Waar: ergens in Amsterdam
Setting: Een Tipi met kampvuur(!)
Medetrippers: Dumpy, Adreno, kapitein x, Beyond Illusion (en nog 13 anderen)
Hoeveelheid: 1 kopje ayahuasca
De reis naar Amsterdam
Om half vier had ik afgesproken met Dumpy en Adreno op station Utrecht. Ik was er vrij vroeg omdat ik me dood zenuwachtig maakte en stierlijk zat te vervelen thuis. Dus ik ging om 12.46 met de trein richting Utrecht Centraal. Ik was om 9.30 wakker geworden en had alleen een licht ontbijt op dus knorde mijn maag hevig toen ik met veel moeite de patatkraam en de poffertjeskraam negeerde.
Om 15uur belde ik mijn broer om te vragen of hij aan het werk was(hij is machinist bij de spoorwegen met standplaats Utrecht)en toevallig was hij net klaar met werken. We gingen samen een snelle kop thee drinken en ik vond het fijn om even met hem gesproken te hebben.
Ik ben de enige in de familie die ooit drugs gebruikt heeft en dus kun je begrijpelijkerwijs moeilijk uit leggen waarom je vrijwillig een 'drugs' neemt waarvan je vreselijk bad kunt gaan en je eigen helemaal leeg kotst... Toch waren veel van mijn zenuwen verdwenen en ik was blij dat ik besloten had open kaart te spelen tegenover iedereen.
Ik ontmoette Dumpy met vriendin onder het aankomsttijdenbord en we wachtten op Adreno die ook even later met een vriend verscheen.
In de trein zaten Dumpy en Adreno luidkeels hun DMT en LSD ervaringen te bespreken, de trein was overvol en ik vermaakte me kostelijk met de blikken van de andere reizigers die heimelijk naar hen keken. Waarschijnlijk hebben ze niet zo vaak dit soort verhalen als vermaak op de reis!
De reis verliep soepel en na wat zoeken en een heel klein beetje verkeerd lopen vanwege een chaotische beschrijving, toch op tijd aangekomen.
Ik liep verwonderd rond in de tuin daar. Wat een pracht en wat een magisch plekje! Er stond een tipi die natuurlijk geïspecteerd diende te worden en we stelden ons voor aan de rest. Ik viel een beetje van mijn geloof toen ik de sjamaan ontmoette. Ik had een hele kleine, rimpelige, dikbuikige en getooide indiaan verwacht(ja ik lees te veel donald duck haha)maar het bleek een stevig, gespierde en ras Amsterdammer te zijn. Blijkt maar eens te meer dat een verwachting nooit te hoog gespannen moet zijn...
Na een paar koppen heerlijke thee(gewone), wat ervaringen uitgewisseld. Ik kwam te weten dat bijna iedereen ayahuasca kende en er op zijn minst iets over gelezen had. Er waren twee vrouwen die voor hun gezondheid kwamen, een chinese jongen die kwam omdat hij zo arrogant was dat hij wel dacht dat hij zichzelf wel kende(dit zei hij echt zelf zo) met zijn vriendin en ook een Turkse jongen, Sipan( van het DF). De vriendin van Dumpy en ik keken een beetje raar op toen een nogal luidruchtig groepje arriveerde. 3 mannen van ongeveer 30 jaar. Een beetje het player type. Lang, breed, korte koppies en snelle kleertjes aan. Ze deden alsof ze thuis waren en later bleek dat het vrienden van de sjamaan waren. Evengoed vond ik het niet het soort type wat ik op een ayahuasca ceremonie zou verwachten...
De ceremonie
We werden de tipi in geroepen toen iedereen er was en kennis met elkaar had gemaakt. Schoentjes uit en ik zocht een plekje uit tussen de vriend van Adreno en de vriendin van Dumpy in.
De sjamaan vertelde eerst wat huisregels en de bedoeling van het kleine altaar wat hij en zijn helpers gemaakt hadden. Het was een altaar van klei en het leek van bovenaf gezien een beetje op een sombrero met een lint eraan
.
Het rode en ronde vertegenwoordigde al het vrouwelijke en rond staat voor actief. Het blauw vertegenwoordigde het mannelijk en puntig is passief. Ze kwamen op een mooie manier samen en aan het het einde van de 'staart' van het altaar brandde een klein vuur. De sjamaan vertelde te veel om hier neer te schrijven maar ik was onder de indruk van zijn wijsheid en kracht. Hij straalde een soort van oerkracht uit die me geruststelde en het laatste restje zenuwen weg nam. We kregen een rituele pijp, waarvan ik de naam niet meer kan herinneren, met tabak en we snoven tabakssap om het hoofd te reinigen.
Het uitdelen van de Ayahuasca was begonnen en ik wachtte rustig af.
De sjamaan had verschillende flessen met thee en met een soort antenne vroeg hij aan zijn spiritguides welke de persoon nodig had en hoeveel. Ik zeg antenne omdat ik er het woord niet voor ken(Dumpy of Adreno misschien wel)maar dat was het niet. De techniek is eenvoudig, gaat de antenne heen en weer dan is het niet goed, gaat hij op een neer dan is het wel goed.
Ik ging nog even gauw naar de wc en checkte de tijd: 21.48, net voordat ik mijn kopje zou krijgen.
Ik had me wel een beetje zorgen gemaakt over de smaak maar die viel reuze mee. Het smaakte een beetje naar zetmeel, zoals wanneer je te lang op je bruine bonen aan het kauwen bent, en de vloeistof was ook niet super vloeibaar, een beetje ingedikt.
Ik praate nog wat met mijn buren en begon de kring te observeren. Er waren veel verschillende mensen en ik kreeg algauw in de gaten wanneer het middel bij iemand begon te werken. In het begin ben je een beetje bezwaard wanneer er iemand begint over te geven. Overgeven is in de regel geen fijne gebeurtenis, tenminste voor mij niet, en ik voelde mee met de mensen die al snel het teiltje nodig hadden. Al gauw krijg je door dat het kotsen niet het ergste is en denk je: goed zo, gooi het er maar uit!!!!
Ik begon nu eindelijk iets te voelen, mijn buurman die na mij gekregen had had al overgegeven toen ik nog helemaal niets voelde, dus ik was wel een beetje opgelucht dat er iets gebeurde.
Ik werd langzaam helemaal zwaar, hoe langer ik stil lag hoe zwaarder ik werd. Bewoog ik weer even dan voelde ik me super licht en dacht ik dat ik zweefde! Ik besloot dat ik 'zwaar' wilde zijn omdat ik me dan 'geaard' voelde. Ik bleef mijn vraag aan de Ayahuasca (over het loslaten van mijn jeugd)als een mantra in mijn hoofd herhalen. Ik zei tegen de grootmoeder Ayahuasca: "Het maakt niet uit of het zwaar wordt, als ik maar verder kan gaan zonder die loodzware bagage die ik geestelijk nog steeds met me meezeul."
Ik begon door het rookgat in de tipi op de bomen te letten en ik zag steeds meer patronen, net als met LSD. Ze werden steeds grimmiger en ze vervormden in gezichten die naar me toe kwamen. Ik merkte dat als ik rechtop zat ik me niet zo fijn voelde en mijn maag begon een beetje op te spelen. Ik had er erg op gerekend dat ik zou gaan overgeven en ik concentreerde me op mijn maag. Het gevoel ging weer weg, ok schijnbaar besloot de ayahuasca dat ik niet zo diep gereinigd hoefde te worden dat ik moest overgeven.
Nu begon mijn trip eigenlijk pas echt. Ik ging weer liggen en ineens schoot ik in een negatieve gedachtencirkel. Ik was me bewust van elk klein deeltje in mijn lichaam en in de tipi. Ik dacht aan alles, aan mijn verleden en hoe mijn kindertijd was verlopen. Ik dacht aan mijn zus en hoe ik toch steeds weer haar de schuld geef van de dingen die er gebeurd waren. Aan, hoe ik mijn aandachts te kort van vroeger, op latere leeftijd gecompenseerd heb en ik voelde me intens verdrietig. Ik heb heel veel mensen te kort gedaan en ik voelde me schuldig. Omdat ik geen idee meer had van de tijd had ik het gevoel dat dit een eeuwigheid duurde. Ik kon niet zeggen hoelang ik daar al zo lag, en doordat ik me niet bewoog was ik ondertussen zo zwaar dat ik het als een mirakel ondervond dat ik niet ondertussen door het matrasje heen, ergens een meter dieper lag... Opeens voelde ik een natte neus tegen mijn hand.... HUH???.......... Sammy de hond kwam me een beetje troosten. Keek me even aan en liet zich aanhalen, zuchtte eens diep en liep weer door. Het waren misschien 10 seconden dat de hond bij me was maar die hebben me ontzettend goed gedaan! Ik was uit de negatieve spiraal! Het verdriet was er nog wel, maar dat is een hele oude bekende en vond dat niet zo heel erg. Dit heeft ongeveer nog een half uur geduurd.
Ineens kwam er een boel gegrinnik uit de hoek (een hoek in een ronde tipi???)tegenover me. Het waren de drie 'snelle' jongens. Schijnbaar hadden ze het naar hun zin en ze lagen bijna te schaterlachen, zelfs de sjamaan grinnikte mee. Toen verdween mijn verdriet ook, het was zo aanstekelijk dat ik mee grinnikte. Dit was het einde van de fysieke trip, ik had geen zwaar of licht gevoel meer alleen lopen moest ik opnieuw leren leek het wel. Opstaan was een hels karwei en mijn 'eerste stapjes' ervaarde ik euforisch...
Ik heb nog even getwijfeld of ik nog een kopje zou nemen maar ik vond het wel best zo. Ik voelde de ayahuasca afterglow in mijn hoofd en was simpelweg gelukkig! Ik ging na denken over wat mensen gelukkig maakt en ik vond ineens een miljoen redenen! De meeste was ik meteen weer kwijt maar ik voelde wel de triomf van het besef om zoveel geluk iedere keer als ik weer een reden vond!
Af en toe praate ik non verbaal wat met mijn buren middels een knipoog of een opgestoken duim, en was tevreden met mijn reis. Ik ging naar buiten en praatte wat en zag Sipan weer. Hij had een hele zware reis achter de rug en had gevochten met een demoon. Hij werd verzorgd door een helper en ondanks dat ik hem niet kende gaf ik hem een bemoedigende hand. Ik voelde me ontzettend verbonden met de mensen van deze cirkel, dus ook met hem.
Een man stond buiten helemaal uit zijn dak te gaan van euforie! Af en toe kwam hij naar binnen en stond te zuchten en te steunen. Adreno zei later dat hij af en toe precies kon zien wat hij zag en net zo euforisch was! Het leek of de man zijn hoofd te klein was voor hem en op een gegeven moment ging hij naar buiten: "Even aan de noodrem trekken, want dit stond niet in de bijsluiter vermeld!" Ik moest erg lachen om deze woorden en zo heb ik nog best lang genoten van al deze mensen.
Langzaam maar zeker was iedereen, op een paar na, over het hoogtepunt heen en we gingen soep eten. Nu heb ik erg naar die soep uit gekeken, omdat Adreno en Dumpy in hun vorige report de soep vreselijk opgehemeld hadden! Jammer dat ze tegenviel, er zat paprika in en nu had ik niet overgegeven van de ayahuasca, van parika doe ik dat wel. Omdat ik toch erge honger had heb ik voorzichtig een paar hapjes op maar ik vond het echt niet zo lekker. Het brood was dat wel en daar heb ik dan de soep maar mee gecompenseerd!Ondanks de energie die ik kreeg van de ayahuasca en de verhalen van de mensen voelde ik me na de soep erg moe en ik heb daarna zeker nog 4 uur geslapen. Ook bleek nu dat de 'snelle jongens' totaal geen idee hadden gehad waar ze aan begonnen! Ze zouden even gaan rebirthen en ik kreeg het idee dat ze alledrie een hele grote schop onder de kont gekregen hadden van grootmoeder ayahuasca! Ik moest er erg om lachen en dacht dat ze voortaan wel twee keer zouden nadenken voordat ze onwetend ergens in zouden springen!
Het ontbijt was echt hemels! Heerlijke stukken fruit en alles smaakte alsof het rechtstreeks uit de hemel was komen vallen! Ook nu werden er veel verhalen uitgewisseld en we hebben nog lang gepraat met Sipan die ik echt een held vind! Hij was heel diep gegaan en ik kreeg tranen in mijn ogen van zijn verhaal...
Na het ontbijt werd de cirkel opnieuwe gesloten en heeft iedereen opgeruimd.Bij het weggaan knuffelde iedereen met iedereen! Heel raar, je komt binnen als individu, maar zodra je de thee gedronken hebt ben je als groep een soort organisme geworden. Je voelt ook meteen aan wanneer iemand het zwaar heeft! Heel apart, de sjamaan voelde dat ook aan en hij begon dan met een ritueel voor diegene. Een gezang met als begeleiding een instrument of een bos gedroogde bladeren waarmee hij ritmisch ritselde. Zodra hij dan een gezang inzette, of begon met geluid maken, maakte niet uit wat, dan voelde je dat het medicijn zijn werk deed. Het voelt aan alsof je familie van elkaar geworden bent, in 1 nacht tijd...
Na veel dank je wels en nog een uitnodiging voor een midzomernacht feest, de terugreis aanvaard en heb ik afscheid genomen van iedereen...
Dit was een bijzondere ervaring, ik ben ook nog niet klaar, binnenkort(2maanden ofzo) ga ik weer. De ayahuasca doet zijn werk heel lang en diep en nu zit ik dan ook met een brede grijns achter mijn computer. Werk valt me totaal niet zwaar en ik doe alles met plezier, zelfs de bekeurring voor mijn kapotte achterlicht nam ik met plezier aan en wenste de agent nog een fijne dag! Echt helemaal niets kan me breken, heb ik het gevoel, heb ook geen behoefte aan andere drugs, normaal denk ik wel een paar keer per dag aan speed, maar walg ik er zelfs van. Ik kan echt iedereen ayahuasca aanraden! (alleen niet allemaal daar, dan wordt het veels te druk haha
)
Bedankt dat je het helemaal tot hier hebt volgehouden! Ik weet dat het een erg lang report geworden is maar ik vind dat er niet genoeg ayahuasca reports kunnen zijn!!! Keep 'em coming!!!!
Let love be your energy!!!
Setting: Een Tipi met kampvuur(!)
Medetrippers: Dumpy, Adreno, kapitein x, Beyond Illusion (en nog 13 anderen)
Hoeveelheid: 1 kopje ayahuasca
De reis naar Amsterdam
Om half vier had ik afgesproken met Dumpy en Adreno op station Utrecht. Ik was er vrij vroeg omdat ik me dood zenuwachtig maakte en stierlijk zat te vervelen thuis. Dus ik ging om 12.46 met de trein richting Utrecht Centraal. Ik was om 9.30 wakker geworden en had alleen een licht ontbijt op dus knorde mijn maag hevig toen ik met veel moeite de patatkraam en de poffertjeskraam negeerde.
Om 15uur belde ik mijn broer om te vragen of hij aan het werk was(hij is machinist bij de spoorwegen met standplaats Utrecht)en toevallig was hij net klaar met werken. We gingen samen een snelle kop thee drinken en ik vond het fijn om even met hem gesproken te hebben.
Ik ben de enige in de familie die ooit drugs gebruikt heeft en dus kun je begrijpelijkerwijs moeilijk uit leggen waarom je vrijwillig een 'drugs' neemt waarvan je vreselijk bad kunt gaan en je eigen helemaal leeg kotst... Toch waren veel van mijn zenuwen verdwenen en ik was blij dat ik besloten had open kaart te spelen tegenover iedereen.
Ik ontmoette Dumpy met vriendin onder het aankomsttijdenbord en we wachtten op Adreno die ook even later met een vriend verscheen.
In de trein zaten Dumpy en Adreno luidkeels hun DMT en LSD ervaringen te bespreken, de trein was overvol en ik vermaakte me kostelijk met de blikken van de andere reizigers die heimelijk naar hen keken. Waarschijnlijk hebben ze niet zo vaak dit soort verhalen als vermaak op de reis!
De reis verliep soepel en na wat zoeken en een heel klein beetje verkeerd lopen vanwege een chaotische beschrijving, toch op tijd aangekomen.
Ik liep verwonderd rond in de tuin daar. Wat een pracht en wat een magisch plekje! Er stond een tipi die natuurlijk geïspecteerd diende te worden en we stelden ons voor aan de rest. Ik viel een beetje van mijn geloof toen ik de sjamaan ontmoette. Ik had een hele kleine, rimpelige, dikbuikige en getooide indiaan verwacht(ja ik lees te veel donald duck haha)maar het bleek een stevig, gespierde en ras Amsterdammer te zijn. Blijkt maar eens te meer dat een verwachting nooit te hoog gespannen moet zijn...
Na een paar koppen heerlijke thee(gewone), wat ervaringen uitgewisseld. Ik kwam te weten dat bijna iedereen ayahuasca kende en er op zijn minst iets over gelezen had. Er waren twee vrouwen die voor hun gezondheid kwamen, een chinese jongen die kwam omdat hij zo arrogant was dat hij wel dacht dat hij zichzelf wel kende(dit zei hij echt zelf zo) met zijn vriendin en ook een Turkse jongen, Sipan( van het DF). De vriendin van Dumpy en ik keken een beetje raar op toen een nogal luidruchtig groepje arriveerde. 3 mannen van ongeveer 30 jaar. Een beetje het player type. Lang, breed, korte koppies en snelle kleertjes aan. Ze deden alsof ze thuis waren en later bleek dat het vrienden van de sjamaan waren. Evengoed vond ik het niet het soort type wat ik op een ayahuasca ceremonie zou verwachten...
De ceremonie
We werden de tipi in geroepen toen iedereen er was en kennis met elkaar had gemaakt. Schoentjes uit en ik zocht een plekje uit tussen de vriend van Adreno en de vriendin van Dumpy in.
De sjamaan vertelde eerst wat huisregels en de bedoeling van het kleine altaar wat hij en zijn helpers gemaakt hadden. Het was een altaar van klei en het leek van bovenaf gezien een beetje op een sombrero met een lint eraan
Het rode en ronde vertegenwoordigde al het vrouwelijke en rond staat voor actief. Het blauw vertegenwoordigde het mannelijk en puntig is passief. Ze kwamen op een mooie manier samen en aan het het einde van de 'staart' van het altaar brandde een klein vuur. De sjamaan vertelde te veel om hier neer te schrijven maar ik was onder de indruk van zijn wijsheid en kracht. Hij straalde een soort van oerkracht uit die me geruststelde en het laatste restje zenuwen weg nam. We kregen een rituele pijp, waarvan ik de naam niet meer kan herinneren, met tabak en we snoven tabakssap om het hoofd te reinigen.
Het uitdelen van de Ayahuasca was begonnen en ik wachtte rustig af.
De sjamaan had verschillende flessen met thee en met een soort antenne vroeg hij aan zijn spiritguides welke de persoon nodig had en hoeveel. Ik zeg antenne omdat ik er het woord niet voor ken(Dumpy of Adreno misschien wel)maar dat was het niet. De techniek is eenvoudig, gaat de antenne heen en weer dan is het niet goed, gaat hij op een neer dan is het wel goed.
Ik ging nog even gauw naar de wc en checkte de tijd: 21.48, net voordat ik mijn kopje zou krijgen.
Ik had me wel een beetje zorgen gemaakt over de smaak maar die viel reuze mee. Het smaakte een beetje naar zetmeel, zoals wanneer je te lang op je bruine bonen aan het kauwen bent, en de vloeistof was ook niet super vloeibaar, een beetje ingedikt.
Ik praate nog wat met mijn buren en begon de kring te observeren. Er waren veel verschillende mensen en ik kreeg algauw in de gaten wanneer het middel bij iemand begon te werken. In het begin ben je een beetje bezwaard wanneer er iemand begint over te geven. Overgeven is in de regel geen fijne gebeurtenis, tenminste voor mij niet, en ik voelde mee met de mensen die al snel het teiltje nodig hadden. Al gauw krijg je door dat het kotsen niet het ergste is en denk je: goed zo, gooi het er maar uit!!!!
Ik begon nu eindelijk iets te voelen, mijn buurman die na mij gekregen had had al overgegeven toen ik nog helemaal niets voelde, dus ik was wel een beetje opgelucht dat er iets gebeurde.
Ik werd langzaam helemaal zwaar, hoe langer ik stil lag hoe zwaarder ik werd. Bewoog ik weer even dan voelde ik me super licht en dacht ik dat ik zweefde! Ik besloot dat ik 'zwaar' wilde zijn omdat ik me dan 'geaard' voelde. Ik bleef mijn vraag aan de Ayahuasca (over het loslaten van mijn jeugd)als een mantra in mijn hoofd herhalen. Ik zei tegen de grootmoeder Ayahuasca: "Het maakt niet uit of het zwaar wordt, als ik maar verder kan gaan zonder die loodzware bagage die ik geestelijk nog steeds met me meezeul."
Ik begon door het rookgat in de tipi op de bomen te letten en ik zag steeds meer patronen, net als met LSD. Ze werden steeds grimmiger en ze vervormden in gezichten die naar me toe kwamen. Ik merkte dat als ik rechtop zat ik me niet zo fijn voelde en mijn maag begon een beetje op te spelen. Ik had er erg op gerekend dat ik zou gaan overgeven en ik concentreerde me op mijn maag. Het gevoel ging weer weg, ok schijnbaar besloot de ayahuasca dat ik niet zo diep gereinigd hoefde te worden dat ik moest overgeven.
Nu begon mijn trip eigenlijk pas echt. Ik ging weer liggen en ineens schoot ik in een negatieve gedachtencirkel. Ik was me bewust van elk klein deeltje in mijn lichaam en in de tipi. Ik dacht aan alles, aan mijn verleden en hoe mijn kindertijd was verlopen. Ik dacht aan mijn zus en hoe ik toch steeds weer haar de schuld geef van de dingen die er gebeurd waren. Aan, hoe ik mijn aandachts te kort van vroeger, op latere leeftijd gecompenseerd heb en ik voelde me intens verdrietig. Ik heb heel veel mensen te kort gedaan en ik voelde me schuldig. Omdat ik geen idee meer had van de tijd had ik het gevoel dat dit een eeuwigheid duurde. Ik kon niet zeggen hoelang ik daar al zo lag, en doordat ik me niet bewoog was ik ondertussen zo zwaar dat ik het als een mirakel ondervond dat ik niet ondertussen door het matrasje heen, ergens een meter dieper lag... Opeens voelde ik een natte neus tegen mijn hand.... HUH???.......... Sammy de hond kwam me een beetje troosten. Keek me even aan en liet zich aanhalen, zuchtte eens diep en liep weer door. Het waren misschien 10 seconden dat de hond bij me was maar die hebben me ontzettend goed gedaan! Ik was uit de negatieve spiraal! Het verdriet was er nog wel, maar dat is een hele oude bekende en vond dat niet zo heel erg. Dit heeft ongeveer nog een half uur geduurd.
Ineens kwam er een boel gegrinnik uit de hoek (een hoek in een ronde tipi???)tegenover me. Het waren de drie 'snelle' jongens. Schijnbaar hadden ze het naar hun zin en ze lagen bijna te schaterlachen, zelfs de sjamaan grinnikte mee. Toen verdween mijn verdriet ook, het was zo aanstekelijk dat ik mee grinnikte. Dit was het einde van de fysieke trip, ik had geen zwaar of licht gevoel meer alleen lopen moest ik opnieuw leren leek het wel. Opstaan was een hels karwei en mijn 'eerste stapjes' ervaarde ik euforisch...
Ik heb nog even getwijfeld of ik nog een kopje zou nemen maar ik vond het wel best zo. Ik voelde de ayahuasca afterglow in mijn hoofd en was simpelweg gelukkig! Ik ging na denken over wat mensen gelukkig maakt en ik vond ineens een miljoen redenen! De meeste was ik meteen weer kwijt maar ik voelde wel de triomf van het besef om zoveel geluk iedere keer als ik weer een reden vond!
Af en toe praate ik non verbaal wat met mijn buren middels een knipoog of een opgestoken duim, en was tevreden met mijn reis. Ik ging naar buiten en praatte wat en zag Sipan weer. Hij had een hele zware reis achter de rug en had gevochten met een demoon. Hij werd verzorgd door een helper en ondanks dat ik hem niet kende gaf ik hem een bemoedigende hand. Ik voelde me ontzettend verbonden met de mensen van deze cirkel, dus ook met hem.
Een man stond buiten helemaal uit zijn dak te gaan van euforie! Af en toe kwam hij naar binnen en stond te zuchten en te steunen. Adreno zei later dat hij af en toe precies kon zien wat hij zag en net zo euforisch was! Het leek of de man zijn hoofd te klein was voor hem en op een gegeven moment ging hij naar buiten: "Even aan de noodrem trekken, want dit stond niet in de bijsluiter vermeld!" Ik moest erg lachen om deze woorden en zo heb ik nog best lang genoten van al deze mensen.
Langzaam maar zeker was iedereen, op een paar na, over het hoogtepunt heen en we gingen soep eten. Nu heb ik erg naar die soep uit gekeken, omdat Adreno en Dumpy in hun vorige report de soep vreselijk opgehemeld hadden! Jammer dat ze tegenviel, er zat paprika in en nu had ik niet overgegeven van de ayahuasca, van parika doe ik dat wel. Omdat ik toch erge honger had heb ik voorzichtig een paar hapjes op maar ik vond het echt niet zo lekker. Het brood was dat wel en daar heb ik dan de soep maar mee gecompenseerd!Ondanks de energie die ik kreeg van de ayahuasca en de verhalen van de mensen voelde ik me na de soep erg moe en ik heb daarna zeker nog 4 uur geslapen. Ook bleek nu dat de 'snelle jongens' totaal geen idee hadden gehad waar ze aan begonnen! Ze zouden even gaan rebirthen en ik kreeg het idee dat ze alledrie een hele grote schop onder de kont gekregen hadden van grootmoeder ayahuasca! Ik moest er erg om lachen en dacht dat ze voortaan wel twee keer zouden nadenken voordat ze onwetend ergens in zouden springen!
Het ontbijt was echt hemels! Heerlijke stukken fruit en alles smaakte alsof het rechtstreeks uit de hemel was komen vallen! Ook nu werden er veel verhalen uitgewisseld en we hebben nog lang gepraat met Sipan die ik echt een held vind! Hij was heel diep gegaan en ik kreeg tranen in mijn ogen van zijn verhaal...
Na het ontbijt werd de cirkel opnieuwe gesloten en heeft iedereen opgeruimd.Bij het weggaan knuffelde iedereen met iedereen! Heel raar, je komt binnen als individu, maar zodra je de thee gedronken hebt ben je als groep een soort organisme geworden. Je voelt ook meteen aan wanneer iemand het zwaar heeft! Heel apart, de sjamaan voelde dat ook aan en hij begon dan met een ritueel voor diegene. Een gezang met als begeleiding een instrument of een bos gedroogde bladeren waarmee hij ritmisch ritselde. Zodra hij dan een gezang inzette, of begon met geluid maken, maakte niet uit wat, dan voelde je dat het medicijn zijn werk deed. Het voelt aan alsof je familie van elkaar geworden bent, in 1 nacht tijd...
Na veel dank je wels en nog een uitnodiging voor een midzomernacht feest, de terugreis aanvaard en heb ik afscheid genomen van iedereen...
Dit was een bijzondere ervaring, ik ben ook nog niet klaar, binnenkort(2maanden ofzo) ga ik weer. De ayahuasca doet zijn werk heel lang en diep en nu zit ik dan ook met een brede grijns achter mijn computer. Werk valt me totaal niet zwaar en ik doe alles met plezier, zelfs de bekeurring voor mijn kapotte achterlicht nam ik met plezier aan en wenste de agent nog een fijne dag! Echt helemaal niets kan me breken, heb ik het gevoel, heb ook geen behoefte aan andere drugs, normaal denk ik wel een paar keer per dag aan speed, maar walg ik er zelfs van. Ik kan echt iedereen ayahuasca aanraden! (alleen niet allemaal daar, dan wordt het veels te druk haha
)Bedankt dat je het helemaal tot hier hebt volgehouden! Ik weet dat het een erg lang report geworden is maar ik vind dat er niet genoeg ayahuasca reports kunnen zijn!!! Keep 'em coming!!!!
Let love be your energy!!!
