(vooraf mijn excuses nog over het 'opscheppen' over de psychologische feiten; ik moet ze er bij vermelden om aan te geven hoe totaal absurd de diagnose van de psychiater was, en dat hij volgensij de onderzoeken waar maanden in zijn gegaan NOOIT heeft doorgelezen, want ze stroken totaal niet met zijn diagnose op basis van één gesprek met mij en ééntje met mijn moeder. Ik ben geloof ik in mijn leven niet zo beledigd geweest. Als je mensen haat die schrijven over hun geteste intelligentie, lees mijn bericht dan maar gewoon helemaal niet, want dat is NIET mijn bedoeling met deze post! Meer de fout van psychiaters etc. aan te geven.)
Ik moet nog toch even typen of de misdiagnose die me zo ongelovelijk beledigd heeft. Eerst moet ik even zeggen wat voor psychologisch onderzoek ik mijn hele leven heb gekregen. Toen ik 7 was voor het eerst een IQ test, omdat mensen vermoedden dat ik hoogbegaafd zou zijn, bleek net/bijna waar, want ik was toen getest op een IQ van 132.
Toen ik 14 was, en het erg misging op de school waar ik op zat kreeg ik een tweede IQ test met er aan vast een half psychologisch onderzoek. Deze keer was de losse IQ score 137, en het enige wat wat lager scoorde was een oraal genomen geheugen test, die is toen over gedaan om te kijken of daar het probleem lag, maar die keer met een blaadje waar dingen opstonden die ik moest onthouden. Dat werd maximale score mogelijk, want ik heb een fotografisch geheugen en heb een sterke neiging tot beelddenken, dus toen kon ik het ineens wel. Toen hebben ze nog een onderzoek gedaan naar mijn sociale en emotionele ontwikkeling en die bleek VOOR de lopen. Alle psychologen vonden me uniek, opgewekt en sociaal overigens.
Al dit staat nog steeds netjes op massa's papieren gedocumenteerd. Toen ik 15-16 was had ik een angststoornis. Hier begint de misdiagnose, en een van de grofste fouten die ik een psychiater ooit heb horen maken. Ik ging dus naar de huisarts omdat de angsten die ik had mijn fucintioneren belemmerden. Ik had smetvrees, hypochondrie, verlatingsangst en een fobie voor kots. Alles wat met zieket te maken had, vond ik dus eng en dan plus verlatingsangst.
Ik werd doorverwezen naar een psychiater, waar ik met goede hoop kwam. Die had toen één gesprek met een uur van mij gehad, en eentje van een uur met mijn moeder. Daarna kwam hij met een verslag. Toen we dat gingen halen begon hij te praten dat mijn 'sociale antène' niet zo werken en dat ik dus gewoon geen intuïtie zou hebben. Ik volgde het niet zo, had geen idee wat het met mijn angst te maken zou moeten hebben en herkende mijzelf er in de verste verte niet in. We kregen toen het report met de diagnose dat we even door mochten lezen.
Het was dus een groot brok ONZIN. Hij had ontzettend domme fouten gemaakt (mijn moeder en mijn oma op stukken verwisselen enzo) en feiten verdraaid. Over de angst stond in het hele stuk gewoon niks vermeld, en er stonden onzin dingen als 'speelde vroeger geen rollenspellen', en ik dééd serieus niet anders. Het bleek dat hij mijn moeder had gervaagd of ik 'prinsesje' speelde. Ze had stom genoeg gewoon 'nee' gezegd en niet verteld dat ik wél vampier speelde, andere dimentie, kattenkoning (ja koning, geen koningin, vraag me niet waarom want ik weet het niet), en een hoop andere dingen. Ik deed gewoon ceht niet anders.
Verder stonden er nog vreemde verdraaiingen in dat dat ik snel praatte (heel snel, moeilijk te volgen snel, ik doe dat nog steeds) hetzelfde zou zijn als monotoom praten (?!) en nog wat andere dingen.
Ik had toen ik daar kwam ook nadrukkelijkg ezegd dat ik GEEN medicatie wilde, omdat ik geloofde dat dat uistellerij was en geen oplossing. Dat was dan de enige vermelding van mijn angst op alle 3 de bladzijden: ik kreeg medicatie voorgeschreven en de diagnose dat ik een van de lichtere vormen van autisme zou hebben.
Mijn moeder en ik zijn hier meteen mee naar de huisrts terug gegaan, samen met alle andere onderzoeken die ik ooit heb gehad, en de huisarts was het er volkomen mee eens dat het nergens op sloeg, hij was geschrokken van de onproffescionele houding van de psychiater, en het document is daar ter plekke vernietigd. We hebben ook nooit hoeven betalen en die man krijgt geen doorverwijzingen meer vannuit die bron.
Mijn punt hier is: volgensmij had hij jeugd-kenmerken van mijn hoogbegaafde zijn verwisselt met een autistisch zijn, en dat IS gewoon echt niet zo, verder had hij mijn moeder alleen vragen in die richting gestelt, zo geformuleerd dat hij haar 'truukte' in de antwoorden die hij moest hebben geven.
Even mijn frustratie die ik nooit met mensen deel.
En ontopic: ik ken dus iemand met asperger die zonder problemen kan blowen, en een ander; zelfde stoornis, die veel plezier had met wiet en xtc, en ik denk dat eventueel tripmiddelen in lage dosis op veilige bekende plekken mensen kunnen helpen hun intuïtie verder te ontwikkelen.
)
