Ja ik ken de doodsangst. Dat is niet te omschrijven. Maar ook dat iemand waar je je hart mee deelt vermist was en je bent zo doodsbang diegene heeft je nodig elke seconde telt. Moest ik op mijn plek wachten moest ik zoeken en waar? Het is onmacht,wanhoop en de pijn als je moet toekijken als iemand ondraaglijk lijd en je kan niets doen. Je staat knetterstijf van de adrenaline maar je bent ook compleet verlamd.
Angst van een paniekaanval ken ik ook je denkt dat je het niet vol kan houden en je weet niet wanneer het stopt. En dan is er drugs en dat kan weldegelijk helpen. Of je gebruikt het niet als leerproces maar raakt ervan overtuigd dat dit de enige oplossing is,verslaafd..en je bent nog veel verder van huis.
Vind je tekst wat moeilijk lezen zonder alinea's, ga ook niet zeggen dat je geen angst voelt. Is voor iedereen anders, maar ben het eens met Hija de la luna dat het ook ergens anders aan kan liggen.
Er zijn echt mogelijkheden voor een fijn leven!! Je hebt hulp, maar loopt dat goed? Misschien eens goed helemaal terug te gaan naar de nulbasis
Wat gaat er wel/niet goed met:
Je slaap
Je dag/nachtritme
Je dagindeling
Controle over je mindset
Sport je? Bewegen..zon..natuur
Er zo zo veel gratis dingen die simpel gezegd de de fijne stofjes in je hoofd kunnen boosten. Je moet het alleen ervaren en zelf blijven opzoeken.
En hoeveel liefde heb je in je leven? Heb je mensen om je heen, liefde naar jezelf?
Alles gaat met babystapjes, als je weet dat je het kan bereiken! Kan je je focussen op die stapjes ipv je angst.
