Het witte Konijn
Experimenterende gebruiker
Ik heb samen met mijn vriend ongeveer 3 maanden geleden weer truffels gebruikt. Dit was de 3e keer, deze keer weer wat sterkere gedaan. (Atlantis, 15 gram per persoon.).
We hadden ons goed voorbereid, deze keer ook echt 3 uur niks meer gegeten voor de trip, alleen een lichte maaltijd 3 uur daarvoor.
De truffels rond een uur of 6 in de avond gegeten onder het genot van een kop thee.
Na ongeveer een half uur begonnen de eerste effecten, ik kan moeilijk zeggen wanneer het echt begon. Qua body-high was het wel zeer extreem. We dachten echt van: jeetje dit word wat.
Alles in onze kamer werd kleurrijker en scherper.
Op de achtergrond hadden we de top 2000 aan staan. Ik weet helaas niet meer welk nummer, maar er was in elk geval een wat ouder, rustig rock-nummer op dat moment op. Tijdens dit nummer keek ik naar de gordijnen, toen werd het echt heftig.
De gordijnen gingen echt mee op de muziek bewegen, althans, de vouwen in de gordijnen, ze werden smal, breed en golfden. Op dat moment had ik het gevoel dat de gordijnen en de muziek samen een wereld was die op zichzelf bestond en ik mocht hier toeschouwer van zijn. ja uuuh klinkt heel zweverig maar dit was dus echt wat ik daarbij voelde en dacht.
Het was natuurlijk winter en het werd snel donker.
We waren nog in staat om via youtube op de tv een film van een kaleidoscope op te zetten met mooie dromerige muziek daarbij. (op youtube heb je diverse filmpjes hiervan die allen meerder uren duren, aanrader)
Heerlijk met deze dromerige muziek door het huis bekeken we alles.
We hebben ook een lamp in de vorm van een boompje waarvan de blaadjes licht geven.
De bladeren dansten en het leek net of hij in bloei stond, alsof er steeds nieuwe blaadjes bij kwamen.
Vervolgens gebeurde er iets heel apart waardoor ik de emotionele, diepgaande effecten van de truffel echt begrijp:
Ik keek naar een schap aan de muur waar glazen op staan, het leek alsof er steeds zonlicht op de glazen scheen en weer onderging, het sprankelde helemaal en zag er prachtig uit, ik voelde mij verbonden. Vervolgens dacht ik: oow wat is dit allemaal mooi (ik lag in de armen van mijn vriend op de bank) en ik dacht ook wat prachtig dat ik dit met mijn vriend mag meemaken en ik ben zo dankbaar hiervoor. Ik raakte helemaal gevangen in dit gevoel en werd helemaal ontroerd van geluk, er rolden tranen over mijn wangen. Op dat moment dacht ik woooow, dit is wel heel bijzonder en ik deelde het met mijn vriend.
Hierna was ik weer op ontdekkingstocht gegaan door het huis, het laminaat had gif-groenige (het is gewoon grijs) kleuren en ademde.
Alles had structuur in huis etc. Ik moest even naar de wc voor ''de grote boodschap'' whahaha
Ik zat en tijdens de boodschap zette ik mijn handen tegen de muur, ineens voelde ik mij helemaal verbonden met het kleine kamertje, ondertussen maakte mijn vriend en ik woord grapjes en we lagen helemaal te schreeuwen en te lachen hierbij. Op een gegeven moment leek het alsof ik in een achtbaan zat en alles wat ik zag in het kleine kamertje ging alle kanten op. Zo bizar dit.
Eenmaal klaar gingen we weer een beetje met armen in de lucht door het huis zweven en soms op de grond liggen, we maakten constant grappen en waren extreem lacherig.
Ik vond het leuk dat je tijdens de trip momenten hebt van totale verbazing en ontspanning maar ook energie en humor.
We besloten op bed te liggen en keken naar de plafond lamp, dit was heel apart:
De lamp leek net een soort bol van energie en eromheen zat een draaikolk van stof en wazigheid die hierin werd gezogen. Achter deze wazigheid zagen we het plafond: deze had ineens de kleur van lichtbruin en er stonden Egyptische hiërogliefen op het plafond.
We gingen weer op de bak liggen, ik had het gevoel dat ik een deel van de bank was. Heel raar, wel fijn.
Als mijn vriend naar het toilet ging of naar een andere kamer, dan had ik ook echt het gevoel dat hij weg was en soms ging ik hem zoeken hahaahhaha.
Lopend door het huis was elke muur en meubel als een soort optische illusie, ik kon niet zien of iets onder, boven of vanuit welke hoek ik iets zag. Sommige dingen leken aan elkaar vast te zitten als een geheel.
Ik kreeg een klein moment van lichte paniek, maar ik kalmeerde mezelf en daarna vond ik het weer mooi.
We gingen zelfs naar buiten, dit was een impulsive gedachte en toch zijn we het gewoon gaan doen.
Alle gebouwen, bomen en lucht leken over te gaan in elkaar, alles was een mooi en rustgevend schouwspel.
We gingen op een bankje zitten bij een vijver. Aan de overkant liepen mensen, wanneer ik naar die mensen keek en ze hoorde praten was het net alsof ik met mijn neus bovenop het gesprek zat. Dit terwijl deze mensen zeker 50 meter van ons verwijderd waren.
Later gingen we weer naar binnen. Tijdens onze hele trip was onze kat natuurlijk ook in huis.
Ik had constant het gevoel dat de kat onze gids was en over ons deed waken, soms liep hij naar een andere kamer, dan had ik het gevoel alsof hij daarmee wilde zeggen: kom mee, kom hier kijken. En dan liep ik mee. Hij zag er zelf ook heel pluizig en zacht uit.
Ook als ik mijn ogen dicht deed en mijn handen voor mijn ogen zwaaide dan zag ik heel duidelijk het silhouet van mijn handen.
Nog veel meer andere dingen gezien, maar dit waren echt de highlights, anders wordt het een veel te lang report.
Verder alle ''standaard'' dingen gezien (mooiere kleuren, ademende objecten, diepere structuren) Echt prachtig allemaal!!
Ook veel gelachen, veel energie, echt super.
Het was weer elke cent waard.
Ik kijk uit naar de volgende keer.
Misschien weer Atlantis of misschien Dragons dynamite?
Minimaal hetzelfde effect zou leuk zijn, maar sterker is ook welkom.
We hadden ons goed voorbereid, deze keer ook echt 3 uur niks meer gegeten voor de trip, alleen een lichte maaltijd 3 uur daarvoor.
De truffels rond een uur of 6 in de avond gegeten onder het genot van een kop thee.
Na ongeveer een half uur begonnen de eerste effecten, ik kan moeilijk zeggen wanneer het echt begon. Qua body-high was het wel zeer extreem. We dachten echt van: jeetje dit word wat.
Alles in onze kamer werd kleurrijker en scherper.
Op de achtergrond hadden we de top 2000 aan staan. Ik weet helaas niet meer welk nummer, maar er was in elk geval een wat ouder, rustig rock-nummer op dat moment op. Tijdens dit nummer keek ik naar de gordijnen, toen werd het echt heftig.
De gordijnen gingen echt mee op de muziek bewegen, althans, de vouwen in de gordijnen, ze werden smal, breed en golfden. Op dat moment had ik het gevoel dat de gordijnen en de muziek samen een wereld was die op zichzelf bestond en ik mocht hier toeschouwer van zijn. ja uuuh klinkt heel zweverig maar dit was dus echt wat ik daarbij voelde en dacht.
Het was natuurlijk winter en het werd snel donker.
We waren nog in staat om via youtube op de tv een film van een kaleidoscope op te zetten met mooie dromerige muziek daarbij. (op youtube heb je diverse filmpjes hiervan die allen meerder uren duren, aanrader)
Heerlijk met deze dromerige muziek door het huis bekeken we alles.
We hebben ook een lamp in de vorm van een boompje waarvan de blaadjes licht geven.
De bladeren dansten en het leek net of hij in bloei stond, alsof er steeds nieuwe blaadjes bij kwamen.
Vervolgens gebeurde er iets heel apart waardoor ik de emotionele, diepgaande effecten van de truffel echt begrijp:
Ik keek naar een schap aan de muur waar glazen op staan, het leek alsof er steeds zonlicht op de glazen scheen en weer onderging, het sprankelde helemaal en zag er prachtig uit, ik voelde mij verbonden. Vervolgens dacht ik: oow wat is dit allemaal mooi (ik lag in de armen van mijn vriend op de bank) en ik dacht ook wat prachtig dat ik dit met mijn vriend mag meemaken en ik ben zo dankbaar hiervoor. Ik raakte helemaal gevangen in dit gevoel en werd helemaal ontroerd van geluk, er rolden tranen over mijn wangen. Op dat moment dacht ik woooow, dit is wel heel bijzonder en ik deelde het met mijn vriend.
Hierna was ik weer op ontdekkingstocht gegaan door het huis, het laminaat had gif-groenige (het is gewoon grijs) kleuren en ademde.
Alles had structuur in huis etc. Ik moest even naar de wc voor ''de grote boodschap'' whahaha
Ik zat en tijdens de boodschap zette ik mijn handen tegen de muur, ineens voelde ik mij helemaal verbonden met het kleine kamertje, ondertussen maakte mijn vriend en ik woord grapjes en we lagen helemaal te schreeuwen en te lachen hierbij. Op een gegeven moment leek het alsof ik in een achtbaan zat en alles wat ik zag in het kleine kamertje ging alle kanten op. Zo bizar dit.
Eenmaal klaar gingen we weer een beetje met armen in de lucht door het huis zweven en soms op de grond liggen, we maakten constant grappen en waren extreem lacherig.
Ik vond het leuk dat je tijdens de trip momenten hebt van totale verbazing en ontspanning maar ook energie en humor.
We besloten op bed te liggen en keken naar de plafond lamp, dit was heel apart:
De lamp leek net een soort bol van energie en eromheen zat een draaikolk van stof en wazigheid die hierin werd gezogen. Achter deze wazigheid zagen we het plafond: deze had ineens de kleur van lichtbruin en er stonden Egyptische hiërogliefen op het plafond.
We gingen weer op de bak liggen, ik had het gevoel dat ik een deel van de bank was. Heel raar, wel fijn.
Als mijn vriend naar het toilet ging of naar een andere kamer, dan had ik ook echt het gevoel dat hij weg was en soms ging ik hem zoeken hahaahhaha.
Lopend door het huis was elke muur en meubel als een soort optische illusie, ik kon niet zien of iets onder, boven of vanuit welke hoek ik iets zag. Sommige dingen leken aan elkaar vast te zitten als een geheel.
Ik kreeg een klein moment van lichte paniek, maar ik kalmeerde mezelf en daarna vond ik het weer mooi.
We gingen zelfs naar buiten, dit was een impulsive gedachte en toch zijn we het gewoon gaan doen.
Alle gebouwen, bomen en lucht leken over te gaan in elkaar, alles was een mooi en rustgevend schouwspel.
We gingen op een bankje zitten bij een vijver. Aan de overkant liepen mensen, wanneer ik naar die mensen keek en ze hoorde praten was het net alsof ik met mijn neus bovenop het gesprek zat. Dit terwijl deze mensen zeker 50 meter van ons verwijderd waren.
Later gingen we weer naar binnen. Tijdens onze hele trip was onze kat natuurlijk ook in huis.
Ik had constant het gevoel dat de kat onze gids was en over ons deed waken, soms liep hij naar een andere kamer, dan had ik het gevoel alsof hij daarmee wilde zeggen: kom mee, kom hier kijken. En dan liep ik mee. Hij zag er zelf ook heel pluizig en zacht uit.
Ook als ik mijn ogen dicht deed en mijn handen voor mijn ogen zwaaide dan zag ik heel duidelijk het silhouet van mijn handen.
Nog veel meer andere dingen gezien, maar dit waren echt de highlights, anders wordt het een veel te lang report.
Verder alle ''standaard'' dingen gezien (mooiere kleuren, ademende objecten, diepere structuren) Echt prachtig allemaal!!
Ook veel gelachen, veel energie, echt super.
Het was weer elke cent waard.
Ik kijk uit naar de volgende keer.
Misschien weer Atlantis of misschien Dragons dynamite?
Minimaal hetzelfde effect zou leuk zijn, maar sterker is ook welkom.
