Van 't weekend 1,5 zegel lsd gebruikt tijdens een superrelaxed weekend met vrienden in België.
Mijn realiteit die nacht was totaal verruild door een andere: het verband met mijn gedachten en het gebruik was eigenlijk gedurende lange tijd totaal weg. Nog een geluk dat ik - vanuit mijn oprechte overtuiging dat ik me in de werkelijkheid bevond - geen acties heb ondernomen die ik daarna had moeten uitleggen
Vreemd was het; maar evengoed geweldig
Ik was te ver weg om achteraf een chronologisch verhaal te kunnen vertellen. daarom dus een aantal kopjes waaruit het verhaal moet blijken.
Een afscheidsfeest voor mij
De omgeving
De plek waar ik was, veranderde van het ene op het andere moment van betekenis. Het huis met alle vertrekken was een doorgangsplek geworden, maar voor de meesten ook een verblijfsplaats. Er was een feest aan de gang (het ‘feest’ kwam meerdere keren terug als gegeven dat het dient als overgangsritueel, met een onbepaalde tijdsduur). Nadat het kwartje viel dat ik op weg was naar een nieuw leven; zag ik dat het een afscheid inhield van iedereen. Dat gevoel werd versterkt doordat iedereen aanwezig op een gegeven moment zich in een grijze kleur aftekende. Het geheel betekende dat dit alles ‘was geweest’. Ik werd er verdrietig van; het gaf me een eenzaam gevoel.
Toen de boodschap duidelijk was dat ik een nieuw leven zou aangaan, had ik eerst direct de behoefte om weg te gaan, te vertrekken. Ik vroeg me af wie ik nog zou gaan opzoeken uit dit leven en wie of wat ik wilde gaan meenemen. De bestemmingsmogelijkheden waren onbegrensd: een ander land in de wereld, buiten deze wereld.
Blijven op dit feest zou me ervan weerhouden ‘verder’ te komen, maar tegelijk mocht het best even duren. Ik mocht bijkomen, tot rust en inzicht komen – en me vermaken. Ik mocht best even de tijd nemen op dit feest.
De anderen & inzicht
De personen die er waren, keerden in ieder leven terug in de vorm van archetypen. Een man in een volgend leven zou bijvoorbeeld ‘de Jack uit een vorig leven kunnen zijn. Dezelfde zielen keerden terug in een andere gedaante, mogelijk ook in de vorm van een ander wezen. Het was een ‘ons kent ons’ overal. Lichaam, geslacht, leeftijd; alles was inwisselbaar want deed er niet toe.
Ik kon geen antwoord geven op de vraag of ik er rekening mee moest houden of ik mogelijk als dier zou terugkeren. Ik kon het niet bevatten, maar hield er rekening mee dat dit zo kon zijn.
Drie personen vielen met hun verschijning erg op. Grauw, triest en eenzaam staken ze af: zij hadden nog een heel lange ontwikkeling te gaan. Het was verdrietig, maar het was niet anders.
Eén ervan leek een confrontatie met mijn leerpunten/ zwakheden in te houden. Net alsof ik zelfs hier nog werd getest of ik er wel klaar voor was om verder te gaan: steeds weer keerde iemand terug met een heel negatieve impact, totdat ik zei: ik wil je nooit meer zien. Het leek wel een absurd, cartoonachtig stereotype dat steeds opdook. Hij was als een tuimelaar die net zo lang terugkwam totdat ik duidelijk genoeg was geweest. Diezelfde figuur – weet niet of dit vóór of na het afwijzen was (denk er voor) – had ik eerder 2 keer stevig omarmd op momenten dat ik bij hem doodsangst en afgrijzen had gezien in zijn gezicht. Hij zag er uit als Scrooge, compleet met grijs/blauw, ijzig uitgeslagen gezicht. Wát een angst toonde hij.
Diezelfde angst en verlatenheid, maar niet zo gericht op personen, zag ik bij een vrouw met lange zwarte haren. Haar verschijning was demonisch, compleet met zwarte holle ogen. Haar huid was transparant, met rood doorlopen aders. Ik schrok ervan en werd kort bang. Ik kon haar niet lang aankijken. Ze straalde grote angst uit: ze zei dat ze zichzelf in de spiegel gezien, en was geschrokken van haar rare ogen die zo zwart waren. Ik omarmde haar en stelde haar gerust: morgen zou alles er weer gewoon uitzien.
Alle andere aanwezigen voelden in de keuken als één geheel dat helemaal op elkaar was afgestemd. Alsof we in nauwe samenwerking op dezelfde filmset onze rol speelden. Emoties op gezichten wisselden in fracties van seconden in blijdschap, angst, onzekerheid en weer terug. Ik kon steeds aflezen hoe men zich voelde.
Er was in een paar gevallen sprake van wetenschap met/ over de ander zonder woorden, zoals bij onze vriendin die tijdelijk ‘uitviel’ doordat ze niet o.k. raakte. Een buitenstaander had bij het zien van haar een ambulance gebeld; ik en hij wisten dat we ons geen zorgen hoefden te maken. En dat was ook zo.
Iedereen was op de één of andere manier in kleurtjes gehuld of verlicht op de één of andere manier, behalve de 2 genoemde personen en nog een andere vrouw die ik later noem. De figuur met de negatieve impact deed zelfs het licht overal uit: overal waar hij stond werd het donker om heen tot in een straal van 2 meter. Het ging niet om ‘echt’ licht, maar om de (normaal niet zichtbare) feestverlichting overal
In de kamer – waar redelijk hard muziek werd gedraaid, praatte ik half hard tegen een vriendin aan de andere kant: ze keek om en knikte. Ze kon me niet hebben gehoord.
Ik, mijn rol & toekomst
Ik werd me ervan bewust dat mijn lichaam niets anders dan een tijdelijke buitenkant, een huls was. Ik zou het kunnen veranderen als ik dat wilde. Een vriendin liet dat zien door me voor de spiegel mijn lichaam te laten vervormen door ernaar te kijken.
Mijn lichaam veranderen leek eerst nog aantrekkelijk, later realiseerde ik me dat het geen werkelijk nut had. Ik zat nog vast aan gewoontes die bij het hebben van een lichaam hoorden: naar de WC gaan (deed ik voor de vorm, maar was totaal overbodig), evenals eten. Ik voelde me verlost van de zorg voor een lichaam, maar realiseerde me wel dat ik – als deze overgangstrip/ feest een paar weken zou gaan duren – toch voor het zou moeten gaan zorgen. Ik heb gesmuld van een broodje brie als at ik zoals een larve tijdens zijn overgang naar pop.
Ik snakte naar een rustige plek waar ik kon nadenken over dit afgelopen leven; waar ik mijn huiswerk kon doen voor het volgende. Die plek vond ik even op de WC, waar ik een kwartier heb gezeten. Ik werd echter al weer snel gestoord. Op die WC bedacht ik me dat ik iemand nodig had die mij kon helpen bepalen HOE ik over moest gaan naar een ander leven. Ik overwoog een spirituele kennis te gaan sms-en; zij kon me vast helpen (goddank niet gedaan ). Die behoefte kwam voort uit het niet weten wanneer en hoe de overgang zou gaan gebeuren: als ik in slaap zou vallen (werd ik dan ergens anders wakker misschien)? Mogelijk zou het feest onbepaalde tijd voortduren. Ik mocht dit moment van vertrek niet missen, dat was duidelijk. Ik zag het niet zitten om achter te blijven op deze plek en om dan misschien ook ‘vast’ te komen zitten. Er was bekend dat men gek kon worden tijdens deze tussenfase – doordat men overweldigd werd door alles wat er gebeurde: er geen controle over had of orde in kon scheppen. Flippen kon op de WC gebeuren bijvoorbeeld.
Het plan
Het eerste besef / inzicht in mijn situatie was duizelingwekkend. Mijn leven tot nu toe was een minuscuul onderdeeltje geweest in het grote geheel.
Ik moest erg huilen bij het besef dat ik pas nu inzicht had gekregen in het grote geheel; dat ik tot nu toe zo onwetend had vastgehouden aan de betekenis van mijn leven tot nu toe. Het stelde werkelijk niets voor. Ik was me ervan bewust dat sommige mensen (de meeste) hun hele leven doorbrengen in één fase, zonder er ooit achter te komen wat hun opdracht/ doel was: verdere groei naar een volgend niveau.
Associaties: bijenraat, goud, Hyves (als netwerk door dimensies heen). De ware betekenis van de woorden ‘bestemd voor’. De ware betekenis van verschillende woorden sloeg me als hagel om de oren. Gevoelens & gedachten van déja –vu: terugkerende woorden die ineens op hun plek vielen en die verband hielden met de overgang/wedergeboorte van mij naar een ander, hogere levenssfeer. Ik zou overgaan en alles achterlaten, dat was zeker. Ik was niet verdrietig, maar vol van wat me te wachten stond. Zou ik de overgang bewust gaan meemaken?
Op het feest waren op dat moment geen andere mensen aanwezig die in dezelfde situatie verkeerden als ik.
De rode draad van mijn opdracht: liefde brengen en lief laten hebben
Het effect van de trip duurde lang, tot tegen de ochtend. Om ongeveer 21.15 de eerste zegel genomen: anderhalf uur later de tweede. Pas rond een uur of 7.00, of toen het licht werd, verdween de andere realiteit naar de achtergrond.
What a trip
Mijn realiteit die nacht was totaal verruild door een andere: het verband met mijn gedachten en het gebruik was eigenlijk gedurende lange tijd totaal weg. Nog een geluk dat ik - vanuit mijn oprechte overtuiging dat ik me in de werkelijkheid bevond - geen acties heb ondernomen die ik daarna had moeten uitleggen
Vreemd was het; maar evengoed geweldig
Ik was te ver weg om achteraf een chronologisch verhaal te kunnen vertellen. daarom dus een aantal kopjes waaruit het verhaal moet blijken.
Een afscheidsfeest voor mij
De omgeving
De plek waar ik was, veranderde van het ene op het andere moment van betekenis. Het huis met alle vertrekken was een doorgangsplek geworden, maar voor de meesten ook een verblijfsplaats. Er was een feest aan de gang (het ‘feest’ kwam meerdere keren terug als gegeven dat het dient als overgangsritueel, met een onbepaalde tijdsduur). Nadat het kwartje viel dat ik op weg was naar een nieuw leven; zag ik dat het een afscheid inhield van iedereen. Dat gevoel werd versterkt doordat iedereen aanwezig op een gegeven moment zich in een grijze kleur aftekende. Het geheel betekende dat dit alles ‘was geweest’. Ik werd er verdrietig van; het gaf me een eenzaam gevoel.
Toen de boodschap duidelijk was dat ik een nieuw leven zou aangaan, had ik eerst direct de behoefte om weg te gaan, te vertrekken. Ik vroeg me af wie ik nog zou gaan opzoeken uit dit leven en wie of wat ik wilde gaan meenemen. De bestemmingsmogelijkheden waren onbegrensd: een ander land in de wereld, buiten deze wereld.
Blijven op dit feest zou me ervan weerhouden ‘verder’ te komen, maar tegelijk mocht het best even duren. Ik mocht bijkomen, tot rust en inzicht komen – en me vermaken. Ik mocht best even de tijd nemen op dit feest.
De anderen & inzicht
De personen die er waren, keerden in ieder leven terug in de vorm van archetypen. Een man in een volgend leven zou bijvoorbeeld ‘de Jack uit een vorig leven kunnen zijn. Dezelfde zielen keerden terug in een andere gedaante, mogelijk ook in de vorm van een ander wezen. Het was een ‘ons kent ons’ overal. Lichaam, geslacht, leeftijd; alles was inwisselbaar want deed er niet toe.
Ik kon geen antwoord geven op de vraag of ik er rekening mee moest houden of ik mogelijk als dier zou terugkeren. Ik kon het niet bevatten, maar hield er rekening mee dat dit zo kon zijn.
Drie personen vielen met hun verschijning erg op. Grauw, triest en eenzaam staken ze af: zij hadden nog een heel lange ontwikkeling te gaan. Het was verdrietig, maar het was niet anders.
Eén ervan leek een confrontatie met mijn leerpunten/ zwakheden in te houden. Net alsof ik zelfs hier nog werd getest of ik er wel klaar voor was om verder te gaan: steeds weer keerde iemand terug met een heel negatieve impact, totdat ik zei: ik wil je nooit meer zien. Het leek wel een absurd, cartoonachtig stereotype dat steeds opdook. Hij was als een tuimelaar die net zo lang terugkwam totdat ik duidelijk genoeg was geweest. Diezelfde figuur – weet niet of dit vóór of na het afwijzen was (denk er voor) – had ik eerder 2 keer stevig omarmd op momenten dat ik bij hem doodsangst en afgrijzen had gezien in zijn gezicht. Hij zag er uit als Scrooge, compleet met grijs/blauw, ijzig uitgeslagen gezicht. Wát een angst toonde hij.
Diezelfde angst en verlatenheid, maar niet zo gericht op personen, zag ik bij een vrouw met lange zwarte haren. Haar verschijning was demonisch, compleet met zwarte holle ogen. Haar huid was transparant, met rood doorlopen aders. Ik schrok ervan en werd kort bang. Ik kon haar niet lang aankijken. Ze straalde grote angst uit: ze zei dat ze zichzelf in de spiegel gezien, en was geschrokken van haar rare ogen die zo zwart waren. Ik omarmde haar en stelde haar gerust: morgen zou alles er weer gewoon uitzien.
Alle andere aanwezigen voelden in de keuken als één geheel dat helemaal op elkaar was afgestemd. Alsof we in nauwe samenwerking op dezelfde filmset onze rol speelden. Emoties op gezichten wisselden in fracties van seconden in blijdschap, angst, onzekerheid en weer terug. Ik kon steeds aflezen hoe men zich voelde.
Er was in een paar gevallen sprake van wetenschap met/ over de ander zonder woorden, zoals bij onze vriendin die tijdelijk ‘uitviel’ doordat ze niet o.k. raakte. Een buitenstaander had bij het zien van haar een ambulance gebeld; ik en hij wisten dat we ons geen zorgen hoefden te maken. En dat was ook zo.
Iedereen was op de één of andere manier in kleurtjes gehuld of verlicht op de één of andere manier, behalve de 2 genoemde personen en nog een andere vrouw die ik later noem. De figuur met de negatieve impact deed zelfs het licht overal uit: overal waar hij stond werd het donker om heen tot in een straal van 2 meter. Het ging niet om ‘echt’ licht, maar om de (normaal niet zichtbare) feestverlichting overal
In de kamer – waar redelijk hard muziek werd gedraaid, praatte ik half hard tegen een vriendin aan de andere kant: ze keek om en knikte. Ze kon me niet hebben gehoord.
Ik, mijn rol & toekomst
Ik werd me ervan bewust dat mijn lichaam niets anders dan een tijdelijke buitenkant, een huls was. Ik zou het kunnen veranderen als ik dat wilde. Een vriendin liet dat zien door me voor de spiegel mijn lichaam te laten vervormen door ernaar te kijken.
Mijn lichaam veranderen leek eerst nog aantrekkelijk, later realiseerde ik me dat het geen werkelijk nut had. Ik zat nog vast aan gewoontes die bij het hebben van een lichaam hoorden: naar de WC gaan (deed ik voor de vorm, maar was totaal overbodig), evenals eten. Ik voelde me verlost van de zorg voor een lichaam, maar realiseerde me wel dat ik – als deze overgangstrip/ feest een paar weken zou gaan duren – toch voor het zou moeten gaan zorgen. Ik heb gesmuld van een broodje brie als at ik zoals een larve tijdens zijn overgang naar pop.
Ik snakte naar een rustige plek waar ik kon nadenken over dit afgelopen leven; waar ik mijn huiswerk kon doen voor het volgende. Die plek vond ik even op de WC, waar ik een kwartier heb gezeten. Ik werd echter al weer snel gestoord. Op die WC bedacht ik me dat ik iemand nodig had die mij kon helpen bepalen HOE ik over moest gaan naar een ander leven. Ik overwoog een spirituele kennis te gaan sms-en; zij kon me vast helpen (goddank niet gedaan
). Die behoefte kwam voort uit het niet weten wanneer en hoe de overgang zou gaan gebeuren: als ik in slaap zou vallen (werd ik dan ergens anders wakker misschien)? Mogelijk zou het feest onbepaalde tijd voortduren. Ik mocht dit moment van vertrek niet missen, dat was duidelijk. Ik zag het niet zitten om achter te blijven op deze plek en om dan misschien ook ‘vast’ te komen zitten. Er was bekend dat men gek kon worden tijdens deze tussenfase – doordat men overweldigd werd door alles wat er gebeurde: er geen controle over had of orde in kon scheppen. Flippen kon op de WC gebeuren bijvoorbeeld.Het plan
Het eerste besef / inzicht in mijn situatie was duizelingwekkend. Mijn leven tot nu toe was een minuscuul onderdeeltje geweest in het grote geheel.
Ik moest erg huilen bij het besef dat ik pas nu inzicht had gekregen in het grote geheel; dat ik tot nu toe zo onwetend had vastgehouden aan de betekenis van mijn leven tot nu toe. Het stelde werkelijk niets voor. Ik was me ervan bewust dat sommige mensen (de meeste) hun hele leven doorbrengen in één fase, zonder er ooit achter te komen wat hun opdracht/ doel was: verdere groei naar een volgend niveau.
Associaties: bijenraat, goud, Hyves (als netwerk door dimensies heen). De ware betekenis van de woorden ‘bestemd voor’. De ware betekenis van verschillende woorden sloeg me als hagel om de oren. Gevoelens & gedachten van déja –vu: terugkerende woorden die ineens op hun plek vielen en die verband hielden met de overgang/wedergeboorte van mij naar een ander, hogere levenssfeer. Ik zou overgaan en alles achterlaten, dat was zeker. Ik was niet verdrietig, maar vol van wat me te wachten stond. Zou ik de overgang bewust gaan meemaken?
Op het feest waren op dat moment geen andere mensen aanwezig die in dezelfde situatie verkeerden als ik.
De rode draad van mijn opdracht: liefde brengen en lief laten hebben
Het effect van de trip duurde lang, tot tegen de ochtend. Om ongeveer 21.15 de eerste zegel genomen: anderhalf uur later de tweede. Pas rond een uur of 7.00, of toen het licht werd, verdween de andere realiteit naar de achtergrond.
What a trip
, maar ook niet bewust meegemaakt dat je in ´deze ervaring´ zat. Wel was ik geraakt door je reactie de volgende dag: je had mij, overdag, al verslag gegeven over je ervaring en 's avonds werd jou ineens heel veel duidelijk; je vertelde mij dat je ontdekte dat het ging om jou, dat jij het was die belangrijk was, jij mocht er 'zijn'. 
