2 Bakjes Mexicaanse paddo's voor met zijn drietjes. Haagse Bos. 1e keer. Mee: Koekjes zonder suiker, veel pakjes jus d'orange, flesjes water en sigaretten.
Met mijn vriendinnen hadden we een prachtige plek uitgekozen. In het Haagse bos zaten we op een bankje onder een paar mooie sterke bomen aan de voet van een rivier. De plek voelde goed en veilig. De vriendin die links van me zat op het bankje (Sasja) en ik hadden nog nooit paddo's gegeten. De vriendin rechts (Josje) had het al een paar keer gedaan, maar had nog nooit gehallucineerd.
Ik was positief zenuwachtig en had er heel erg veel zin in. Sasja was nerveus.
We aten de paddo's, al vond iedereen ze om te kotsen en vond ik ze erg meevallen. Ik kauwde erg goed op ze om ze beter te verteren. Ik wilde bij het verdelen de grootste paddo's steeds, wilde heel graag het heftigste effect.
Sasja werd misselijk en vond ze heel erg vies en begon te tranen en slikte het door met water.
Toen ik ze op had, ging ik staan om even te lopen. Sasja was nog misselijk en werd door Josje onder handen genomen. Ik voelde eigenlijk gelijk al een blijvende glimlach op mijn gezicht. Ik schaamde me er een beetje voor, want Sasja voelde zich helemaal niet lekker en het leek anders net alsof ik haar aan het uitlachen was.
Ik ging weer naast Sasja zitten en opeens hadden we samen een enorme lachkick die uit onze tenen leek te komen. Mijn lach klonk heel luid en vreemd. Ik moest lachen om de pupillen van Sasja en zij om de mijne. Die waren groot! Josje voelde nog niks en zat stil naast ons te roken. Zij was de centrale en nuchtere factor en als ik naar haar keek, de hele trip lang, zag ik weinig en was weer even in de normale wereld.
Sasja daarentegen leek een dubbel gezicht te hebben. Alsof ze vier ogen had en twee neuzen en twee monden. Ik moest daar heel erg om lachen. Ik vond haar ook een feetje op een ijsblok en begon haar daarom te plagen. ,,Jij bent een feetje op een ijsblok en daarom moet ik je pesten."
Ik zag haar niet echt op een ijsblok zitten, maar ergens visualiseerde ik dat.
Sasja zag pyramides in de grond en vond dat soms een beetje eng, maar ik zag de grond golven en bewegen. De bomen werden intenser groen en de patronen veranderden in elkaar. Als een soort dieren die in elkaar overgingen, het was prachtig. Er liep een vrouw in het roze voorbij en die kleur was prachtig. Ook kwam er een vrouw in het zwart voorbij en ik dacht dat zij de heks van een film was en moest daar steeds om lachen. Telkens als ik mijn ogen sloot, zag ik kermispaardjes in het rood en geel en oranje en ik zei dat ik muziek hoorde. (Dat kan ik me nu niet meer herinneren).
De bomen leken op dansende paddo's die met hun heupen aan het bewegen waren in een salsapas. Ik kreeg een bekakte stem en snapte dat niet. ,,Hé, daar is Yvar opeens." Ik had het over mijn stem die leek op de stem van een bekakte collega van ons. Mijn stem was opeens bekakt en ik voelde me een klein meisje. Ik vond het een geweldige ervaring dit alles. Ik heb geen moment gedacht dat ik uit deze trip wilde, vond het allemaal even prachtig.
Mijn sigaret voelde aan alsof het een warme gloed had en het voelde dikkig aan. Af en toe ging ik even over het bankje liggen en stelde me dan voor dat ik met mijn drie zusjes in het bos was en dat ik de kleinste was. Het voelde aan als een soort sprookje.
(Ik bleek vaak ook met mijn rug tegen het bankje aan te zitten wippen, waardoor ik later een enorme pijn aan mijn ruggegraat had).
Sasja belde met haar vriend, maar vergat telkens dat ze met hem belde. Ze moest op een gegeven moment spugen, maar vergat ook dat steeds. Ik moest enorm lachen en begreep er allemaal geen zak van. Ik dacht telkens dat ik naar mijn werk moest, want ik had geen idee van de tijd. Ik dacht dat we daar al een paar dagen zaten, maar dat was nog maar drie uur.
Ik probeerde een koekje te eten, maar kon het niet doorslikken en begon het uit mijn mond te halen met mijn vingers. Ik gooide ook steeds mijn sigaretten weg en was dan weer vergeten wat ik ermee had gedaan. Josje voelde nog steeds niks en was er voor Sasja, die een beetje in paniek was geraakt door alles, het overweldigde haar te erg. Josje zei dat ik even van de bank moest en ik stond op, maar kon niet echt goed op mijn benen staan. Ik begreep niet waarom ik van Josje wegmoest, maar Sasja zat een beetje te huilen.
Opeens was het donker en die overgang heb ik niet echt goed meegekregen, want ik begreep het niet. Het was opeens donker! Ik was op dat moment compleet de weg kwijt. Josje liep heen en weer te ijsberen en met haar sigaret te draaien en met haar telefoon naar haar schoenen te schijnen. Ik begreep het niet en zei steeds: ,,Wat doe jij nou?" Alsof alles wat ik deed, wel normaal was... Haar kunstje met haar sigaret vond ik ook geweldig en ik ging haar voordoen dat ik dat ook kon en dat het echt geweldig was. ,,Gaaf he!"
Toen het heel erg donker was, zaten we met zijn drietjes op de bank en we waren allemaal helemaal uit ons dak. Ik zei dat ik het koud had, maar ergens wist ik niet eens dat ik het koud was. Ik voelde me in een videogame, in een film, in een droom, in een nachtmerrie. Het was allemaal zo onecht, dit was helemaal niet aan de gang. Ik kon niet meer bedenken dat ik de pad'do's ooit had genomen.
Ik zei telkens dat we op de Titanic zaten, maar wist ook dat dat niet waar was. Mijn stem leek steeds maar wat te zeggen, maar mijn hersenen dachten daar weer heel anders over. We zeiden telkens dat we op moesten staan, maar we waren genageld aan het bankje.
Op een gegeven moment zijn we toch opgestaan en heb ik gekeken of ik alles nog had, aangezien ik nogal vaak van alles weggooide die avond.
Het duurde een tijd voor ik mijn fiets van het slot kon halen.
We liepen met onze fietsen het bos uit, de lichtjes van de lantaarns tegemoet en ik had het gevoel alsof we in een stoet liepen als de reisgenoten van de Lord of the Rings. Ik dacht dat wij naar de plek van de elfen gingen, zoiets.
Bij het fietspad aangekomen, wist ik zeker dat het een soort droom was en voelde alles nog onechter. We hadden helemaal geen paddo's genomen. Josje haat pupillen waren enorm. Ik zei dat ik haar een lief engeltje vond. Josje wilde opeens thee drinken ergens, maar ik had het gevoel dat we drie dagen lang in het bos hadden gezeten en wilde naar huis. We gingen op een hekje zitten en bleven voor ons uit kijken. De bomen bewogen steeds meer normaal en als een langzame gloed voelde ik me steeds normaler worden. Sasja ging naar huis en Josje en ik reden samen onze kant op. We zeiden vrij weinig, waren nog te vol van het moment. Josje zat nog in haar trip, maar wel lichter dan wij onze trip hadden beleefd. De weg van het fietspad voelde aan als een golf. Toen Josje de andere kant op ging en ik alleen fietste, vielen me de raarste dingen op. Rare kleurtjes en bordjes. Ik zag bij de Rootz een paar mensen lopen en die hadden iets weg van de Orcks van de Lord of The Rings. Als iemand lang was, was hij enorm lang en ze hadden allemaal enorme neuzen en vreemde gezichten. Thuis was het licht nog aan en daar begreep ik niks van. Boven bekeek ik mijn ogen en mijn gezicht zag er verwilderd uit met enorme pupillen.
Ik sliep heerlijk.
Het was een prachtige ervaring.
Met mijn vriendinnen hadden we een prachtige plek uitgekozen. In het Haagse bos zaten we op een bankje onder een paar mooie sterke bomen aan de voet van een rivier. De plek voelde goed en veilig. De vriendin die links van me zat op het bankje (Sasja) en ik hadden nog nooit paddo's gegeten. De vriendin rechts (Josje) had het al een paar keer gedaan, maar had nog nooit gehallucineerd.
Ik was positief zenuwachtig en had er heel erg veel zin in. Sasja was nerveus.
We aten de paddo's, al vond iedereen ze om te kotsen en vond ik ze erg meevallen. Ik kauwde erg goed op ze om ze beter te verteren. Ik wilde bij het verdelen de grootste paddo's steeds, wilde heel graag het heftigste effect.
Sasja werd misselijk en vond ze heel erg vies en begon te tranen en slikte het door met water.
Toen ik ze op had, ging ik staan om even te lopen. Sasja was nog misselijk en werd door Josje onder handen genomen. Ik voelde eigenlijk gelijk al een blijvende glimlach op mijn gezicht. Ik schaamde me er een beetje voor, want Sasja voelde zich helemaal niet lekker en het leek anders net alsof ik haar aan het uitlachen was.
Ik ging weer naast Sasja zitten en opeens hadden we samen een enorme lachkick die uit onze tenen leek te komen. Mijn lach klonk heel luid en vreemd. Ik moest lachen om de pupillen van Sasja en zij om de mijne. Die waren groot! Josje voelde nog niks en zat stil naast ons te roken. Zij was de centrale en nuchtere factor en als ik naar haar keek, de hele trip lang, zag ik weinig en was weer even in de normale wereld.
Sasja daarentegen leek een dubbel gezicht te hebben. Alsof ze vier ogen had en twee neuzen en twee monden. Ik moest daar heel erg om lachen. Ik vond haar ook een feetje op een ijsblok en begon haar daarom te plagen. ,,Jij bent een feetje op een ijsblok en daarom moet ik je pesten."
Ik zag haar niet echt op een ijsblok zitten, maar ergens visualiseerde ik dat.
Sasja zag pyramides in de grond en vond dat soms een beetje eng, maar ik zag de grond golven en bewegen. De bomen werden intenser groen en de patronen veranderden in elkaar. Als een soort dieren die in elkaar overgingen, het was prachtig. Er liep een vrouw in het roze voorbij en die kleur was prachtig. Ook kwam er een vrouw in het zwart voorbij en ik dacht dat zij de heks van een film was en moest daar steeds om lachen. Telkens als ik mijn ogen sloot, zag ik kermispaardjes in het rood en geel en oranje en ik zei dat ik muziek hoorde. (Dat kan ik me nu niet meer herinneren).
De bomen leken op dansende paddo's die met hun heupen aan het bewegen waren in een salsapas. Ik kreeg een bekakte stem en snapte dat niet. ,,Hé, daar is Yvar opeens." Ik had het over mijn stem die leek op de stem van een bekakte collega van ons. Mijn stem was opeens bekakt en ik voelde me een klein meisje. Ik vond het een geweldige ervaring dit alles. Ik heb geen moment gedacht dat ik uit deze trip wilde, vond het allemaal even prachtig.
Mijn sigaret voelde aan alsof het een warme gloed had en het voelde dikkig aan. Af en toe ging ik even over het bankje liggen en stelde me dan voor dat ik met mijn drie zusjes in het bos was en dat ik de kleinste was. Het voelde aan als een soort sprookje.
(Ik bleek vaak ook met mijn rug tegen het bankje aan te zitten wippen, waardoor ik later een enorme pijn aan mijn ruggegraat had).
Sasja belde met haar vriend, maar vergat telkens dat ze met hem belde. Ze moest op een gegeven moment spugen, maar vergat ook dat steeds. Ik moest enorm lachen en begreep er allemaal geen zak van. Ik dacht telkens dat ik naar mijn werk moest, want ik had geen idee van de tijd. Ik dacht dat we daar al een paar dagen zaten, maar dat was nog maar drie uur.
Ik probeerde een koekje te eten, maar kon het niet doorslikken en begon het uit mijn mond te halen met mijn vingers. Ik gooide ook steeds mijn sigaretten weg en was dan weer vergeten wat ik ermee had gedaan. Josje voelde nog steeds niks en was er voor Sasja, die een beetje in paniek was geraakt door alles, het overweldigde haar te erg. Josje zei dat ik even van de bank moest en ik stond op, maar kon niet echt goed op mijn benen staan. Ik begreep niet waarom ik van Josje wegmoest, maar Sasja zat een beetje te huilen.
Opeens was het donker en die overgang heb ik niet echt goed meegekregen, want ik begreep het niet. Het was opeens donker! Ik was op dat moment compleet de weg kwijt. Josje liep heen en weer te ijsberen en met haar sigaret te draaien en met haar telefoon naar haar schoenen te schijnen. Ik begreep het niet en zei steeds: ,,Wat doe jij nou?" Alsof alles wat ik deed, wel normaal was... Haar kunstje met haar sigaret vond ik ook geweldig en ik ging haar voordoen dat ik dat ook kon en dat het echt geweldig was. ,,Gaaf he!"
Toen het heel erg donker was, zaten we met zijn drietjes op de bank en we waren allemaal helemaal uit ons dak. Ik zei dat ik het koud had, maar ergens wist ik niet eens dat ik het koud was. Ik voelde me in een videogame, in een film, in een droom, in een nachtmerrie. Het was allemaal zo onecht, dit was helemaal niet aan de gang. Ik kon niet meer bedenken dat ik de pad'do's ooit had genomen.
Ik zei telkens dat we op de Titanic zaten, maar wist ook dat dat niet waar was. Mijn stem leek steeds maar wat te zeggen, maar mijn hersenen dachten daar weer heel anders over. We zeiden telkens dat we op moesten staan, maar we waren genageld aan het bankje.
Op een gegeven moment zijn we toch opgestaan en heb ik gekeken of ik alles nog had, aangezien ik nogal vaak van alles weggooide die avond.
Het duurde een tijd voor ik mijn fiets van het slot kon halen.
We liepen met onze fietsen het bos uit, de lichtjes van de lantaarns tegemoet en ik had het gevoel alsof we in een stoet liepen als de reisgenoten van de Lord of the Rings. Ik dacht dat wij naar de plek van de elfen gingen, zoiets.
Bij het fietspad aangekomen, wist ik zeker dat het een soort droom was en voelde alles nog onechter. We hadden helemaal geen paddo's genomen. Josje haat pupillen waren enorm. Ik zei dat ik haar een lief engeltje vond. Josje wilde opeens thee drinken ergens, maar ik had het gevoel dat we drie dagen lang in het bos hadden gezeten en wilde naar huis. We gingen op een hekje zitten en bleven voor ons uit kijken. De bomen bewogen steeds meer normaal en als een langzame gloed voelde ik me steeds normaler worden. Sasja ging naar huis en Josje en ik reden samen onze kant op. We zeiden vrij weinig, waren nog te vol van het moment. Josje zat nog in haar trip, maar wel lichter dan wij onze trip hadden beleefd. De weg van het fietspad voelde aan als een golf. Toen Josje de andere kant op ging en ik alleen fietste, vielen me de raarste dingen op. Rare kleurtjes en bordjes. Ik zag bij de Rootz een paar mensen lopen en die hadden iets weg van de Orcks van de Lord of The Rings. Als iemand lang was, was hij enorm lang en ze hadden allemaal enorme neuzen en vreemde gezichten. Thuis was het licht nog aan en daar begreep ik niks van. Boven bekeek ik mijn ogen en mijn gezicht zag er verwilderd uit met enorme pupillen.
Ik sliep heerlijk.
Het was een prachtige ervaring.
. Daarna een tijdje geen drugs meer aangeraakt. Was overiginds m'n eerste drugservaring ooit.
