Beautiful bagpipes
30-10-07
Omgeving: Hatertse vennen en m’n kamer
Drugs: Gedroogde Hawaiaanse paddestoeltjes
dose: 0.5 portie
Maaginhoud: Boterham met kaas
Personen: 1
Sitters: nope
S’morgens, rond een uur of 10 zat ik in de bus richting m’n kamer. Het was mooi weer, de zon scheen en de herfstkleuren kwamen prachtig uit. Prachtig tripweer dacht ik bij mezelf. Had de rest van de dag niks te doen dus heb ik vrij impulsief besloten om te gaan trippen. Ik had nog gedroogde hawaiaantjes liggen op m’n kamer dus dat kwam mooi uit, hoefde ik niet eerst nog naar de smart.
Eenmaal aangekomen op m’n kamer heb ik een mooi playlistje gemaakt op m’n mp3-speler en heb ik de paddestoeltjes opgegeten. Dit zou de eerste keer alleen worden, dus een halve portie leek me wel zo verstandig.
Fles water en een boterham in m’n rugzak, muziek aan en fietsen maar. Het leek me wel leuk om eens in de Hatertse vennen te trippen. Dit is een mooi natuurgebied met bos en heide net buiten Nijmegen op ongeveer 15 min fietsen van m’n kamer. Heb jammer genoeg geen camera, anders had ik wel wat foto’s gemaakt van de omgeving.
Ik loop heel rustig het bos is. Er zijn een aantal mensen de hond uit aan het laten. Jammer, hoopte dat er niemand zou zijn zo op een doordeweekse morgen. Ik loop rustig over het pad met Shpongle op m’n hoofd rustig om me heen kijkend wachtend op de eerste effecten. Ik sla een pad in waarlangs een strook sparren staat met daarachter een heide/weiland. De kleuren zijn prachtig. Heel subtiel worden ze steeds mooier en voller. Volgens mij begint het. Ik voel me een beetje misselijk, dat zal zo wel weer over gaan.
Het zonlicht op de bomen laten me echt prachtige herstkleuren zien. Ik krijg het wat warm en zet m’n koptelefoon even af. Ik kom nog wat mensen tegen die ik toch maar groet, hoop dat ik niet te vaag doe, maar aan de andere kant kan me dat weinig schelen. Ik hoor Shpongle uit m’n koptelefoon die ik in m’n handen heb. Vreemd, wist niet dat ze ook gebruik maken van doedelzakken. Even van wat dichterbij luisteren. Het komt niet uit m’n koptelefoon. Wtf ??? Ben ik nu een doedelzak aan het hallucineren? Nee, volgens mij hoor ik het echt. Ik loop richting de bron van het geluid.
Het geluid komt dichterbij. Het klinkt prachtig zo in de natuur. Na een paar honderd meter zie ik een kapelletje waar een gast doedelzak aan het spelen is. Haha, geweldig dit
Midden in een bos waar ik aan het trippen ben staat gewoon een gast me van muziek te voorzien. Ik wil erheen lopen en vertellen dat ik het prachtig vind wat hij doet, maar durf eigenlijk toch niet zo goed. Ben niet zo goed in gesprekken voeren als ik aan het trippen ben
Ik ga op een boomstam zitten vlakbij het kapelletje en kijk uit over een kleine weide met bomen eromheen. Boven de bomen de blauwe lucht met witte wolken. Ze bewegen, ze draaien, ik zie overal gezichten in. Sow, goeie paddestoeltjes zijn dit zeg. Ik kijk naar de bomen en zie er ook gezichten in, ik voel me super, ik zak helemaal weg in de boomstam. Dit gaat hard. Op de grond liggen dennenaalden, ze bewegen, maken patronen, vormen gezichten. Ondertussen lopen er een aantal mensen voorbij. Ik negeer ze. Opeens stopt de muziek. De mensen zijn met de doedelzakman aan het praten, verdomme. Ga spelen
M’n blik glijdt over de wolken en BAM, opeens zie ik een mega-grote engel in de wolken. Hij verdwijnt jammer genoeg net zo snel als ie kwam.
Ik trip nog steeds vrij hard, maar wordt wat onrustig. Ik moet ergens anders heen, daar zal het ook wel supervet zijn. Onder het lopen wordt het trippen wat minder na mijn idee. De kleuren zijn nog steeds prachtig, maar ik twijfel of het aan de paddo’s ligt of dat dit normaal ook zo is. De mindfuck begint te werken, heb het zelf nog niet zo goed door alleen. Ik kom op een weg uit waar auto’s rijden. Volgens mij is het aan de overkant. Nee, dit komt me niet bekend voor, nog een zijpaadje in dan maar. Ik ben helemaal gedesorienteerd. Dit is nieuw voor me. Ik heb namelijk een goed richtingsgevoel en geheugen als het om plaatsen gaat waar ik eerder ben geweest. Nu ben ik hier nog niet zo vaak geweest, maar damn, ik snap er geen hol meer van. Ik kom op een kruising uit van wegen waar weer auto’s rijden. Alles ziet er een beetje surrealistisch uit. De weg golft en de kleuren zijn een beetje tekenfilm-achtig. Ik sla een pad in, dit komt me ook al niet bekend voor. Opeens hoor ik in de verte de doedelzak weer. Dit stelt me gerust. Dit is echt vaag spul..
Opeens herken ik het pad weer, dit is ook nog de plaats waar ik heen wilde. Ik merk dat ik steeds met grote tempowisselingen loop. Dan weer flink de pas erin en dan weer bijna schuifelend. Volgens mij doe ik dit al de hele tijd, of nu net pas? Is me eerder nog niet opgevallen. Ik kijk om, er loopt een man achter me aan, zo’n 100 meter afstand. Ik probeer me even normaal te gedragen en loop rustig verder. Hij haalt me in, we zeggen elkaar goededag. Hij heeft een vrolijk gezicht en komt heel relaxed over. Goeie vibes
Ik kom op de heide uit. Je kan hier ver kijken. Er liggen vennen tussen de heide. De kleuren zijn schitterend. In de verte staat een bankje op een heuvel. Daar moet ik heen. Moet ik ondertussen niet iets eten? Heb vandaag pas 1 boterham op. Ik haal een boterham uit m’n zak en loop verder. Heh, wat moet ik nu met een boterham in m’n klauwen, heb helemaal geen zin om te eten. Ik stop de boterham weer terug. Moet ik niet iets eten? Shit m’n hoofd staat op repeat. (zo waren er nog meer gedachten die zich steeds herhaalden.) Chaos in m’n hoofd
Ik kijk op, er staan wat dennebomen tussen de heide. Wow dit ziet er vet uit. Heel surrealistisch. De kleuren zijn anders, maar hoe precies weet ik niet. Hier zou je een mooi schilderij van kunnen maken. Heh? Ik met artistieke gedachten? Ghehe zo ben ik helemaal niet. Paddo’s zijn relaxed
Ik kom aan bij het bankje. De vrolijke man die me eerder inhaalde zit op het bankje. Hmm, zal ik erbij gaan zitten? Nah dan begint ie vast een gesprek en ik zal wel onzin uit gaan kramen. Wat dan? Doorlopen? Nee wil hier zitten, het is practig hier. “Mooi hier he?” zegt de man opeens. Ben in m’n besluiteloosheid gewoon naast de bank gaan staan. Moet wel vreemd uit hebben gezien. “Ja prachtig” antwoord ik. Hij moest eens weten Hij begint wat te praten over de ontbossing waar ze aan het werken zijn hier. Ik antwoord maar met “ja”, heb geen zinnig antwoord. “even een boterhammetje eten” zeg ik en ga zitten. De man loopt gelukkig verder.
het bankje
Ik zet weer muziek op. Beatles deze keer. Magical mystery tour en Sgt. Pepper. Ik blijf een tijdje zitten en eet m’n boterham toch maar op eindelijk. Trip ik nog? Heb geen visuals meer. Volgens mij zijn de kleuren nog wel feller. Nee volgens mij is het toch al bijna afgelopen. Shit, wil nog wel even doorgaan eigenlijk. Hoe laat is het dan? 2 uur zegt m’n telefoon. Maar heb de wintertijd nog niet ingesteld. Dus dan is het...? 1 uur volgens mij. Dat betekend... Geen idee. Hoe laat is het eigelijk? Ben ik al lang bezig? Het is weer lekker chaotisch in m’n hoofd.
Ik voel me toch niet meer zo prettig. Ik wil niet dat het al afgelopen is. Ik wil naar m’n kamer om wat wiet te roken. Zo zal het vast wel wat terugkomen. Ik loop terug. In dit uur bleef ik maar gedachteloops houden in m’n hoofd en was ik erg onrustig.
Daar is m’n fiets weer. Ik stap op en rijd weg. Haha, dit voelt raar aan. Is m’n band lek ofzo? Nee, zo te zien niet. Heb wel 10x gecheckt of m’n band lek was maar dat was ie echt niet. Jefferson Airplane – Surrealistic pillow op m’n mp3. Ik geniet echt van de muziek en van het fietsen. Alles ziet er weer een beetje cartoony uit. Ik voel me goed.
Ik fiets een straat in met aan weerszijden een lange rij eiken die de weg overdekken. Het ziet er prachtig uit met de zon die op de bladeren schijnt. Bladeren, ze zijn overal. De hele grond ligt er bedekt mee. Overal kleuren en nerven. Prachtig dit.
White Rabbit komt voorbij op m’n mp3. Geweldig toepasselijke tekst. “And you've just had some kind of mushroom. And your mind is moving low” “Remember what the dormouse said: "FEED YOUR HEAD”
Ik kom mensen tegen die hun hond aan het uitlaten zijn. Opeens merk ik dat ik maar net een stukje harder fiets dan de mensen lopen. Ah daar is m’n kamer.
Op m’n kamer aangekomen rook ik wat wiet uit m’n bong. Ik kijk uit m’n raam naar de takken van een boom die opeens over m’n hele gezichtsvel liggen. Yeah, de visuals zijn er weer. Ik zet wat Soft Machine en Shpongle op en zak weg in m’n stoel. M’n gedachten gaan weer in een sneltrein. Deze keer blijf ik echter rustig zitten en doe verder niets. Staat de muziek niet te hard? Vast wel, blijf zitten, niets aan doen. Liggen lijkt me wel een goed plan. Nee niet doen, blijf lekker zitten en trip verder. Ik kan CEV’s oproepen als ik dat wil, maar ben meer met m’n gedachten bezig. Ik accepteer nu dat m’n hoofd op hol slaat en wordt daar heel rustig en euforisch van. Een soort overwinningsgevoel. Het is een soort schizofreen gevoel. Dit heb ik nog nooit meegemaakt. M’n ene ik is op hol aan het slaan en m’n andere ik kan dit perfect en helder analyseren. Ik heb het gevoel dat ik op een heel hoog niveau zit. Ik ben normaal heel nuchter aangelegd, maar dit komt heel spiritueel over. Ik heb nog zo’n 2 uur lang een diepe interne trip gehad in m’n hoofd en uiteindelijk in slaap gevallen.
Toen ik wakker werd was de trip klaar. Ik kan me alles vrij goed herinneren, daar ben ik blij om. Het was een zeer geslaagde trip, voor de eerste keer alleen. Ook de eerste keer dat ik een echte interne diepe trip heb gehad. Wat een evaring. Het overwinningsgevoel dat ik had boven de chaos in m’n hoofd was geweldig.
Zow, best lang reportje weer. Het is hier en daar misschien wat vaag, maar dat is de bedoeling, zo ervaarde ik het ook. Volgende keer ga ik een hele portie doen.
Heb nog wat foto's van internet geplukt ter illustratie.
Henkfloyd
30-10-07
Omgeving: Hatertse vennen en m’n kamer
Drugs: Gedroogde Hawaiaanse paddestoeltjes
dose: 0.5 portie
Maaginhoud: Boterham met kaas
Personen: 1
Sitters: nope
S’morgens, rond een uur of 10 zat ik in de bus richting m’n kamer. Het was mooi weer, de zon scheen en de herfstkleuren kwamen prachtig uit. Prachtig tripweer dacht ik bij mezelf. Had de rest van de dag niks te doen dus heb ik vrij impulsief besloten om te gaan trippen. Ik had nog gedroogde hawaiaantjes liggen op m’n kamer dus dat kwam mooi uit, hoefde ik niet eerst nog naar de smart.
Eenmaal aangekomen op m’n kamer heb ik een mooi playlistje gemaakt op m’n mp3-speler en heb ik de paddestoeltjes opgegeten. Dit zou de eerste keer alleen worden, dus een halve portie leek me wel zo verstandig.
Fles water en een boterham in m’n rugzak, muziek aan en fietsen maar. Het leek me wel leuk om eens in de Hatertse vennen te trippen. Dit is een mooi natuurgebied met bos en heide net buiten Nijmegen op ongeveer 15 min fietsen van m’n kamer. Heb jammer genoeg geen camera, anders had ik wel wat foto’s gemaakt van de omgeving.
Ik loop heel rustig het bos is. Er zijn een aantal mensen de hond uit aan het laten. Jammer, hoopte dat er niemand zou zijn zo op een doordeweekse morgen. Ik loop rustig over het pad met Shpongle op m’n hoofd rustig om me heen kijkend wachtend op de eerste effecten. Ik sla een pad in waarlangs een strook sparren staat met daarachter een heide/weiland. De kleuren zijn prachtig. Heel subtiel worden ze steeds mooier en voller. Volgens mij begint het. Ik voel me een beetje misselijk, dat zal zo wel weer over gaan.
Het zonlicht op de bomen laten me echt prachtige herstkleuren zien. Ik krijg het wat warm en zet m’n koptelefoon even af. Ik kom nog wat mensen tegen die ik toch maar groet, hoop dat ik niet te vaag doe, maar aan de andere kant kan me dat weinig schelen. Ik hoor Shpongle uit m’n koptelefoon die ik in m’n handen heb. Vreemd, wist niet dat ze ook gebruik maken van doedelzakken. Even van wat dichterbij luisteren. Het komt niet uit m’n koptelefoon. Wtf ??? Ben ik nu een doedelzak aan het hallucineren? Nee, volgens mij hoor ik het echt. Ik loop richting de bron van het geluid.
Het geluid komt dichterbij. Het klinkt prachtig zo in de natuur. Na een paar honderd meter zie ik een kapelletje waar een gast doedelzak aan het spelen is. Haha, geweldig dit
Midden in een bos waar ik aan het trippen ben staat gewoon een gast me van muziek te voorzien. Ik wil erheen lopen en vertellen dat ik het prachtig vind wat hij doet, maar durf eigenlijk toch niet zo goed. Ben niet zo goed in gesprekken voeren als ik aan het trippen ben Ik ga op een boomstam zitten vlakbij het kapelletje en kijk uit over een kleine weide met bomen eromheen. Boven de bomen de blauwe lucht met witte wolken. Ze bewegen, ze draaien, ik zie overal gezichten in. Sow, goeie paddestoeltjes zijn dit zeg. Ik kijk naar de bomen en zie er ook gezichten in, ik voel me super, ik zak helemaal weg in de boomstam. Dit gaat hard
. Op de grond liggen dennenaalden, ze bewegen, maken patronen, vormen gezichten. Ondertussen lopen er een aantal mensen voorbij. Ik negeer ze. Opeens stopt de muziek. De mensen zijn met de doedelzakman aan het praten, verdomme. Ga spelen M’n blik glijdt over de wolken en BAM, opeens zie ik een mega-grote engel in de wolken. Hij verdwijnt jammer genoeg net zo snel als ie kwam.
Ik trip nog steeds vrij hard, maar wordt wat onrustig. Ik moet ergens anders heen, daar zal het ook wel supervet zijn. Onder het lopen wordt het trippen wat minder na mijn idee. De kleuren zijn nog steeds prachtig, maar ik twijfel of het aan de paddo’s ligt of dat dit normaal ook zo is. De mindfuck begint te werken, heb het zelf nog niet zo goed door alleen. Ik kom op een weg uit waar auto’s rijden. Volgens mij is het aan de overkant. Nee, dit komt me niet bekend voor, nog een zijpaadje in dan maar. Ik ben helemaal gedesorienteerd. Dit is nieuw voor me. Ik heb namelijk een goed richtingsgevoel en geheugen als het om plaatsen gaat waar ik eerder ben geweest. Nu ben ik hier nog niet zo vaak geweest, maar damn, ik snap er geen hol meer van. Ik kom op een kruising uit van wegen waar weer auto’s rijden. Alles ziet er een beetje surrealistisch uit. De weg golft en de kleuren zijn een beetje tekenfilm-achtig. Ik sla een pad in, dit komt me ook al niet bekend voor. Opeens hoor ik in de verte de doedelzak weer. Dit stelt me gerust. Dit is echt vaag spul..
Opeens herken ik het pad weer, dit is ook nog de plaats waar ik heen wilde. Ik merk dat ik steeds met grote tempowisselingen loop. Dan weer flink de pas erin en dan weer bijna schuifelend. Volgens mij doe ik dit al de hele tijd, of nu net pas? Is me eerder nog niet opgevallen. Ik kijk om, er loopt een man achter me aan, zo’n 100 meter afstand. Ik probeer me even normaal te gedragen en loop rustig verder. Hij haalt me in, we zeggen elkaar goededag. Hij heeft een vrolijk gezicht en komt heel relaxed over. Goeie vibes
Ik kom op de heide uit. Je kan hier ver kijken. Er liggen vennen tussen de heide. De kleuren zijn schitterend. In de verte staat een bankje op een heuvel. Daar moet ik heen. Moet ik ondertussen niet iets eten? Heb vandaag pas 1 boterham op. Ik haal een boterham uit m’n zak en loop verder. Heh, wat moet ik nu met een boterham in m’n klauwen, heb helemaal geen zin om te eten. Ik stop de boterham weer terug. Moet ik niet iets eten? Shit m’n hoofd staat op repeat. (zo waren er nog meer gedachten die zich steeds herhaalden.) Chaos in m’n hoofd
Ik kijk op, er staan wat dennebomen tussen de heide. Wow dit ziet er vet uit. Heel surrealistisch. De kleuren zijn anders, maar hoe precies weet ik niet. Hier zou je een mooi schilderij van kunnen maken. Heh? Ik met artistieke gedachten? Ghehe zo ben ik helemaal niet. Paddo’s zijn relaxed
Ik kom aan bij het bankje. De vrolijke man die me eerder inhaalde zit op het bankje. Hmm, zal ik erbij gaan zitten? Nah dan begint ie vast een gesprek en ik zal wel onzin uit gaan kramen. Wat dan? Doorlopen? Nee wil hier zitten, het is practig hier. “Mooi hier he?” zegt de man opeens. Ben in m’n besluiteloosheid gewoon naast de bank gaan staan. Moet wel vreemd uit hebben gezien. “Ja prachtig” antwoord ik. Hij moest eens weten
Hij begint wat te praten over de ontbossing waar ze aan het werken zijn hier. Ik antwoord maar met “ja”, heb geen zinnig antwoord. “even een boterhammetje eten” zeg ik en ga zitten. De man loopt gelukkig verder.
het bankje
Ik zet weer muziek op. Beatles deze keer. Magical mystery tour en Sgt. Pepper. Ik blijf een tijdje zitten en eet m’n boterham toch maar op eindelijk. Trip ik nog? Heb geen visuals meer. Volgens mij zijn de kleuren nog wel feller. Nee volgens mij is het toch al bijna afgelopen. Shit, wil nog wel even doorgaan eigenlijk. Hoe laat is het dan? 2 uur zegt m’n telefoon. Maar heb de wintertijd nog niet ingesteld. Dus dan is het...? 1 uur volgens mij. Dat betekend... Geen idee. Hoe laat is het eigelijk? Ben ik al lang bezig? Het is weer lekker chaotisch in m’n hoofd.
Ik voel me toch niet meer zo prettig. Ik wil niet dat het al afgelopen is. Ik wil naar m’n kamer om wat wiet te roken. Zo zal het vast wel wat terugkomen. Ik loop terug. In dit uur bleef ik maar gedachteloops houden in m’n hoofd en was ik erg onrustig.
Daar is m’n fiets weer. Ik stap op en rijd weg. Haha, dit voelt raar aan. Is m’n band lek ofzo? Nee, zo te zien niet. Heb wel 10x gecheckt of m’n band lek was maar dat was ie echt niet. Jefferson Airplane – Surrealistic pillow op m’n mp3. Ik geniet echt van de muziek en van het fietsen. Alles ziet er weer een beetje cartoony uit. Ik voel me goed.
Ik fiets een straat in met aan weerszijden een lange rij eiken die de weg overdekken. Het ziet er prachtig uit met de zon die op de bladeren schijnt. Bladeren, ze zijn overal. De hele grond ligt er bedekt mee. Overal kleuren en nerven. Prachtig dit.
White Rabbit komt voorbij op m’n mp3. Geweldig toepasselijke tekst. “And you've just had some kind of mushroom. And your mind is moving low” “Remember what the dormouse said: "FEED YOUR HEAD”
Ik kom mensen tegen die hun hond aan het uitlaten zijn. Opeens merk ik dat ik maar net een stukje harder fiets dan de mensen lopen. Ah daar is m’n kamer.
Op m’n kamer aangekomen rook ik wat wiet uit m’n bong. Ik kijk uit m’n raam naar de takken van een boom die opeens over m’n hele gezichtsvel liggen. Yeah, de visuals zijn er weer. Ik zet wat Soft Machine en Shpongle op en zak weg in m’n stoel. M’n gedachten gaan weer in een sneltrein. Deze keer blijf ik echter rustig zitten en doe verder niets. Staat de muziek niet te hard? Vast wel, blijf zitten, niets aan doen. Liggen lijkt me wel een goed plan. Nee niet doen, blijf lekker zitten en trip verder. Ik kan CEV’s oproepen als ik dat wil, maar ben meer met m’n gedachten bezig. Ik accepteer nu dat m’n hoofd op hol slaat en wordt daar heel rustig en euforisch van. Een soort overwinningsgevoel. Het is een soort schizofreen gevoel. Dit heb ik nog nooit meegemaakt. M’n ene ik is op hol aan het slaan en m’n andere ik kan dit perfect en helder analyseren. Ik heb het gevoel dat ik op een heel hoog niveau zit. Ik ben normaal heel nuchter aangelegd, maar dit komt heel spiritueel over. Ik heb nog zo’n 2 uur lang een diepe interne trip gehad in m’n hoofd en uiteindelijk in slaap gevallen.
Toen ik wakker werd was de trip klaar. Ik kan me alles vrij goed herinneren, daar ben ik blij om. Het was een zeer geslaagde trip, voor de eerste keer alleen. Ook de eerste keer dat ik een echte interne diepe trip heb gehad. Wat een evaring. Het overwinningsgevoel dat ik had boven de chaos in m’n hoofd was geweldig.
Zow, best lang reportje weer. Het is hier en daar misschien wat vaag, maar dat is de bedoeling, zo ervaarde ik het ook. Volgende keer ga ik een hele portie doen.
Heb nog wat foto's van internet geplukt ter illustratie.
Henkfloyd
