ideale omstandigheden, de beschikking over voldoende paddenstoelen en het verlangen om nu eindelijk eens dat te doen waar al jaren naar was opgebouwd, is uiteindelijk rond de 70 gram aan verse paddenstoelen ingenomen.
Het is half vijf 's middags wanneer ik ze inneem en al snel kwam de bekende 'body-high' opzetten. Een gevoel van onbehagen, wanneer het lichaam nog in de overgangsfase zit van "nuchterheid" naar onder invloed van deze op het eerste oog voor de mens schadelijke, zelfs schijnbaar giftige substantie. Nuchterheid tussen aanhalingstekens omdat het aan het menselijk lichaam eigen 'serotonine' uiteraard net zo goed een molecuul is als het aan de psychedelische paddenstoel eigen 'psilocybine'. In feite bekijken we de wereld dus altijd onder invloed, we zijn constant onder invloed van "drugs". Nu is het wonderbaarlijke dat dit psilocybine zo erg op serotonine lijkt, dat het zich vrijwel direct bind aan de serotonine receptoren in de hersenen. Het ligt iets ingewikkelder dan dat, omdat psilocybine eerst nog door het lichaam wordt omgezet in psilocine, maar deze op moleculair niveau aanwezige soortgelijkheid zorgt ervoor dat het er verdacht veel op lijkt dat we als menselijke soort zijn gemaakt om deze substantie tot ons te nemen. Deze compatibiliteit zorgt er dan ook voor dat de 'come-up' maar een kwartier tot een halfuur duurt en daarna de fysieke ongemakken stoppen. Het lichaam heeft de "indringer" als eigen geaccepteerd en zoals Terence McKenna ooit zo mooi zei: Het is alsof de psilocine moleculen hun serotonine broertjes aan de kant beuken om zich te binden aan diens receptoren. Vervolgens, het snelle verwerken en afbouwen van de uitheemse substantie is een teken van een uiterst niet-giftige stof. Immers, wanneer een stof een hoge giftigheid bevat, zullen er zich dagen- zo niet wekenlang complicaties in de normale lichaamswerking voordoen, wat niet het geval is bij psilocybine/psilocine. Het nauw aan psilocybine verwantte DMT lijkt op moleculair niveau zelfs nog sterker op serotonine, waardoor die stof ingenomen door middel van roken je binnen 15 minuten weer volledig "nuchter" achterlaat. Weliswaar na je compleet van je sokken te hebben geblazen. Het klinkt gek, maar de meest krachtige substanties kunnen juist het meest veilig zijn.
Tot zover het uiteenleggen van de onderliggende fysieke processen bij het innemen van de substantie. Ik begrijp dat dit niet voor iedereen even interessant is, maar het is denk ik ook nodig om mensen bewust te maken hiervan. In die overgangsfase kunnen er diverse symptomen opspelen: onrustigheid, lichte misselijkheid, een zwaar gevoel in de ledematen, de sensatie van kou. Fixeer je hier niet teveel op en weet dat dit met hooguit een halfuurtje over is.
Nadat ik voorbij dit punt kwam, ben ik op m'n stoel gaan zitten bij het raam en ben ik naar buiten gaan kijken. Mijn appartement is gelegen op twee verdiepingen hoog en heeft een uitzicht op veel groen en water met geregeld bootjes die langs komen varen. Ook kan ik hier een flink stuk lucht zien, wat met een ietwat bewolkte hemel erg geschikt is om je creatieve voorstellingsvermogen op los te laten. Om jullie een beeld te geven van waar ik tijdens de trip tegenaan zat te kijken, heb ik hieronder een aantal foto's toegevoegd.
Zicht uit het raam met op de voorgrond m'n salvia plant die al flink gegroeid is.
Nu met de camera meer omhoog gericht.
Voor wie bekend is met de ervaring, weet dat een van de eerste symptomen een verhoogde waarneming is. Dit houdt in: intensere kleuren, een scherper zicht, maar ook een groter focus gebied, wat betekent dat je niet enkel het midden van je gezichtsveld ervaart als in-focus, maar een veel groter gebied of zelfs je gehele gezichtsveld. Wat bij mij dan ook wel gebeurt is het vermogen om in opperste concentratie een bepaald object of een bepaalde gebeurtenis te kunnen waarnemen. Op dit punt ben je echter nog steeds aan het denken in concepten, dus zie je bijvoorbeeld een boom nog steeds door het filter van je denken. Misschien weet je hoe een specifieke boom heet en dus plak je bijvoorbeeld het label 'wilg' op die boom. Hetzelfde wat er gebeurt met zicht, gebeurt (bij mij meestal iets later) ook met gehoor. In de nuchtere toestand kun je je focus leggen op één, of misschien een paar geluiden. In deze staat echter, ben je je volledig bewust van alle geluiden om je heen en is je ervaring van gehoor ook sterk verbetert, waardoor je geluiden van veel verder weg opmerkt of juist zeer zachte geluiden van dichtbij.
In de tussentijd kunnen zich al visualisaties hebben voorgedaan. Denk hierbij aan een soort 'overlay' over je gezichtsveld waarin diverse bewegende lichtgevende vormen als spiralen en fractalen over je normale gezichtsveld worden geprojecteerd. Deze lichtvormen zijn het beste te zien op een relatief egale achtergrond als een muur, plafond of bijvoorbeeld een lucht met weinig wolken. Hoe donkerder de omgeving, hoe beter deze visualisaties kunnen worden waargenomen. Bij het sluiten van je ogen kan dit voor een prachtige lichtshow zorgen. Dit zijn verschijnselen die zich al kunnen voordoen bij een relatief lage dosis en hoewel dit bij een eerste ervaring kan worden opgevat als een volwaardige trip, is dit slechts een voorbode van wat nog komen gaat (mits de dosis voldoende is) en een voorval dat achteraf als vrij banaal - weliswaar prachtig - vermaak te bestempelen is.
De paddotrip is golvend van aard, steeds aanzwellend en dan weer afnemend, maar over het algemeen ook steeds opbouwend naar een uiteindelijke climax. Dat de climax bij deze specifieke ervaring zo onvoorstelbaar intens zou worden, wist ik na ongeveer een uur/anderhalf uur nog niet. Vandaar dat ik rond die tijd genietend naar buiten zat te kijken en mij volop in het moment zelf bevond. Niet zoals in het dagelijks leven, waar het filter van het denken je in het verleden laat leven door bijvoorbeeld gemaakte fouten te overpeinzen of juist in de toekomst, door altijd daar te willen komen waar je nu nog niet bent. De ervaring laat je op dat moment kraakhelder zien dat tijd een illusie is. Het is een mentaal concept, die door denken tot stand is gekomen. Op dat moment ben je in het nu, maar je beseft tegelijkertijd dat je altijd in het nu bent geweest. De ironie is, dat dit niet met denken is te erkennen, omdat denken altijd een concept creëert en concepten laten nooit ruimte voor alle andere mogelijkheden. Het denken ziet een uitspraak als 'tijd is een illusie' vaak zelfs als een persoonlijke bedreiging, omdat het zich heeft geïdentificeerd met het gekozen concept.
Het is dat zijn in het nu, wat één van mijn grootste openbaringen is geweest. Niet de mooie kleurrijke ronddraaiende fractalen, het scherper worden van het gezichtsveld of het als (veel) mooier ervaren van muziek. Wat dat zijn in het nu eigenlijk betekent, is dat de waarnemer in een staat van complete stilte is. Een staat waarin geen oordeel wordt geveld, maar enkel wordt waargenomen. Die boom die eerst nog door jouw opgedane 'kennis' als wilg wordt bestempeld, is geen wilg meer of zelfs een boom. Die oude man die langs komt lopen is niet meer oud of zelfs een man. En dan slaat het in als een bom: de schrikwekkende revelatie dat wat je waarneemt, jijzelf bent. Er is geen werkelijk onderscheid tussen wat je waarneemt en jezelf. En dat, terwijl je altijd maar dacht dat je hier zo zonder reden in dit lichaam terecht bent gekomen en dat je in essentie los stond van de wereld. Oké, je had relaties met andere mensen en voelde een aantrekkingskracht tot de natuur, maar er was ook altijd dat gevoel van afscheiding. Ondertussen weet je op dat moment ook heel goed dat wanneer je weer wakker wordt in de "echte" wereld, het denken je weer zal overnemen, weer zal gaan oordelen en onderscheiden. Maar het onmiskenbare gevoel van waarheid blijft knagen, ook dagen, weken, jaren na de ervaring.
Ondertussen zie ik buiten een bootje aankomen met mensen die even verderop wonen. Ze leggen vlak voor mijn huis aan. Uit het bootje stapt een vader met zijn kinderen en een vrouw (waarschijnlijk de moeder) verwelkomt ze op de kade. Ik observeer hen op dat moment zonder enige vorm van oordelen. Normaal had ik gedacht dat die vader weleens wat af zou mogen vallen en die moeder er niet al te charmant uitziet met steeds een peuk in haar mond. Vol verwondering observeer ik hun gedrag en merk op dat deze mensen bepaalde micro expressies vertonen. Ik herken het als angst. Als het gedrag van een dier dat zich bevindt in een open gebied, waar het gevaar op de loer ligt. Stiekem zo nu en dan om zich heen kijkend en nooit aanwezig in het nu. Ik herken het overigens ook als mijn eigen angst, aangezien ik natuurlijk in het dagelijks leven ook dat dier ben dat nooit aanwezig is in het nu, handelt naar mijn eigenbelang uit angst dat mijn concept van de werkelijkheid verstoort zal worden.
Na deze observatie begint de intensiteit nog verder toe te nemen. Het besef dat het geobserveerde mijzelf is, zorgt voor een immens gevoel van onvoorwaardelijke liefde voor de natuur. Met natuur bedoel ik niet enkel de bomen, planten en dieren. Maar alles wat wordt waargenomen, dus met andere woorden de kosmos. Door deze compleet veranderde manier van observeren begint wat ik waarneem gekleurd te worden door deze liefde en bevind ik mij letterlijk in de hemel op aarde. Kleuren hebben een onwaarschijnlijke diepte gekregen en over alles hangt een gouden gloed. Een gouden gloed welke tegelijkertijd alle andere kleuren ook bevat, kleuren waarvan ik niet wist dat ze bestonden. In totale extase zat ik voor wat een eeuwigheid leek te duren dit te aanschouwen. Met tranen in mijn ogen ervoer ik een nog steeds toenemende schoonheid.
Ik wist op dat moment dat er een enorme climax aan zat te komen en niet lang daarna gebeurde er iets waar geen woord ooit recht aan zal doen en wat ik nooit zal vergeten: Een oorverdovend geluid van wat gedeeltelijk klonk als duizenden opvliegende tsjirpende vogels en gedeeltelijk als het ritselen van ontelbaar veel bladeren in een harde wind. En in de verte zag ik de horizon omhoog krullen. De aarde sprong als het ware als een bladknop open en begon van daaruit direct overal te bloeien. Bomen schoten de lucht in en de intensiteit van het gouden licht was overweldigend. Ondertussen kon ik met al deze details nog steeds elk gedeelte van mijn blikveld in één keer in me opnemen. Ik hield me vast aan de leuningen van de stoel, omdat het was alsof er een tsunami over me heen kwam. En hoe intenser het werd, hoe meer ik besefte dat het mij was waar ik naar keek. Vermoedelijk kwam er daarna door de overweldigende intensiteit een periode waar ik me niets meer van herinner. Later kwam ik weer bij, maar ik wist niet hoeveel tijd was verstreken. Ik had sowieso geen enkel besef van tijd op dat moment.
Toen ik was bijgekomen, was ik logischerwijs goed in de war. Wat ik toen nog niet wist, was dat de trip een nogal onaangename wending zou aannemen. Even later besefte ik namelijk dat ik in een 'loop' terecht was gekomen. Ik wist op dat moment niet meer dat ik tripte en had steeds maar een paar seconden van bewustzijn, waarna ik weer in een andere gemoedstoestand "wakker werd", met nog een vage herinnering van het vorige moment van bewustzijn. Op een bepaald moment herinnerde ik weer dat ik (veel) paddenstoelen had genomen en bedacht me dat dit erg leek op de beschrijvingen van een bad trip. Gek genoeg kalmeerde me dit wat en besloot ik gewoon rustig af te wachten tot alles uitgewerkt was. Maar de 'loop' bleef doorgaan en soms vergat ik weer dat het maar een trip was. Deze momenten van steeds in een ander bewustzijn vallen, moeten er honderden zijn geweest, met talloze momenten van totale waanzin. Na een zeer vermoeiende periode besloot ik er niet meer tegen te vechten en me er compleet aan over te geven. Ik heb toen tegen mezelf gezegd 'nu heb je het gedaan, nu ben je te ver gegaan en zit je voor altijd opgesloten in je eigen hoofd' en ik had er vrede mee. Hierin vond ik weer de rust terug en de momenten van bewustzijn werden langer en langer. Rond half elf 's avonds had ik alle hoop weer terug om normaal terug te keren en zo'n 10 minuten later was ik terug. Door de eerder getroffen maatregelen was de 'come-down', los van het eerder beschrevene erg soepel en zonder lichamelijk ongemak.
Maar het hoeft dus eigenlijk niet gezegd te worden dat een hoge dosis geen grap is. Ik heb absoluut geen spijt dat ik dit heb gedaan omdat de ervaring zo alles overstijgend was en het als een soort geboorterecht voelt om dit een keer mee te maken. Ik kan geen conclusies verbinden over alle revelaties die ik heb gehad, in termen van waarheid. Maar wat voor mij zeker is, is dat dit een ervaring is die je laat inzien dat wat wij normaal als waarheid beschouwen, zeker geen absolute waarheid is. Het zal zeker niet voor iedereen zijn en misschien dat iemand door het lezen van mijn ervaring daar al genoeg aan heeft. Of het compleet afdoet als klinkklare onzin, dat kan natuurlijk ook en is zeer begrijpelijk.
Ik dank jullie wel voor jullie aandacht!
Pixelcake is echter voornamelijk een gameforum, dus het leek me logisch om me nu maar eens te registreren op een forum als dit. Het report:Wie? - Ik alleen. Man, destijds 29 jaar oud. 188cm/~75KG
Waar? - Thuis
Wat? - ~70 gram verse McKennaii paddos, zelf gekweekt
Na ruwweg twee jaar geleden de paddo voor mijzelf als het ware herontdekt te hebben en in die tijd een flink aantal reizen in de verborgen krochten van mijn eigen geest te hebben ervaren, met steeds als doel om op te bouwen naar die ene ervaring - die "volwaardige" psychedelische trip zoals omschreven door zogenaamde 'psychonauten' die mij hierin al voorgingen - denk ik dat ik daar uiteindelijk ben aangekomen.
Hiermee wil ik niet zeggen dat ik nu alle antwoorden heb gevonden die ik zocht. Integendeel: deze culminatie in zelfexploratie heeft veel meer vragen opgeworpen dan het uitsluitsel heeft gegeven. Toch overheerst het gevoel van een dergelijke climax: het bereiken van de 'full-blown experience'. Mijn bedoeling van dit verhaal is om mensen die - net als mij - geïnteresseerd zijn naar de betekenis en doel van het leven en het schijnbare ongrijpbare weten van wie jij in je kern eigenlijk bent, een beeld te geven van wat een dergelijke psychedelische ervaring nou eigenlijk is. Want het overheersende beeld van 'trippen' in deze westerse samenleving is er nog steeds een die de essentie van dit verschijnsel compleet over het hoofd ziet. Het bekende 'roze olifanten in de woonkamer' verhaal is bijvoorbeeld een omschrijving, die impliceert dat de ervaring er een is van trivialiteit. De werkelijke beleving is het tegenovergestelde en wat dat betreft is 'paddo' een ongelukkig gekozen omschrijving, die de onwetende doet vermoeden dat we hier hebben te maken met betekenisloze entertainment. Hoewel dat laatste zeker ook bereikt kan worden op een lage dosis, gaat deze beschrijving over de persoonlijke ervaring van om en nabij 60 gram (vers) op een lege maag en zonder overmatige externe input zoals gezelschap van andere mensen, omgevingsgeluid, etc.
Alle voorbereidingen waren getroffen: alleen thuis met genoeg tijd, de telefoon uit, gedurende de dag door veel water gedronken en fruit gegeten (laatstgenoemde is een aanbeveling wanneer het plan is om een flinke hoeveelheid in te nemen, maar als de volgende dag hoofdpijn en algehele malaise voorkomen wil worden). Water en voeding met veel antioxidanten maakt hier het verschil. Ook is er een vijftal uren voor inname niets gegeten en is de innerlijke toestand rustig en positief. Aanvankelijk was het de bedoeling om een vrij milde dosis in te nemen, maar door de ideale omstandigheden, de beschikking over voldoende paddenstoelen en het verlangen om nu eindelijk eens dat te doen waar al jaren naar was opgebouwd, is uiteindelijk rond de 70 gram aan verse paddenstoelen ingenomen.
Het is half vijf 's middags wanneer ik ze inneem en al snel kwam de bekende 'body-high' opzetten. Een gevoel van onbehagen, wanneer het lichaam nog in de overgangsfase zit van "nuchterheid" naar onder invloed van deze op het eerste oog voor de mens schadelijke, zelfs schijnbaar giftige substantie. Nuchterheid tussen aanhalingstekens omdat het aan het menselijk lichaam eigen 'serotonine' uiteraard net zo goed een molecuul is als het aan de psychedelische paddenstoel eigen 'psilocybine'. In feite bekijken we de wereld dus altijd onder invloed, we zijn constant onder invloed van "drugs". Nu is het wonderbaarlijke dat dit psilocybine zo erg op serotonine lijkt, dat het zich vrijwel direct bind aan de serotonine receptoren in de hersenen. Het ligt iets ingewikkelder dan dat, omdat psilocybine eerst nog door het lichaam wordt omgezet in psilocine, maar deze op moleculair niveau aanwezige soortgelijkheid zorgt ervoor dat het er verdacht veel op lijkt dat we als menselijke soort zijn gemaakt om deze substantie tot ons te nemen. Deze compatibiliteit zorgt er dan ook voor dat de 'come-up' maar een kwartier tot een halfuur duurt en daarna de fysieke ongemakken stoppen. Het lichaam heeft de "indringer" als eigen geaccepteerd en zoals Terence McKenna ooit zo mooi zei: Het is alsof de psilocine moleculen hun serotonine broertjes aan de kant beuken om zich te binden aan diens receptoren. Vervolgens, het snelle verwerken en afbouwen van de uitheemse substantie is een teken van een uiterst niet-giftige stof. Immers, wanneer een stof een hoge giftigheid bevat, zullen er zich dagen- zo niet wekenlang complicaties in de normale lichaamswerking voordoen, wat niet het geval is bij psilocybine/psilocine. Het nauw aan psilocybine verwantte DMT lijkt op moleculair niveau zelfs nog sterker op serotonine, waardoor die stof ingenomen door middel van roken je binnen 15 minuten weer volledig "nuchter" achterlaat. Weliswaar na je compleet van je sokken te hebben geblazen. Het klinkt gek, maar de meest krachtige substanties kunnen juist het meest veilig zijn.
Tot zover het uiteenleggen van de onderliggende fysieke processen bij het innemen van de substantie. Ik begrijp dat dit niet voor iedereen even interessant is, maar het is denk ik ook nodig om mensen bewust te maken hiervan. In die overgangsfase kunnen er diverse symptomen opspelen: onrustigheid, lichte misselijkheid, een zwaar gevoel in de ledematen, de sensatie van kou. Fixeer je hier niet teveel op en weet dat dit met hooguit een halfuurtje over is.
Nadat ik voorbij dit punt kwam, ben ik op m'n stoel gaan zitten bij het raam en ben ik naar buiten gaan kijken. Mijn appartement is gelegen op twee verdiepingen hoog en heeft een uitzicht op veel groen en water met geregeld bootjes die langs komen varen. Ook kan ik hier een flink stuk lucht zien, wat met een ietwat bewolkte hemel erg geschikt is om je creatieve voorstellingsvermogen op los te laten. Om jullie een beeld te geven van waar ik tijdens de trip tegenaan zat te kijken, heb ik hieronder een aantal foto's toegevoegd.
Voor wie bekend is met de ervaring, weet dat een van de eerste symptomen een verhoogde waarneming is. Dit houdt in: intensere kleuren, een scherper zicht, maar ook een groter focus gebied, wat betekent dat je niet enkel het midden van je gezichtsveld ervaart als in-focus, maar een veel groter gebied of zelfs je gehele gezichtsveld. Wat bij mij dan ook wel gebeurt is het vermogen om in opperste concentratie een bepaald object of een bepaalde gebeurtenis te kunnen waarnemen. Op dit punt ben je echter nog steeds aan het denken in concepten, dus zie je bijvoorbeeld een boom nog steeds door het filter van je denken. Misschien weet je hoe een specifieke boom heet en dus plak je bijvoorbeeld het label 'wilg' op die boom. Hetzelfde wat er gebeurt met zicht, gebeurt (bij mij meestal iets later) ook met gehoor. In de nuchtere toestand kun je je focus leggen op één, of misschien een paar geluiden. In deze staat echter, ben je je volledig bewust van alle geluiden om je heen en is je ervaring van gehoor ook sterk verbetert, waardoor je geluiden van veel verder weg opmerkt of juist zeer zachte geluiden van dichtbij.
In de tussentijd kunnen zich al visualisaties hebben voorgedaan. Denk hierbij aan een soort 'overlay' over je gezichtsveld waarin diverse bewegende lichtgevende vormen als spiralen en fractalen over je normale gezichtsveld worden geprojecteerd. Deze lichtvormen zijn het beste te zien op een relatief egale achtergrond als een muur, plafond of bijvoorbeeld een lucht met weinig wolken. Hoe donkerder de omgeving, hoe beter deze visualisaties kunnen worden waargenomen. Bij het sluiten van je ogen kan dit voor een prachtige lichtshow zorgen. Dit zijn verschijnselen die zich al kunnen voordoen bij een relatief lage dosis en hoewel dit bij een eerste ervaring kan worden opgevat als een volwaardige trip, is dit slechts een voorbode van wat nog komen gaat (mits de dosis voldoende is) en een voorval dat achteraf als vrij banaal - weliswaar prachtig - vermaak te bestempelen is.
De paddotrip is golvend van aard, steeds aanzwellend en dan weer afnemend, maar over het algemeen ook steeds opbouwend naar een uiteindelijke climax. Dat de climax bij deze specifieke ervaring zo onvoorstelbaar intens zou worden, wist ik na ongeveer een uur/anderhalf uur nog niet. Vandaar dat ik rond die tijd genietend naar buiten zat te kijken en mij volop in het moment zelf bevond. Niet zoals in het dagelijks leven, waar het filter van het denken je in het verleden laat leven door bijvoorbeeld gemaakte fouten te overpeinzen of juist in de toekomst, door altijd daar te willen komen waar je nu nog niet bent. De ervaring laat je op dat moment kraakhelder zien dat tijd een illusie is. Het is een mentaal concept, die door denken tot stand is gekomen. Op dat moment ben je in het nu, maar je beseft tegelijkertijd dat je altijd in het nu bent geweest. De ironie is, dat dit niet met denken is te erkennen, omdat denken altijd een concept creëert en concepten laten nooit ruimte voor alle andere mogelijkheden. Het denken ziet een uitspraak als 'tijd is een illusie' vaak zelfs als een persoonlijke bedreiging, omdat het zich heeft geïdentificeerd met het gekozen concept.
Het is dat zijn in het nu, wat één van mijn grootste openbaringen is geweest. Niet de mooie kleurrijke ronddraaiende fractalen, het scherper worden van het gezichtsveld of het als (veel) mooier ervaren van muziek. Wat dat zijn in het nu eigenlijk betekent, is dat de waarnemer in een staat van complete stilte is. Een staat waarin geen oordeel wordt geveld, maar enkel wordt waargenomen. Die boom die eerst nog door jouw opgedane 'kennis' als wilg wordt bestempeld, is geen wilg meer of zelfs een boom. Die oude man die langs komt lopen is niet meer oud of zelfs een man. En dan slaat het in als een bom: de schrikwekkende revelatie dat wat je waarneemt, jijzelf bent. Er is geen werkelijk onderscheid tussen wat je waarneemt en jezelf. En dat, terwijl je altijd maar dacht dat je hier zo zonder reden in dit lichaam terecht bent gekomen en dat je in essentie los stond van de wereld. Oké, je had relaties met andere mensen en voelde een aantrekkingskracht tot de natuur, maar er was ook altijd dat gevoel van afscheiding. Ondertussen weet je op dat moment ook heel goed dat wanneer je weer wakker wordt in de "echte" wereld, het denken je weer zal overnemen, weer zal gaan oordelen en onderscheiden. Maar het onmiskenbare gevoel van waarheid blijft knagen, ook dagen, weken, jaren na de ervaring.
Ondertussen zie ik buiten een bootje aankomen met mensen die even verderop wonen. Ze leggen vlak voor mijn huis aan. Uit het bootje stapt een vader met zijn kinderen en een vrouw (waarschijnlijk de moeder) verwelkomt ze op de kade. Ik observeer hen op dat moment zonder enige vorm van oordelen. Normaal had ik gedacht dat die vader weleens wat af zou mogen vallen en die moeder er niet al te charmant uitziet met steeds een peuk in haar mond. Vol verwondering observeer ik hun gedrag en merk op dat deze mensen bepaalde micro expressies vertonen. Ik herken het als angst. Als het gedrag van een dier dat zich bevindt in een open gebied, waar het gevaar op de loer ligt. Stiekem zo nu en dan om zich heen kijkend en nooit aanwezig in het nu. Ik herken het overigens ook als mijn eigen angst, aangezien ik natuurlijk in het dagelijks leven ook dat dier ben dat nooit aanwezig is in het nu, handelt naar mijn eigenbelang uit angst dat mijn concept van de werkelijkheid verstoort zal worden.
Na deze observatie begint de intensiteit nog verder toe te nemen. Het besef dat het geobserveerde mijzelf is, zorgt voor een immens gevoel van onvoorwaardelijke liefde voor de natuur. Met natuur bedoel ik niet enkel de bomen, planten en dieren. Maar alles wat wordt waargenomen, dus met andere woorden de kosmos. Door deze compleet veranderde manier van observeren begint wat ik waarneem gekleurd te worden door deze liefde en bevind ik mij letterlijk in de hemel op aarde. Kleuren hebben een onwaarschijnlijke diepte gekregen en over alles hangt een gouden gloed. Een gouden gloed welke tegelijkertijd alle andere kleuren ook bevat, kleuren waarvan ik niet wist dat ze bestonden. In totale extase zat ik voor wat een eeuwigheid leek te duren dit te aanschouwen. Met tranen in mijn ogen ervoer ik een nog steeds toenemende schoonheid.
Ik wist op dat moment dat er een enorme climax aan zat te komen en niet lang daarna gebeurde er iets waar geen woord ooit recht aan zal doen en wat ik nooit zal vergeten: Een oorverdovend geluid van wat gedeeltelijk klonk als duizenden opvliegende tsjirpende vogels en gedeeltelijk als het ritselen van ontelbaar veel bladeren in een harde wind. En in de verte zag ik de horizon omhoog krullen. De aarde sprong als het ware als een bladknop open en begon van daaruit direct overal te bloeien. Bomen schoten de lucht in en de intensiteit van het gouden licht was overweldigend. Ondertussen kon ik met al deze details nog steeds elk gedeelte van mijn blikveld in één keer in me opnemen. Ik hield me vast aan de leuningen van de stoel, omdat het was alsof er een tsunami over me heen kwam. En hoe intenser het werd, hoe meer ik besefte dat het mij was waar ik naar keek. Vermoedelijk kwam er daarna door de overweldigende intensiteit een periode waar ik me niets meer van herinner. Later kwam ik weer bij, maar ik wist niet hoeveel tijd was verstreken. Ik had sowieso geen enkel besef van tijd op dat moment.
Toen ik was bijgekomen, was ik logischerwijs goed in de war. Wat ik toen nog niet wist, was dat de trip een nogal onaangename wending zou aannemen. Even later besefte ik namelijk dat ik in een 'loop' terecht was gekomen. Ik wist op dat moment niet meer dat ik tripte en had steeds maar een paar seconden van bewustzijn, waarna ik weer in een andere gemoedstoestand "wakker werd", met nog een vage herinnering van het vorige moment van bewustzijn. Op een bepaald moment herinnerde ik weer dat ik (veel) paddenstoelen had genomen en bedacht me dat dit erg leek op de beschrijvingen van een bad trip. Gek genoeg kalmeerde me dit wat en besloot ik gewoon rustig af te wachten tot alles uitgewerkt was. Maar de 'loop' bleef doorgaan en soms vergat ik weer dat het maar een trip was. Deze momenten van steeds in een ander bewustzijn vallen, moeten er honderden zijn geweest, met talloze momenten van totale waanzin. Na een zeer vermoeiende periode besloot ik er niet meer tegen te vechten en me er compleet aan over te geven. Ik heb toen tegen mezelf gezegd 'nu heb je het gedaan, nu ben je te ver gegaan en zit je voor altijd opgesloten in je eigen hoofd' en ik had er vrede mee. Hierin vond ik weer de rust terug en de momenten van bewustzijn werden langer en langer. Rond half elf 's avonds had ik alle hoop weer terug om normaal terug te keren en zo'n 10 minuten later was ik terug. Door de eerder getroffen maatregelen was de 'come-down', los van het eerder beschrevene erg soepel en zonder lichamelijk ongemak.
Maar het hoeft dus eigenlijk niet gezegd te worden dat een hoge dosis geen grap is. Ik heb absoluut geen spijt dat ik dit heb gedaan omdat de ervaring zo alles overstijgend was en het als een soort geboorterecht voelt om dit een keer mee te maken. Ik kan geen conclusies verbinden over alle revelaties die ik heb gehad, in termen van waarheid. Maar wat voor mij zeker is, is dat dit een ervaring is die je laat inzien dat wat wij normaal als waarheid beschouwen, zeker geen absolute waarheid is. Het zal zeker niet voor iedereen zijn en misschien dat iemand door het lezen van mijn ervaring daar al genoeg aan heeft. Of het compleet afdoet als klinkklare onzin, dat kan natuurlijk ook en is zeer begrijpelijk.
Ik dank jullie wel voor jullie aandacht!
