Het was weer zover, hoe hard ik ook riep dat ik het nooit meer zou doen, zat ik toch weer in die tipi afgelopen zaterdag. Een wel meer voorkomend verschijnsel zo blijkt het. We waren na een hele rit toch bij de gates of expansion geraakt en daar geknuffeld en handjes gegeven. Deze keer waren er veel minder mensen die ik kende, wat nadien bekeken wel beter was omdat je je dan meer op jezelf richt, misschien als ik het ooit aandurf dat ik alleen ga.
De groep mensen was heel relaxt, ongeveel even veel vrouwen als mannen. In de openingsceremonie leerden we iedereen een beter kennen en van sommigen de motieven waarom ze hier waren. En voor ik het wist begonnen we al aan het echte werk. Die vieze snuiftabak is niks vergeleken met de smaak van ayahuasca vind ik. De eerste keer dat je het drinkt denk je, het valt wel mee. Maar de tweede keer drinken, dan herinner je je die smaak en het kotsen en dan is het toch wel wat moeilijker om alles naar binnen te gieten. Ik dronk het snel op en ging vlug naar mijn matje op de smaak weg te spoelen met water.
Deze ceremonie was uitzonderlijk rustig, vorige keer gingen mensen al naar de kotskuil voordat iedereen in de cirkel een beker had gehad. Nu bleven de meesten rustig zitten. Ondanks mijn angst dat ik me meteen miserabel zou voelen, begon de reis heerlijk. Alles tintelde, had een heerlijke buzz. Ik voelde me zo licht als een veertje en zweefde bijna door de tipi naar de hemel. De visuals waren heel natuurlijk maar soms ook alsof er een storing op de tv was en alles even bleef haperen. Ik bewoog lekker mee op de muziek of de trommel en genoot intens. Maar na een tijdje herinnerde ik mezelf er aan dat ik hier was om een les te leren en niet om een plezier reisje te houden. Ik was hier om aan mijn verlatingsangst te werken, dus ik begon de angst van alle kanten te bekijken, en probeerde te snappen waarom ik het had. Ik wist dat dit door het overlijden van mijn moeder kwam, maar waarom het zo diep geworteld zat, kon ik niet begrijpen. Ik moest hierdoor even flink huilen, en ondanks dat Mocrohide me wilde troosten besloot ik dat ik hier even alleen door moest gaan en sloeg het getroost af. Ik voelde het verdriet dat nog diep in me weggestopt zat en de angst om weer verlaten te worden, en de angst voor de toekomst want mijn vader heeft dezelfde ziekte die mijn moeder had. Die onwetendheid van hoelang mijn vander er nog zou zijn maakte me diep triest. Het huilen luchtte ontzettend op, maar na een tijdje herpakte ik mezelf.
Ik ging raad vragen aan Almasto. Die gaf me een korte peptalk, waar ik weer heel emotioneel van werd en hij beloofde dat hij een healing zou komen geven straks, maar dat dit iets was waar je zelf door heen moest gaan. Ik gaf hem groot gelijk en ging terug op m'n matje zitten. Ik besloot na een tijdje dat ik er nog niet uit geraakte met m'n hoofd dus er laer verder over zou nadenken en ging Mocrohide zoeken, die niet meer naast me zat. Die zat buiten lekker alles te laten gaan, huilen werkt genezend met Ayahuasca, en ik geloof dat er toen veel uit kwam dat er uit moest komen. We werden vergezeld door een helpster die heerlijk engelengezang produceerde.
Na een tijdje gingen we weer naar binnen omdat Almasto met de healings was begonnen. Ik begon tegen die tijd harder te trippen, er waren zoveell invloeden dat ik het noorden even kwijt was. Zodra Almasto aan mijn healing begon kreeg ik een heerlijke rust over me heen door het ritmische slaan met de bladeren en zijn gezang. Ik genoot met volle teugen maar toen het voorbij was leek het alsof hij wat blokkades had opengezet en sloeg de ayahuasca voluit in. Ik had moeite met stilzitten omdat ik naar mijn gevoel alle kanten op zwaaide. Het voelde alsof er een slang in mijn maag kronkelde en alle onreine dingen bij elkaar schraapte. Ik wilde kotsen maar het wilde niet lukken. Ik ging even liggen ondanks mijn voornemen om de hele avond rechtop te zitten, en toen ik na een tijdje naast me keek waren Mocrohide en Adrenochroom weg. Ik schrok hier wel even van want nu was ik op mezelf. Maar dit moest even dus ik probeerde er doorheen te komen. Beelden van het moment dat mijn moeder stief draaiden als een loop door mijn hoofd, de tubes, de biepjes, de witte muren. Ik voelde me waardeloos en ontzettend alleen tot sammy de hond opeens op het matje naast me kwam liggen. Ik voelde me niet lekker maar die hond gaf me een beetje rust. Door de komst van die hond besefte ik dat je nooit alleen bent, hoe kut je je ook voelt. Je draagt de liefde van famillie en vrienden altijd in je mee. Door de peptalk van Almasto een tijdje daarvoor besefte ik ook dan die angst om verlaten te worden een deel van jou is, en die ga je niet wegkrijgen door hem te verstoppen, maar door hem te aanvaarden als een deel van jou. Toen dat kwartje viel voelde ik me ontzettend opgelucht maar toen begon de fysieke beproeving.
Ik kon amper kijken m'n ogen draaiden alle kanten op, geen enkele houding lag goed maar ik was ook te misselijk om me te bewegen. Mocrohide kwam er na een tijdje weer bij liggen dus had ik iemand waar ik kon tegen miepen als ik het niet trok. Het voelde alsof alle deeltjes in mn lichaam hun viezeigheid aan het afstoten waren. Het leek een eeuwigheid want in die hel van ayahuasca is er geen tijd, dus lijkt er ook geen einde aan te komen. Maar ik kon na veel gezucht toch kotsen en alle viezigheid die zich de hele avond had opgehoopt kwam er nu eindelijk uit. Wat was ik opgelucht! Ik kon weer lekker gaan liggen. Ik voelde me nog steeds niet kiplekker maar ik kon teninste weer lachen.
Op een gegeven moment leek het alsof ik uit de hel was en de hemel binnenstapte. M'n zicht was weer normaal, m'n maag deed geen saltos meer. Ik kon eindelijk gaan plassen! Ik twijfelde of ik een jointje zou gaan roken maar ik besloot van niet, Deze avond zou ik mezelf niet meer bezoedelen met drugs, de aya was wel genoeg! Na het plassen hebben we in het drakenhol nog lekker gepraat, onder andere met een deelnemer die naakt spartelend herboren was en de beste tijd van z'n leven had gehad. Mooi om te horen hoe bevrijdend dat voor hem was want tijdens de ceremonie schrok ik er nog al van. Nog een heerlijk bullshit gesprek gehad met Adrenochroom daar we beiden zo vaag waren en het noorden al lang kwijt waren geraakt.
Toen vroeg een begeleidster of we weer naar binnen konden komen om de cirkel weer compleet te maken, en daar heb ik nog lekker liggen te doezelen. Ik ben niet eens soep gaan eten, het vuur was zo heerlijk warm en het matje lag zo lekker. Na een tijd ben ik lekker in slaap gevallen, na een vermoeide avond.
De volgende ochtend waren mocrohide en ik vroeg wakker en gigen we wat vast voedsel in ons hoofd stoppen, wat onderhand ook wel nodig was. In het drakenhol hoorden we de leuke ervaringen van andere deelnemers die een geweldige reis hadden gehad. Het was zulk een rustige en kalme avond maar iedereen had een intens proces meegemaakt, mooi om te horen.
In de afscheidsceremonie hoorden we alleen maar positieve verhalen waaronder een hele mooie speech van een vrouw die sprak in de naam van liefde, en een geweldig grappig bullshitverhaal van Adrenochroom over een bejaarde donkere psychotische man. Iedereen was zo dankbaar en vervult van liefde, ik kon nog net m'n tranen inhouden.
Na een tijdje opruimen en afscheid nemen konden we eindelijk naar huis. Ik was moe en wilde gewoon lekker bijkomen in de armen van mn vriendje. Onze engel drientje kon ons zelfs helemaal tot den bosch brengen met de auto. Heel fijn om minder in de drukte van de realiteit te moeten zijn! In tilburg sprong ikin de armen van mn vriendje en ben ik thuis heerlijk gaan slapen, om alles te verwerken.
Ik ben nu minder bang om alleen te zijn. Dankzij alle liefde op de ceremonie weet ik dat je nooit alleen bent, en dat er altijd mensen zijn die jou en je rare trekjes apprecieren en aanvaarden. Je bent zelf je beste vriend(in) dus zorg voor jezelf en wees tevreden met jezelf. Mijn zelfvertrouwen heeft weer een schop gekregen en ik voel me super! Dankje grandmother ayahuasca!
And we should consider every day lost on which we have not danced at least once. And we should call every truth false which was not accompanied by at least one laugh
--- Friedrich Nietzsche
De groep mensen was heel relaxt, ongeveel even veel vrouwen als mannen. In de openingsceremonie leerden we iedereen een beter kennen en van sommigen de motieven waarom ze hier waren. En voor ik het wist begonnen we al aan het echte werk. Die vieze snuiftabak is niks vergeleken met de smaak van ayahuasca vind ik. De eerste keer dat je het drinkt denk je, het valt wel mee. Maar de tweede keer drinken, dan herinner je je die smaak en het kotsen en dan is het toch wel wat moeilijker om alles naar binnen te gieten. Ik dronk het snel op en ging vlug naar mijn matje op de smaak weg te spoelen met water.
Deze ceremonie was uitzonderlijk rustig, vorige keer gingen mensen al naar de kotskuil voordat iedereen in de cirkel een beker had gehad. Nu bleven de meesten rustig zitten. Ondanks mijn angst dat ik me meteen miserabel zou voelen, begon de reis heerlijk. Alles tintelde, had een heerlijke buzz. Ik voelde me zo licht als een veertje en zweefde bijna door de tipi naar de hemel. De visuals waren heel natuurlijk maar soms ook alsof er een storing op de tv was en alles even bleef haperen. Ik bewoog lekker mee op de muziek of de trommel en genoot intens. Maar na een tijdje herinnerde ik mezelf er aan dat ik hier was om een les te leren en niet om een plezier reisje te houden. Ik was hier om aan mijn verlatingsangst te werken, dus ik begon de angst van alle kanten te bekijken, en probeerde te snappen waarom ik het had. Ik wist dat dit door het overlijden van mijn moeder kwam, maar waarom het zo diep geworteld zat, kon ik niet begrijpen. Ik moest hierdoor even flink huilen, en ondanks dat Mocrohide me wilde troosten besloot ik dat ik hier even alleen door moest gaan en sloeg het getroost af. Ik voelde het verdriet dat nog diep in me weggestopt zat en de angst om weer verlaten te worden, en de angst voor de toekomst want mijn vader heeft dezelfde ziekte die mijn moeder had. Die onwetendheid van hoelang mijn vander er nog zou zijn maakte me diep triest. Het huilen luchtte ontzettend op, maar na een tijdje herpakte ik mezelf.
Ik ging raad vragen aan Almasto. Die gaf me een korte peptalk, waar ik weer heel emotioneel van werd en hij beloofde dat hij een healing zou komen geven straks, maar dat dit iets was waar je zelf door heen moest gaan. Ik gaf hem groot gelijk en ging terug op m'n matje zitten. Ik besloot na een tijdje dat ik er nog niet uit geraakte met m'n hoofd dus er laer verder over zou nadenken en ging Mocrohide zoeken, die niet meer naast me zat. Die zat buiten lekker alles te laten gaan, huilen werkt genezend met Ayahuasca, en ik geloof dat er toen veel uit kwam dat er uit moest komen. We werden vergezeld door een helpster die heerlijk engelengezang produceerde.
Na een tijdje gingen we weer naar binnen omdat Almasto met de healings was begonnen. Ik begon tegen die tijd harder te trippen, er waren zoveell invloeden dat ik het noorden even kwijt was. Zodra Almasto aan mijn healing begon kreeg ik een heerlijke rust over me heen door het ritmische slaan met de bladeren en zijn gezang. Ik genoot met volle teugen maar toen het voorbij was leek het alsof hij wat blokkades had opengezet en sloeg de ayahuasca voluit in. Ik had moeite met stilzitten omdat ik naar mijn gevoel alle kanten op zwaaide. Het voelde alsof er een slang in mijn maag kronkelde en alle onreine dingen bij elkaar schraapte. Ik wilde kotsen maar het wilde niet lukken. Ik ging even liggen ondanks mijn voornemen om de hele avond rechtop te zitten, en toen ik na een tijdje naast me keek waren Mocrohide en Adrenochroom weg. Ik schrok hier wel even van want nu was ik op mezelf. Maar dit moest even dus ik probeerde er doorheen te komen. Beelden van het moment dat mijn moeder stief draaiden als een loop door mijn hoofd, de tubes, de biepjes, de witte muren. Ik voelde me waardeloos en ontzettend alleen tot sammy de hond opeens op het matje naast me kwam liggen. Ik voelde me niet lekker maar die hond gaf me een beetje rust. Door de komst van die hond besefte ik dat je nooit alleen bent, hoe kut je je ook voelt. Je draagt de liefde van famillie en vrienden altijd in je mee. Door de peptalk van Almasto een tijdje daarvoor besefte ik ook dan die angst om verlaten te worden een deel van jou is, en die ga je niet wegkrijgen door hem te verstoppen, maar door hem te aanvaarden als een deel van jou. Toen dat kwartje viel voelde ik me ontzettend opgelucht maar toen begon de fysieke beproeving.
Ik kon amper kijken m'n ogen draaiden alle kanten op, geen enkele houding lag goed maar ik was ook te misselijk om me te bewegen. Mocrohide kwam er na een tijdje weer bij liggen dus had ik iemand waar ik kon tegen miepen als ik het niet trok. Het voelde alsof alle deeltjes in mn lichaam hun viezeigheid aan het afstoten waren. Het leek een eeuwigheid want in die hel van ayahuasca is er geen tijd, dus lijkt er ook geen einde aan te komen. Maar ik kon na veel gezucht toch kotsen en alle viezigheid die zich de hele avond had opgehoopt kwam er nu eindelijk uit. Wat was ik opgelucht! Ik kon weer lekker gaan liggen. Ik voelde me nog steeds niet kiplekker maar ik kon teninste weer lachen.
Op een gegeven moment leek het alsof ik uit de hel was en de hemel binnenstapte. M'n zicht was weer normaal, m'n maag deed geen saltos meer. Ik kon eindelijk gaan plassen! Ik twijfelde of ik een jointje zou gaan roken maar ik besloot van niet, Deze avond zou ik mezelf niet meer bezoedelen met drugs, de aya was wel genoeg! Na het plassen hebben we in het drakenhol nog lekker gepraat, onder andere met een deelnemer die naakt spartelend herboren was en de beste tijd van z'n leven had gehad. Mooi om te horen hoe bevrijdend dat voor hem was want tijdens de ceremonie schrok ik er nog al van. Nog een heerlijk bullshit gesprek gehad met Adrenochroom daar we beiden zo vaag waren en het noorden al lang kwijt waren geraakt.
Toen vroeg een begeleidster of we weer naar binnen konden komen om de cirkel weer compleet te maken, en daar heb ik nog lekker liggen te doezelen. Ik ben niet eens soep gaan eten, het vuur was zo heerlijk warm en het matje lag zo lekker. Na een tijd ben ik lekker in slaap gevallen, na een vermoeide avond.
De volgende ochtend waren mocrohide en ik vroeg wakker en gigen we wat vast voedsel in ons hoofd stoppen, wat onderhand ook wel nodig was. In het drakenhol hoorden we de leuke ervaringen van andere deelnemers die een geweldige reis hadden gehad. Het was zulk een rustige en kalme avond maar iedereen had een intens proces meegemaakt, mooi om te horen.
In de afscheidsceremonie hoorden we alleen maar positieve verhalen waaronder een hele mooie speech van een vrouw die sprak in de naam van liefde, en een geweldig grappig bullshitverhaal van Adrenochroom over een bejaarde donkere psychotische man. Iedereen was zo dankbaar en vervult van liefde, ik kon nog net m'n tranen inhouden.
Na een tijdje opruimen en afscheid nemen konden we eindelijk naar huis. Ik was moe en wilde gewoon lekker bijkomen in de armen van mn vriendje. Onze engel drientje kon ons zelfs helemaal tot den bosch brengen met de auto. Heel fijn om minder in de drukte van de realiteit te moeten zijn! In tilburg sprong ikin de armen van mn vriendje en ben ik thuis heerlijk gaan slapen, om alles te verwerken.
Ik ben nu minder bang om alleen te zijn. Dankzij alle liefde op de ceremonie weet ik dat je nooit alleen bent, en dat er altijd mensen zijn die jou en je rare trekjes apprecieren en aanvaarden. Je bent zelf je beste vriend(in) dus zorg voor jezelf en wees tevreden met jezelf. Mijn zelfvertrouwen heeft weer een schop gekregen en ik voel me super! Dankje grandmother ayahuasca!
And we should consider every day lost on which we have not danced at least once. And we should call every truth false which was not accompanied by at least one laugh
--- Friedrich Nietzsche
