He,
Ja, heb al maanden geen dope gebruikt. Nu begint het weer een beetje te komen; ritalin voor heel af en toe op school, diazepam om te spreken voor veel mensen zonder dat ik ga huilen, en laatst had ik kratom uitgeprobeerd, maar daar werd ik misselijk van.
Nu ben ik er toch echt achter gekomen dat als ik niet blow, ik verander in een klootzak, een botte lul, iemand met een te grote ego, iemand die het leven veracht en het leven uitzit, iemand die mensen haat en dat ook laat blijken in het contact met hen.
Ik word schijt en schijt ziek van mezelf. Waarom kan ik niet normaal doen? Waarom doen mensen heel vaak lief tegen mij, maar blijf ik zelf die botte lul die heel erg open is, en soms te open, en maar bot blijft doen tegen mensen.
Ik ben een vage klootzak die echt heel sterk vervreemd is van zichzelf, en dat verandert als ik af en toe een jointje rook, maar van wiet word ik dus weer onzeker maanden lang, en langzaam gaat dat dus over in iemand die heel assertief is, heel open is, en heel bot doet tegen mensen omdat hij dat grappig vind. Volgens mij ben ik echt iemand die de genen van zijn vader overduidelijk heeft ge-erft...
Waarom ben ik zo ver verwijdert van mijn gevoel? Van mijn emoties? Maar waarom word ik zo snel geraakt door mensen die lief doen tegen mij...
Laatst ook, was ik op een plek waar veel kinderen waren, en ik ging heel chagrijnig en vervelend weg zonder die kinderen gedag te zeggen. Toen werd ik terug geroepen door mijn mentrix, en kwam ik daar en toen werd ik door veel kinderen omarmt. Toen voelde ik me pas echt een smerige lul die nodig iets aan zijn gedrag moet veranderen...En maar denken dat ik al een hoop deed. Ik ben lui geworden...
Meer mensen die het leven zo ervaren?
Ja, heb al maanden geen dope gebruikt. Nu begint het weer een beetje te komen; ritalin voor heel af en toe op school, diazepam om te spreken voor veel mensen zonder dat ik ga huilen, en laatst had ik kratom uitgeprobeerd, maar daar werd ik misselijk van.
Nu ben ik er toch echt achter gekomen dat als ik niet blow, ik verander in een klootzak, een botte lul, iemand met een te grote ego, iemand die het leven veracht en het leven uitzit, iemand die mensen haat en dat ook laat blijken in het contact met hen.
Ik word schijt en schijt ziek van mezelf. Waarom kan ik niet normaal doen? Waarom doen mensen heel vaak lief tegen mij, maar blijf ik zelf die botte lul die heel erg open is, en soms te open, en maar bot blijft doen tegen mensen.
Ik ben een vage klootzak die echt heel sterk vervreemd is van zichzelf, en dat verandert als ik af en toe een jointje rook, maar van wiet word ik dus weer onzeker maanden lang, en langzaam gaat dat dus over in iemand die heel assertief is, heel open is, en heel bot doet tegen mensen omdat hij dat grappig vind. Volgens mij ben ik echt iemand die de genen van zijn vader overduidelijk heeft ge-erft...
Waarom ben ik zo ver verwijdert van mijn gevoel? Van mijn emoties? Maar waarom word ik zo snel geraakt door mensen die lief doen tegen mij...
Laatst ook, was ik op een plek waar veel kinderen waren, en ik ging heel chagrijnig en vervelend weg zonder die kinderen gedag te zeggen. Toen werd ik terug geroepen door mijn mentrix, en kwam ik daar en toen werd ik door veel kinderen omarmt. Toen voelde ik me pas echt een smerige lul die nodig iets aan zijn gedrag moet veranderen...En maar denken dat ik al een hoop deed. Ik ben lui geworden...
Meer mensen die het leven zo ervaren?
