Ik heb juist eerder het gevoel dat je egocentrische ik er helemaal buiten staat. Het ego lijkt me vrij aards, en dus eindig, terwijl de ziel eeuwig is. Wat ik voelde tijdens mijn heftigste ervaring met keta was een gevoel van thuiskomen, een egoloos zijn, een leegte zonder dat het leeg voelde. Dit was voor mij eerder verbonden aan die eeuwige ziel, ook wel God genoemd, dan aan mijn aardse ego. Geen tijd, en plaats meer, enkel het gevoel van veiligheid/ geborgenheid/liefde. De mensen om me heen kon ik enkel nog 'waarnemen' als vage entiteiten, waarbij ik puur mijn gevoel gebruikte om ze te herkennen. Ikzelf was een klein bolletje bewustzijn dat onder sterke spanning stond.
Toen ik daarna weer terugkwam was het even omschakelen, en inderdaad waren er wel bepaalde gevoelens van nostalgie... Misschien sluit dit aan bij je vraag? Ik snap nog steeds niet precies wat je bedoeld.