Alcoholisme - mijn verhaal

[Dr. Paddo!]

Hallo allemaal,

Ik reageerde net naar aanleiding van iemand zijn vraag over zijn vader. En ik doe hier toch graag een duit in het zakje als het om verslaving gaat. Het gaat niet specifiek over mijzelf, maar wel wat ik van dichtbij heb meegemaakt met mijn vader.

Iemand vroeg of het een probleem was wanneer zijn vader een probleemdrinker was bij 6 blikjes heineken per dag.

Ik zou dit zeker als een probleem zien. Mijn vader begon weer te drinken nadat hij altijd een flinke drinker was in zijn twintiger jaren. Ik werd geboren toen hij 28 was, toen ik 12 werd begon hij weer te drinken. En hij is er nooit meer vanaf gekomen. Alcohol is voor velen een sluipmoordenaar, er wordt steeds meer gedronken, dan even een paar maandjes gaat het beter tot op een bepaald moment het sociale netwerk en werk langzaam weg valt. Relaties met familie verslechteren enz. Uiteindelijk had mijn vader een probleem aan zijn lever ontwikkeld, scheet chronisch de boel onder en had het zelf soms niet eens door. Verwaarloosde zichzelf steeds meer, was niet te stoppen, mijn moeder verliet hem, zijn hart brak. Die zomer nog werd hij opgenomen met acuut leverfalen, want door de alcohol verdween ook zijn eetlust. Hij werd opgelapt en beloofde beterschap, het huis werd een jaar later eindelijk verkocht en hij zou in een knus huisje in de buurt gaan wonen. De dag dat we hem zouden verhuizen was hij er slecht aan toe. Cognitief was het allemaal wat minder, hij was zwak en grauw. Hij wilde nooit naar de dokter en niks laten onderzoeken, maar nu heb ik hem meegesleept. Ze constateerden dat hij mogelijk Syndroom van Wernicke had (ontstaat bij vitaminegebrek (thiamine) in hersens vaak door alcoholmisbruik). Dus zijn lever was al niet goed, en nu waren zijn hersens ook nog beschadigd. Wernicke is de voorloper van Korsakoff en er zit een hoge mortaliteit aan. Mijn vader kon niet langer op de afdeling bij de internist blijven en kreeg een delier. Hij hallucineerde aan een stuk door, had allerlei waanideeën en herkende soms zijn eigen kinderen niet. Hij had weinig heldere momenten de maand die volgde, er werd ook nog leverkanker geconstateerd, maar binnen die maand overleed hij. Dit verhaal is al vreselijk zonder de details, mijn vader was een levensgenieter, een natuurliefhebber, iemand die van reizen hield. De alcohol heeft van hem een miserabel hoopje ellende gemaakt en hem doodgemaakt. Het hele proces duurde zo'n 12 jaar voor de eerste fysieke problemen voor ons duidelijk werden (wellicht dat hij het zelf al eerder merkte). Toen duurde het nog enkele jaren voor het in een stroomversnelling kwam. Vlak voor mijn 30ste is mijn vader overleden nadat we in overleg met de arts en vanwege zijn enorme lijden begonnen met palliatieve sedatie. Enkele uren voor zijn overlijden zag hij in mij nog een bedreiging en probeerde mij (terwijl ik hem comfortabel neer wilde leggen) op mijn gezicht te stompen. Hij hoestte veel bloed op, mogelijk (denken wij achteraf) doordat hij zijn gebitsprothese had ingeslikt. Alcohol is een sluipmoordenaar, en het eindigt voor genoeg mensen op deze manier. Mijn vader liet mijn moeder gebroken en machteloos achter, mijn zussen compleet kapot en ikzelf heb geen flauw idee wat het precies met mij gedaan heeft. Maar ik ben volgens mij compleet afgestompt door alles wat ik met hem en tijdens zijn verslaving heb meegemaakt en kan overal goed over praten. Ik stond het dichtst bij hem van alle kinderen denk ik, maar het heeft mij het minst getroffen.


Nog ter aanvulling, het begon met wat wijn, een tijd lang wat biertjes, toen werden het complete pakken met halve liters, en in de laatste jaren waren het nog maar enkele biertjes. Bij niet drinken kon mijn vader soms toevallen krijgen. Zijn lichaam had het blijkbaar gewoon nodig om nog te functioneren.

Ik verbaas mij er altijd over dat er zoveel moeite wordt gedaan om allerlei drugs tegen te houden en te verbieden, terwijl we de grootste boosdoener zelfs bij het vieren van een politiek succes rijkelijk laten vloeien alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Een hypocriet maar ook onwetend wereldje leven wij in.

Doe hier mee wat je wil, laat je niet verlijden. Drink met mate! Ik ben benieuwd naar mensen met soortgelijke ervaringen.

 

[Vaper]

Bedankt om je verhaal zo neer te schrijven. Het doet me wel nadenken of ik nog alcohol zou nuttigen.

Vorige week viel het me op dat ik 4 duvels kon drinken zonder me echt beschonken te voelen. Dit maakte me angstig, de vraag of ik nu een alcoholprobleem ga krijgen speelde me parten. Dus heb ik besloten om de komende week geen alcohol meer te nuttigen en dat is mij ook gelukt. Ik wil echt niet eindigen zoals uw vader.

Je hebt me terug laten inzien dat ik beter geen alcohol kan gebruiken. Ik gebruikte voornamelijk alcohol om eens in een roes te komen. Je moet weten dat ik 20 jaar verslaafd ben geweest aan weed en nu 1,5 jaar gestopt ben. Was beetje bang aan het worden dat de ene verslaving de andere zou vervangen. Als ik zo zou voortgedaan hebben was het er wellicht wel van gekomen.

 

[Dr. Paddo!]

Ik zou er altijd voor op mijn hoede blijven.

 

[jamieleecurtis03]

Ik herken dit heel erg, probeer zelf ook alleen op vrijdag of zaterdag te drinken. Mijn vader drinkt ook doordeweeks, dus maak me wel eens zorgen (hij heeft ook nog eens diabetes type 2) dus dat gaat lekker. Hij luistert alleen niet als we er iets van zeggen. Het lijkt alsof hij het heerlijk vind om aangeschoten te zijn en de dag erna een kater te hebben.

 

[Jmths]

Bedankt om je verhaal zo neer te schrijven. Het doet me wel nadenken of ik nog alcohol zou nuttigen.

Vorige week viel het me op dat ik 4 duvels kon drinken zonder me echt beschonken te voelen. Dit maakte me angstig, de vraag of ik nu een alcoholprobleem ga krijgen speelde me parten. Dus heb ik besloten om de komende week geen alcohol meer te nuttigen en dat is mij ook gelukt. Ik wil echt niet eindigen zoals uw vader.

Je hebt me terug laten inzien dat ik beter geen alcohol kan gebruiken. Ik gebruikte voornamelijk alcohol om eens in een roes te komen. Je moet weten dat ik 20 jaar verslaafd ben geweest aan weed en nu 1,5 jaar gestopt ben. Was beetje bang aan het worden dat de ene verslaving de andere zou vervangen. Als ik zo zou voortgedaan hebben was het er wellicht wel van gekomen.

Voor mijn gevoel is het ding een beetje dat we aanzienlijk instinctiever zijn in ons handelen dan we ons (willen) realiseren. Het volledig onderdrukken van instincten indien al mogelijk kost mij veel bewust en geconcentreerd denken. Het cliché voor mij is in ieder geval vaak dat het een al snel voor het ander wordt ingeruild, dit kan voor mij voor verschillende soorten drugs op gaan maar ook suikers, meisjes/libido en zelfs sport. Als ik tegenslag ervaar gaat er in ieder geval iets omhoog en als dat positief uit pakt mag ik van geluk spreken.

Het blijft voor mij altijd lastig om een gezond evenwicht te bewaren waar ik liever ook niet (ook om praktische redenen) al teveel over nadenk. :')

 

[Sally Tessio]

@Dr. Paddo!
Bedankt voor het delen van jouw ervaring. Ik vind het heel erg voor je dat je zoiets vreselijks mee hebt moeten maken. Ik vind het knap dat je er zo open over bent in het stuk dat je hebt geschreven.
Zelf herken ik best wel wat uit hetgeen je hebt neergepend, alleen de manier waarop het voor jouw vader en jouw familie geëscaleerd is (nog?) niet. Ik vond het confronterend om te lezen, met name het benoemen van de verslaving als een sluipmoordenaar die je te laat aan ziet komen en die je dan voorgoed uitschakelt. Ik weet natuurlijk dat dat zo is, maar om het zo te lezen raakt je dan toch.

Ik heb zelf een vader die drinkt en daar niet vanaf kan of wil komen. Ik ben inmiddels 27 en kan me nog goed herinneren dat ik vroeger weleens een klein prullenbakje zag staan in de computerkamer van mijn vader, dat tot de nok toe vol zat met groene blikken. Wat alcohol precies was had ik toen nog niet geheel ontdekt, maar toch liet het volgepropte prullenbakje me met een leeg gevoel achter. Misschien had ik mijn ouders er weleens ruzie over horen maken, dat zou kunnen.
Mijn vader drinkt al die tijd al tussen de drie en vijf liter bier per dag, uitzonderlijk Heineken. Wat dit allemaal voor gevolgen heeft is niet zo makkelijk te overzien, want je kan nooit het voorbeeld van dezelfde vader die niet drinkt ernaast houden. Wat ik in ieder geval gemerkt heb is dat hij de afgelopen vijftien jaar dagelijks rochelt in de ochtenden en klinkt alsof hij moet overgeven. Wanneer ik hem daarna tegen het lijf liep op de gang waren zijn gezicht en ogen bloeddoorlopen en had hij het duidelijk zwaar. Daarnaast heeft hij perioden gehad waarin hij aan jicht leed, maar dat komt en gaat. Zijn smaak is grotendeels weg, afgezien van de spaarzame week dat hij probeert te stoppen. Hij ademt zwaar bij lichte lichamelijke inspanning en heeft uiteraard een grote bierbuik en een rood gelaat. De stank die blijft hangen wanneer hij naar het toilet is geweest is walgelijk.

Er lijken echter (nog) geen grote chronische problemen te spelen bij mijn vader, al verwacht ik dat die nog zullen komen met zo'n gebruikspatroon. Wat je benoemde over het sociale netwerk en werk dat wegvalt zie ik niet zo duidelijk terugkomen bij mijn vader. Hij is een gewaardeerde werknemer bij een maatschappij die iedereen in Nederland bekend is, is sociaal vaardig en wordt ook in onze familiekring gewaardeerd. Mijn vader zijn temperament is echter wel erg teruggetrokken en introvert, dus het is moeilijk om vast te stellen in hoeverre een actief sociaal netwerk weg zou vallen door zijn alcoholgebruik. Mijn vader heeft geen vrienden waar hij mee optrekt, enkel goede banden met collega's. Tussen mijn vader en moeder speelt er niet zoveel meer, al hebben ze vaak gezegd dat ze altijd bij elkaar zullen blijven. Dat hoort, zeker als je kinderen hebt, zo vinden zij. Mijn moeder kan echter niet zoveel met een echtgenoot die zichzelf niet goed verzorgt, er daardoor slecht uitziet en die ze continu moet confronteren met zijn destructieve drankgebruik. Ik ben zelf ook bang dat het hem de das om zal doen, maar lijk niet bij machte te zijn om er iets aan te kunnen doen. Toch is er ook apathie, zowel vanuit haar als vanuit mij. Je raakt op een gegeven moment afgestompt en ziet alles grotendeels emotieloos aan. Hulp heeft mijn vader nooit gewild en nooit gezocht. Als er op aangedrongen wordt dan zegt hij dat het eigenlijk niet zo'n big deal is om te stoppen en dat hij het best kan. Daarvoor moeten er alleen geen stressvolle randzaken spelen. Tja, dat gaat niet op wanneer je vrouw kanker heeft, je zoon een schizoaffectieve stoornis heeft en je zelf treurt over lijdzame gebeurtenissen die in het verleden liggen. Op andere momenten krijg ik het idee dat het vooral de sociale druk is waardoor hij vindt dat hij moet stoppen. In hoeverre hij het zelf echt wil is me onduidelijk. Daarbij schaamt mijn vader zich er erg voor, waar ik zeker medelijden mee heb. Het is dan ook vaak een moeilijk bespreekbaar topic, of het wordt de kiem in gesmoord wanneer het opkomt.

Ook al is mijn huidige situatie veel minder heftig dan wat jij uiteindelijk allemaal met jouw vader mee hebt gemaakt, kan ik me voorstellen hoe machteloos je je hebt gevoeld. Ik heb me zelf voor een groot deel al neergelegd bij de realisatie dat mijn vader zich dood zal drinken, op wat voor manier dat zich dan ook zal voltrekken. Hopelijk heb ik het mis.

 

[Sofia87]

@Dr. Paddo! @Sally Tessio
Massa’s respect voor jullie openhartigheid.

Mijn vader had dan wel geen drankprobleem, maar dit zo lezen raakt me.

 

[Peptalking]

Ja dit raakt je wel jongens, mooi dat dit gedeeld kan worden.

 

[Pepperoni]

ResPECT!

 

[Psychedelibee]

Ja respect voor het delen inderdaad!

 

[star]

Hallo allemaal,

Ik reageerde net naar aanleiding van iemand zijn vraag over zijn vader. En ik doe hier toch graag een duit in het zakje als het om verslaving gaat. Het gaat niet specifiek over mijzelf, maar wel wat ik van dichtbij heb meegemaakt met mijn vader.

Iemand vroeg of het een probleem was wanneer zijn vader een probleemdrinker was bij 6 blikjes heineken per dag.

Ik zou dit zeker als een probleem zien. Mijn vader begon weer te drinken nadat hij altijd een flinke drinker was in zijn twintiger jaren. Ik werd geboren toen hij 28 was, toen ik 12 werd begon hij weer te drinken. En hij is er nooit meer vanaf gekomen. Alcohol is voor velen een sluipmoordenaar, er wordt steeds meer gedronken, dan even een paar maandjes gaat het beter tot op een bepaald moment het sociale netwerk en werk langzaam weg valt. Relaties met familie verslechteren enz. Uiteindelijk had mijn vader een probleem aan zijn lever ontwikkeld, scheet chronisch de boel onder en had het zelf soms niet eens door. Verwaarloosde zichzelf steeds meer, was niet te stoppen, mijn moeder verliet hem, zijn hart brak. Die zomer nog werd hij opgenomen met acuut leverfalen, want door de alcohol verdween ook zijn eetlust. Hij werd opgelapt en beloofde beterschap, het huis werd een jaar later eindelijk verkocht en hij zou in een knus huisje in de buurt gaan wonen. De dag dat we hem zouden verhuizen was hij er slecht aan toe. Cognitief was het allemaal wat minder, hij was zwak en grauw. Hij wilde nooit naar de dokter en niks laten onderzoeken, maar nu heb ik hem meegesleept. Ze constateerden dat hij mogelijk Syndroom van Wernicke had (ontstaat bij vitaminegebrek (thiamine) in hersens vaak door alcoholmisbruik). Dus zijn lever was al niet goed, en nu waren zijn hersens ook nog beschadigd. Wernicke is de voorloper van Korsakoff en er zit een hoge mortaliteit aan. Mijn vader kon niet langer op de afdeling bij de internist blijven en kreeg een delier. Hij hallucineerde aan een stuk door, had allerlei waanideeën en herkende soms zijn eigen kinderen niet. Hij had weinig heldere momenten de maand die volgde, er werd ook nog leverkanker geconstateerd, maar binnen die maand overleed hij. Dit verhaal is al vreselijk zonder de details, mijn vader was een levensgenieter, een natuurliefhebber, iemand die van reizen hield. De alcohol heeft van hem een miserabel hoopje ellende gemaakt en hem doodgemaakt. Het hele proces duurde zo'n 12 jaar voor de eerste fysieke problemen voor ons duidelijk werden (wellicht dat hij het zelf al eerder merkte). Toen duurde het nog enkele jaren voor het in een stroomversnelling kwam. Vlak voor mijn 30ste is mijn vader overleden nadat we in overleg met de arts en vanwege zijn enorme lijden begonnen met palliatieve sedatie. Enkele uren voor zijn overlijden zag hij in mij nog een bedreiging en probeerde mij (terwijl ik hem comfortabel neer wilde leggen) op mijn gezicht te stompen. Hij hoestte veel bloed op, mogelijk (denken wij achteraf) doordat hij zijn gebitsprothese had ingeslikt. Alcohol is een sluipmoordenaar, en het eindigt voor genoeg mensen op deze manier. Mijn vader liet mijn moeder gebroken en machteloos achter, mijn zussen compleet kapot en ikzelf heb geen flauw idee wat het precies met mij gedaan heeft. Maar ik ben volgens mij compleet afgestompt door alles wat ik met hem en tijdens zijn verslaving heb meegemaakt en kan overal goed over praten. Ik stond het dichtst bij hem van alle kinderen denk ik, maar het heeft mij het minst getroffen.


Nog ter aanvulling, het begon met wat wijn, een tijd lang wat biertjes, toen werden het complete pakken met halve liters, en in de laatste jaren waren het nog maar enkele biertjes. Bij niet drinken kon mijn vader soms toevallen krijgen. Zijn lichaam had het blijkbaar gewoon nodig om nog te functioneren.

Ik verbaas mij er altijd over dat er zoveel moeite wordt gedaan om allerlei drugs tegen te houden en te verbieden, terwijl we de grootste boosdoener zelfs bij het vieren van een politiek succes rijkelijk laten vloeien alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Een hypocriet maar ook onwetend wereldje leven wij in.

Doe hier mee wat je wil, laat je niet verlijden. Drink met mate! Ik ben benieuwd naar mensen met soortgelijke ervaringen.

Je verhaal zet me doen denken .Het is zo ke kan het bijna overal kopen

 

[Dr. Paddo!]

Sorry voor de late reactie mensen! Ik had het druk. @Sally Tassio wat vreselijk dat je dit ook doormaakt. Ik herken veel punten, de volle prullenbak, het rode hoofd, het toilet. Als hij zo door gaat haalt hij het idd niet. Eerste echte symptomen bij mijn vader dat hij problemen met zijn lever kreeg waren niet eten, chronische diarree en later ook jeuk en geelzucht. Als dat stadium aanbreekt gaat het niet erg lang meer duren. Bij mijn vader zijn eerste keer leverfalen hebben we het nog een jaar uit kunnen stellen. Hij had wellicht langer kunnen leven maar begon de zomer er op weer te drinken en at niet. Gevolg is zoals ik eerder schreef, vitamine gebrek en Syndroom van Wernicke. Ook het niks er van willen weten tot boosheid aan toe is herkenbaar en het onafscheidelijke met moeder. Maar uiteindelijk is samenleven met iemand die zichzelf, het huis, het bed waar je samen in slaapt enz zodanig bevuild en verwaarloosd zwaar en bijna onmogelijk. Ik hoop dat als je moeder voor haarzelf kiest je dit kunt respecteren, ik vond dat lastig en had emotioneel flink wat issues daarmee, hoewel ik daarvoor altijd zei dat ze voor haarzelf moest kiezen. Sterkte!

De rest wil ik graag bedanken voor de reacties. Ik hoop dat mijn verhaal misschien nog sommige mensen doet inzien dat het anders moet. Blijvend, niet alleen op het moment van lezen. Want ik weet hoe dat gaat, dit verhaal raakt bij mensen in hun hoofd op de achtergrond en als er in het leven zelf niks ingrijpends veranderd, dan waarschijnlijk ook niet aan de gewoontes die in dat leven geslopen zijn.

 

[Bas]

Is er iemand met hetzelfde verhaal als @Dr. Paddo! bij wie ik mijn verhaal kwijt kan of wie zijn verhaal wilt delen met mij? Ik wil mijn verhaal, wat ik eerder met Paddo heb gedeeld, niet openbaar op het Forum zetten. Ik weet dat er maar weinigen zijn met dezelfde situatie, dus ik hoop dat er als nog iemand is die net zo graag dringend zijn verhaal kwijt wilt betreft dit onderwerp. 😌🤗

 

[ATGC]

Helaas de vraag ook met ja moeten beantwoorden. Een familielid had alcoholisme maar is door een andere ziekte uiteindelijk geveld. Persoonlijk heb ik ooit een vriendschap verbroken omdat de bewuste persoon grote moeite had om te accepteren dat het tijd was om naar huis te gaan, ook al lag er nog een halve fles wodka in de vriezer. ATGC is geen heilig boontje qua ethanol maar op een gegeven moment ben ik er klaar mee en ga ik naar huis en/of naar bed als ik al thuis ben.

 

[De Zandman]

Is het misschien waardevol als ik mijn eigen alcoholverslaving hier neerzet?
Er zitten veel raakpunten in met bovenstaande verhalen...

 

[Jmths]

Is het misschien waardevol als ik mijn eigen alcoholverslaving hier neerzet?
Er zitten veel raakpunten in met bovenstaande verhalen...

Moeilijk praten voor anderen maar ik kan mij moeilijk voorstellen dat iemand anders daar problemen mee zou hebben.

 

[Bas]

Is het misschien waardevol als ik mijn eigen alcoholverslaving hier neerzet?
Er zitten veel raakpunten in met bovenstaande verhalen...

Graag!

 

[De Zandman]

Mijn alcoholverslaving zal ik proberen te beschrijven in een zo kort mogelijk verhaal.
Te lang wordt zeer waarschijnlijk niet gelezen en, veel van de inhoud zou je zó bij elke andere alcoholkranke persoon kunnen neerzetten.
Het gaat er m.i. om , om juist te beschrijven hoe je ( ik, dus) ermee omgaat.
Dit is in mijn geval niet alledaags te noemen!

Allereerst: ik was altijd al een nogal overgevoelig typ je. Al vanuit mijn jeugd.
Verder ben ik geboren met klaarblijkelijk een grote, speciale gevoeligheid met alcohol.
Alleen komt men daar meestal veel later pas achter, en veelal is Het dan al te laat en is de ellende die alcoholverslaving met zich meebrengt al een gepasseerd station.
Zo ook bij mij.
Op mijn 14 e levensjaar ging het bij de allereerste gelegenheid al volkomen mis.
In een vereniging waar ik lid van was, hadden we een kampement op een bosterrein.
Heel leuk en gezellig allemaal.
Totdat er iemand tegen mij zei:
Ik wed met jou, dat jij in twee uren tijd, geen 20 glazen bier op kunt.
Als je dit wél kunt, dan geef ik je 25 gulden!
(Let wel, ik had nog nooit alcohol gedronken)
Laat maar komen, zei ik, en zo geschiedde.
Ik was aardig op dreef, en op enig moment deed men chocomel in het bier, en ik zoop dit gewoon op. Zover was ik al heen, en, zowaar, ik zou het gaan halen en goddome, er was iemand zo aardig om in het 19 e glas en ook nog het glas erna, daar een flinke scheut cognac in te gieten toen ik dit niet zag.
En binnen 15 minuten was ik volkomen laveloos. Apezat, dus.
Ik kan me er niet veel meer van herinneren, behalve dat ik de hele tent onder had gekotst... en had lopen lallen als een idioot.
Nu zou je kunnen zeggen dat dit weinig had voorgesteld, ik ben er van overtuigd dat hier de basis, het fundament van de latere alcoholverslaving en ellende gelegd was.
Dat bleek ook wel, want datzelfde jaar nog, met carnaval, gebeurde hetzelfde.
Doorzuipen als een bezetene, laveloos thuis worden gebracht.
En daarna was ook het carnaval niet meer nodig, binnen enkele maanden dronk ik zowat iedere dag, en altijd zeer snel, en heeeel veel.
Onnodig te zeggen dat dit tot enorme ruzie thuis leidde, mijn ouders hadden totaal geen begrip voor dit gezuip, en verslaving was al helemaal onbespreekbaar.
Daarbij komt nog dat ik bier, wijn, snevel niet eens lekker vind. Nee. Bah. Het lekkere eraan is: de alcoholroes! Heerlijk! Alleen die kater de dag erna dat was veel minder fijn...
Op enig moment leerde ik mijn eerste echte vriendinnetje kennen. Direct stopte ik met drinken, en een kleine 6 jaren was ik overgelukkig want ik had een prachtige meid aan mijn zijde en wat hebben we veel meegemaakt....
En toen kwam haar iets oudere broer met: hashish. De echte, sterke, lekkere.
Samen gingen wij naar allerlei vage stuff gelegenheden, stiekem, niemand mocht het weten, ook mijn vriendin niet.
Doornroosje in Nijmegen was zo een gelegenheid waar wij vaak kwamen, en, het meiske begon langzaamaan iets te bespeuren. Want, je verandert wel degelijk als je iedere dag aan een bongpijp zit te lurken, ik werd er depressief van en daar zat mijn meisje niet op te wachten.
Drank was sporadisch een probleem. Zolang ik niets dronk, was er niets mis, maar na het eerste glas gebeurde er een soort van 180 graden draai en was er geen houden meer aan. Binnen een half uur diezelfde 20 glazen? Geen enkel probleem! Ik kan ze zonder zelfs te slikken zó naar binnen gieten! Ik heb nog nooit ook maar iemand ontmoet, die mij kan bijhouden qua snelheid. Eerlijk waar.
En toen, gebeurde het.
Mijn vriendin vond een ander. Iemand, die niet met depressiviteit worstelde, integendeel, en ik werd aan de kant gezet. Gedumpt. En hoe!
Ieder jaar, met Kerstmis, beleef ik het opnieuw...omdat het toen gebeurde.
Mijn hart brak. Ik begon weer te zuipen en te blowen, ik was altijd stoned en zat of zat en stoned. Ik kon er niet overheen komen, en was stuurloos.
Totdat ik een radicale beslissing nam.
Dit kon niet langer zo.
Ik heb me laten opnemen in een afkickkliniek, en in 4 weken was ik zowel van de drank, als van de benzo' s af.
En dan. Je komt weer op straat, en wat ga je dan doen...
Nog een x een radicale beslissing.
Ik ging naar Frankrijk, Marseille, en meldde mij aan bij het Legion d' Etrangere.
Ik kwam door de selectie heen, en ik tekende voor 5 jaar.
Ik ga over deze periode niets verder zeggen, behalve dat het een keiharde opleiding was, en is. Jazeker, en...Het is mijn vaderland geworden!
Ik kan er een boek over schrijven, maar dat hebben anderen al gedaan.
Dus doe ik dit niet.
Discipline, dat leer je er .i.i.g. wel, naast vele andere vaardigheden.
Na iets meer dan 6 jaren kwam ik er uit vanwege een rugblessure, die nu al weer een hoop ellende heeft opgeleverd zoals een morfine verslaving en nu iedere dag veel, veel pijn.
Drank? Volledig passé. Drugs? Af en toe een rc. Géén cannabis. Of andere zooi.
Alle relaties van de kroegentocht, ik heb er afscheid van genomen. Ook van de cannabis kameraden. Dit is voor verslaafden een must!
En nu?
Ik leef nu de rest van mijn tijd in rust uit, tenminste dat probeer ik. Alleen.
Ik ben niet geschikt meer voor iets anders.

Dit is mijn alcohol verhaal, ik zal vast wel wat vergeten zijn.
Waar het om draait is als je van de alcohol af wil, dan moet je hulp zoeken en aanvaarden, zonder enige voorwaarde.
Dus: gewoon advies opvolgen.
Géén stress opzoeken!
Alle vriendjes uit de kroeg gedag zeggen.
En dan heb je een redelijke kans, dat het je lukt....

Goddome!! het is nóg een lange tekst geworden! Maar, misschien heeft iemand er wat aan...

 

[ea.peerdeman]

Ja,die kutdrank ik weet het mijn oudste 55jr zit weer in het GGZ was niet meer te handhaven in zijn huis,schold op de laptop iedereen verrot,gebruikt ook veel benzo~s (op recept)en ik weet het niet meer,vandaag was uit het niets veel beter te spreken,zij kunst gebit klapte niet meer,ha,ha.Het gaat de goede kant op en dan sturen ze hem zo snel mogelijk weer naar huis,tot de volgende keer weet ik uit ervaring het is zo moeilijk allemaal veel sterkte voor diegene die probeerd eraf te komen want makkelijk bestaat niet voor een alcoholist.

 

[Portobello]

Wat een verhaal, Dr Paddo. Ik vond het fijn dat je ook vermeldt wat voor man hij eigenlijk was en zou zijn zonder de drank.

Alcohol is inderdaad een sluipmoordenaar. Niet iedereen is er gevoelig voor, maar als je dat wel bent zit je al snel aan grote hoeveelheden en is het eerst wat je doet als je thuiskomt van je werk een glas inschenken. En later natuurlijk in de ochtend, want je handen trillen zo.

Ik ken het van heel dichtbij bij meerdere mensen. Zelf ook een jaar ernstig alcohol misbruikt, maar gelukkig daar wel uit kunnen geraken. Wat mensen niet begrijpen - niet kúnnen begrijpen - is dat middelen als alcohol je hersenen daadwerkelijk veranderen. Je wordt iemand anders. Het is duivels, want je gaat anders denken en stoppen met intensief drinken geeft meteen de vreselijkste afkickverschijnselen.

En ja, het is zwaar hypocriet de politiek. Ik ben zwaar benzoverslaafd geweest wat dus exact hetzelfde is minus de orgaanschade van alcohol en kreeg ook die toevallen. En ik kreeg die shit gewoon van de arts hoor. En diezelfde arts raadt iemand die uitgedroogd op de EH verschijnt geen XTC te nemen...go figure (overigens zijn artsen vaak alcoholisten, niet te doen).

Je weet niet wat het met je hebt gedaan. Ik denk veel. Maar het is niet te plaatsen en je bent in staat emoties in toom te houden. Ik ben de slechtste raadgever die hier zit denk ik, maar ik zou toch eens professionele hulp zoeken. Want wat jij hebt en wellicht je genetische opmaak...is een recept voor middelenmisbruik. Ik geloof dat er juist voor kinderen van ouders met stoornissen enzo erg veel hulp is. Al is het een praatgroep. Gooi het er uit.

Sterkte!

 

[Dr. Paddo!]

Dank voor je reactie Portobello! Ik heb er weleens over gepraat met een prof, maar ik praat er sowieso makkelijk over en ben mij zeer bewust van mijn gevoeligheid. Ook als het gaat om misbruiken van middelen, vorig najaar mezelf helemaal laveloos geslikt met xtc. Had het zelf eigenlijk niet door dat ik teveel bijpakte, onnodig ook. De twee gelegenheden daarna heb ik mij rustig gehouden, gewoon normaal gedaan. Ik drink praktisch nooit, af en toe een speciaalbiertje hooguit. Dank voor je advies, ik hou het in de gaten, mocht ik vastlopen is praten met een pro voor mij altijd een optie.

 

[De Zandman]

Waar het altijd om draait, is: GELD
De overheid laat welbewust harddruggebruik toe.
Alcohol!
De Reden hiervoor:
Belasting, accijnzen. Geld in het laatje!
Dat hier in schril contrast hele hoge prijzen tegenover staan, voor ons allemaal, laat diezelfde overheid klaarblijkelijk volkomen koud.
Want :
Aan alcohol gebruik/misbruik zijn alleen al 64 ernstige ziektes gerelateerd.
De kosten voor verzorging komen voor rekeningvan ons allemaal!
Verloedering, Ongevallen wegens rijden onder invloed, alleen een maatregel met een makkelijk te omzeilen leeftijdsgrens is wat die overheid ertegen doet.
Loop eens door een supermarkt.
Op strategische plekken in de wandelpaden in die supermarkten staat daar alcohol op kopers te wachten. Zwak alcoholische dranken zouden dit zijn.
Nou, biersoorten van 10% en meer, is dat nog zwak alcoholisch te noemen?!
Vul dit zelf maar in.
Pakjes sigaretten worden haast verstopt, maar die drank, integendeel.
Ik ga er van uit, dat ons kabinet totaal geen enkel besef heeft van de onnoemelijke hoeveelheid ellende die alcohol gebruik met zich mee kan brengen.
Het zal je kind maar wezen die aangereden wordt door een dronken automobilist...of die ene man, of vrouw, die toevallig op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was....huiselijk geweld, vechtpartijen, noem het maar op.
Natuurlijk zijn er heel veel mensen, die wél met drank kunnen omgaan. Jazeker!
De Pest is, dat alcohol ge/misbruik maatschappelijk geaccepteerd is.
En zie vandaag.
Café moet dicht,
Coffeeshop mag hun softdrugs " laten afhalen".
Raar. Erg raar....
Het moge logisch zijn, dat een volledige drooglegging geen zin heeft. Dat is al bewezen in de USA.
Maar laagdrempelige verkoop, en meer bewustmaking rond de ellende die alcohol vaak met zich meebrengt, ik ben een voorstander. Daarnaast ben ik ook nog eens ervaringsdeskundige...

 

[Dr. Paddo!]

Intussen is me duidelijk dat het veel gedaan heeft. We zijn nu wat jaren verder. Maar een relatiebreuk, een depressie, 3 jaar therapie en nog steeds wankel op sommige momenten. Het was als een puist die losbarstte. Hoe is het met de rest hier? En met eventuele ouders met vergelijkbare problematiek?