Dit report is geschreven in december 2011, de trip zelf vond plaats op 20 november 2011. Nooit de behoefte gehad hem op een forum te zetten, maar nu dus wel. 
Ik ben 18 jaar en heb maar weinig ervaring op het gebied van drugs. Ik rook wel eens een joint maar daar houdt het dan ook al snel op. Ik ben ongeveer 1,75 meter en weeg 65 kilo.
Drie weken geleden heb ik voor het eerst Atlantistruffels genomen. Na me goed te hebben ingelezen was ik totaal niet zenuwachtig omdat ik wist dat het geen kwaad kon. Zoals geadviseerd de dag ervoor bijna niets gegeten en alleen maar water gedronken, op de dag zelf deed ik precies hetzelfde.
Om 17 uur ben ik met een paar vrienden naar de supermarkt gegaan voor een krat bier en een pakje sigaretten. Omdat we de sleutels van het huis waren vergeten mee te nemen moesten we uiteindelijk een uurtje buiten wachten op de sleutel tot ongeveer half zeven, in de kou. In de tussentijd maar een paar biertjes gehad en wat peuken gerookt, we moesten ons toch zien te vermaken. Inmiddels waren er nog twee andere vrienden gearriveerd. Samen met hen (met z’n vijven dus) zouden we gaan trippen. Twee vrienden die erbij waren hadden al veel ervaring met truffels en de twee anderen, net zoals ik, helemaal nog niet.
Eenmaal we binnen waren hebben we de truffels verdeeld. Drie van ons namen Atlantistruffels (10 gram) en twee anderen hadden Tampanensistruffels. Vervolgens om 19 uur alles in ongeveer 10 minuten opgegeten. Ik had veel verhalen gehoord van mensen die het niet binnen konden houden maar ik vond het helemaal niet zo vies. De structuur was walnootachtig en er zat maar weinig smaak aan, afgezien van de wat zurige nasmaak.
Toen we alles op hadden zijn we gewoon rustig gaan zitten met een biertje terwijl we naar de South Park Marathon keken. Na een kwartier hebben we een jointje opgestoken, ondanks dat veel mensen zeggen dat het onverstandig is. We hadden er zin in en je moet bovendien gewoon op je gevoel afgaan in zo’n trip toch? Vervolgens ben ik, samen met een vriend, op een matras gaan liggen, nog steeds kijkend naar South Park. Ondertussen had een andere vriend zich afgezonderd omdat hij al heel erg hard aan het trippen was. Ik voelde nog niks. Kijkend naar South Park had ik een enorme lachbui, maar kwam dat misschien door de joint die ik eerder had opgestoken? Eenmaal uitgelachen ging iedereen behalve ik al redelijk hard. Ik voelde me wel lekker maar had nog helemaal geen visuals of andere aparte dingen. Na wat onrustig rondgelopen te hebben ben ik weer op een matras gaan liggen. Terwijl ik daar lag ben ik op zoek gegaan naar dingen die op een trip zouden duiden, ik kon alleen nog niet echt iets vinden.
Na een minuut of vijf stond ik toch maar weer op, toen ik op stond leek het wel alsof het licht van kleur veranderde; licht – donker – licht – donker etc. Echter wist ik niet of dit het placebo-effect was of dat het bij de trip hoorde. Toen ik ging lopen voelde de kamer rond aan; zonder hoeken. Ik liep op blote voeten en het leek ook wel alsof de grond waar ik op stond rond was. Yay, de eerste verschijnselen? Vervolgens ben ik op een stoel achter het bureau gaan zitten en heb ik iets op de computer gedaan. Na, misschien een minuut, voelde het alsof ik in elkaar zakte, heel moeilijk te verwoorden. Dat was misschien wel het angstaanjagendste moment van m’n trip. Na dat moment voelde ik me ineens vreselijk misselijk “Blijf rustig, blijf rustig, ga liggen” dacht ik bij mezelf terwijl ik op een matras plaatsnam.
Toen ik eenmaal lag ging het wel weer. Alles was ineens ook een stuk interessanter. Er lag een handdoek op de grond, wat opgepropt, ik keek ernaar en zag er een kikker in, een vriendelijke kikker, al wist ik dat het ‘gewoon’ een handdoek was. Ook vervormde de handdoek; de kreukels bewogen als golven in de zee. Af en toe deed ik m’n ogen dicht en zag ik leuke vormen, vanaf dat moment wist ik dat mijn trip ook eindelijk begonnen was. Dit was na ongeveer een uur. Op een gegeven moment lag ik alleen maar nog met m’n ogen dicht; het was zo vermakelijk.
De visuals werden steeds intenser en ik begon me er een onderdeel van te voelen. Ik was geen mens meer maar een voorwerp. Eerst een gebouw; m’n benen voelden als pilaren. Ondertussen had ik enorm veel zin in chips gekregen, elk chipje wat ik at werd het middelpunt van dat gebouw, wat leek op een Acropolis. Ik kon wel nog met volle verstand de computer bedienen en heb toen ‘Porcupine Tree – Voyage 34’ opgezet, een echte aanrader als je aan het trippen bent. Vervolgens ben ik weer op de matras gaan liggen. In deze fase van mijn trip was mijn tijdsbesef totaal verdwenen en liedjes leken eindeloos te duren. Het was 22 uur maar wat betekende dat eigenlijk? Ik begreep niet meer wat tijd inhield en in welke mate dat werd uitgedrukt.
Een uurtje later was eigenlijk niemand, behalve ik, nog aan het trippen. Terwijl zij aan het napraten waren over de trip zag ik nog volop visuals, en dat was niet fijn. Ik was me nog helemaal niet bewust van de realiteit en begon me, mede door m’n nuchtere vrienden, langzaam te beseffen dat er dus een totaal andere realiteit bestond dan waar ik me nu in bevond. Als hun er niet waren zou de trip voor mijn gevoel nog veel langer hebben aangehouden. Toen ik alleen nog lichte visuals zag met m’n ogen dicht begon ik me in het gesprek te mengen, alle effecten begonnen langzaam weg te ebben.
We hadden nog het plan om na de trip uit te gaan maar eigenlijk had niemand daar meer energie voor. Om een uurtje of 12 zijn we allemaal lekker gaan slapen. De volgende dag voelde ik me helemaal op en top fit. Dit was de ervaring van mijn leven en ik ben sowieso van plan het nog vaker te gaan doen. Ook heb ik het gevoel dat ik na de trip beter in mijn leven ben gaan staan en verstandiger ben geworden in het nemen van beslissingen. Ik ben gelukkiger als mens.
Ik ben 18 jaar en heb maar weinig ervaring op het gebied van drugs. Ik rook wel eens een joint maar daar houdt het dan ook al snel op. Ik ben ongeveer 1,75 meter en weeg 65 kilo.
Drie weken geleden heb ik voor het eerst Atlantistruffels genomen. Na me goed te hebben ingelezen was ik totaal niet zenuwachtig omdat ik wist dat het geen kwaad kon. Zoals geadviseerd de dag ervoor bijna niets gegeten en alleen maar water gedronken, op de dag zelf deed ik precies hetzelfde.
Om 17 uur ben ik met een paar vrienden naar de supermarkt gegaan voor een krat bier en een pakje sigaretten. Omdat we de sleutels van het huis waren vergeten mee te nemen moesten we uiteindelijk een uurtje buiten wachten op de sleutel tot ongeveer half zeven, in de kou. In de tussentijd maar een paar biertjes gehad en wat peuken gerookt, we moesten ons toch zien te vermaken. Inmiddels waren er nog twee andere vrienden gearriveerd. Samen met hen (met z’n vijven dus) zouden we gaan trippen. Twee vrienden die erbij waren hadden al veel ervaring met truffels en de twee anderen, net zoals ik, helemaal nog niet.
Eenmaal we binnen waren hebben we de truffels verdeeld. Drie van ons namen Atlantistruffels (10 gram) en twee anderen hadden Tampanensistruffels. Vervolgens om 19 uur alles in ongeveer 10 minuten opgegeten. Ik had veel verhalen gehoord van mensen die het niet binnen konden houden maar ik vond het helemaal niet zo vies. De structuur was walnootachtig en er zat maar weinig smaak aan, afgezien van de wat zurige nasmaak.
Toen we alles op hadden zijn we gewoon rustig gaan zitten met een biertje terwijl we naar de South Park Marathon keken. Na een kwartier hebben we een jointje opgestoken, ondanks dat veel mensen zeggen dat het onverstandig is. We hadden er zin in en je moet bovendien gewoon op je gevoel afgaan in zo’n trip toch? Vervolgens ben ik, samen met een vriend, op een matras gaan liggen, nog steeds kijkend naar South Park. Ondertussen had een andere vriend zich afgezonderd omdat hij al heel erg hard aan het trippen was. Ik voelde nog niks. Kijkend naar South Park had ik een enorme lachbui, maar kwam dat misschien door de joint die ik eerder had opgestoken? Eenmaal uitgelachen ging iedereen behalve ik al redelijk hard. Ik voelde me wel lekker maar had nog helemaal geen visuals of andere aparte dingen. Na wat onrustig rondgelopen te hebben ben ik weer op een matras gaan liggen. Terwijl ik daar lag ben ik op zoek gegaan naar dingen die op een trip zouden duiden, ik kon alleen nog niet echt iets vinden.
Na een minuut of vijf stond ik toch maar weer op, toen ik op stond leek het wel alsof het licht van kleur veranderde; licht – donker – licht – donker etc. Echter wist ik niet of dit het placebo-effect was of dat het bij de trip hoorde. Toen ik ging lopen voelde de kamer rond aan; zonder hoeken. Ik liep op blote voeten en het leek ook wel alsof de grond waar ik op stond rond was. Yay, de eerste verschijnselen? Vervolgens ben ik op een stoel achter het bureau gaan zitten en heb ik iets op de computer gedaan. Na, misschien een minuut, voelde het alsof ik in elkaar zakte, heel moeilijk te verwoorden. Dat was misschien wel het angstaanjagendste moment van m’n trip. Na dat moment voelde ik me ineens vreselijk misselijk “Blijf rustig, blijf rustig, ga liggen” dacht ik bij mezelf terwijl ik op een matras plaatsnam.
Toen ik eenmaal lag ging het wel weer. Alles was ineens ook een stuk interessanter. Er lag een handdoek op de grond, wat opgepropt, ik keek ernaar en zag er een kikker in, een vriendelijke kikker, al wist ik dat het ‘gewoon’ een handdoek was. Ook vervormde de handdoek; de kreukels bewogen als golven in de zee. Af en toe deed ik m’n ogen dicht en zag ik leuke vormen, vanaf dat moment wist ik dat mijn trip ook eindelijk begonnen was. Dit was na ongeveer een uur. Op een gegeven moment lag ik alleen maar nog met m’n ogen dicht; het was zo vermakelijk.
De visuals werden steeds intenser en ik begon me er een onderdeel van te voelen. Ik was geen mens meer maar een voorwerp. Eerst een gebouw; m’n benen voelden als pilaren. Ondertussen had ik enorm veel zin in chips gekregen, elk chipje wat ik at werd het middelpunt van dat gebouw, wat leek op een Acropolis. Ik kon wel nog met volle verstand de computer bedienen en heb toen ‘Porcupine Tree – Voyage 34’ opgezet, een echte aanrader als je aan het trippen bent. Vervolgens ben ik weer op de matras gaan liggen. In deze fase van mijn trip was mijn tijdsbesef totaal verdwenen en liedjes leken eindeloos te duren. Het was 22 uur maar wat betekende dat eigenlijk? Ik begreep niet meer wat tijd inhield en in welke mate dat werd uitgedrukt.
Een uurtje later was eigenlijk niemand, behalve ik, nog aan het trippen. Terwijl zij aan het napraten waren over de trip zag ik nog volop visuals, en dat was niet fijn. Ik was me nog helemaal niet bewust van de realiteit en begon me, mede door m’n nuchtere vrienden, langzaam te beseffen dat er dus een totaal andere realiteit bestond dan waar ik me nu in bevond. Als hun er niet waren zou de trip voor mijn gevoel nog veel langer hebben aangehouden. Toen ik alleen nog lichte visuals zag met m’n ogen dicht begon ik me in het gesprek te mengen, alle effecten begonnen langzaam weg te ebben.
We hadden nog het plan om na de trip uit te gaan maar eigenlijk had niemand daar meer energie voor. Om een uurtje of 12 zijn we allemaal lekker gaan slapen. De volgende dag voelde ik me helemaal op en top fit. Dit was de ervaring van mijn leven en ik ben sowieso van plan het nog vaker te gaan doen. Ook heb ik het gevoel dat ik na de trip beter in mijn leven ben gaan staan en verstandiger ben geworden in het nemen van beslissingen. Ik ben gelukkiger als mens.
