Bad Trip 2-CB

[Gabbertje]

Ongeveer 3 weken geleden heb ik een bad trip gehad op 2cb. Ik weet niet waarom maar het heeft me toch ergens geraakt, ik zit er nog een beetje mee. Ik zit eigenlijk maar met 1 vraag, wat is de oorzaak dat ik in een bad trip belande. Ik voelde me die dag top, de stemming zat er heel goed in.

Máximaal 2 keer per jaar spreken J en ik af om 2 dagen non-stop te gaan blowen. Dus de dag van de 2-cb had ik al heel wat joints op.

Ik zal hieronder een trip report plaatsen.

Wie: ik en J
Waar: Bij mij thuis
Wat: 2-CB
Dosis: 40mg (Dit is altijd mijn standaard dosis, dit heeft altijd voor mij goed uitgepakt)

We hadden de helle dag al een beetje zitten blowen, te gamen en tv te kijken. Ik had net een afspraak gemaakt met me dealer, dus de stemming zat er al goed in we hadden er veel zin in.

Uiteindelijk kom ik rond 19:30 weer thuis met de 2-cb. We hebben ongeveer om 19:45 de 2-cb genomen.

-20:15 -

Ik voelde me wat drukker worden, was een stuk vrolijker. We waren wat aan het gamen en langzaam zag ik de muren wat bewegen.

-20:30- (hier ben ik het tijdsbesef verloren)

We waren tv gaan kijken, en vanaf het moment dat ik ging liggen had ik meteen het gevoel dat er iets goed fout was. Ik wist niet wat dus begon het gevoel te negeren. Naarmate dat gevoel zakte begon ik steeds misselijker te worden. Ik heb altijd al het probleem gehad dat ik niet kan kotsen, terwijl ik weet dat het ontzettend opluchtend kan werken.

Toen ik eenmaal bij de wc was werdt ik ontzettend duizelig, ik kon mezelf nog net veilig op de grond laten zitten wat vanaf het moment dat ik zat viel ik flauw. Ik weet niet hoelang ik er heb gelegen, maar ik gok niet lang want J kwam niet naar me toe.

Ik ben toen voorzichtig naar me bed gestrompeld en ben daar in gaan liggen. Gelijk voelde ik me een stuk beter, ik heb toen j geapt dat ik in bed lag en er zo aan kwam.

Ik heb J pas verteld dat ik een bad trip heb gehad toen ik al een tijdje weer "nuchter" was. Ik wou tijdens de trip niemand om me heen, zo min mogelijk prikkels.

Uiteindelijk voelde ik me weer redelijk en ben naar beneden gegaan, heb gezellig wat met j zitten praten. Ik gok zo 20 minuten later voelde ik me weer heel slecht. Ik heb jij gezegd dat ik nog even op bed ging liggen, omdat ik me bed zo lekker vond liggen.

Toen ik weer in bed lag ging het nog slechter, ik begon de realiteit te verliezen. Ik heb toen er alles aan gedaan om de realiteit niet te verliezen, en het lukte me. Ik had niet het gevoel dat ik dood ging zoals sommige hebben, ik denk echt dat het heeft geholpen dat ik rekensommen begon op te lossen.

Maar hoe ik me voelde, zo slecht heb ik me nog nooit gevoeld. Uiteindelijk begon ik naar de oorzaak van de bad trip te zoeken, waarom ben ik zo misselijk? Waarom voel ik me zo slecht? Wat heb ik gedaan dat dit gebeurde?

Ik kon me nergens een antwoord op bedenken. Me laatste hoop was slapen, ik ging gewoon proberen te slapen. Ik trok de trip niet meer, en ik was best vermoeid door de trip dus het lukte.

Ik heb toen zo anderhalf uur geslapen om daarna weer "nuchter wakker te worden. Ik voelde me meteen extreem goed, er was een helle zware last van me schouder gevallen.

Ik denk zelf dat het velle blowen de oorzaak van dit alles was. Het is me eigen schuld zo simpel is het, maar ik wil toch graag bevestiging hebben of het door het blowen kwam of niet.

-HardcoreGabber

 

[Psychedelibee]

Vervelend! Blowen versterkt het natuurlijk, dus ervoor de hele dag blowen zal het zeker niet beter hebben gemaakt.

De chronologische volgorde van je verhaal is me een beetje onduidelijk eerlijk gezegd, maar wat me in ieder geval wel opvalt is dat je het niet over je heen hebt laten komen maar je juist enorm verzet hebt. Dit blijkt uit meerdere stukken, maar met name uit het stuk dat je probeerde de realiteit vast te houden. Hoewel dat misschien gelukt is geef je ook aan dat je je er enorm slecht bij voelde.

Juist die controle willen behouden op zo'n moment zal je slechte gevoel alleen maar versterken, aangezien je dan een strijd aan het voeren bent. Accepteer je dat je de realiteit verliest of dat je je niet goed voelt, dan zul je je daardoor juist bevrijd voelen.

Ik ben zelf nog nooit echt bad gegaan, maar heb zeker ook wel moeilijke momenten meegemaakt toen ik met trippen begon. Die moeilijke momenten kwamen overwegend ook voor uit de controle willen behouden. Maar vaak gaf ik in verloop van de trip de controle over en dan werd het daarna dus beter. Aangezien in mijn optiek moeilijke momenten tijdens een trip altijd een reflectie van het dagelijks leven zijn, heb ik daardoor ook geleerd om in het gewone leven de controle op te geven.

Kortom, erg vervelend maar zie het als kans om er een levensles uit te leren voor jezelf.

 

[De Dunne]

@HardcoreGabber : Vervelend zo zeg. Jammer dat je geen leuke ervaring had. Ik denk idd dat de wiet een geote rol heeft gespeeld. In mijn 2e 2cb trip heb ik er bij geblowd. Ik moest écht opletten dat ik niet bleef hijsen. Ik werd veel sneller en intenser stoned. Dus als jij die dag al veel geblowd hebt dan is dit eigenlijk een vrij logische reactie denk ik.

@Psychedelibee : wat knap dat je in het echte leven de controle kan laten varen! Mij lukt dat maar heel zelden eigenlijk. Het zal vast een heel bevrijdend gevoel geven.

 

[Psychedelibee]

@Psychedelibee : wat knap dat je in het echte leven de controle kan laten varen! Mij lukt dat maar heel zelden eigenlijk. Het zal vast een heel bevrijdend gevoel geven.

Het blijft wel een ongoing proces om die controle op te geven hoor, ik heb hier al enorme stappen in gemaakt maar de illusie gaat diep en is dus ook nog niet volledig weg. Mede om die reden ben ik ook met mediteren begonnen.

Door psychedelica gebruik ben ik gaan inzien dat je eigenlijk over vrijwel niks in het leven echte controle hebt. Mensen denken vaak dat dit zo is, maar in werkelijkheid gebeuren veel dingen gewoon en kun je het net zo goed gewoon op zijn beloop laten. Dat geeft inderdaad een enorm bevrijdend gevoel. Wel dingen willen controleren geeft vaak alleen maar stress of leidt tot frustratie als het dan niet zo gaat als gedacht.

 

[Yaizer]

Welkom bij de club, ook een keer zwaar bad gegaan op 2c-b.

Ik verloor jammer genoeg wel de realiteit. Naarste gevoel ooit. Was een waanzin die ik nooit meer zal vergeten. Tijd stond stil. Als ik er nu zelf aan denk word ik helemaal raar....7 maanden geleden. De wiet-bad trips waren daar niks bij. Holy shit. Ben blij dat er twee mensen bij waren anders weet ik niet waar ik was beland. Wilde 112 bellen en had de raarste bijna suïcidale gedachtes. Misschien ooit een reportje erover schrijven.

Nog steeds...kut dat je bad bent gegaan. Het is echt een hell.

 

[StimsalaBanne]

Jeetje wat rot zeg @HardcoreGabber zeker omdat je altijd zo positief bent over 2-cb. Jemig jij ook @Yaizer , hoeveel had jij op? Ook nog een andere drug erbij gedaan, of dat niet?

 

[De Dunne]

Welkom bij de club, ook een keer zwaar bad gegaan op 2c-b.

Ik verloor jammer genoeg wel de realiteit. Naarste gevoel ooit. Was een waanzin die ik nooit meer zal vergeten. Tijd stond stil. Als ik er nu zelf aan denk word ik helemaal raar....7 maanden geleden. De wiet-bad trips waren daar niks bij. Holy shit. Ben blij dat er twee mensen bij waren anders weet ik niet waar ik was beland. Wilde 112 bellen en had de raarste bijna suïcidale gedachtes. Misschien ooit een reportje erover schrijven.

Nog steeds...kut dat je bad bent gegaan. Het is echt een hell.

Jeetje zeg... Wat eng! En dat van 2cb.

 

[Psychedelibee]

Ik verloor jammer genoeg wel de realiteit.

Toch verbaasd het me ergens wel dat jullie de 'realiteit' verliezen als zoiets ergs zien tijdens het gebruik van een psychedelisch middel. Dat is toch wel het risico van het vak en ergens gebruik je psychedelica daar toch ook voor om juist los te komen van de gewone 'realiteit'.

Als je dit soort dingen gewoon kan accepteren voor wat het is dan is het juist super bijzonder en fijn om de 'realiteit' te verliezen. Voor de duidelijkheid, ik vind het uiteraard vervelend voor jullie dat jullie bad gegaan zijn.

 

[Mindless]

Daar zou ik niet te licht over denken. Als je met je realiteit verliezen het verliezen van je gevoel van jou te zijn, echt te zijn, bedoeld is dat pure existentiële horror. Alsof je je ziel bent verloren en alleen het ego is over. Ik ken die plek waar Yaizer het over heeft. Dat is niet iets waar je je op voor kunt bereiden en je intenties van voor de trip hebben er ook niets mee te maken.

Ja, het is het risico. Maar toch... Als het dan gebeurd denk je niet "ach, risico van 't vak" Wat je wel denkt is gruwelijker dan je je voor kunt stellen.

Wens het niemand toe.

 

[Roze Olifant]

Is het niet ook gewoon dat het soms heel moeilijk te beschrijven is waarom een bepaalde ervaring naar is geweest? De ene keer is de realiteit verliezen doodeng, de andere keer is het fantastisch.

Vind het zelf wel jammer dat er altijd zo snel met de woorden ‘bad gaan’ wordt gegooid, want dat zijn vaak net de leerzame ervaringen en je doet ze te niet door ze direct dat stempel te geven. Maar aan de andere kant, ik sta zelf heel open en accepterend tegenover trippen (ook de risico’s ervan) maar toch is er een bepaald punt in mijn LSD-trip geweest dat ik ineens even heel goed begreep waarom mensen totaal krankzinnig kunnen worden tijdens een trip. Vond op dat punt dat gevoel van ‘de realiteit helemaal kwijt zijn en totale waanzin’ heel heftig.

Terwijl ik bij mijn eerste keta-ervaring die per ongeluk een soort K-hole werd de realiteit nog véél verder kwijtraakte, en dacht dat ik dood was, dat was ook enorm heftig maar bij lange na niet zo beangstigend als dat specifieke LSD-moment. En ik zou niet kunnen uitleggen wat nu precies het verschil was, waarom het een nu zoveel enger was dan het andere.

Misschien te vergelijken met nachtmerries? De ene keer droom je over iets relatiefs onschuldigs maar is de emotie/ervaring erbij intens en blijft lang hangen, de andere keer droom je iets feitelijk verschrikkelijks en ben je het relatief snel weer kwijt.

Of kraam ik nu onzin uit.

 

[Psychedelibee]

Als je met je realiteit verliezen het verliezen van je gevoel van jou te zijn, echt te zijn, bedoeld is dat pure existentiële horror. Alsof je je ziel bent verloren en alleen het ego is over. Ik ken die plek waar Yaizer het over heeft. Dat is niet iets waar je je op voor kunt bereiden en je intenties van voor de trip hebben er ook niets mee te maken.

Maar wat is de 'realiteit' verliezen nou precies? Realiteit is sowieso al een vaag begrip, wat iedereen met trip ervaring waarschijnlijk met me eens is. Om die reden heb ik het hierboven ook telkens in quotes gezet. Jij (Mindless) bent nu de eerste in dit topic die definieert wat je met de realiteit verliezen bedoeld. Maar je doet nu ook de aanname dat dit hetzelfde is als waar Yaizer het over heeft, terwijl hij helemaal niet beschrijft wat dit voor hem betekende. De realiteit verliezen kan voor iemand ook een (bijna) ego dood zijn, die angstaanjagend kan aanvoelen als je jezelf er tegen verzet terwijl het puur geluk is als je jezelf eraan over geeft.

Ik denk er niet perse te licht over, maar uiteindelijk zijn al die ervaringen toch terug te leiden naar het niet accepteren van wat de trip je brengt. Er zitten risico's aan trippen en wil je daar mee om kunnen gaan dan moet je dat accepteren en het over je heen laten komen. Als je daar niet voor open staat om de controle uit handen te geven en de moeilijke momenten te aanvaarden dan kun je denk ik beter helemaal niet gaan trippen. Niet dat ik hiermee bedoel dat mensen die dit hebben meegemaakt nooit meer moeten trippen, want er mee omgaan is ook iets wat kunt/moet leren.

Vind het zelf wel jammer dat er altijd zo snel met de woorden ‘bad gaan’ wordt gegooid, want dat zijn vaak net de leerzame ervaringen en je doet ze te niet door ze direct dat stempel te geven.

Hier ben ik het volledig mee eens. Ik zie maar al te vaak dat wanneer iemand even een moeilijk momentje heeft tijdens een trip dat het dan meteen bad gaan genoemd wordt. Trippen is gewoon niet altijd leuk en moeilijke momenten horen er bij. En die zijn inderdaad ook nog eens het meest leerzaam, zolang je jezelf openstelt voor de les uiteraard.

 

[Roze Olifant]

Voor mij is ‘de realiteit kwijtraken’ eigenlijk niets meer of minder dan even totaal niet meer weten of kunnen plaatsen dat je een drug genomen hebt. Gewoon helemaal in de tripwereld gezogen zijn en geen enkele connectie meer voelen met/geen herinnering meer hebben aan het normale bestaan. Kan zowel positief als negatief zijn. Maar heb natuurlijk een stuk minder tripervaring dan jullie dus misschien dat ik er in de toekomst wel weer een andere definitie aan kan geven.

 

[Psychedelibee]

Voor mij is ‘de realiteit kwijtraken’ eigenlijk niets meer of minder dan even totaal niet meer weten of kunnen plaatsen dat je een drug genomen hebt. Gewoon helemaal in de tripwereld gezogen zijn en geen enkele connectie meer voelen met/geen herinnering meer hebben aan het normale bestaan. Kan zowel positief als negatief zijn. Maar heb natuurlijk een stuk minder tripervaring dan jullie dus misschien dat ik er in de toekomst wel weer een andere definitie aan kan geven.

Het niet meer weten dat ik drugs op had heb ik ook wel vaker meegemaakt op psychedelica en dissociatieven, kan inderdaad flink beangstigend zijn maar ook hemels of gewoon neutraal.

Zelf gebruik ik de term de realiteit verliezen eigenlijk helemaal niet. Maar dat komt meer omdat ik door trippen niet meer geloof in een objectieve realiteit. Ik heb de gekste dingen meegemaakt met trippen en vond ze allemaal in zekere zin net zo realistisch, terwijl sommige ervaringen zo'n beetje elkaars tegenpolen waren.

Heb opzich niks tegen het gebruik van de term realiteit verliezen, maar het lastige met dit soort dingen is meer dat ieder er zo zijn eigen betekenis aan geeft.

 

[Mindless]

Maar wat is de 'realiteit' verliezen nou precies? Realiteit is sowieso al een vaag begrip, wat iedereen met trip ervaring waarschijnlijk met me eens is. Om die reden heb ik het hierboven ook telkens in quotes gezet.

Is ook een vaag begrip.

Jij (Mindless) bent nu de eerste in dit topic die definieert wat je met de realiteit verliezen bedoeld. Maar je doet nu ook de aanname dat dit hetzelfde is als waar Yaizer het over heeft, terwijl hij helemaal niet beschrijft wat dit voor hem betekende.

Daarom omschrijf ik het ook als:

"Als je met je realiteit verliezen het verliezen van je gevoel van jou te zijn, echt te zijn, bedoeld is dat pure existentiële horror. Alsof je je ziel bent verloren en alleen het ego is over."

Ja, je kunt het verschillend definiëren, maar ik doel nu even op deze specifieke definitie.

De realiteit verliezen kan voor iemand ook een (bijna) ego dood zijn, die angstaanjagend kan aanvoelen als je jezelf er tegen verzet terwijl het puur geluk is als je jezelf eraan over geeft.

En ik heb het nu even over het geval van als je je er wél tegen verzet en (voor je gevoel) voorbij het punt komt waarbij je niet zomaar even uit die vicieuze cirkel van doemdenken kunt stappen.

Ik denk er niet perse te licht over, maar uiteindelijk zijn al die ervaringen toch terug te leiden naar het niet accepteren van wat de trip je brengt. Er zitten risico's aan trippen en wil je daar mee om kunnen gaan dan moet je dat accepteren en het over je heen laten komen.

Is ook wel zo, maar op dat punt denk je daar niet meer rationeel over na.

Als je daar niet voor open staat om de controle uit handen te geven en de moeilijke momenten te aanvaarden dan kun je denk ik beter helemaal niet gaan trippen.

Ik probeer duidelijk te maken dat tegen alle redenering in, tegen alle intenties om open te staan, ondanks al je voorbereiding, ondanks al je tripervaring, het kan voorkomen dat je wordt overvallen door pure angst en daar in meegaat. Het valt op je dak en het overkomt je.

Het is wat een aanname misschien, maar ik herken veel van wat Yaizer over zijn bad trip heeft geschreven en denk dat ik soortgelijke ervaringen heb gehad.


Hoeft allemaal nog steeds niet te betekenen dat zo'n trip alleen maar slecht is. Achteraf kunnen puzzelstukjes op hun plaats vallen, zelfs lang na zo'n ervaring.

 

[Yaizer]

Zoals hier boven wordt gezegd: er wordt inderdaad te snel het woord "bad-trip" gebruikt. Heb van alle trips die ik heb gehad ook wel trips gehad die even moeilijk waren. Uurtje of twee uur niet zo lekker gevoeld maar dat hoeft niet meteen een bad-trip te zijn.


Wat ik bedoel met "realiteit" verliezen is jezelf gewoon niet meer zijn. Je denkt op recht niet meer na. Alles is op automatische piloot. Het is zo'n grote chaos, wanhoop, verdriet, waanzin in je hoofd. Dit in combinatie met de enorm snelle vicieuze gedachte-loop waar je in zit en de angst. Vandaar dat ik zonder mensen eigenlijk best "gekke" dingen kon gaan doen. Ik was het gewoon niet meer.

Maar ik wist waar ik aan begon. Van de tientallen trips kan één keer iets verkeerds gaan. Zo ga je van alcohol over je nek. Van ghb out. Speed last van je hart en met psychedelica kan je bad gaan. Het gebeurd...en bij sommige nooit.

Ben wel het meest (positief) verandert door de bad trip i.v.t andere trips. Psychedelica heeft mij enorm mooie momenten meegegeven en het blijft de meest interessante drug-soort die er is.