Antidepressiva

[Gebruiker 0012685732]

ik heb het ooit 4 maanden geprobeerd.. daarna uit eigen beweging mee gestopt.
ik voelde me gewoon nog liever rot dan 'niet mezelf' ..en dacht.. als dit het effect is, doe ik het liever zelf.
heb over de jaren verschillende therapieën gehad en bij psychologen etc. gelopen.

voor mijn vader is het echt zijn redding.. leed lang aan zware depressies
god weet wat die allemaal voor wat voor medicatie heeft geslikt. en wat voor therapieën etc heeft gedaan.
hij was er een poos vanaf maar toen ging het op een gegeven moment toch weer mis.
nu heeft hij weer de juiste ad en dosering daarvan gevonden.
het zit bij ons in de familie.. ik vind dat ik nog geluk heb gehad.. vergeleken bij andere familieleden.

 

[Mindless]

Je vergelijkt jouw problemen met deze reactie in feite wel met die van een ander.

Ik heb de langere termijn (proefschrift afmaken - dus het meest stressvolle deel van m’n PhD nog ‘aankunnen’) júist in mijn achterhoofd gehad bij het besluiten tot het nemen van medicatie. Ik ben bijna een jaar zonder medicatie geweest (wel therapie) en dit schoot niet op. Sinds ik aan medicatie ben begonnen kom ik veel verder en ik werk nu weer vier dagen. Het proefschrift gaat er komen. Ik ben die shit ontzettend dankbaar en ik ben blij dat ik over mijn eigen kortzichtigheid heengestapt ben destijds. Ik had die kritische noten ook, wetende van de publicatiebias en de invloed van Big Pharma.

Overigens lijkt de lange-termijn-schade van antidepressiva mee te vallen. Ik heb nu even geen tijd om het terug te zoeken (deadline vanavond) maar ik las pas een samenvattend artikel waarin ze tot de conclusie kwamen dat de (fysieke) gevaren bij langdurig gebruik helemaal niet zo groot zijn. Uiteindelijk was er voor een paar ziektes een klein hoger risico, maar voor andere aandoeningen werd het risico net lager, een soort balans dus. Ik zeg niet dat dit alles goedpraat want ik ken de huidige state of the art niet precies, maar je moet wel oppassen met conclusies trekken.

Bedenk wel dat depressie ansich zeer schadelijk is voor je lichaam. Ik was 15 kilo afgevallen, vanaf een gezond gewicht, dus ik was dun en zwak en zag er niet uit met dank aan die stomme depressie. Na start van de combinatie therapie en het juiste medicijn is mijn gewicht nu weer gezond. (@Syl: ik kwam niet aan van duloxetine, maar ik heb het ook maar een maand geslikt. Het is wel een bekend fenomeen. Je zou bupropion eens met je psych kunnen bespreken, dit is een middel waarvan gewichtstoename geen bijwerking is.)

Ik trok geen conclusie. Ik zei alleen dat het niet per se de beste optie is. Zelfs als het nu werkt voor je (wat natuurlijk hartstikke mooi is!), betekent niet dat het de beste optie is. In ogenschouw nemende dat je je proefschrift wou afmaken, misschien wel. Maar even los daarvan gezien. Ik verwees even naar mijn situatie om aan te geven dat als ik bijvoorbeeld medicatie had genomen toen ik nog vrij hevige depressie en concentratie problemen had, dan waren die problemen waarschijnlijk ook (deels) aangepakt en had ik beter gepresteerd op school/werk. Maar dat wil nog niet zeggen dat dat de beste optie was geweest voor mij. Want dan was ik er misschien niet achtergekomen hoe ik mijn problemen zelf creëer. Dat wil niet zeggen dat dit bij een ander net zo zal gaan natuurlijk, maar ik wou alleen maar zeggen dat het dus niet per se de beste optie is om medicatie voor dit soort problemen te nemen. Het probleem kan liggen bij gebrek aan goede voeding/slaap/beweging, bij verkeerde omgang met relaties/financiën/werk, bij geen goede relatie met jezelf, etc. etc. Kijken mensen naar ál die facetten van hun leven? Is het per se zo simpel als een ontbrekend stofje in de hersenen? Bij de meeste mensen niet, schat ik zo.

Maar ik kom zoals je weet van het standpunt dat we van nature goed functioneren als we leven zoals we horen te leven (niet per se hoe we wíllen leven). Iets als anti-depressiva als een medicijn zien is dan ook iets heel raars voor me. Ja, het helpt bepaalde mensen. Zonder twijfel, dat ontken ik niet. Maar waren die mensen gedoemd miserabel te zijn mocht AD niet bestaan? Dat geloof ik niet. En hoe functioneren deze mensen, zouden ze gaan stoppen met hun medicatie? Dat is de echte test denk ik.

Heb je trouwens ook plannen om over zoveel tijd af te bouwen?

 

[Roze Olifant]

Ik trok geen conclusie. Ik zei alleen dat het niet per se de beste optie is. Zelfs als het nu werkt voor je (wat natuurlijk hartstikke mooi is!), betekent niet dat het de beste optie is. In ogenschouw nemende dat je je proefschrift wou afmaken, misschien wel. Maar even los daarvan gezien. Ik verwees even naar mijn situatie om aan te geven dat als ik bijvoorbeeld medicatie had genomen toen ik nog vrij hevige depressie en concentratie problemen had, dan waren die problemen waarschijnlijk ook (deels) aangepakt en had ik beter gepresteerd op school/werk. Maar dat wil nog niet zeggen dat dat de beste optie was geweest voor mij. Want dan was ik er misschien niet achtergekomen hoe ik mijn problemen zelf creëer. Dat wil niet zeggen dat dit bij een ander net zo zal gaan natuurlijk, maar ik wou alleen maar zeggen dat het dus niet per se de beste optie is om medicatie voor dit soort problemen te nemen. Het probleem kan liggen bij gebrek aan goede voeding/slaap/beweging, bij verkeerde omgang met relaties/financiën/werk, bij geen goede relatie met jezelf, etc. etc. Kijken mensen naar ál die facetten van hun leven? Is het per se zo simpel als een ontbrekend stofje in de hersenen? Bij de meeste mensen niet, schat ik zo.

Maar ik kom zoals je weet van het standpunt dat we van nature goed functioneren als we leven zoals we horen te leven (niet per se hoe we wíllen leven). Iets als anti-depressiva als een medicijn zien is dan ook iets heel raars voor me. Ja, het helpt bepaalde mensen. Zonder twijfel, dat ontken ik niet. Maar waren die mensen gedoemd miserabel te zijn mocht AD niet bestaan? Dat geloof ik niet. En hoe functioneren deze mensen, zouden ze gaan stoppen met hun medicatie? Dat is de echte test denk ik.

Heb je trouwens ook plannen om over zoveel tijd af te bouwen?

Ik heb het plan om na mijn proefschrift te stoppen. Echt afbouwen hoeft niet met het medicijn dat ik heb, het is een relatief mild middel met andere eigenschappen dan reguliere antidepressiva. Het kan wel, maar dan zal het een korte afbouwtijd zijn.

Ik zou je standpunt hebben begrepen als ik antidepressiva nam en als oplossing zag in plaats van therapie. Maar dat is niet zo, nooit geweest ook. Ik heb sinds het begin van de depressie actief therapie. Ik heb deze therapie een jaar ‘medicatieloos’ gehad, maar de combinatie bleek effectiever. Het is geen luie oplossing geweest, maar eentje die ik samen met hulpverleners zeer goed overwogen heb.

Had ik dan niet aan een proefschrift moeten beginnen? Tja, misschien achteraf niet, als ik dit had geweten, hoewel het niet het proefschrift was dat het echte probleem was maar een hoop andere moeilijke en ongelukkige zaken bij elkaar. Ik zat (zit) in de laatste fase, het zou zonde zijn om dat onderzoek aan de kant te gooien.

Je kunt antidepressiva zien als ondersteuning. Als je je been breekt, zul je ook eerst pijnstillers nodig hebben om de revalidatie optimaal te laten verlopen in het begin. Meer is het niet.

Ik vind het gewoon een beetje vervelend dat het iets is wat je altijd wel weer tegenover iemand moet verdedigen. Daar blijkt toch wel uit dat (ernstige) psychiatrische problemen nog altijd minder serieus worden genomen dan fysieke pijn en dat vind ik jammer.

 

[Mindless]

Ik heb het plan om na mijn proefschrift te stoppen. Echt afbouwen hoeft niet met het medicijn dat ik heb, het is een relatief mild middel met andere eigenschappen dan reguliere antidepressiva. Het kan wel, maar dan zal het een korte afbouwtijd zijn.

Ik zou je standpunt hebben begrepen als ik antidepressiva nam en als oplossing zag in plaats van therapie. Maar dat is niet zo, nooit geweest ook. Ik heb sinds het begin van de depressie actief therapie. Ik heb deze therapie een jaar ‘medicatieloos’ gehad, maar de combinatie bleek effectiever. Het is geen luie oplossing geweest, maar eentje die ik samen met hulpverleners zeer goed overwogen heb.

Ik sprak ook meer in het algemeen hoor. En ik vind het ook niet zozeer direct een luie oplossing, zelfs als iemand alleen maar medicatie neemt en geen therapie o.i.d. Vooral als iemand denkt dat het simpelweg een fysiek probleem is.

Had ik dan niet aan een proefschrift moeten beginnen? Tja, misschien achteraf niet, als ik dit had geweten, hoewel het niet het proefschrift was dat het echte probleem was maar een hoop andere moeilijke en ongelukkige zaken bij elkaar. Ik zat (zit) in de laatste fase, het zou zonde zijn om dat onderzoek aan de kant te gooien.

Daar kan/wil ik niet over oordelen. Ik weet wel wat mijzelf betreft dat koste wat kost doorgaan met dingen als school/werk niet altijd de beste keuze was, voor mij.

Je kunt antidepressiva zien als ondersteuning. Als je je been breekt, zul je ook eerst pijnstillers nodig hebben om de revalidatie optimaal te laten verlopen in het begin. Meer is het niet.

Ja zo. Zullen er ook niet mensen zijn die gebruiken en daar anders over denken?

Ik vind het gewoon een beetje vervelend dat het iets is wat je altijd wel weer tegenover iemand moet verdedigen. Daar blijkt toch wel uit dat (ernstige) psychiatrische problemen nog altijd minder serieus worden genomen dan fysieke pijn en dat vind ik jammer.

Begrijp ik. Ik wou niet vervelend doen...

Misschien nemen veel mensen het wel serieus, maar zijn ze bezorgd dat mensen middelen nemen die toch wel bekend staan ook vaak veel ellende te veroorzaken. In mijn kringen heerst dat idee wel wat.

 

[Syl]

Het probleem is dat als je met een zware depressie kampt, er wachtlijsten zijn.
Je kunt niet zo 1 2 3 bij een therapheut terecht.
Je kunt geestelijk zo diep zitten dat je niet nog maanden kunt wachten op hulp.
Ik heb in 2016 na een jaar op wachtlijst te hebben gestaan voor psycholoog eindelijk therapie gekregen.
Toen ik 8 sessies emdr gehad had ging die instantie er mee stoppen.
Kwam bij ander psychologen praktijk op wachtlijst, ook dit duurde dik een jaar.
Toen ik eindelijk theraphie kreeg wist de beste man zich geen raad met al met trauma's.
Hij stuurde me weg en zei dat ik eerst maar moest leren mijn emoties te uiten eerder kon hij mij niet helpen.
Ondertussen zijn we dan al ruim in 2018 beland.
In juni 2019 weer gestart bij weer andere praktijk.
Deze psycholoog stopte er in dec mee.
Nou vervanger starte ik bij in febr 2020 en na maand of 3 ging ook zij weg.
Sta nu op wachtlijst voor nr 3 binnen jaar tijd in zelfde praktijk.
Ik loop al vanaf 2014 met ptss rond.
Als je niemand om je heen hebt als vangnet.
Je afhankelijk bent van theraphie.
Is het wel heel erg belangrijk dat je deze krijgt.
Ik denk als ik vanaf het begin goede hulp had gehad ik de ad niet nodig had gehad.

 

[geflipt]

Ik heb al vanalles geslikt voor mijn depressies, maar ben op een gegeven moment in volle manie gevlogen na een aanpassing van mijn Sipralexa. Zo bleek ik dus bipolair, type 1. Antidepressiva (met name SSRI's en SNRI's) zijn verboden voor mij. Toch moet ook ik mijn zware depressies door, al dan niet in opname. Ik heb al alles gekregen en geprobeerd, van verschillende cocktails van uppers & downers, tot ECT, therapie, voeding,enz... Ik ben altijd stiekem jaloers geweest op de 'normale' depressievelingen, die met 1 pilletje en wat therapie er weer bovenop raken. Wat ik wel neem dan? Stemmingsstabilisatoren. Ook daar was het veel trial en error. Momenteel neem ik Cariprazine, een vrij nieuw medicijn binnen de bipolaire wereld, maar het blijkt te werken... 'Voorzichtig hoopvol' is wat de Prof. zegt na 2 maanden! Het zou de eerste keer zijn in 13 jaar tijd dat er weer wat stabiliteit in mijn leven komt...

 

[Roze Olifant]

Het probleem is dat als je met een zware depressie kampt, er wachtlijsten zijn.
Je kunt niet zo 1 2 3 bij een therapheut terecht.
Je kunt geestelijk zo diep zitten dat je niet nog maanden kunt wachten op hulp.
Ik heb in 2016 na een jaar op wachtlijst te hebben gestaan voor psycholoog eindelijk therapie gekregen.
Toen ik 8 sessies emdr gehad had ging die instantie er mee stoppen.
Kwam bij ander psychologen praktijk op wachtlijst, ook dit duurde dik een jaar.
Toen ik eindelijk theraphie kreeg wist de beste man zich geen raad met al met trauma's.
Hij stuurde me weg en zei dat ik eerst maar moest leren mijn emoties te uiten eerder kon hij mij niet helpen.
Ondertussen zijn we dan al ruim in 2018 beland.
In juni 2019 weer gestart bij weer andere praktijk.
Deze psycholoog stopte er in dec mee.
Nou vervanger starte ik bij in febr 2020 en na maand of 3 ging ook zij weg.
Sta nu op wachtlijst voor nr 3 binnen jaar tijd in zelfde praktijk.
Ik loop al vanaf 2014 met ptss rond.
Als je niemand om je heen hebt als vangnet.
Je afhankelijk bent van theraphie.
Is het wel heel erg belangrijk dat je deze krijgt.
Ik denk als ik vanaf het begin goede hulp had gehad ik de ad niet nodig had gehad.

Ook dit ja. De wachtlijsten zijn een serieus probleem. Toen ik van psycholoog switchte (de eerste kon me niet verder helpen) heb ik er ook meerdere moeten benaderen en is er een tijd zonder therapie overheen gegaan. Ik had toen ook nog geen medicatie. Lijkt me wel heel vervelend als je zo diep zit en je kunt nergens terecht! Daar zou toch iets op verzonnen moeten worden. Hier in België wordt therapie ook niet vergoed, medicatie en consultaties met psychiater wel voor een deel... (belachelijk).

Hielp de EMDR wel voor je zolang het duurde Syl?

 

[joetsie]

Nou precies wat je nu omschrijft kwa vermoeidheid zo ervaar ik het nu ook.
Mijn eigen vaste dokter is al geruime tijd afwezig.
Ik was vorige week naar vervangende arts alleen dit verliep niet zo lekker.
Hierdoor heb ik o.a mijn hoofdpijnklachten en vermoeidheid niet kunnen bespreken.
Als je een andere ad krijgt moet dat dan weer opgebouwd worden of ga je op zelfde sterkte dan verder?.
Ik heb morge een afspraak weer bij de poh en maak dan gelijke nieuwe afspraak bij andere vervangende dokter.
Ik slik best veel medicatie dus ik weet niet precies van welke ik san zo vermoeid kan zijn.

Ja syl dan moet je afbouwen en weer opbouwen want het verschil was bij mij ook ,dat lukte niet en eigelijk ben ik wel zeer tevreden met die k heb.Maar kreeg rusteloze benen en de arts wilde een ander proberen.

 

[geflipt]

Heb je gelijk in ook. Je voelt de problemen waarmee je worstelt minder waar je eigenlijk zonder anti-depressiva oplossingen voor hebt.

Het probleem zijn niet de pillen, maar de manier waarop ze voorgeschreven en gebruikt worden. Persoonlijk ben ik er ook geen voorstander van, maar ik heb zelf al 13 opnames achter de kiezen en ik heb mensen gezien die al jaren het spoor volledig kwijt waren geraakt en door antidepressiva weer dat extra zetje kregen om ze in therapie te krijgen. Als ze dan door de arts correct begeleid worden, kunnen ze rustig weer afbouwen en de therapie de overige 90% van het werk laten doen.

 

[Syl]

Hielp de EMDR wel voor je zolang het duurde Syl?

Daar kan ik geen oordeel vind ik over geven.
Op het moment dat ik dat kreeg zat ik in mijn speedverslaving.
Ik had er toen niet echt een gevoel bij dat het me verder hielp.
Ik kan dus niet oordelen hoe of het was geweest clean.

 

[Roze Olifant]

Ik heb al vanalles geslikt voor mijn depressies, maar ben op een gegeven moment in volle manie gevlogen na een aanpassing van mijn Sipralexa. Zo bleek ik dus bipolair, type 1. Antidepressiva (met name SSRI's en SNRI's) zijn verboden voor mij. Toch moet ook ik mijn zware depressies door, al dan niet in opname. Ik heb al alles gekregen en geprobeerd, van verschillende cocktails van uppers & downers, tot ECT, therapie, voeding,enz... Ik ben altijd stiekem jaloers geweest op de 'normale' depressievelingen, die met 1 pilletje en wat therapie er weer bovenop raken. Wat ik wel neem dan? Stemmingsstabilisatoren. Ook daar was het veel trial en error. Momenteel neem ik Cariprazine, een vrij nieuw medicijn binnen de bipolaire wereld, maar het blijkt te werken... 'Voorzichtig hoopvol' is wat de Prof. zegt na 2 maanden! Het zou de eerste keer zijn in 13 jaar tijd dat er weer wat stabiliteit in mijn leven komt...

Damn. Dat klinkt echt super kut. Bipolaire stoornis is een geval apart, door die twee uitersten moeilijker te behandelen. Ik hoop dat je geholpen bent met het nieuwe medicijn! Wat een ellende moeten mensen toch meemaken.

 

[Roze Olifant]

Daar kan ik geen oordeel vind ik over geven.
Op het moment dat ik dat kreeg zat ik in mijn speedverslaving.
Ik had er toen niet echt een gevoel bij dat het me verder hielp.
Ik kan dus niet oordelen hoe of het was geweest clean.

Dat snap ik. Hopelijk brengt de toekomst dan meer goeds. De vooruitgang die je hebt gemaakt, voor zover ik hier op het forum heb kunnen zien, is super, dus je zal er nu waarschijnlijk een stuk beter voorstaan bij aanvang van de therapie!

 

[Syl]

Zo bleek ik dus bipolair, type 1

Iemand die ik goed ken heeft hetzelfde.
Dit is een enorm heftig iets kan ik je wel vertellen.
Zij is ook opgenomen geweest meerdere malen.
Zo kan ze bv geen enkele geluiden verdragen.
Ook contact met anderen mensen geeft zo onwijs veel stress met zich mee.
Nu bv heeft ze dat ze denkt dat haar ouders en andere fam samen spannen om haar iets aan te doen.
Ik maak haar nu vanaf begin dat ze dit heeft mee.
Vind het heel erg verdrietig haar zo te moetem zien.
Ik ben ook nog een van de weinige die haar niet heeft laten vallen.
Ik stuur haar geregeld een appje met de tekst dat ik aan haar denk.
Ze weet dat ik niks terug verwacht en ze dit niet hoeft te doen.
Wanneer zij aan geeft dat ze wil chatte dan chatte we.
Verschrikkelijk waar je je in bevind!!!

 

[geflipt]

Iemand die ik goed ken heeft hetzelfde.
Dit is een enorm heftig iets kan ik je wel vertellen.
Zij is ook opgenomen geweest meerdere malen.
Zo kan ze bv geen enkele geluiden verdragen.
Ook contact met anderen mensen geeft zo onwijs veel stress met zich mee.
Nu bv heeft ze dat ze denkt dat haar ouders en andere fam samen spannen om haar iets aan te doen.
Ik maak haar nu vanaf begin dat ze dit heeft mee.
Vind het heel erg verdrietig haar zo te moetem zien.
Ik ben ook nog een van de weinige die haar niet heeft laten vallen.
Ik stuur haar geregeld een appje met de tekst dat ik aan haar denk.
Ze weet dat ik niks terug verwacht en ze dit niet hoeft te doen.
Wanneer zij aan geeft dat ze wil chatte dan chatte we.
Verschrikkelijk waar je je in bevind!!!

Blijf vooral berichtjes sturen, en hou vol, voor haar!
Ze heeft waarschijnlijk meer aan je dan je denkt!

 

[geflipt]

Damn. Dat klinkt echt super kut. Bipolaire stoornis is een geval apart, door die twee uitersten moeilijker te behandelen. Ik hoop dat je geholpen bent met het nieuwe medicijn! Wat een ellende moeten mensen toch meemaken.

Voor jullie lijkt het horror, voor mij is het de realiteit. Dat lost het natuurlijk niet op, maar dat maakt het draaglijker. En ik blijf niet bij de pakken zitten qua de-stigmatisering. Zo schrijf ik boeken, geef ik lezingen en help ik veel bipolaire 'collega's'. Maar je hebt in 1 ding zeker gelijk denk ik: Hier zit meer ellende tussen tussen al deze mensen dan we zouden denken...

 

[Syl]

Blijf vooral berichtjes sturen, en hou vol, voor haar!
Ze heeft waarschijnlijk meer aan je dan je denkt!

Toen ze was opgenomen afgelopen kerst heb ik kadootjes opgestuurd.
En ik stuur ook geregeld een mooie kaart per post.
Ik ga zeker volhouden met berichtjes sturen. ❤️

 

[Roze Olifant]

Voor jullie lijkt het horror, voor mij is het de realiteit. Dat lost het natuurlijk niet op, maar dat maakt het draaglijker. En ik blijf niet bij de pakken zitten qua de-stigmatisering. Zo schrijf ik boeken, geef ik lezingen en help ik veel bipolaire 'collega's'. Maar je hebt in 1 ding zeker gelijk denk ik: Hier zit meer ellende tussen tussen al deze mensen dan we zouden denken...

Ik heb twee goede vriendinnen met een bipolaire stoornis, ik zie bij hen dat het lastig is en inderdaad met momenten ook ‘horror’. Zij vinden beide wel hun depressieve periodes vervelender dan hun manische (al is dat laatste natuurlijk ook super onpraktisch als iemand alle boekjes te buiten gaat). Hoe ervaar jij dit? Is natuurlijk voor iedereen anders. Je hoeft geen antwoord te geven hoor als je niet wil, gewoon benieuwd.

Tof dat je boeken schrijft en lezingen geeft! Zo wordt het toch wat toegankelijker voor mensen die vooroordelen hebben over psychische/psychiatrische problemen. Ik merk in real life nog steeds dat het benoemen ervan veel mensen afschrikt, helaas.

 

[geflipt]

Ik heb twee goede vriendinnen met een bipolaire stoornis, ik zie bij hen dat het lastig is en inderdaad met momenten ook ‘horror’. Zij vinden beide wel hun depressieve periodes vervelender dan hun manische (al is dat laatste natuurlijk ook super onpraktisch als iemand alle boekjes te buiten gaat). Hoe ervaar jij dit? Is natuurlijk voor iedereen anders. Je hoeft geen antwoord te geven hoor als je niet wil, gewoon benieuwd.

Tof dat je boeken schrijft en lezingen geeft! Zo wordt het toch wat toegankelijker voor mensen die vooroordelen hebben over psychische/psychiatrische problemen. Ik merk in real life nog steeds dat het benoemen ervan veel mensen afschrikt, helaas.

Hier mag iedereen mij alles vragen hoor! Ik heb nog een paar uitzonderingen binnen de ziekte. Zo ben ik een ultra-rapid cycler. Ik kan van knalmanisch naar suïcidaal gaan op een paar uurtjes. Noem het op en ik heb het meegemaakt. Maar je vraag was hoe ik ermee omga. Ik herhaal: voor mij is dit de realiteit. Soms is het fantastisch, en ben je Superman, soms zit je een afscheidsbrief te schrijven. Ik zeg niet dat je dat gewoon wordt of zo, maar toch wennen sommige elementen of episodes wel wat. Wat zeer belangrijk is, is de juiste begeleiding. Ik heb zelf 10 jaar geleden besloten om me te laten volgen door de beste prof. van Vlaanderen (ja, ik was manisch en wou énkel de beste...). Goede begeleiding om je medicatie op punt te houden is SUPERbelangrijk. Daarnaast is een goede psycholoog of therapeut ook zeer noodzakelijk. Alleen al het aanvaarden dat je een levenslange ziekte hebt is soms jaren hard werken. Of het feit dat je - zoals ik - niet meer MAG werken... Dat steekt. Voorts zou ik zeggen, blijven leven en grenzen verleggen. Kijk naar mij: ondanks mijn zware zwiekte slaag ik erin vaak een drukkere agenda te hebben dan mijn vriendin. En ok, dat lukt natuurlijk niet altijd, maar alle beetjes helpen. En tot slot: wat doet zo'n 'zieke' man nu hier? Het meeste daarvan is te wijten aan 'ontsnappen uit de horror', een rustpunt creëren. Zo kan mdma perfect gebruikt worden om je hoofd leeg te maken, kan speed je op gang trekken als je hoofd niet wil, kan wiet het énige medicijn zijn dat je kan doen inslapen, enz... Zelf ben ik niet zo verslavingsgevoelig, maar ik ken zelf zoveel bipolairen die een groot drugs- en/of drankprobleem hebben. Het is ook wetenschappelijk bewezen dat we makkelijker naar drugs gaan grijpen, maar je zou voor minder af en toe eens in een andere wereld willen zitten voor een nachtje... Hopelijk ben je hier iets mee!

 

[Rivalrie]

Lijdt drugs tot een depressie of gebruiken depressieve mensen sneller drugs? Valt mij op hoeveel mensen op het forum anti depressiva slikken.

 

[FerdFatoehaus]

Lijdt drugs tot een depressie of gebruiken depressieve mensen sneller drugs?

Beiden kloppen denk ik maar denk dat depressieve mensen sneller naar drugs grijpen dan omgekeerd.

Er gebruiken nou eenmaal veel mensen AD, en daar zitten natuurlijk ook drugsgebruikers tussen.

 

[joetsie]

Lijdt drugs tot een depressie of gebruiken depressieve mensen sneller drugs? Valt mij op hoeveel mensen op het forum anti depressiva slikken.

Nee absoluut niet.Het is een stofje wat je mist.

 

[Syl]

Lijdt drugs tot een depressie of gebruiken depressieve mensen sneller drugs? Valt mij op hoeveel mensen op het forum anti depressiva slikken.

Valt mij ook op hoeveel mensen op dit forum psychische problemen heeft.

 

[Spyro]

Lijdt drugs tot een depressie of gebruiken depressieve mensen sneller drugs? Valt mij op hoeveel mensen op het forum anti depressiva slikken.

Viel mij ook op inderdaad. Heb hier zelf geen last van gelukkig maar ben daar ook wel benieuwd naar...

 

[Spyro]

Al hebben er altijd meer mensen dan je denkt last van hun mentale gezondheid. Want dat stukje is natuurlijk niet aan de buitenkant te zien.

 

[geflipt]

Bij mensen met psychische problemen - zoals ik - is het vaak een vlucht. Een vlucht uit de realiteit bijvoorbeeld. Het kan deugd doen om je eens even helemaal los te voelen van je depressie of zo. Een lijn of een pil om je even weer (ik weet het, dit klinkt raar) 'normaal' te voelen. Zo helpt mdma mij persoonlijk om af en toe mijn hoofd leeg te maken, of helpt een jointje om te kunnen slapen, wanneer reguliere medicatie niet werkt. Daarnaast is er dus de vlucht. Een soort van escapisme, die je even wegvoert van de miserie waar je mogelijks inzit. Dit heeft weinig met zelfmedicatie te maken, want 'genezen' zal het je niet, maar het kan je helpen om alles eens in een ander perspectief te zetten...

 

[joetsie]

Ieder mens heeft weleens een dip.Maar een depressie als je dat hebt is heel wat anders.Ritalin helpt toch ook bij adhd?Ad ook.Bij mij was het de angst,Durfde niets meer.Geen uitjes vakantie enz.Ik had van mijn leven nog geen auto gereden.Nu wel!Ik fiets weer zwem weer.Allemaal door die ene ad pil.En ik slikte geen drugs.Als je het niet hebt kan en zal je het nooit kunnen begrijpen

 

[geflipt]

Ik vind het gewoon een beetje vervelend dat het iets is wat je altijd wel weer tegenover iemand moet verdedigen. Daar blijkt toch wel uit dat (ernstige) psychiatrische problemen nog altijd minder serieus worden genomen dan fysieke pijn en dat vind ik jammer.

"Stigmatisering" heet dat dan... Ik ben zelf ervaringsdeskundige binnen mijn eigen ziekte en ga elk jaar scholen en verenigingen af om in sé te vechten tegen de stigmatisering van psychische kwetsbaarheid, dmv lezingen en workshops. Vooral de reacties van de jongeren (meestal 15-18 jaar) zijn zeer hoopvol. Ze durven de meest gekke of gedurfde vragen stellen en kennen bijna allemaal wel iemand in hun omgeving die wel eens een depressie, psychose of wat anders had. Er is hoop voor de toekomst. En ik ben niet de enige die vecht. Bij ons in België zijn er tal van organisaties en verenigingen die zich inzetten tegen de stigmatisering van psychische kwetsbaarheid. Gewoon wat geduld hebben en blijven vechten. Denk maar eens na over hoe het er pakweg 50 jaar geleden aan toe ging... Of in de Arabische wereld (volgens de Koran bestaan psychische ziektes niet eens!). We komen er wel, kijk maar naar alle mooie woorden die hier neergeschreven worden. Tot slot voeg ik er wel nog aan toe dat men hierboven gelijk heeft: een psychisch probleem los je niet enkel op door antidepressiva en/of zelfmedicatie. Het MOET ondersteunt worden door degelijke therapeutische behandeling. De pijnstillers zijn dus nodig, maar de revalidatie is veel belangrijker.

 

[Mezelf]

Interessant onderwerp. In beginsel vind ik AD ook niet de oplossing maar het zal zeker enigszins kunnen helpen en dan vooral met therapie.

Maar het een short cut noemen is wel heel makkelijk. Vooral als iemand het zegt dat wel eens psychedelica neemt (@Mindless ) . Wat dat betreft is psychedelica ook een short cut natuurlijk. In mijn ogen een veel betere dan enig AD, maar dat terzijde.

Verder heb ik zelf eens een SSRi gehad maar weet niet meer welke. Ik heb namelijk ook behoorlijk aanleg tot depressie en dan vooral gespannenheid. Het woord anxiety dekt het beter op een 1 of andere manier. Maar toen ik dat verrekte pilletje had genomen heb ik 2 dagen zelfmoord gedachtes gehad. Daarvoor en daarna nooit meer gehad. Wat voelde ik me na dat pilletje toch ontzettend kut. Ik wilde gewoon niet meer leven en hoopte niet wakker meer te worden. Ik begon toen zelfs op een halve dosering van het gemiddelde. Twee dagen rillen, ziek en niet meer verder willen leven. Hier ben ik natuurlijk zo van geschrokken dat ik een afkeer voor AD heb gekregen.

Maar dat het voor vele kan helpen is natuurlijk waar. Mijn vader heeft het wel geholpen en mij zal het vast ook kunnen helpen. In de familie van vaders kant zit ook wat in de genen die depressie triggert. Mijn vader en eigenlijk alle zussen van mijn vader hadden last van depressie evenals hun vader. Mijn vader is zelfs zijn jongste zusje verloren door zelfmoord door depressie. Al kon ze ook niet goed leven onder mensen aangezien ze een IQ had van boven de 160 waardoor ze zich nooit begrepen voelde.

Voor mensen waar de depressie onder anderen in de genen zit, of dus van fysieke oorsprong is, geloof ik het meest dat daar AD's kunnen helpen. Maar daarbij niet vergeten dat die fysieke oorsprong ook kan ontstaan omdat je te lang ergens mee loopt. Of niet goed een gebeurtenis verwerkt en in een depressie raakt en daar te lang in blijft zitten waardoor je hersenen zo veranderen dat de depressie chronisch wordt omdat de hersenen zich daar naar aanpassen. Dan zou AD toch 1 van de weinige echte redmiddelen "kunnen" zijn.

 

[Mezelf]

Valt mij ook op hoeveel mensen op dit forum psychische problemen heeft.

Nee dat is natuurlijk onzin. Hier wordt er over middelen openlijk gesproken waardoor het hier een makkelijker te bespreken onderwerp is. In 2018 hebben meer dan 1,4 miljoen mensen in NL benzo's gehad. Antidepressiva 1,1 miljoen NL'ers.

Schrik je van he

 

[joetsie]

Nee dat is natuurlijk onzin. Hier wordt er over middelen openlijk gesproken waardoor het hier een makkelijker te bespreken onderwerp is. In 2018 hebben meer dan 1,4 miljoen mensen in NL benzo's gehad. Antidepressiva 1,1 miljoen NL'ers.

Schrik je van he

Nee schrik ik niet van.Je krijgt ze ook heel makkelijk voorgeschreven.En ik heb veel vrienden die ze slikken.Heb op div forums gezeten over de ad slikkers en idd zijn erbij met zelfmoord gedachten.Ik gelukkig niet

 

[geflipt]

Nee dat is natuurlijk onzin. Hier wordt er over middelen openlijk gesproken waardoor het hier een makkelijker te bespreken onderwerp is. In 2018 hebben meer dan 1,4 miljoen mensen in NL benzo's gehad. Antidepressiva 1,1 miljoen NL'ers.

Schrik je van he

Toch wel ja! In Amerika zijn de cijfers nog schrikwekkender. Een paar jaar geleden werd aangekondigd dat benzo's bovenaan staan in de verslavingsklinieken. En dan de sterfgevallen! In 1999 nog zo'n 1000 overdosissen per jaar, in 2015 al bijna 9000...

 

[joetsie]

Toch wel ja! In Amerika zijn de cijfers nog schrikwekkender. Een paar jaar geleden werd aangekondigd dat benzo's bovenaan staan in de verslavingsklinieken. En dan de sterfgevallen! In 1999 nog zo'n 1000 overdosissen per jaar, in 2015 al bijna 9000...

Ja nou noem je wat amerika groot land

 

[Mindless]

Maar het een short cut noemen is wel heel makkelijk. Vooral als iemand het zegt dat wel eens psychedelica neemt (@Mindless ) . Wat dat betreft is psychedelica ook een short cut natuurlijk. In mijn ogen een veel betere dan enig AD, maar dat terzijde.

Ik heb het dacht ik geen shortcut genoemd, maar los daarvan vind ik het ook niet helemaal vergelijkbaar. AD heeft voornamelijk direct invloed op de stemming en wordt doorgaans iedere dag gebruikt dacht ik(?) Psychedelica wordt eens in de zoveel tijd gebruikt of in het geval van microdoseringen om de 3, 4 dagen. En is naast een moodbooster ook iets dat je juist confronteert met je emoties, spanningen, trauma, etc. Toch wel heel wat anders. Zelfs in het geval van microdoseringen ben je op dagen tussen je MD's aangewezen op je nuchtere werkelijkheid.

Voor mensen waar de depressie onder anderen in de genen zit, of dus van fysieke oorsprong is, geloof ik het meest dat daar AD's kunnen helpen. Maar daarbij niet vergeten dat die fysieke oorsprong ook kan ontstaan omdat je te lang ergens mee loopt. Of niet goed een gebeurtenis verwerkt en in een depressie raakt en daar te lang in blijft zitten waardoor je hersenen zo veranderen dat de depressie chronisch wordt omdat de hersenen zich daar naar aanpassen. Dan zou AD toch 1 van de weinige echte redmiddelen "kunnen" zijn.

Dit ja. Het is lang niet altijd iets dat altijd al in iemand zat. Hersenen zijn neuroplastisch, dus ze veranderen door ervaringen. Dat betekent echter ook dat het de andere kant op werkt en dat is waarom ik zelfs in het geval van een fysiek probleem denk dat dit niet per se in alle gevallen altijd zo zal blijven. En dat het belangrijk is om te weten dat je je geest en zelfs hersenen kunt veranderen, in ieder geval in bepaalde mate. Je mindset hierin is dus super belangrijk. Denk je dat 'dingen nou eenmaal zo zijn', tja dat is niet een goede mindset om beter te worden. Wederom: ik beweer echt niet dat we onze problemen zo even weg kunnen denken, zo simpel en zo makkelijk is het natuurlijk niet.

 

[Syl]

Nee dat is natuurlijk onzin. Hier wordt er over middelen openlijk gesproken waardoor het hier een makkelijker te bespreken onderwerp is. In 2018 hebben meer dan 1,4 miljoen mensen in NL benzo's gehad. Antidepressiva 1,1 miljoen NL'ers.

Schrik je van he

Nee daar schrik ik niet van hoor.
Maar er werd gezegd dat er veel mensen op het df zitten die ad gebruiken of hebben gebruikt.
Vandaar mijn opmerking dat het mij opviel dat er hier veel mensen geestelijke problemen hebben.

 

[Mezelf]

Ik heb het dacht ik geen shortcut genoemd, maar los daarvan vind ik het ook niet helemaal vergelijkbaar. AD heeft voornamelijk direct invloed op de stemming en wordt doorgaans iedere dag gebruikt dacht ik(?) Psychedelica wordt eens in de zoveel tijd gebruikt of in het geval van microdoseringen om de 3, 4 dagen. En is naast een moodbooster ook iets dat je juist confronteert met je emoties, spanningen, trauma, etc. Toch wel heel wat anders. Zelfs in het geval van microdoseringen ben je op dagen tussen je MD's aangewezen op je nuchtere werkelijkheid.


Dit ja. Het is lang niet altijd iets dat altijd al in iemand zat. Hersenen zijn neuroplastisch, dus ze veranderen door ervaringen. Dat betekent echter ook dat het de andere kant op werkt en dat is waarom ik zelfs in het geval van een fysiek probleem denk dat dit niet per se in alle gevallen altijd zo zal blijven. En dat het belangrijk is om te weten dat je je geest en zelfs hersenen kunt veranderen, in ieder geval in bepaalde mate. Je mindset hierin is dus super belangrijk. Denk je dat 'dingen nou eenmaal zo zijn', tja dat is niet een goede mindset om beter te worden. Wederom: ik beweer echt niet dat we onze problemen zo even weg kunnen denken, zo simpel en zo makkelijk is het natuurlijk niet.

Nee niet helemaal mee eens. Natuurlijk kan het beide kanten opwerken maar hoe raar het ook klinkt... Je kan zonder benen geboren worden maar er zal in je leven dan nooit 1 been aan groeien. Wel kan het gebeuren als je met twee benen geboren wordt, je ze verliest in je leven.

Zo ook in je hersenen. Want niet je gehele brein is plastisch en daarbij hoe plastisch het ook is, iets wat er niet is zal dan ook niet komen. Neemt niet weg dat je er mee kan leren leven en wel beter ermee kan omgaan en gewoon gelukkig kan worden, ook zonder medicijnen, maar je zal er dan wel altijd gevoelig voor blijven. In geval van depressie bijvoorbeeld dus ook.

Ik heb het dacht ik geen shortcut genoemd,

Sorry trouwens dacht ik gelezen te hebben en was puur grap natuurlijk vandaar de

 

[Syl]

Toch best raar opzich, is mijn persoonlijke mening he...
Er zijn dus mensen die vinden dat je beter zonder ad aan bv je depressie kunt werken.
Maar die zelfde mensen(heb niet alleen over hier op df) gebruiken bv wiet om te kunnen slapen, drugs om te ontspannen enz.
Als je dan van mening bent dat je iets beter zelf op kan lossen moet je ook niet drugs gebruiken als oplossing van problemen of als hulpmiddel.
Zo heb ik een kennis die ook tegen ad is.
Het ook de makkelijke weg vind.
Maar ondertussen zelf elke avond een joint rookt om te kunnen slapen.
Drugs gebruikt, geregeld om zijn creatieve brein beter te laten werken (zijn woorden) en drank om te kunnen ontstressen.
Dat vind ik persoonlijk nogal dubbel.

 

[joetsie]

Toch best raar opzich, is mijn persoonlijke mening he...
Er zijn dus mensen die vinden dat je beter zonder ad aan bv je depressie kunt werken.
Maar die zelfde mensen(heb niet alleen over hier op df) gebruiken bv wiet om te kunnen slapen, drugs om te ontspannen enz.
Als je dan van mening bent dat je iets beter zelf op kan lossen moet je ook niet drugs gebruiken als oplossing van problemen of als hulpmiddel.
Zo heb ik een kennis die ook tegen ad is.
Het ook de makkelijke weg vind.
Maar ondertussen zelf elke avond een joint rookt om te kunnen slapen.
Drugs gebruikt, geregeld om zijn creatieve brain beter te laten werken (zijn woorden) en drank om te kunnen ontstressen.
Dat vind ik persoonlijk nogal dubbel.

Kijk dat zijn ook mijn woorden!!

 

[joetsie]

Daarom zei ik ook wel lsd of xtc???

 

[geflipt]

Dit ja. Het is lang niet altijd iets dat altijd al in iemand zat. Hersenen zijn neuroplastisch, dus ze veranderen door ervaringen. Dat betekent echter ook dat het de andere kant op werkt en dat is waarom ik zelfs in het geval van een fysiek probleem denk dat dit niet per se in alle gevallen altijd zo zal blijven. En dat het belangrijk is om te weten dat je je geest en zelfs hersenen kunt veranderen, in ieder geval in bepaalde mate. Je mindset hierin is dus super belangrijk. Denk je dat 'dingen nou eenmaal zo zijn', tja dat is niet een goede mindset om beter te worden. Wederom: ik beweer echt niet dat we onze problemen zo even weg kunnen denken, zo simpel en zo makkelijk is het natuurlijk niet.

Exact. Ons brein is iets fascinerends, het kan veel meer dan we denken. Het is zeker waar dat, als je in een depressie zit, en vastzit in je routines, je er zeer waarschijnlijk niet uit geraakt. Je moet je brein herconfigureren. Daarom stimuleren ze depressieve patiënten in opname ook om vooral mee te doen aan het pottenbakken of wandelen. Je doet nieuwe ervaringen op en dat helpt je brein om anders te gaan denken. Een ander voorbeeld is ect (electro-convulsietherapie), waarbij dmv electroshocks in het brein, je brein als het ware ge-reboot wordt. Ik heb mensen uit een halve coma (lees catatone depressie) zien komen door therapie en/of ect. En ja, medicijnen zijn vaak de broodnodige pleisters op de wonde, maar de werkelijke genezing is het aanpassen van je brein, bijvoorbeeld door therapie dus.

 

[Mezelf]

Verder is iedereen anders.. Zo heeft de één blauwe ogen en de ander groene ogen. Is de ander lang en de ander kort, of dik of dun maar ook kan de één beter horen of scherper zien of beter rekenen of een beter geheugen OF zich makkelijker gelukkig voelen door bepaalde aanlag van meer serotonine (om het even simpel te houden) Dus als iemand veel minder serotonine heeft dan de ander, net zo als iemand korter kan zijn, kan anti depressive zoals een ssri dit min of meer gelijk trekken.

Verder wil ik AD echt niet promoten en zie ik dit alleen in zeer enkele gevallen nuttig. Niet zoals het nu bij iedereen wordt voorgeschreven als iemand een dipje heeft of een paar slechte jaren heeft gehad. Dan is aanpassing van je leven de enige echte oplossing. Maar er zijn altijd "uitzonderingen".