BOM
Ik heb de eerste keer dikke last gehad van paniek.
Was op ML 2006, omstandigheden waren prima, maar ik begon te twijfelen voor ik innam.
Daarna volgde het welbekende "schijt!".
Op het moment van inslaan werd het me veel te veel, ik voelde mijn hart echt rammen, ik kon niet meer best ademen, ik vond het te druk, de kots vloog uit mijn mond en neus, oncontroleerbaar.
Dankzij een vriend die heel rustig met me ging zitten en me "verzorgde" en een hoop liefde van de mensen om me heen is het redelijk goed gekomen.
De keren daarna kreeg ik in de gaten dat ik mezelf gewoon de goede richting in moet "denken".
Ik denk nu gewoon iedere keer heel hard "Laat maar komen, het feest gaat beginnen". Ik moet wel even iemand vasthouden bij de inslag, maar daarna gaat het prima. Kotsen op een festival is geen probleem meer, ik maak me er niet meer druk over, eruit is eruit, prima.
Wel kunnen anderen alles best verpesten op bepaalde momenten dat ik me even minder voel. Van die opmerkingen als: "Je gaat lekker he?"
van mensen die zelf niks hebben gebruikt ofzo, vind ik heel irritant. Dan zijn ze zo op je aan het letten, op hoe je loopt te trippen, dat moet ik niet hebben. Ook hele lelijke mensen moeten op een minder moment even niet mijn uitzicht verpesten.
Raar spul...
Ik heb er zin in!