Intro
Het heeft een tijd geduurd, maar ik ben ervan overtuigd dat ik nu zover ben dat ik erover schrijven kan zonder dat het chaotisch voor me wordt. Want ik heb namelijk veel te vertellen over een gebeurtenis dat een hele nacht duurde. Na mijn aanraking met Ayahuasca ben ik meteen wezen schrijven. Hier is mijn report op gebaseerd.
Mij werdt verteld dat Ayahuasca je confronteert met jezelf. Hier wist ik niet zo goed wat ik me hierbij moest voorstellen. Aangezien ik al zoveel met me zelf bezig ben, dacht ik dat Ayahuasca mij niks nieuws laat zien. Dat was ook het geval, maar aangezien Ayahuasca het je zo enorm intens laat ervaren, worden deze inzichten veel beter geïntegreerd in het bewustzijn. Het geeft veel meer motivatie om er iets mee te doen. Als ik zo terug kijk op mijn heftige ervaring, heb ik echt schaamtegevoelens voor alles wat ik heb gezegd, gedaan en dat ik sommige trips van mensen heb verstoord en dat ik ervoor heb gezorgd dat ze niet konden slapen dankzij mijn gevloek en geschreeuw. Er waren drie hulpjes die mij onder controle probeerde te houden. Van omstanders pikte ik het 1 en ander op: dat ik ingerold moest worden, een dwangbuis aan moest. Hierdoor werd ik bang om in het ziekenhuis te belanden en wou hun het nummer geven van de mensen bij wie ik woon. Aangezien er zoveel rommel was in mijn onderbewustzijn, hield ik me weer verder bezig met het verwijderen van deze negativiteit. Negativiteit houdt voor mij in, symbolen waarvan je zicht kreeg in de inhoud die negatief voor mij aanvoelde. Dit was niet altijd even prettig, maar ik wou ze doorstaan of beter gezegd: ik MOEST ze doorstaan. Om mezelf nog meer aan te moedigen dat ik inzicht wou krijgen in alle negatieve symbolen, schreeuwde ik vanuit mijn tenen dat ik het lekker vondt!! De dag der oordeel was aangebroken. Alles kwam naar boven toe. Alles wat mijn tere hartje in het dagelijkse leven niet aan kan, moest ik nu volledig onder ogen zien. Het was zwaar, heel zwaar.
Ayahuasca laat jou het onderbewuste zien, wat wordt gezien als een wereld die bestaat uit symbolen. Alle symbolen hebben een betekenis.
Ayahuasca maakt je bewust van alle processen waarmee je bezig was, maar je hebt verdrongen omdat je het te confronterend vondt, of je er gewoon niks meer mee deed.
Ayahuasca maakt je bewust van alles wat je als negatief kan interpreteren. Dit kom je vooral tegen in het gedrag en het denken. Hier wordt je overgevoelig voor met als gevolg dat je bewust wordt van alles wat beter kan.
Het sterfproces
Na het kennismaking rondje, deelde Almasto kleine bekers Ayahuasca uit. We zaten allemaal in een cirkel. Almasto volgde de cirkel en koos iemand uit die naar hem toe kon komen om een beker leeg te drinken. Mijn zenuwen begonnen op te borrelen, en ergens hield ik lef vandaan die de overhand kreeg, zodat ik met frisse moed beginnen kan aan mijn reis. De persoon naast mij werdt uitgekozen om naar Almasto toe te komen. Na hem was ik aan de beurt. Ik dronk het leeg, trok een vies gezicht toen mijn smaak pupillen krom lagen van de intensiteit die het smaak bevatte, en zocht mijn matras, deken, en kussen op die ik lenen mocht van de mensen daar.
Nu lag ik daar. Tussen allemaal mensen in die ik helemaal niet kon. Met sommige had ik een praatje gemaakt. Het waren aardige mensen. Ik was de jongste die daar aanwezig was.
Iedereen lag stil. Een uur later zag ik mensen de tipi ontvluchten om stapsgewijs hun pad naar de kots kuil te volgen, wat ten goede komt aan hun innerlijke reis, de diepgaande zoektocht naar hun IK.
Ook ik begon patronen te zien, kleuren van de tipi die van rood naar geel veranderde zoals je dat ook bij LSD hebt, alleen is Ayahuasca veel duidelijker. Bij LSD streef je ergens naar, maar krijg je het niet helemaal in handen. Bij Ayahuasca is het volstrekt duidelijk, en liegt het niet.
Na het optreden van veranderingen in mijn waarneming, begonnen er allemaal zacht aardige, maar toch intense gevoelens in mijn buik op te spelen. Het deed mij denken aan wormen die heftig bewogen in mijn buik. Toen besloot ik om de tent uit te gaan, om een veilig plekje op de wc te zoeken. Hier heb ik echt een uur lang gezeten. Het hield maar niet op, en het voelde zo verfrissend, zo lekker aan. Toen ik opstond begon ik helder te worden, en dat na 1 ½ uur dacht ik bij mezelf. Iets in mij riep dat ik nog een beker moest nemen, omdat ik nog veel meer te leren had, veel meer verbeteren moest, en veel meer moest ondergaan.
Onderweg zag ik mensen van de ceremonie buiten die met elkaar aan het praten waren. Met een lach op mijn gezicht liep ik ze voorbij, en dook zo de tent weer in. Snel liet ik me op mijn plek vallen, en keek toe hoe een meisje aan het schreeuwen was, aan het huilen was, en hoe 2 man haar probeerde te helpen. Dit duurde een half uur. Het meisje lag in foetushouding bij te komen van schrik. Ondertussen had ik het lef genomen om een tweede beker te nemen, gezien de roes van Ayahuasca mij in de steek liet. Toen ik daarvan dronk, en meteen al merkte dat het vanaf nu echt héél heftig ging worden, zat ik al te denken hoe ik mezelf in het gareel moest houden. Zo verstandig dat ik was, probeerde ik mezelf niet meer druk te maken en blies dit gedachte van me af. Eenmaal liggend starend naar de mensen die in de tipi aanwezig waren, begon iedereen veel meer te lijken op Egyptische figuren. “Wow!” Dacht ik bij mezelf. “Wat ziet dat er prachtig uit!” Toen leek ik steeds meer in een zwart gat te verdwijnen waarbij de tipi steeds intensere kleuren kreeg. Ik zat dicht bij een kampvuur middenin de tipi, en de hele tipi verkleurde hier op ten duur naar. De kleuren kregen de overmacht en terwijl ik steeds dieper weg zakte begonnen de kleuren zich heftig te gedragen, net als mijn instincten. Die sloegen helemaal op hol. Mijn lichaam begon zich héél vreemd aan te voelen. Het leek wel alsof mijn mind en mijn lichaam van elkaar werden gescheiden. Vanaf dit moment werdt het mij te heftig. Ik werd angstig, en agressief. Het enige wat ik kon doen is vloeken, en schreeuwen om hulp. Controle bestond niet meer, het enige wat over was, was het vertrouwen in de mensen om mij heen. Voordat ik het wist begaf ik me in een hele diepe zwarte ruimte, waarbij er soms fragmenten naar boven kwamen van een wereld die uit symbolen bestonden. Dat was een wereld die heel erg leek op Egyptische tekens die ik uit boeken en van Discovery ken. Soms hoorde ik mezelf dingen zeggen, soms hoorde ik de reactie daarop. Heel af en toe schoot ik uit de zwarte kamer, en begaf ik me weer in de tipi. Mijn hele zicht leek platter te worden. Er was geen diepgang meer, en mijn lichaam voelde ik nog amper. Alles ging veel trager. De signalen die ervoor moeten zorgen dat ik bijv. in een andere houding liggen ga, kon ik volgen, voelen, en merkte dat ze trager aankwamen, of interpreteerde dat zo omdat ik me daar enorm van bewust was. Zo snel mogelijk probeerde ik oplossingen te bedenken. Op een helder moment ging ik liggen in foetushouding. Angst en Ayahuasca hadden mij nu volledig in hun macht. Nog nooit, maar dan ook nooit, ben ik zo intens angstig geweest. Soms deed ik mijn ogen open, en zag van die vage schimmen boven mij hangen. Uit het geluid dat ze maakte kon ik uit opmerken wie het was, en kon er alleen maar de noodzakelijke opdrachten uit vandaan halen. Dat waren vragen van de mensen om mij heen. Zo werdt er gevraagd of ik wel van mezelf hield? Of ik stoppen kan met vloeken en schreeuwen. Hier gaf ik antwoord op.
Tijdens mijn reis beleefde ik dus een zwarte gat waar ik door werdt op geslokt en uiteindelijk terecht kwam in een zwarte ruimte waar echt enorm veel rust en liefde te vinden was. Toen ik hier in was kon ik niks anders schreeuwen dat ik het lekker vond. Soms werd ik opgeslokt door een wereld die bestond uit de Egyptische wereld, en dan werd ik weer opgeslokt door de werkelijkheid met een begin en een einde. Waar ik me veel meer op moet focussen. Dat was de conclusie die ik tijdens mijn reis had getrokken.
Hergeboorte
Tijdens het proces dat ik aan het sterven was, kon mijn lichaam mij eigenlijk niks meer schelen. Ik hield niet meer van mezelf. Mijn vingers stopte ik steeds in mijn mond en begon er hard op te bijten, mijn ademhaling stopte steeds en de meest negatieve shit kwam ik tegen in mijn proces. Angst was zo enorm intens, ik kon het op ten duur relativeren. Bang voor de dood was ik niet meer, en ik had het inmiddels al geaccepteerd dat ik kwam te sterven, en kon alleen mijn best doen om dat proces te versnellen.
Voor mijn geboorte zag ik een groot plat wit licht wat zich heel traag vervormde in een normale waarneming, besef van alles wat zich om mij heen speelde. Toen ik was geboren, kon ik alleen maar huilen, huilen en nog eens huilen. Mensen hadden mijn handen vast en zeiden dat mijn leven nu pas gaat beginnen. Dat was echt het vaagste moment uit mijn leven. Het leek wel alsof mijn ziel zich net weer in mijn lichaam had genesteld.
Op het moment dat ik wakker werd, werd ik me weer een beetje bewust van mijn omgeving. Ik beschouwde alles als een soort platte waas. Een 2d perspectief. Ik was me niet bewust van de diepte, wel van de kleuren die nog enorm vervaagd waren.
Daar lag ik op een matras die ik vies had gemaakt tijdens mijn heftige sterf proces die ik vechtend had afgelegd. Ik voelde me echt kip lekker, maar tegelijk zo enorm vreemd. Alle signalen die ik opving deden pijn. Alles was extreem overgevoelig. Met signalen bedoel ik onder andere alles wat mijn zintuigen oppikte. Langzaam probeerde ik mijn omgeving te interpreteren, te interpreteren hoe ik mij voelde en wat ik dacht. Nu werdt er al een poging gewaagd om een totaal plaatje te maken van alles wat ik afgelopen nacht had meegemaakt. Een proces wat voor mijn gevoel nog maanden gaat duren. Toen ik wakker werdt was ik me enorm bewust van de rust die ik in mij had, van alle liefde om me heen, warmte, en langzaam probeerde ik me te herinneren wie ik was en steeds kwamen er angsten naar boven toe. Ik was bang dat ik in het ziekenhuis wakker zou worden en daarna was ik bang dat ik mijn plaatje kapot had gemaakt die ik had uit gedaan toen ik moest overgeven, en daarna was ik bang dat ik mensen had beledigd, pijn had gedaan tijdens mijn gevecht, of hun trip had verpest. Gelukkig waren er een hoop mensen die met mij mee leefde, mij hielpen, er was zelfs 1 meisje die met mij mediteerde voordat ik wakker werd. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe dankbaar ik deze mensen ben die hielpen tijdens mijn gevecht, want ik had echt hulp nodig. Tijdens mijn reis had ik mee gekregen dat mensen mij een slimme jongen vonden die soms dingen dom kan brengen, maar ik legde uit aan A. dat dit kwam door mijn laksheid. Te lui om soms beter na te denken over de dingen die ik zeg. Mensen vonden mij bijzonder, een held en vonden dat ik een hele sterke geest had. Ik heb werkelijk 8 uur lang lopen schreeuwen vanuit mijn tenen, lopen overgeven, geworsteld tegen alles wat zich manifesteerde in mijn onderbewuste, lopen huilen, mensen moesten mij vast houden, tegen mij praten. Je kan wel stellen dat ik enorm veel aandacht eiste, en dat was precies wat ik nodig had. Een zwaar proces die ik niet alleen kon afleggen. Gelukkig heb ik andere mensen ook een prachtige trip bezorgt. Hiervoor werd ik bedankt toen ik weer een beetje wakker werd en alles nog in 2d heel vaag zag en moest wennen aan mijn lichaam en alle signalen die mijn hersens in gingen. Toen ik probeerde om te gaan met signalen die ik ontving toen ik bijv. mijn hand omhoog deed, moest alle aandacht zetten op mijn voorhoofd om daar alle druk op te zetten, omdat het vanuit daar ergens werdt bestuurd denk ik. Dus telkens als er een signaal binnen kwam, ging ik schreeuwen, vloeken en trillen. Ik voelde me net een vrouw die ging bevallen.
Bij mijn geboorte werdt mij verteld dat mijn leven nu pas gaat beginnen, dat dit is wie ik werkelijk ben en dat ze allemaal hebben gezien wie ik werkelijk was. Er was een vrouw die in tranen uit barstte toen ze mij vertelde hoe mooi haar trip wel niet was dankzij mij. Ze had een hoop geleerd. De mensen die bij mij waren toen ik wakker werd, vertelde mij dat ze mij een bijzondere, slimme jongen vonden die in het bezit was van een sterke geest. Ze waren het er allemaal mee eens dat ik geen drugs meer moet gebruiken.
Toen ik net grotendeels terug was gekeerd in mijn lichaam, een beetje kon lopen (wat wel heel wankel ging) een beetje kon praten en net had gedoucht, vond ik het echt hartstikke moeilijk om te bevatten wat ik nu ben, wat er nu anders aan mij was. Hierbij zag ik echt nog een klein beetje negativiteit opkomen. Vooral mijn botheid. Hier was ik me meteen van bewust. Ik had echt zo enorm zin om te slapen, maar ik moest helaas nog terug naar Groningen. Wat was ik blij toen ik kon slapen.
De 3 maanden na de ceremonie
Wat had ik een mazzel dat ik nog een week vakantie had. Dit heb ik benut door veel te schrijven over mijn ervaring.
Ik was heel erg dromerig, zweverig, gelukkig, maar ik begon me al snel zorgen te maken. Het viel op voor de mensen met wie ik vaak in aanraking kom, dat er iets was gebeurd, en dat ik anders was dan anders. Vanaf dat moment begon ik me af te zetten tegen de dromerigheid, en toen begonnen de processen pas echt. Ik begon te ontdekken wat mijn barrières zijn, hoe ik ze kan overwinnen, hoe mijn denken zich vormt enz. Het was een zware tijd, en op een gegeven moment begon ik me vervreemd voor mezelf en voor de werkelijkheid te voelen. Nu langer dan 3 ½ maand geleden (ceremonie op 18 oktober 0
Begin ik me weer mezelf te voelen. Het zakt af.
Waar ik ook last van had, was van mijn dromen. De dagen na mijn ceremonie ben ik regelmatig in slaap gevallen en hartstikke angstig wakker geworden. Zodra ik wakker werd zag alles er anders uit, had ik het gevoel te stikken, en werd ik angstig nat van het zweet wakker. Gelukkig kon ik nog staan en het licht aan doen. Het heeft een week geduurd voordat dit overging. Later werden mijn dromen enorm inzicht rijk, en heb ik daar veel van geleerd. De dromen waren enorm reflecterend om datgene waarvan ik zelf vond dat dat beter moest.
Hierbij wil ik jullie delen wat ik de tijd erna had geschreven:
Ayahuasca laat jou het onderbewuste zien, wat wordt gezien als een wereld die bestaat uit symbolen. Alle symbolen hebben een betekenis.
Ayahuasca maakt je bewust van alle processen waarmee je bezig was, maar je hebt verdrongen omdat je het te confronterend vondt, of je er gewoon niks meer mee deed.
Ayahuasca maakt je bewust van alles wat je als negatief kan interpreteren. Dit kom je vooral tegen in je gedrag en je denken. Hier wordt je overgevoelig voor met als gevolg dat je bewust wordt van alles wat beter kan.
Het bewustzijn is determinerend als het gaat om onderwerping aan het niveau die in je perceptie getimmerd krijgt. Ayahuasca forceert de bescherming die zorgt dat je alleen bewust bent van de dingen waarvan je bewust moet zijn.
Ayahuasca werkt sneller aan de pilaren waar je waarneming op steunt
Ayahuasca zorgt ervoor dat iedereen kan spreken vanuit het onderbewuste.
Hier vanuit kunnen hele diepe banden ontstaan.
Nu achteraf heb ik echt werkelijk het gevoel dat iedereen die aanwezig was op deze ceremonie, mij beter kent dan wie dan ook.
Ayahuasca laat het onderbewuste praten
Het gaat niet alleen om de middel op zich, het gaat ook je omgeving, de mensen die met je mee doen, de sfeer, gewoon de hele ceremonie zorgt voor een ervaring die zorgt voor hele confronterende inzichten die je krijgt van alle processen die zijn gestart.
Egoïsme komt voor bij mensen die trippen op Ayahuasca.
Ik zie dit als iets positiefs, want dat betekend dat Ayahuasca nog een hoop moet oplossen.
Als mensen vaker Ayahuasca hebben gedaan, zijn ze meer instaat om op 1 lijn te zijn met de mensen om zich heen waar de onderbewustzijn spreekt.
Ayahuasca laat je praten met je ziel
Elk individu streeft ernaar om zo dicht mogelijk bij zijn ziel te staan.
Volgens mij beseffen individuelen dit pas, als ze werkelijk in hun sterf proces zijn beland.
De hele gebeurtenis; mensen, sfeer, de plek, Grootmoeder Ayahuasca, de reis op dit plek, hebben voor een souvenir gezorgt die nu traag wordt geintergreerd in mijn denken en telkens als ik weer iets nieuws besef van mijn ervaring, dan krijg ik een hoop inzichten. Inzichten zorgen voor gedragsverandering. Als je elke inzicht goed gebruikt, en gebruikt bij zelfreflectie.
Alles is nu echt zo overgevoelig, hierdoor wordt ik me heel erg bewust van alles.
Toe straks liep ik in een supermarkt en ik had continue een heel erg diepgaand gevoel in mijn onderbuik als ik dicht bij een mens kwam te staan.
Ik kon dit echt alleen maar interpreteren als een acceptatie van liefde. Dit was dus de dag na mijn heftige nacht.
Conclusie
Ik ben blij dat ik zo’n souvenir heb kunnen ontwikkelen.
Het heeft mij nu een hele andere perceptie geven met meerdere en andere fundamenten die zo enorm krachtig zijn, dat mijn perceptie nog moeilijk kan worden gemanipuleerd.
Zelfs een scepticus zoals ik dat ben, kan zeggen dat dit echt enorm veel voor mij heeft betekend en dat maar voor een LULLIGE 90,- euro.
Ik ben ervan overtuigd dat er genoeg mensen zijn die heel veel materialistische rotzooi waar hun veel waarde aan hechten weggeven voor zo'n kijk op de wereld en kijk op hun zelf.
Normaliter kan je dit niet eens met therapie bereiken waar je normaal gesproken echt een hoop geld voor betaald.
Tijdens mijn weg naar het sterven toe, deed ik mijn ogen open en merkte op dat de tippie donder rood kleurde en dat iedereen om me heen hele diepgaande, opmerkelijke bewegingen en geluiden maakte, die zo diep op mij in werkte.
Ik kon helaas niet stoppen met schreeuwen. Volgens mij heb ik echt de hele nacht lopen gillen, echt gewoon vanuit mijn tenen. Tijdens het schreeuwen kwam dat steeds anders aan. Mijn geschreeuw begon heel anders te klinken voor mij. Een beetje robot achtig. Zoals je ook in The Matrix ziet als Neo net de roden pil heeft geslikt, in een stoel komt te zitten, de spiegel aanraakt, en langzaam de Matrix in verdwijnt. Hij schreeuwt en doordat hij verdwijnt wordt zijn geschreeuw ook Matrix achtig. Zulke geluiden hoorde ik zelf dus ook tijdens het schreeuwen.
De trip was zo intens, dat ik echt alleen maar met mezelf bezig kon zijn. Hierdoor was ik echt egoïstisch, en nu zo achteraf vindt ik dat echt jammer. Maar ik weet dat de mensen die daar aanwezig waren, het mij niet kwalijk zullen nemen.
Ook toen ik continue mensen wakker hield door mijn geschreeuw. Ik kan me herinneren dat mij meerdere keren is gevraagd om het wat zachter proberen te doen en niet te vloeken. Voor mijn gevloek en geschreeuw heb ik echt zo vaak sorry om gezegd, maar ik kon er werkelijk niks aan doen. Als ze aan mij vragen om op te houden met schreeuwen en vloeken, dan vragen ze mij om mezelf onder controle te houden, en dat was gewoon onmogelijk.
_____________________
Zo hierbij mijn report over de ceremonie van meer dan 3 maanden terug. Het was zwaar, maar ik vond het leerzaam. Hopelijk stoorde jullie je niet aan spelfouten, want die maak ik namelijk veel. Bedankt voor het lezen!
Verder is hier een verslag te vinden die direct na mijn ervaring geschreven is --> viewtopic.php?f=22&t=17941&st=0&sk=t&sd=a&hilit=ayahuasca+oktober&start=90
Het heeft een tijd geduurd, maar ik ben ervan overtuigd dat ik nu zover ben dat ik erover schrijven kan zonder dat het chaotisch voor me wordt. Want ik heb namelijk veel te vertellen over een gebeurtenis dat een hele nacht duurde. Na mijn aanraking met Ayahuasca ben ik meteen wezen schrijven. Hier is mijn report op gebaseerd.
Mij werdt verteld dat Ayahuasca je confronteert met jezelf. Hier wist ik niet zo goed wat ik me hierbij moest voorstellen. Aangezien ik al zoveel met me zelf bezig ben, dacht ik dat Ayahuasca mij niks nieuws laat zien. Dat was ook het geval, maar aangezien Ayahuasca het je zo enorm intens laat ervaren, worden deze inzichten veel beter geïntegreerd in het bewustzijn. Het geeft veel meer motivatie om er iets mee te doen. Als ik zo terug kijk op mijn heftige ervaring, heb ik echt schaamtegevoelens voor alles wat ik heb gezegd, gedaan en dat ik sommige trips van mensen heb verstoord en dat ik ervoor heb gezorgd dat ze niet konden slapen dankzij mijn gevloek en geschreeuw. Er waren drie hulpjes die mij onder controle probeerde te houden. Van omstanders pikte ik het 1 en ander op: dat ik ingerold moest worden, een dwangbuis aan moest. Hierdoor werd ik bang om in het ziekenhuis te belanden en wou hun het nummer geven van de mensen bij wie ik woon. Aangezien er zoveel rommel was in mijn onderbewustzijn, hield ik me weer verder bezig met het verwijderen van deze negativiteit. Negativiteit houdt voor mij in, symbolen waarvan je zicht kreeg in de inhoud die negatief voor mij aanvoelde. Dit was niet altijd even prettig, maar ik wou ze doorstaan of beter gezegd: ik MOEST ze doorstaan. Om mezelf nog meer aan te moedigen dat ik inzicht wou krijgen in alle negatieve symbolen, schreeuwde ik vanuit mijn tenen dat ik het lekker vondt!! De dag der oordeel was aangebroken. Alles kwam naar boven toe. Alles wat mijn tere hartje in het dagelijkse leven niet aan kan, moest ik nu volledig onder ogen zien. Het was zwaar, heel zwaar.
Ayahuasca laat jou het onderbewuste zien, wat wordt gezien als een wereld die bestaat uit symbolen. Alle symbolen hebben een betekenis.
Ayahuasca maakt je bewust van alle processen waarmee je bezig was, maar je hebt verdrongen omdat je het te confronterend vondt, of je er gewoon niks meer mee deed.
Ayahuasca maakt je bewust van alles wat je als negatief kan interpreteren. Dit kom je vooral tegen in het gedrag en het denken. Hier wordt je overgevoelig voor met als gevolg dat je bewust wordt van alles wat beter kan.
Het sterfproces
Na het kennismaking rondje, deelde Almasto kleine bekers Ayahuasca uit. We zaten allemaal in een cirkel. Almasto volgde de cirkel en koos iemand uit die naar hem toe kon komen om een beker leeg te drinken. Mijn zenuwen begonnen op te borrelen, en ergens hield ik lef vandaan die de overhand kreeg, zodat ik met frisse moed beginnen kan aan mijn reis. De persoon naast mij werdt uitgekozen om naar Almasto toe te komen. Na hem was ik aan de beurt. Ik dronk het leeg, trok een vies gezicht toen mijn smaak pupillen krom lagen van de intensiteit die het smaak bevatte, en zocht mijn matras, deken, en kussen op die ik lenen mocht van de mensen daar.
Nu lag ik daar. Tussen allemaal mensen in die ik helemaal niet kon. Met sommige had ik een praatje gemaakt. Het waren aardige mensen. Ik was de jongste die daar aanwezig was.
Iedereen lag stil. Een uur later zag ik mensen de tipi ontvluchten om stapsgewijs hun pad naar de kots kuil te volgen, wat ten goede komt aan hun innerlijke reis, de diepgaande zoektocht naar hun IK.
Ook ik begon patronen te zien, kleuren van de tipi die van rood naar geel veranderde zoals je dat ook bij LSD hebt, alleen is Ayahuasca veel duidelijker. Bij LSD streef je ergens naar, maar krijg je het niet helemaal in handen. Bij Ayahuasca is het volstrekt duidelijk, en liegt het niet.
Na het optreden van veranderingen in mijn waarneming, begonnen er allemaal zacht aardige, maar toch intense gevoelens in mijn buik op te spelen. Het deed mij denken aan wormen die heftig bewogen in mijn buik. Toen besloot ik om de tent uit te gaan, om een veilig plekje op de wc te zoeken. Hier heb ik echt een uur lang gezeten. Het hield maar niet op, en het voelde zo verfrissend, zo lekker aan. Toen ik opstond begon ik helder te worden, en dat na 1 ½ uur dacht ik bij mezelf. Iets in mij riep dat ik nog een beker moest nemen, omdat ik nog veel meer te leren had, veel meer verbeteren moest, en veel meer moest ondergaan.
Onderweg zag ik mensen van de ceremonie buiten die met elkaar aan het praten waren. Met een lach op mijn gezicht liep ik ze voorbij, en dook zo de tent weer in. Snel liet ik me op mijn plek vallen, en keek toe hoe een meisje aan het schreeuwen was, aan het huilen was, en hoe 2 man haar probeerde te helpen. Dit duurde een half uur. Het meisje lag in foetushouding bij te komen van schrik. Ondertussen had ik het lef genomen om een tweede beker te nemen, gezien de roes van Ayahuasca mij in de steek liet. Toen ik daarvan dronk, en meteen al merkte dat het vanaf nu echt héél heftig ging worden, zat ik al te denken hoe ik mezelf in het gareel moest houden. Zo verstandig dat ik was, probeerde ik mezelf niet meer druk te maken en blies dit gedachte van me af. Eenmaal liggend starend naar de mensen die in de tipi aanwezig waren, begon iedereen veel meer te lijken op Egyptische figuren. “Wow!” Dacht ik bij mezelf. “Wat ziet dat er prachtig uit!” Toen leek ik steeds meer in een zwart gat te verdwijnen waarbij de tipi steeds intensere kleuren kreeg. Ik zat dicht bij een kampvuur middenin de tipi, en de hele tipi verkleurde hier op ten duur naar. De kleuren kregen de overmacht en terwijl ik steeds dieper weg zakte begonnen de kleuren zich heftig te gedragen, net als mijn instincten. Die sloegen helemaal op hol. Mijn lichaam begon zich héél vreemd aan te voelen. Het leek wel alsof mijn mind en mijn lichaam van elkaar werden gescheiden. Vanaf dit moment werdt het mij te heftig. Ik werd angstig, en agressief. Het enige wat ik kon doen is vloeken, en schreeuwen om hulp. Controle bestond niet meer, het enige wat over was, was het vertrouwen in de mensen om mij heen. Voordat ik het wist begaf ik me in een hele diepe zwarte ruimte, waarbij er soms fragmenten naar boven kwamen van een wereld die uit symbolen bestonden. Dat was een wereld die heel erg leek op Egyptische tekens die ik uit boeken en van Discovery ken. Soms hoorde ik mezelf dingen zeggen, soms hoorde ik de reactie daarop. Heel af en toe schoot ik uit de zwarte kamer, en begaf ik me weer in de tipi. Mijn hele zicht leek platter te worden. Er was geen diepgang meer, en mijn lichaam voelde ik nog amper. Alles ging veel trager. De signalen die ervoor moeten zorgen dat ik bijv. in een andere houding liggen ga, kon ik volgen, voelen, en merkte dat ze trager aankwamen, of interpreteerde dat zo omdat ik me daar enorm van bewust was. Zo snel mogelijk probeerde ik oplossingen te bedenken. Op een helder moment ging ik liggen in foetushouding. Angst en Ayahuasca hadden mij nu volledig in hun macht. Nog nooit, maar dan ook nooit, ben ik zo intens angstig geweest. Soms deed ik mijn ogen open, en zag van die vage schimmen boven mij hangen. Uit het geluid dat ze maakte kon ik uit opmerken wie het was, en kon er alleen maar de noodzakelijke opdrachten uit vandaan halen. Dat waren vragen van de mensen om mij heen. Zo werdt er gevraagd of ik wel van mezelf hield? Of ik stoppen kan met vloeken en schreeuwen. Hier gaf ik antwoord op.
Tijdens mijn reis beleefde ik dus een zwarte gat waar ik door werdt op geslokt en uiteindelijk terecht kwam in een zwarte ruimte waar echt enorm veel rust en liefde te vinden was. Toen ik hier in was kon ik niks anders schreeuwen dat ik het lekker vond. Soms werd ik opgeslokt door een wereld die bestond uit de Egyptische wereld, en dan werd ik weer opgeslokt door de werkelijkheid met een begin en een einde. Waar ik me veel meer op moet focussen. Dat was de conclusie die ik tijdens mijn reis had getrokken.
Hergeboorte
Tijdens het proces dat ik aan het sterven was, kon mijn lichaam mij eigenlijk niks meer schelen. Ik hield niet meer van mezelf. Mijn vingers stopte ik steeds in mijn mond en begon er hard op te bijten, mijn ademhaling stopte steeds en de meest negatieve shit kwam ik tegen in mijn proces. Angst was zo enorm intens, ik kon het op ten duur relativeren. Bang voor de dood was ik niet meer, en ik had het inmiddels al geaccepteerd dat ik kwam te sterven, en kon alleen mijn best doen om dat proces te versnellen.
Voor mijn geboorte zag ik een groot plat wit licht wat zich heel traag vervormde in een normale waarneming, besef van alles wat zich om mij heen speelde. Toen ik was geboren, kon ik alleen maar huilen, huilen en nog eens huilen. Mensen hadden mijn handen vast en zeiden dat mijn leven nu pas gaat beginnen. Dat was echt het vaagste moment uit mijn leven. Het leek wel alsof mijn ziel zich net weer in mijn lichaam had genesteld.
Op het moment dat ik wakker werd, werd ik me weer een beetje bewust van mijn omgeving. Ik beschouwde alles als een soort platte waas. Een 2d perspectief. Ik was me niet bewust van de diepte, wel van de kleuren die nog enorm vervaagd waren.
Daar lag ik op een matras die ik vies had gemaakt tijdens mijn heftige sterf proces die ik vechtend had afgelegd. Ik voelde me echt kip lekker, maar tegelijk zo enorm vreemd. Alle signalen die ik opving deden pijn. Alles was extreem overgevoelig. Met signalen bedoel ik onder andere alles wat mijn zintuigen oppikte. Langzaam probeerde ik mijn omgeving te interpreteren, te interpreteren hoe ik mij voelde en wat ik dacht. Nu werdt er al een poging gewaagd om een totaal plaatje te maken van alles wat ik afgelopen nacht had meegemaakt. Een proces wat voor mijn gevoel nog maanden gaat duren. Toen ik wakker werdt was ik me enorm bewust van de rust die ik in mij had, van alle liefde om me heen, warmte, en langzaam probeerde ik me te herinneren wie ik was en steeds kwamen er angsten naar boven toe. Ik was bang dat ik in het ziekenhuis wakker zou worden en daarna was ik bang dat ik mijn plaatje kapot had gemaakt die ik had uit gedaan toen ik moest overgeven, en daarna was ik bang dat ik mensen had beledigd, pijn had gedaan tijdens mijn gevecht, of hun trip had verpest. Gelukkig waren er een hoop mensen die met mij mee leefde, mij hielpen, er was zelfs 1 meisje die met mij mediteerde voordat ik wakker werd. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe dankbaar ik deze mensen ben die hielpen tijdens mijn gevecht, want ik had echt hulp nodig. Tijdens mijn reis had ik mee gekregen dat mensen mij een slimme jongen vonden die soms dingen dom kan brengen, maar ik legde uit aan A. dat dit kwam door mijn laksheid. Te lui om soms beter na te denken over de dingen die ik zeg. Mensen vonden mij bijzonder, een held en vonden dat ik een hele sterke geest had. Ik heb werkelijk 8 uur lang lopen schreeuwen vanuit mijn tenen, lopen overgeven, geworsteld tegen alles wat zich manifesteerde in mijn onderbewuste, lopen huilen, mensen moesten mij vast houden, tegen mij praten. Je kan wel stellen dat ik enorm veel aandacht eiste, en dat was precies wat ik nodig had. Een zwaar proces die ik niet alleen kon afleggen. Gelukkig heb ik andere mensen ook een prachtige trip bezorgt. Hiervoor werd ik bedankt toen ik weer een beetje wakker werd en alles nog in 2d heel vaag zag en moest wennen aan mijn lichaam en alle signalen die mijn hersens in gingen. Toen ik probeerde om te gaan met signalen die ik ontving toen ik bijv. mijn hand omhoog deed, moest alle aandacht zetten op mijn voorhoofd om daar alle druk op te zetten, omdat het vanuit daar ergens werdt bestuurd denk ik. Dus telkens als er een signaal binnen kwam, ging ik schreeuwen, vloeken en trillen. Ik voelde me net een vrouw die ging bevallen.
Bij mijn geboorte werdt mij verteld dat mijn leven nu pas gaat beginnen, dat dit is wie ik werkelijk ben en dat ze allemaal hebben gezien wie ik werkelijk was. Er was een vrouw die in tranen uit barstte toen ze mij vertelde hoe mooi haar trip wel niet was dankzij mij. Ze had een hoop geleerd. De mensen die bij mij waren toen ik wakker werd, vertelde mij dat ze mij een bijzondere, slimme jongen vonden die in het bezit was van een sterke geest. Ze waren het er allemaal mee eens dat ik geen drugs meer moet gebruiken.
Toen ik net grotendeels terug was gekeerd in mijn lichaam, een beetje kon lopen (wat wel heel wankel ging) een beetje kon praten en net had gedoucht, vond ik het echt hartstikke moeilijk om te bevatten wat ik nu ben, wat er nu anders aan mij was. Hierbij zag ik echt nog een klein beetje negativiteit opkomen. Vooral mijn botheid. Hier was ik me meteen van bewust. Ik had echt zo enorm zin om te slapen, maar ik moest helaas nog terug naar Groningen. Wat was ik blij toen ik kon slapen.
De 3 maanden na de ceremonie
Wat had ik een mazzel dat ik nog een week vakantie had. Dit heb ik benut door veel te schrijven over mijn ervaring.
Ik was heel erg dromerig, zweverig, gelukkig, maar ik begon me al snel zorgen te maken. Het viel op voor de mensen met wie ik vaak in aanraking kom, dat er iets was gebeurd, en dat ik anders was dan anders. Vanaf dat moment begon ik me af te zetten tegen de dromerigheid, en toen begonnen de processen pas echt. Ik begon te ontdekken wat mijn barrières zijn, hoe ik ze kan overwinnen, hoe mijn denken zich vormt enz. Het was een zware tijd, en op een gegeven moment begon ik me vervreemd voor mezelf en voor de werkelijkheid te voelen. Nu langer dan 3 ½ maand geleden (ceremonie op 18 oktober 0
Begin ik me weer mezelf te voelen. Het zakt af.Waar ik ook last van had, was van mijn dromen. De dagen na mijn ceremonie ben ik regelmatig in slaap gevallen en hartstikke angstig wakker geworden. Zodra ik wakker werd zag alles er anders uit, had ik het gevoel te stikken, en werd ik angstig nat van het zweet wakker. Gelukkig kon ik nog staan en het licht aan doen. Het heeft een week geduurd voordat dit overging. Later werden mijn dromen enorm inzicht rijk, en heb ik daar veel van geleerd. De dromen waren enorm reflecterend om datgene waarvan ik zelf vond dat dat beter moest.
Hierbij wil ik jullie delen wat ik de tijd erna had geschreven:
Ayahuasca laat jou het onderbewuste zien, wat wordt gezien als een wereld die bestaat uit symbolen. Alle symbolen hebben een betekenis.
Ayahuasca maakt je bewust van alle processen waarmee je bezig was, maar je hebt verdrongen omdat je het te confronterend vondt, of je er gewoon niks meer mee deed.
Ayahuasca maakt je bewust van alles wat je als negatief kan interpreteren. Dit kom je vooral tegen in je gedrag en je denken. Hier wordt je overgevoelig voor met als gevolg dat je bewust wordt van alles wat beter kan.
Het bewustzijn is determinerend als het gaat om onderwerping aan het niveau die in je perceptie getimmerd krijgt. Ayahuasca forceert de bescherming die zorgt dat je alleen bewust bent van de dingen waarvan je bewust moet zijn.
Ayahuasca werkt sneller aan de pilaren waar je waarneming op steunt
Ayahuasca zorgt ervoor dat iedereen kan spreken vanuit het onderbewuste.
Hier vanuit kunnen hele diepe banden ontstaan.
Nu achteraf heb ik echt werkelijk het gevoel dat iedereen die aanwezig was op deze ceremonie, mij beter kent dan wie dan ook.
Ayahuasca laat het onderbewuste praten
Het gaat niet alleen om de middel op zich, het gaat ook je omgeving, de mensen die met je mee doen, de sfeer, gewoon de hele ceremonie zorgt voor een ervaring die zorgt voor hele confronterende inzichten die je krijgt van alle processen die zijn gestart.
Egoïsme komt voor bij mensen die trippen op Ayahuasca.
Ik zie dit als iets positiefs, want dat betekend dat Ayahuasca nog een hoop moet oplossen.
Als mensen vaker Ayahuasca hebben gedaan, zijn ze meer instaat om op 1 lijn te zijn met de mensen om zich heen waar de onderbewustzijn spreekt.
Ayahuasca laat je praten met je ziel
Elk individu streeft ernaar om zo dicht mogelijk bij zijn ziel te staan.
Volgens mij beseffen individuelen dit pas, als ze werkelijk in hun sterf proces zijn beland.
De hele gebeurtenis; mensen, sfeer, de plek, Grootmoeder Ayahuasca, de reis op dit plek, hebben voor een souvenir gezorgt die nu traag wordt geintergreerd in mijn denken en telkens als ik weer iets nieuws besef van mijn ervaring, dan krijg ik een hoop inzichten. Inzichten zorgen voor gedragsverandering. Als je elke inzicht goed gebruikt, en gebruikt bij zelfreflectie.
Alles is nu echt zo overgevoelig, hierdoor wordt ik me heel erg bewust van alles.
Toe straks liep ik in een supermarkt en ik had continue een heel erg diepgaand gevoel in mijn onderbuik als ik dicht bij een mens kwam te staan.
Ik kon dit echt alleen maar interpreteren als een acceptatie van liefde. Dit was dus de dag na mijn heftige nacht.
Conclusie
Ik ben blij dat ik zo’n souvenir heb kunnen ontwikkelen.
Het heeft mij nu een hele andere perceptie geven met meerdere en andere fundamenten die zo enorm krachtig zijn, dat mijn perceptie nog moeilijk kan worden gemanipuleerd.
Zelfs een scepticus zoals ik dat ben, kan zeggen dat dit echt enorm veel voor mij heeft betekend en dat maar voor een LULLIGE 90,- euro.
Ik ben ervan overtuigd dat er genoeg mensen zijn die heel veel materialistische rotzooi waar hun veel waarde aan hechten weggeven voor zo'n kijk op de wereld en kijk op hun zelf.
Normaliter kan je dit niet eens met therapie bereiken waar je normaal gesproken echt een hoop geld voor betaald.
Tijdens mijn weg naar het sterven toe, deed ik mijn ogen open en merkte op dat de tippie donder rood kleurde en dat iedereen om me heen hele diepgaande, opmerkelijke bewegingen en geluiden maakte, die zo diep op mij in werkte.
Ik kon helaas niet stoppen met schreeuwen. Volgens mij heb ik echt de hele nacht lopen gillen, echt gewoon vanuit mijn tenen. Tijdens het schreeuwen kwam dat steeds anders aan. Mijn geschreeuw begon heel anders te klinken voor mij. Een beetje robot achtig. Zoals je ook in The Matrix ziet als Neo net de roden pil heeft geslikt, in een stoel komt te zitten, de spiegel aanraakt, en langzaam de Matrix in verdwijnt. Hij schreeuwt en doordat hij verdwijnt wordt zijn geschreeuw ook Matrix achtig. Zulke geluiden hoorde ik zelf dus ook tijdens het schreeuwen.
De trip was zo intens, dat ik echt alleen maar met mezelf bezig kon zijn. Hierdoor was ik echt egoïstisch, en nu zo achteraf vindt ik dat echt jammer. Maar ik weet dat de mensen die daar aanwezig waren, het mij niet kwalijk zullen nemen.
Ook toen ik continue mensen wakker hield door mijn geschreeuw. Ik kan me herinneren dat mij meerdere keren is gevraagd om het wat zachter proberen te doen en niet te vloeken. Voor mijn gevloek en geschreeuw heb ik echt zo vaak sorry om gezegd, maar ik kon er werkelijk niks aan doen. Als ze aan mij vragen om op te houden met schreeuwen en vloeken, dan vragen ze mij om mezelf onder controle te houden, en dat was gewoon onmogelijk.
_____________________
Zo hierbij mijn report over de ceremonie van meer dan 3 maanden terug. Het was zwaar, maar ik vond het leerzaam. Hopelijk stoorde jullie je niet aan spelfouten, want die maak ik namelijk veel. Bedankt voor het lezen!
Verder is hier een verslag te vinden die direct na mijn ervaring geschreven is --> viewtopic.php?f=22&t=17941&st=0&sk=t&sd=a&hilit=ayahuasca+oktober&start=90
