Black Ronin
Experimenterende gebruiker
Datum v/d ervaring: zondag 9 november 2008
Dosis: 1 bakje Hawaiiaanse + 1 plak sterke spacecake (van coffeeshop Speak Easy)
Gewicht: 73 kg
Lengte: 1.77 m
Aantal mensen: alleen
Voorgeschiedenis:
Vijftien dagen eerder was ik met 3 vrienden op paddo's gaan trippen. Ik had veel van deze trip verwacht, want we namen Hawaiiaantjes en we hadden ook nog wat geblowd/gevapourized.
De trip viel voor mij tegen omdat het buiten koud was en de oma van de vriend waarbij we gingen chillen onverwachts thuis kwam. We gingen toen maar op de verdieping erboven gamen. Het gamen was voor mij niet echt trippy. Ik voelde me slechts stoned. Ik kon mijn ogen ook niet dicht doen (voor CEV's) omdat het werd gezien als niet sociaal. Door de paddo's was ik meer in mezelf gekeerd, dus niet erg sociaal vaardig.
Het was wel een gezellige avond, maar het was niet de trip waarop ik gehoopt had. Ik wilde de volgende keer dus lekker alleen trippen.
De trip:
10.00-11.00
Op de dag van de trip fietste ik vrolijk naar de binnenstad om mijn paddo's en spacecake te kopen. Het was mooi, helder weer en ik dacht dat mijn dag niet meer stuk kon gaan.
11.00-12.00
Terwijl ik rustig de paddo's en later de spacecake at, genoot ik van mijn mooie binnenstad. Toen ik bijna klaar was, werd ik gegroet door een paar toeristen. Ze vonden het wel vet dat ik zo hard ging trippen.
Ik zag ook een bedelaar met een BLOEMPOT op zijn hoofd. Een vrouw nam een foto van hem, en hij vroeg om een donatie. Tja, het was een effectieve tactiek, want hij kreeg wel geld. De paddo's en spacecake waren nu in mijn maag. Het effect van de paddo's begon al op te komen. Ik begon maar te fietsen naar het Amsterdamse Bos.
12.00-13.00
Het fietsen was aanvankelijk nog te doen. Het was wel wat moeilijker dan normaal, maar het viel nog mee. Ik genoot nog een beetje van de mooie grachtenpanden, maar niet te veel. Het verkeer was zoals altijd druk.
In het Vondelpark genoot ik van de natuur, maar langzamerhand werd het me wat te druk. Ik moest snel in het Amsterdamse Bos zijn, want daar is het altijd rustiger.
Toen ik net uit het Vondelpark was moest ik lang wachten op het rode licht, tussen alle auto's. Dit was niet prettig.
Eindelijk was ik in het Amsterdamse Bos. Ik moest op het eind nog even zoeken hoe ik er ook al weer kwam, maar ik was er toch gekomen.
13.00-15.00?
Het Amsterdamse Bos was inderdaad rustiger dan het Vondelpark, maar het was toch drukker dan ik had verwacht. Het park was wel extra mooi door de sterker wordende visuals. De open vlaktes leken groter dan normaal. Alle kleuren waren ook weer extra fel en helder.
Ik besloot dieper het bos in te fietsen, zodat ik minder mensen tegen zou komen. Het fietsen ging me gemakkelijker af dan in de stad, omdat het rustiger was. Wel fietste ik behoorlijk traag, door de bodyload.
Uiteindelijk besloot ik maar te lopen met de fiets aan de hand. Ik was namelijk bang dat ik mijn fiets in mijn trip kwijt zou raken. Lopen ging ook langzaam, dus ging ik maar ergens zitten.
Ik had een schetsboekje meegenomen. Daarmee wilde ik tekeningen maken van het landschap. Tekenen kwam er alleen niet van, want ik vond het te druk. Het leek alsof de voorbijgangers me aankeken. (Misschien was dit ook zo, hier ben ik niet zeker van.) Hierdoor voelde ik mij niet erg op mijn gemak. Ik besloot naar huis te gaan, maar ik moest eerst weten wat ik tegen mijn moeder zou zeggen. Dit ging ik opschrijven.
15.00?-17.15
Het begon fris te worden, dus ik stopte met schrijven en stapte op mijn fiets. Fietsen lukte in het begin nog wel, maar het werd snel moeilijker. Ik begon overal patronen in te zien. Mijn kortetermijngeheugen werd ook steeds slechter. Hierdoor begon ik moeite mijn omgeving in de gaten te houden.
De trip werd steeds heftiger. Ik kon minder ver zien doordat de patronen alles abstracter maakten. Mijn kortetermijngeheugen werd zo slecht dat ik vergat waar ik nou heen ging. Doordat ik snel moe werd, stapte ik steeds af om bij te komen. Ik fietste steeds kilometers heen en weer, want ik was inmiddels de weg kwijtgeraakt... op het rechte pad.
Ik werd wanhopig en vroeg een oudere vrouw de weg. Ik kon niet uit mijn woorden komen, maar het lukte me nog wel om de weg naar de dichtstbijzijnde metrohalte te vragen. Haar antwoord bestond uit ongeveer vijf stappen, maar ik kon er maar één van onthouden. Ik was te beschaamd om het opnieuw te vragen, dus ik ging maar weg met mijn beperkte kennis.
Het werd al donkerder, maar de visuals werden zelfs nóg sterker. Nu kon ik de weg en de andere fietsers amper zien. Als ik iets had gezien en ik draaide me om, dan was ik er al niet meer bewust van. Mijn gedachtes waren ook ontzettend onrustig. Ik dacht aan tien nutteloze dingen tegelijk. Hierdoor kon ik mij niet op het verkeer of de route naar huis concentreren.
Door de hulp van de mevrouw kon ik gelukkig wel de uitgang van het park vinden. Maar ik was er nog niet, ik wist de weg naar huis niet meer! Een landkaart lezen was ook al een onmogelijke opgave geworden.
Ik probeerde van de verkeersborden gebruik te maken om de weg te vinden, maar ze leken allemaal op elkaar. Ik was erg gestrest. Alles wat ik zag leek op elkaar dankzij die patronen. Het leek wel een mozaïek. Ik had het geheugen van een goudvis, waardoor ik mij slecht bewust was van de omgeving. Om het nog erger te maken: witte auto's zag ik voor politieauto's aan! Dit verdween wel, maar het maakte me behoorlijk paranoïde. Ik laat mij door dit soort gevoelens nooit sturen, maar toch was het gewoon kut.
Toen ik opnieuw bij de ingang van het park uitkwam, veranderde het uitroepteken op dit verkeersbord in een middelvinger. Het voelde als de film Room 1408. (Enge film.)
17.15-18.15
Ik fietste steeds de verkeerde richting op en kwam weer terug bij de ingang van het park ingang van het park. Het ging nog even zo door totdat de trip wat af begon te zwakken. Eindelijk kon ik de weg weer een beetje vinden! Mijn visuals werden van een bewegend schilderij dat door een psychopaat is gemaakt, veranderd in mooie visuals. Ik zag tussen alle ruimte tussen objecten een soort van bollen van leegte.
18.15-18.45
Toen ik weer in mijn eigen buurt was, kwam ik twee mensen tegen die ik de dag ervoor op een verjaardagsfeest had gezien. Doordat ik niet wist wat ik moest zeggen, bekende ik dat ik paddo's had gebruikt. Nadat ze in de lach schoten ging ik beschaamd verder. Ik zette mijn fiets thuis en ging buiten nog wat uitspacen.
18.45-later
Toen ik genoeg had gelopen, ging ik naar huis om te eten. Ik kon gelukkig weer redelijk praten. Daarna ging ik op mijn kamer van het laatste beetje van mijn trip genieten.
Volgende dag
De volgende dag had ik mij ziek gemeld voor school, want ik had slecht geslapen. Dat kwam doordat ik nog de hele tijd aan mijn bad trip moest denken. Van al dat denken had ik een behoorlijke koppijn gekregen.
Nou, dat was het dan. Ik hoop dat het leesbaar was en misschien zelfs interessant of leerzaam. Ik heb hier in ieder geval wel een paar dingen van geleerd:
Als je nog wat vragen hebt, stel ze dan. Dit is mijn eerste tripreport, dus waarschijnlijk zijn er een paar dingen nog onduidelijk.
Dosis: 1 bakje Hawaiiaanse + 1 plak sterke spacecake (van coffeeshop Speak Easy)
Gewicht: 73 kg
Lengte: 1.77 m
Aantal mensen: alleen
Voorgeschiedenis:
Vijftien dagen eerder was ik met 3 vrienden op paddo's gaan trippen. Ik had veel van deze trip verwacht, want we namen Hawaiiaantjes en we hadden ook nog wat geblowd/gevapourized.
De trip viel voor mij tegen omdat het buiten koud was en de oma van de vriend waarbij we gingen chillen onverwachts thuis kwam. We gingen toen maar op de verdieping erboven gamen. Het gamen was voor mij niet echt trippy. Ik voelde me slechts stoned. Ik kon mijn ogen ook niet dicht doen (voor CEV's) omdat het werd gezien als niet sociaal. Door de paddo's was ik meer in mezelf gekeerd, dus niet erg sociaal vaardig.
Het was wel een gezellige avond, maar het was niet de trip waarop ik gehoopt had. Ik wilde de volgende keer dus lekker alleen trippen.
De trip:
10.00-11.00
Op de dag van de trip fietste ik vrolijk naar de binnenstad om mijn paddo's en spacecake te kopen. Het was mooi, helder weer en ik dacht dat mijn dag niet meer stuk kon gaan.
11.00-12.00
Terwijl ik rustig de paddo's en later de spacecake at, genoot ik van mijn mooie binnenstad. Toen ik bijna klaar was, werd ik gegroet door een paar toeristen. Ze vonden het wel vet dat ik zo hard ging trippen.
Ik zag ook een bedelaar met een BLOEMPOT op zijn hoofd. Een vrouw nam een foto van hem, en hij vroeg om een donatie. Tja, het was een effectieve tactiek, want hij kreeg wel geld. De paddo's en spacecake waren nu in mijn maag. Het effect van de paddo's begon al op te komen. Ik begon maar te fietsen naar het Amsterdamse Bos.
12.00-13.00
Het fietsen was aanvankelijk nog te doen. Het was wel wat moeilijker dan normaal, maar het viel nog mee. Ik genoot nog een beetje van de mooie grachtenpanden, maar niet te veel. Het verkeer was zoals altijd druk.
In het Vondelpark genoot ik van de natuur, maar langzamerhand werd het me wat te druk. Ik moest snel in het Amsterdamse Bos zijn, want daar is het altijd rustiger.
Toen ik net uit het Vondelpark was moest ik lang wachten op het rode licht, tussen alle auto's. Dit was niet prettig.
Eindelijk was ik in het Amsterdamse Bos. Ik moest op het eind nog even zoeken hoe ik er ook al weer kwam, maar ik was er toch gekomen.
13.00-15.00?
Het Amsterdamse Bos was inderdaad rustiger dan het Vondelpark, maar het was toch drukker dan ik had verwacht. Het park was wel extra mooi door de sterker wordende visuals. De open vlaktes leken groter dan normaal. Alle kleuren waren ook weer extra fel en helder.
Ik besloot dieper het bos in te fietsen, zodat ik minder mensen tegen zou komen. Het fietsen ging me gemakkelijker af dan in de stad, omdat het rustiger was. Wel fietste ik behoorlijk traag, door de bodyload.
Uiteindelijk besloot ik maar te lopen met de fiets aan de hand. Ik was namelijk bang dat ik mijn fiets in mijn trip kwijt zou raken. Lopen ging ook langzaam, dus ging ik maar ergens zitten.
Ik had een schetsboekje meegenomen. Daarmee wilde ik tekeningen maken van het landschap. Tekenen kwam er alleen niet van, want ik vond het te druk. Het leek alsof de voorbijgangers me aankeken. (Misschien was dit ook zo, hier ben ik niet zeker van.) Hierdoor voelde ik mij niet erg op mijn gemak. Ik besloot naar huis te gaan, maar ik moest eerst weten wat ik tegen mijn moeder zou zeggen. Dit ging ik opschrijven.
15.00?-17.15
Het begon fris te worden, dus ik stopte met schrijven en stapte op mijn fiets. Fietsen lukte in het begin nog wel, maar het werd snel moeilijker. Ik begon overal patronen in te zien. Mijn kortetermijngeheugen werd ook steeds slechter. Hierdoor begon ik moeite mijn omgeving in de gaten te houden.
De trip werd steeds heftiger. Ik kon minder ver zien doordat de patronen alles abstracter maakten. Mijn kortetermijngeheugen werd zo slecht dat ik vergat waar ik nou heen ging. Doordat ik snel moe werd, stapte ik steeds af om bij te komen. Ik fietste steeds kilometers heen en weer, want ik was inmiddels de weg kwijtgeraakt... op het rechte pad.
Ik werd wanhopig en vroeg een oudere vrouw de weg. Ik kon niet uit mijn woorden komen, maar het lukte me nog wel om de weg naar de dichtstbijzijnde metrohalte te vragen. Haar antwoord bestond uit ongeveer vijf stappen, maar ik kon er maar één van onthouden. Ik was te beschaamd om het opnieuw te vragen, dus ik ging maar weg met mijn beperkte kennis.
Het werd al donkerder, maar de visuals werden zelfs nóg sterker. Nu kon ik de weg en de andere fietsers amper zien. Als ik iets had gezien en ik draaide me om, dan was ik er al niet meer bewust van. Mijn gedachtes waren ook ontzettend onrustig. Ik dacht aan tien nutteloze dingen tegelijk. Hierdoor kon ik mij niet op het verkeer of de route naar huis concentreren.
Door de hulp van de mevrouw kon ik gelukkig wel de uitgang van het park vinden. Maar ik was er nog niet, ik wist de weg naar huis niet meer! Een landkaart lezen was ook al een onmogelijke opgave geworden.
Ik probeerde van de verkeersborden gebruik te maken om de weg te vinden, maar ze leken allemaal op elkaar. Ik was erg gestrest. Alles wat ik zag leek op elkaar dankzij die patronen. Het leek wel een mozaïek. Ik had het geheugen van een goudvis, waardoor ik mij slecht bewust was van de omgeving. Om het nog erger te maken: witte auto's zag ik voor politieauto's aan! Dit verdween wel, maar het maakte me behoorlijk paranoïde. Ik laat mij door dit soort gevoelens nooit sturen, maar toch was het gewoon kut.
Toen ik opnieuw bij de ingang van het park uitkwam, veranderde het uitroepteken op dit verkeersbord in een middelvinger. Het voelde als de film Room 1408. (Enge film.)
17.15-18.15
Ik fietste steeds de verkeerde richting op en kwam weer terug bij de ingang van het park ingang van het park. Het ging nog even zo door totdat de trip wat af begon te zwakken. Eindelijk kon ik de weg weer een beetje vinden! Mijn visuals werden van een bewegend schilderij dat door een psychopaat is gemaakt, veranderd in mooie visuals. Ik zag tussen alle ruimte tussen objecten een soort van bollen van leegte.
18.15-18.45
Toen ik weer in mijn eigen buurt was, kwam ik twee mensen tegen die ik de dag ervoor op een verjaardagsfeest had gezien. Doordat ik niet wist wat ik moest zeggen, bekende ik dat ik paddo's had gebruikt. Nadat ze in de lach schoten ging ik beschaamd verder. Ik zette mijn fiets thuis en ging buiten nog wat uitspacen.
18.45-later
Toen ik genoeg had gelopen, ging ik naar huis om te eten. Ik kon gelukkig weer redelijk praten. Daarna ging ik op mijn kamer van het laatste beetje van mijn trip genieten.
Volgende dag
De volgende dag had ik mij ziek gemeld voor school, want ik had slecht geslapen. Dat kwam doordat ik nog de hele tijd aan mijn bad trip moest denken. Van al dat denken had ik een behoorlijke koppijn gekregen.
Nou, dat was het dan. Ik hoop dat het leesbaar was en misschien zelfs interessant of leerzaam. Ik heb hier in ieder geval wel een paar dingen van geleerd:
- 1) Ga nooit alleen in een vreemde omgeving trippen.
2) Neem je psychedelica pas in als je zeker weet hoe je trip omgeving eruit gaat zien. Als dit niet in een privé ruimte is, moet je het pas on-site innemen.
3) Als je toch naar buiten gaat met een grote hoeveelheid psychedelische drugs op, neem dat zeker een tripsitter mee.
4) Tijdens de trip ben ik mijn chi ook wat beter gaan beheersen, maar dat is niet de moraal van dit verhaal.
Als je nog wat vragen hebt, stel ze dan. Dit is mijn eerste tripreport, dus waarschijnlijk zijn er een paar dingen nog onduidelijk.
