Echt vervelend, hoe lang slik je de broma? Inderdaad slow and steady wint de race.
Ik weet niet meer precies hoe lang aan één stuk door, er waren kleine tussenpozen en ik switchte soms tussen pyrazolam en bromazolam. Ik heb tegen de psych gezegd, ongeveer een jaar. Lang dus.
Maar daarvoor gebruikte ik ook al wel langdurig benzo’s (eerst etizolam, daarna flualprazolam), maar dan soms met weken zonder gebruik ertussen, wat nu niet meer mogelijk was met zo’n lange opeenvolgende periode.
Ik verwacht dus wel een serieuze ontwenning; het zou me erg verbazen als die er niet komt, gezien het toch wel langdurige gebruik, en dan denk ik dat ik de lengte nog onderschat. Het is echt langzaam een gewoonte geworden. Daarvoor heb ik benzo’s wel jaren ‘normaal’ sporadisch (alleen na stims, of bij extreme insomnia en paniekaanvallen) kunnen gebruiken trouwens. Maar het is er er ingeslopen om het steeds vaker en langduriger te doen.
Eens. Ik ben door een burn out en depressie regulier aan de benzo’s geraakt. De 1ste benzo die ik nam was fantastisch, wat een heerlijke nacht gehad, nadat ik 5 nachten niet had geslapen. Daarna gaat het snel bergafwaarts, waarbij ik op het toppunt 3 mg lorazepam voor de nacht had, en 60 mg oxazepam voor overdag. Dus ja het kan snel gaan met een verslaving.
Hier is het ook begonnen na een major burn-out - door allerlei factoren, werk en persoonlijk - met alle ellende vandien, tijdens mijn PhD in België. Toen heb ik de benzo’s altijd nog wel zelf een soort van in de hand kunnen houden, door dagen te houden tussen het gebruik, en regelmatig weken. Na uiteindelijke afronding van die PhD ben ik nog met m’n ouders op vakantie geweest naar een zomers eiland (2021) waar ik uiteraard geen benzo’s had. Ik had enkele moeizame nachten qua slapen herinner ik me, meer niet. Tijdens die vakantie ook eigenlijk per ongeluk gestopt met m’n toenmalige antidepressiva (bupropion/Wellbutrin). Ik vergat het een paar dagen te nemen en merkte geen verschil, dus ja, dan maar helemaal niet meer genomen. Daar totaal geen ontwenning van gehad, terwijl je dit normaliter moet afbouwen. Maar Wellbutrin staat verder ook niet bekend om een moeilijke ontwenning (hoofdzakelijke noradrenaline- en dopamine-heropnameremmer), dus dat valt niet te vergelijken met benzo’s, SSRI’s en SNRI’s.
De baan die ik kreeg na mijn PhD terug in Nederland was er helaas eentje met een toxisch milieu en een shitload aan overwerk (plus dat ik die vorige burn-out achteraf waarschijnlijk nog helemaal niet verwerkt had), dus heb na een jaar een terugval gekregen. Daarna zijn die benzo’s er in mijn ziek-zijn weer langzaam bijgekomen, samen met de angst- en depressieve klachten die enorm versterkt werden en worden door steeds groter woedende onzekerheid over de toekomst - financieel (ik ben alleen) en persoonlijk. Geen enkel bedrijf wil mij tot nu toe hebben met dit gat op mijn CV en ik heb eerlijk gezegd ook totaal geen zelfvertrouwen of überhaupt eigen identiteit meer op werkvlak. Ik heb het idee dat ik niks meer kan. Mijn cognitieve vermogens hebben ook serieus geleden onder die twee burn-outs. Benzo’s maken dat uiteraard niet beter, al lijkt dat in het begin wel zo.
Zucht, wat een troep, maar ja, hè. Het is (lijkt) zo ideaal tegen de klachten.
@Roze Olifant hoe was je nacht en hoe voel je je vandaag?
Lief dat je het vraagt! 😘 Opzich nog goed. Een voor mij prima aantal uur geslapen. Ik merk wel dat het al ietsje minder comfortabel wordt. Inslapen ging vannacht een stuk moeizamer (later) dan de dagen daarvoor, en werd ook eerder en duidelijk minder suf/vrij normaal wakker. Dat in eerste instantie ‘overgesedeerde’ van de mirtazapine begint dus te normaliseren, of de benzo-ontwenning komt erdoorheen (of beide). Ik vermoed dus dat het iedere dag lastiger gaat worden.
Het is ook maandag, wat betekent dat ik gecontacteerd kan worden door instanties of door mijn re-integratiecoach (die komt deze week terug van vakantie, ik doe al weken niks op sollicitatie-gebied omdat ik me daar momenteel echt te depressief voor voel, heb dat haar ook al een paar weken geleden gemaild, maar ze moet die mail nog lezen). Het feit dat het doordeweeks is, dat mensen kunnen mailen/bellen, dat ik niet weet wanneer ik wat van wie ga horen, en ik dus niet mijn “werk” aan het doen ben terwijl ik daar formeel (nog) geen toestemming voor heb, maakt mijn baseline al bovengemiddeld angstig. Dit is precies een van de typen angsten die ik het slechtst trek: sociale/faalangst, de overtuiging dat ik niet genoeg ben/kan/doe.
Ik twijfel ook of ik mijn re-integratiecoach moet inlichten over deze ontwenning (dat dit er nog bij komt) wanneer ze contact opneemt. Misschien wel, want het zal sowieso naar de bedrijfsarts moeten. Heb ook contactgegevens van eventueel vrijwilligerswerk, maar ik wil misschien even wachten om daar contact mee op te nemen tot ik weet hoe erg de ontwenning wordt. Dit is geen ‘rustgevend’ werk namelijk, je taak is om andere mensen (ziekenhuissetting) te kalmeren. Lijkt me opzich best leuk werk, maar het is wellicht nu nog even niet het moment.
Duizend twijfels dus.
Ik denk niet dit nerveuzige gevoel perse alleen door de benzo’s komt, dit is hoe mijn hoofd werkt, maar het zal er ook absoluut niet beter door worden. Mijn moeder had van de supermarkt een XXL bak ijskoffie voor mij meegenomen (superlief), ik was van plan deze soldaat te gaan maken vanmorgen maar ik laat die toch maar even staan om niks verder te triggeren. Is gelukkig lang houdbaar. 🙃 Moet de lisdex nog nemen, maar ook daar twijfel ik dus over. Wat ik eerder al postte, het voelt gewoon onnatuurlijk om dit te nemen als je al onrustig bent.
Irritant dat getwijfel, want als ik het doe moet dat dus ook echt nú, anders gaat het de insomnia alleen verder versterken. Toch maar doen dus, anders volg ik het advies meteen al niet op.
Straks even met de hond van mijn zus wandelen.