fractaliss
Newbie
Even een natuurverslagje, omdat ik vind dat de lente toch wel echt mag gaan beginnen nu!! 
Back to Nature: Ultimate Freedom
Datum: 06-08-07
Setting: in en rondom huisje in een privé-bos, afgelegen.
Set: perfect; mentaal volledig in balans, drang naar avontuur
Totale dosering p.p: 1 zegel, sterkte unknown
Op die warme zomermaandag was het zover. Mijn derde date met Lucy. Het oorspronkelijke plan was om samen met D. thuis in Utrecht te trippen, echter wegens onvoorziene omstandigheden besloten we naar onze uitwijklocatie te verkassen. Een afgelegen huisje, midden in de natuur. Op vogels, vissen en een hoop kleine, kriebelende beestjes na geen stervende ziel te bekennen... ik kon me een slechtere plek indenken voor een flinke lsd-trip…
Nieuwe postzegels. Omdat mij verteld was dat deze behoorlijk sterk zouden zijn besloten we om allebei twee keer een halve te nemen, met een interval van ongeveer een uur. Op deze manier hoopte ik de piek wat geleidelijker te laten opkomen, met een iets langere trip als bijkomend voordeel. Om 15:30 namen we bij D. thuis de eerste helft van onze zegel in, daarna begonnen we rustig aan de twintig minuten durende fietstocht richting het huisje. Het huisje ligt naast een mooie vijver, midden in een klein privé-bos. Eenmaal op plaats van bestemming aangekomen kreeg ik door de mooie omgeving meer en meer zin in de trip.
De zon scheen flink en het was warm, benauwd warm. Nadat we onze spullen gedropt hadden in het huisje besloten we meteen een frisse duik te nemen in de vijver, om vervolgens zittend in de zon met een biertje te wachten op het grote feest dat hopelijk gauw zou losbarsten. Ondanks dat ik op dit moment nog vrijwel nuchter was voelde ik me eigenlijk al fantastisch. Ik zat kiplekker in m’n vel, het was prachtig weer en bovenal had ik gewoon fuckin’ zin in deze trip.
16:25. We besloten de tweede helft van de zegel te verorberen. Het eerste halfje begon inmiddels langzaam haar werk te doen en ik merkte dat een golf van euforie mij besloop. Dikke energiestromen begonnen door mijn lichaam te golven, From A Deep Place van Joris Voorn vormde daarbij de perfecte soundtrack. Wat kreeg ik een zin om rond te lopen, te dansen, dingen te doen, te ontdekken. D. dacht er schijnbaar hetzelfde over. We liepen een rondje om het huisje en merkten dat onze waarneming langzaam begon te veranderen. We vonden een enorme paddenstoel en ik staarde enkele minuten naar de prachtige spinnenwebben. Ik deed mijn slippers uit en voelde het zachte warme gras onder mijn voeten.
We liepen terug naar het huisje en gingen weer op onze stoelen zitten. Ik merkte dat ik inmiddels behoorlijk hard begon te trippen. Stilzitten vond ik bij nader inzien toch niet bijster interessant.. Ik pakte mijn ipod en liep weer een rondje. Even verderop vond ik een heel mooi plekje, met uitzicht op een prachtige rij bomen en de zon die door het wolkendek scheen. Ademloos stond ik te kijken. Ik besloot in lotushouding te gaan zitten en een tijdje te mediteren. Mijn doel op voorhand was immers om flink de diepte in te gaan. En D. vermaakte zich schijnbaar toch wel, verderop bij het huisje.
Ik zette het album Nothing Lasts..but Nothing is Lost van Sphongle op. Direct werd ik in razend tempo de trip ingezogen. Ik raakte in gevecht met een gigantische octopus, de metafoor voor mijn op dat moment wervelende gedachtegang. Ik versloeg de octopus, mijn geest werd weer helder. Ik voelde mijn bewustzijn groeien en groeien, meegesleept door de muziek raakte ik in een diepe trance. Mijn lichaam begon hevig te rillen. Mijn geest strekte zich verder en verder uit en leek een diepe verbinding aan te gaan met de natuur waar hij door omringd werd. Ik zag mezelf op een hoge berg zitten, overgeleverd aan de wind en de elementen. Ik opende mijn ogen en had een oneindig uitzicht tussen de bomen door richting de zon. Nog steeds voelde ik de vibraties, mijn lichaam trilde als een malle. De hemel boven mij strekte zich uit tot in oneindigheid. Er was geen onderscheid meer tussen mij en de hemel. Geen onderscheid tussen mij en de felgroene kever die over mijn been kroop. Ik voelde de vergankelijkheid van mijn lichaam, zag het meerdere malen verworden tot skelet en vergaan tot as. Het gevoel hierbij was vredig, het verliezen van het besef of mijn lichaam dood of levend was voelde als een enorme bevrijding en resulteerde in emotionele ontlading. Ik verrees naar een staat van bewustzijn die mijn dagelijkse, door rationaliteit gestuurde leven compleet oversteeg en nietig maakte. Een diep gevoel van oneindige, pure liefde overviel me. Tranen van geluk rolden over mijn wangen.
Moe maar voldaan besloot ik even bij D. te gaan kijken die op een marmeren tafel naar Alias lag te luisteren. Ook hij genoot zichtbaar van de trip. Ik besloot nog even alleen van de diepte te genieten en ging in het gras op wat kussens gaan liggen. Ik luisterde naar Carbon Based Lifeforms en staarde omhoog naar de hemel. Bomen begonnen te morphen, wolken versmolten in elkaar tot een organisch, caleidoscopisch geheel.
Ik ging weer even zitten en deed m’n ipod uit. Ik haalde diep adem en liet alle ervaringen tot dusver een moment op me inwerken. D. besloot een wandelingetje te maken naar het bankje achter de vijver en ik liep mee. Ik voelde me als een oude ziel met een heel leven achter zich. Zittend op het bankje hadden we een prachtig uitzicht op het huisje en de vijver, ik werd geraakt door een diep gevoel van melancholie. Nostalgische gevoelens kwamen boven drijven, mijn geheugen verpakte ze in vervlogen herinneringen die als filmscènes in mijn hoofd werden afgespeeld.
We liepen weer terug naar het huisje alwaar ik mijn gezicht uitgebreid in de spiegel bekeek. Ik zag mijn gezicht morphen van gezichtsuitdrukking, continu van emotie veranderend. Ik keek mezelf diep in mijn ogen en zag een oude, doorleefde ziel. Ik zag en accepteerde mijn lichaam als een onderdeel van mij maar begon het te zien als iets veel tijdelijkers en veel sterfelijkers dan mijn bewustzijn, mijn ziel. Ik voelde me oud maar heel gelukkig.
Ik besloot dat het nu heel even tijd voor wat luchtiger vermaak. Terwijl D. moeite deed om een vuur te maken op de vuurplek zette ik wat minimal op en genoot van een gebooste energierush. Heerlijk voelde het. Maar ondanks dat ik volop genoot val elk moment bespeurde ik dat het onderste nog in de kan zat. Dat ik terug de diepte in moest om mezelf nog één keer helemaal te geven. De Diepte verleidde me en dansend bewoog ik mij weer richting het bankje, begeleid door DE9: Transitions van Richie Hawtin. Op het bankje bereikte ik een mystieke ervaring van jewelste. De klanken van Decaying Beauty symboliseerden de dualiteit van het leven, enerzijds de vergankelijkheid, anderszijds de oneindige eeuwigheid die in de natuur ingesloten is. Maar het ging dieper dan die dualiteit. Ik was alles, ik was de hemel, de bomen, de beestjes op mijn benen, het water, en een enkel eeuwigdurend moment hield ik op met bestaan. Mijn besef daarna van dat ene moment van ultiem geluk deed mijn in tranen uitbarsten, me realiserend dat elk moment van je leven zo kan zijn als je er maar open voor staat en het maximale uit je leven haalt. Meer dan dit Ene moment is er niet, alles daarvoor en daarna bestaat gewoon niet, enkel in je rationaliserende, ervarende, hokjesdenkende ego/ratio. De euforie die deze realisatie met zich meebracht was enorm, evenals de herwonnen energie om te Leven.
Toen begon het plots flink te regenen, hetgeen ik fantastisch vond aangezien ik nu meer dan ooit het leven nam zoals het zich aandiende, van elk moment en elke verandering in mijn omgeving objectief en intens genoot. Ineens kwam D. op het GENIALE idee om te gaan zwemmen! De spullen die beter niet nat konden worden zetten we in de schuur. Ik klom bovenop de leuning van de steiger en sprong het water in. Wat volgde was ultieme extase, een combinatie van puur hedonisme en een diepgewortelde herontdekking van de oermens in mij. Onderwater zwemmen was fantastisch, gewichtloos drijven nog genialer. Ik voelde me ontketend, ultiem bevrijd. Voelde me een oermens met een onuitputtelijke bron van fysieke en mentale kracht. Dus dit was één zijn met de natuur, back to basic voor gevorderden. Eenmaal uit het water geklommen regende het nog steeds. Als een oermens stond ik in de volle regen te dansen op de pompende, psychedelische techno van System 7. Aan mijn stroom van energie leek geen einde meer te komen en de grijns van ultiem geluk in het moment was niet meer van mijn gezicht af te krijgen. Dit was hedonisme puur sang.
D. bracht mij op het idee om een warme douche te nemen. Onhandige dingen, badkamers en kranen, buiten voelde alles veel logischer en vrijer. Maar de warme straal was geniaal.
D. besloot vervolgens ook maar een warme douche te nemen. Inmiddels was het vrijwel opgehouden met regenen. Plotseling brak de zon enkele seconden door tussen de wolken, de warmte van de zon op mijn naakte huid en de aanblik van de natuur badend in licht deden mij voor de zoveelste keer in tranen van geluk uitbarsten.
Langzaam kreeg ik eindelijk weer wat besef van tijd. Het was het ongeveer 20:30, we tripten nog flink maar de piek was nu bijna voorbij voelde ik. Het was inmiddels geheel droog en D. wist warempel even een vuur te maken met de natgeregende blokken hout. Het vuur ging helaas gauw uit, maar we ontdekten dat het visueel ook behoorlijk tof was om de nagloeiende takken als fakkels te gebruiken om in het donker mee te zwaaien! :P
Rond half 10 besloten we dat het tijd was om terug te fietsen naar D.’s huis. Nadat we netjes opgeruimd hadden en onze spullen hadden verzameld (wat moeilijker bleek dan we verwacht gezien we nog harder aan het trippen waren dan we dachten) sprongen we op de fiets. Toen we bij het fietspad naast de grote weg aankwamen was het inmiddels behoorlijk donker. Mijn mond viel open van verwondering toen ik alle verlichting van de bewoonde wereld in de verte zag. Fietsen bleek dolle pret, er was niemand op de weg. Begeleid door Astral Projection (psytrance) scheurde ik op de mountainbike met mijn armen wijd gespreid, als een vogel zwevend door de nacht. Ik voelde me fantastisch en opperscherp. Tijdens het fietsen richting de bewoonde wereld merkte ik dat mijn ego zich langzaam wederopbouwde. Mijn hersenen pasten zich aan aan de nieuwe (beschaafde?) wereld, rationaliteit laagje voor laagje heropbouwend. We fietsten de bebouwde kom in, de psytrance paste werkelijk perfect bij deze overgang van natuur naar technologie/beschaving. We besloten een stuk om te fietsen want fietsen was immers flink de bom.
Bij het huis van D.’s ouders aangekomen bleek de bewoonde wereld toch een stuk benauwender dan de natuur. De dvd-speler kregen we niet aan de praat, ook de muziek aanzetten bleek verwarrend. Al evaluerend wandelden we daarom nog maar een rondje door de buurt, waarbij we onder andere nog een kortstondige groet brachten aan de geiten van de kinderboerderij.
Weer binnen en still tripping. Na wat Pink Floyd te hebben geluisterd besloten we Waking Life te kijken op de laptop, die bij gebrek aan betere apparatuur nog best overtuigend beeld en geluid wist voort te brengen. De film zelf was nog boeiender dan de vorige 2 keren dat ik hem zag en vormde DE perfecte samenvatting en afsluiting van deze geweldige trip.
Om nog maar even te quoten: “The trick is to combine your waking rational abilities with the infinite possibilities of your dreams.”
En toen was ik op. Doodmoe en mentaal uitgeput. Maar toch zo vol van nieuwe inspiratie en levensvreugde. “Dream is destiny.” Maar nu even niet, dacht ik. Hoogste tijd voor een door Zolpidem geïnduceerde (droomloze) nachtrust… :P
Back to Nature: Ultimate Freedom
Datum: 06-08-07
Setting: in en rondom huisje in een privé-bos, afgelegen.
Set: perfect; mentaal volledig in balans, drang naar avontuur
Totale dosering p.p: 1 zegel, sterkte unknown
Op die warme zomermaandag was het zover. Mijn derde date met Lucy. Het oorspronkelijke plan was om samen met D. thuis in Utrecht te trippen, echter wegens onvoorziene omstandigheden besloten we naar onze uitwijklocatie te verkassen. Een afgelegen huisje, midden in de natuur. Op vogels, vissen en een hoop kleine, kriebelende beestjes na geen stervende ziel te bekennen... ik kon me een slechtere plek indenken voor een flinke lsd-trip…
Nieuwe postzegels. Omdat mij verteld was dat deze behoorlijk sterk zouden zijn besloten we om allebei twee keer een halve te nemen, met een interval van ongeveer een uur. Op deze manier hoopte ik de piek wat geleidelijker te laten opkomen, met een iets langere trip als bijkomend voordeel. Om 15:30 namen we bij D. thuis de eerste helft van onze zegel in, daarna begonnen we rustig aan de twintig minuten durende fietstocht richting het huisje. Het huisje ligt naast een mooie vijver, midden in een klein privé-bos. Eenmaal op plaats van bestemming aangekomen kreeg ik door de mooie omgeving meer en meer zin in de trip.
De zon scheen flink en het was warm, benauwd warm. Nadat we onze spullen gedropt hadden in het huisje besloten we meteen een frisse duik te nemen in de vijver, om vervolgens zittend in de zon met een biertje te wachten op het grote feest dat hopelijk gauw zou losbarsten. Ondanks dat ik op dit moment nog vrijwel nuchter was voelde ik me eigenlijk al fantastisch. Ik zat kiplekker in m’n vel, het was prachtig weer en bovenal had ik gewoon fuckin’ zin in deze trip.
16:25. We besloten de tweede helft van de zegel te verorberen. Het eerste halfje begon inmiddels langzaam haar werk te doen en ik merkte dat een golf van euforie mij besloop. Dikke energiestromen begonnen door mijn lichaam te golven, From A Deep Place van Joris Voorn vormde daarbij de perfecte soundtrack. Wat kreeg ik een zin om rond te lopen, te dansen, dingen te doen, te ontdekken. D. dacht er schijnbaar hetzelfde over. We liepen een rondje om het huisje en merkten dat onze waarneming langzaam begon te veranderen. We vonden een enorme paddenstoel en ik staarde enkele minuten naar de prachtige spinnenwebben. Ik deed mijn slippers uit en voelde het zachte warme gras onder mijn voeten.
We liepen terug naar het huisje en gingen weer op onze stoelen zitten. Ik merkte dat ik inmiddels behoorlijk hard begon te trippen. Stilzitten vond ik bij nader inzien toch niet bijster interessant.. Ik pakte mijn ipod en liep weer een rondje. Even verderop vond ik een heel mooi plekje, met uitzicht op een prachtige rij bomen en de zon die door het wolkendek scheen. Ademloos stond ik te kijken. Ik besloot in lotushouding te gaan zitten en een tijdje te mediteren. Mijn doel op voorhand was immers om flink de diepte in te gaan. En D. vermaakte zich schijnbaar toch wel, verderop bij het huisje.
Ik zette het album Nothing Lasts..but Nothing is Lost van Sphongle op. Direct werd ik in razend tempo de trip ingezogen. Ik raakte in gevecht met een gigantische octopus, de metafoor voor mijn op dat moment wervelende gedachtegang. Ik versloeg de octopus, mijn geest werd weer helder. Ik voelde mijn bewustzijn groeien en groeien, meegesleept door de muziek raakte ik in een diepe trance. Mijn lichaam begon hevig te rillen. Mijn geest strekte zich verder en verder uit en leek een diepe verbinding aan te gaan met de natuur waar hij door omringd werd. Ik zag mezelf op een hoge berg zitten, overgeleverd aan de wind en de elementen. Ik opende mijn ogen en had een oneindig uitzicht tussen de bomen door richting de zon. Nog steeds voelde ik de vibraties, mijn lichaam trilde als een malle. De hemel boven mij strekte zich uit tot in oneindigheid. Er was geen onderscheid meer tussen mij en de hemel. Geen onderscheid tussen mij en de felgroene kever die over mijn been kroop. Ik voelde de vergankelijkheid van mijn lichaam, zag het meerdere malen verworden tot skelet en vergaan tot as. Het gevoel hierbij was vredig, het verliezen van het besef of mijn lichaam dood of levend was voelde als een enorme bevrijding en resulteerde in emotionele ontlading. Ik verrees naar een staat van bewustzijn die mijn dagelijkse, door rationaliteit gestuurde leven compleet oversteeg en nietig maakte. Een diep gevoel van oneindige, pure liefde overviel me. Tranen van geluk rolden over mijn wangen.
Moe maar voldaan besloot ik even bij D. te gaan kijken die op een marmeren tafel naar Alias lag te luisteren. Ook hij genoot zichtbaar van de trip. Ik besloot nog even alleen van de diepte te genieten en ging in het gras op wat kussens gaan liggen. Ik luisterde naar Carbon Based Lifeforms en staarde omhoog naar de hemel. Bomen begonnen te morphen, wolken versmolten in elkaar tot een organisch, caleidoscopisch geheel.
Ik ging weer even zitten en deed m’n ipod uit. Ik haalde diep adem en liet alle ervaringen tot dusver een moment op me inwerken. D. besloot een wandelingetje te maken naar het bankje achter de vijver en ik liep mee. Ik voelde me als een oude ziel met een heel leven achter zich. Zittend op het bankje hadden we een prachtig uitzicht op het huisje en de vijver, ik werd geraakt door een diep gevoel van melancholie. Nostalgische gevoelens kwamen boven drijven, mijn geheugen verpakte ze in vervlogen herinneringen die als filmscènes in mijn hoofd werden afgespeeld.
We liepen weer terug naar het huisje alwaar ik mijn gezicht uitgebreid in de spiegel bekeek. Ik zag mijn gezicht morphen van gezichtsuitdrukking, continu van emotie veranderend. Ik keek mezelf diep in mijn ogen en zag een oude, doorleefde ziel. Ik zag en accepteerde mijn lichaam als een onderdeel van mij maar begon het te zien als iets veel tijdelijkers en veel sterfelijkers dan mijn bewustzijn, mijn ziel. Ik voelde me oud maar heel gelukkig.
Ik besloot dat het nu heel even tijd voor wat luchtiger vermaak. Terwijl D. moeite deed om een vuur te maken op de vuurplek zette ik wat minimal op en genoot van een gebooste energierush. Heerlijk voelde het. Maar ondanks dat ik volop genoot val elk moment bespeurde ik dat het onderste nog in de kan zat. Dat ik terug de diepte in moest om mezelf nog één keer helemaal te geven. De Diepte verleidde me en dansend bewoog ik mij weer richting het bankje, begeleid door DE9: Transitions van Richie Hawtin. Op het bankje bereikte ik een mystieke ervaring van jewelste. De klanken van Decaying Beauty symboliseerden de dualiteit van het leven, enerzijds de vergankelijkheid, anderszijds de oneindige eeuwigheid die in de natuur ingesloten is. Maar het ging dieper dan die dualiteit. Ik was alles, ik was de hemel, de bomen, de beestjes op mijn benen, het water, en een enkel eeuwigdurend moment hield ik op met bestaan. Mijn besef daarna van dat ene moment van ultiem geluk deed mijn in tranen uitbarsten, me realiserend dat elk moment van je leven zo kan zijn als je er maar open voor staat en het maximale uit je leven haalt. Meer dan dit Ene moment is er niet, alles daarvoor en daarna bestaat gewoon niet, enkel in je rationaliserende, ervarende, hokjesdenkende ego/ratio. De euforie die deze realisatie met zich meebracht was enorm, evenals de herwonnen energie om te Leven.
Toen begon het plots flink te regenen, hetgeen ik fantastisch vond aangezien ik nu meer dan ooit het leven nam zoals het zich aandiende, van elk moment en elke verandering in mijn omgeving objectief en intens genoot. Ineens kwam D. op het GENIALE idee om te gaan zwemmen! De spullen die beter niet nat konden worden zetten we in de schuur. Ik klom bovenop de leuning van de steiger en sprong het water in. Wat volgde was ultieme extase, een combinatie van puur hedonisme en een diepgewortelde herontdekking van de oermens in mij. Onderwater zwemmen was fantastisch, gewichtloos drijven nog genialer. Ik voelde me ontketend, ultiem bevrijd. Voelde me een oermens met een onuitputtelijke bron van fysieke en mentale kracht. Dus dit was één zijn met de natuur, back to basic voor gevorderden. Eenmaal uit het water geklommen regende het nog steeds. Als een oermens stond ik in de volle regen te dansen op de pompende, psychedelische techno van System 7. Aan mijn stroom van energie leek geen einde meer te komen en de grijns van ultiem geluk in het moment was niet meer van mijn gezicht af te krijgen. Dit was hedonisme puur sang.
D. bracht mij op het idee om een warme douche te nemen. Onhandige dingen, badkamers en kranen, buiten voelde alles veel logischer en vrijer. Maar de warme straal was geniaal.
D. besloot vervolgens ook maar een warme douche te nemen. Inmiddels was het vrijwel opgehouden met regenen. Plotseling brak de zon enkele seconden door tussen de wolken, de warmte van de zon op mijn naakte huid en de aanblik van de natuur badend in licht deden mij voor de zoveelste keer in tranen van geluk uitbarsten.
Langzaam kreeg ik eindelijk weer wat besef van tijd. Het was het ongeveer 20:30, we tripten nog flink maar de piek was nu bijna voorbij voelde ik. Het was inmiddels geheel droog en D. wist warempel even een vuur te maken met de natgeregende blokken hout. Het vuur ging helaas gauw uit, maar we ontdekten dat het visueel ook behoorlijk tof was om de nagloeiende takken als fakkels te gebruiken om in het donker mee te zwaaien! :P
Rond half 10 besloten we dat het tijd was om terug te fietsen naar D.’s huis. Nadat we netjes opgeruimd hadden en onze spullen hadden verzameld (wat moeilijker bleek dan we verwacht gezien we nog harder aan het trippen waren dan we dachten) sprongen we op de fiets. Toen we bij het fietspad naast de grote weg aankwamen was het inmiddels behoorlijk donker. Mijn mond viel open van verwondering toen ik alle verlichting van de bewoonde wereld in de verte zag. Fietsen bleek dolle pret, er was niemand op de weg. Begeleid door Astral Projection (psytrance) scheurde ik op de mountainbike met mijn armen wijd gespreid, als een vogel zwevend door de nacht. Ik voelde me fantastisch en opperscherp. Tijdens het fietsen richting de bewoonde wereld merkte ik dat mijn ego zich langzaam wederopbouwde. Mijn hersenen pasten zich aan aan de nieuwe (beschaafde?) wereld, rationaliteit laagje voor laagje heropbouwend. We fietsten de bebouwde kom in, de psytrance paste werkelijk perfect bij deze overgang van natuur naar technologie/beschaving. We besloten een stuk om te fietsen want fietsen was immers flink de bom.
Bij het huis van D.’s ouders aangekomen bleek de bewoonde wereld toch een stuk benauwender dan de natuur. De dvd-speler kregen we niet aan de praat, ook de muziek aanzetten bleek verwarrend. Al evaluerend wandelden we daarom nog maar een rondje door de buurt, waarbij we onder andere nog een kortstondige groet brachten aan de geiten van de kinderboerderij.
Weer binnen en still tripping. Na wat Pink Floyd te hebben geluisterd besloten we Waking Life te kijken op de laptop, die bij gebrek aan betere apparatuur nog best overtuigend beeld en geluid wist voort te brengen. De film zelf was nog boeiender dan de vorige 2 keren dat ik hem zag en vormde DE perfecte samenvatting en afsluiting van deze geweldige trip.
Om nog maar even te quoten: “The trick is to combine your waking rational abilities with the infinite possibilities of your dreams.”
En toen was ik op. Doodmoe en mentaal uitgeput. Maar toch zo vol van nieuwe inspiratie en levensvreugde. “Dream is destiny.” Maar nu even niet, dacht ik. Hoogste tijd voor een door Zolpidem geïnduceerde (droomloze) nachtrust… :P
