• Beste Bezoeker,

    Het zal je niet ontgaan zijn dat er een wereldwijde uitbraak is van een nieuw coronavirus met officiële naam SARS-CoV-2. De naam van de ziekte die dit virus veroorzaakt is COVID-19. De ziekte is besmettelijk en verspreidt zich snel. Het is niet 'zomaar een griepje'. De gevolgen van de ziekte, mede omdat er geen vaccin tegen is, kunnen ernstig zijn. Niet alleen voor ouderen en mensen met onderliggende medische problemen: momenteel betreft het in de helft van COVID-19 patiënten op IC's in Nederland mensen van onder de 50; de jongste patiënt is slechts 16 jaar oud.

    De overheid heeft maatregelen ingesteld om de snelheid van verspreiding af te remmen, zodat de druk op de gezondeidszorg en andere cruciale sectoren niet in een keer te groot is. Hoewel het aantal kritieke patiënten nog relatief klein is, betekent een IC-opname wel een verblijf van een paar weken en de noodzaak tot beademing. COVID-19 kan namelijk ernstige longproblemen veroorzaken.

    Veel mensen die besmet zijn met het virus zullen alleen milde klachten ervaren. Ook is het inmiddels erg aannemelijk dat mensen zonder klachten de ziekte kunnen verspreiden. Om deze reden is op 15 maart besloten tot vergaande maatregelen. Grotere bijeenkomsten worden geschrapt, scholen en horeca- en sportgelegenheden worden gesloten, iedereen wordt gevraagd sociale contacten te minimaliseren en in het dagelijks leven anderhalve meter afstand van elkaar te houden.

    Help mee om de verspreiding van dit virus af te remmen. Op deze manier kan voorkomen worden dat niet teveel mensen tegelijk de ziekte krijgen. Als iedereen een steentje bijdraagt, is het mogelijk om Italiaanse toestanden te voorkomen. Wil je weten hoe je kan helpen? Kijk dan op de website van de Nederlandse overheid, het RIVM of de WHO. Op deze pagina kun je zien hoeveel bevestigde COVID-19 meldingen er in Nederland zijn.

    Belangrijk: vermoed je dat je klachten hebben die duiden op een besmetting met het nieuwe coronavirus? Ga dan niet naar je huisarts toe, maar bel deze indien je hulp nodig hebt. Kijk op thuisarts.nl voor meer informatie.

    Stay safe!

  • Hey, waar zijn de Tripreports van de Maand gebleven?

    Ben je de Tripreports van de Maand en andere toptripreports kwijt? Deze hebben we onlangs verzameld in een eigen subforum, getiteld Tripreport Toppers. In dit subforum staan alle toppers in chronologische volgorde verzameld. Lekker makkelijk terugzoeken!

Bizarre wending

Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories

Auraz

Belezen gebruiker
Hoi allemaal,



Korte Introductie
Ik stel mezelf eerst even netjes voor, ondanks ik toch al wat topics heb aangemaakt zo hier en daar over de jaren, is het weer eens tijd voor een tripreport.

Ik ben 32 jaar, tot aan mijn 27e nooit drugs gebruikt maar wel altijd nieuwsgierig geweest. Altijd heb ik gezegd dat ik dit ooit zou gaan doen. Tot heden aardig wat dingetjes gedaan, mijn grenzen opgezocht, en die gerespecteerd. Nu moet ik zeggen dat ik truffels wel het allerheftigste vind met wat ik tot nu heb gedaan. Het heeft me heel veel geleerd, iets waar ik dankbaar voor ben. Ik ben graag uitgebreid van stof, maar moet mezelf echt tegenhouden de intro niet te lang te maken. A fijn.


De twijfel
Ik voelde een griepje opkomen omdat ik vorige week naar Mysteryland ben geweest en de nacht van zaterdag op zondag niet heb geslapen en die zondag dus weer ging, drukte/stress op werk en daarnaast is mijn kat vermist sinds vorige week maandag. Vermoedelijk via het balkon (2 hoog) naar buiten gesprongen of gevallen terwijl hij een vogel achterna zat / of gegrepen aangezien er een megaveer op het balkon lag, of hij is gegrepen door een grote roofvogel maar dit leek me sterk. Ik ben een enorme dierenliefhebber maar merkte hierdoor dat ik enorm down was, niet lekker in mn vel zat, geen energie meer en verschrikkelijk op was van een drukke week werken en mn kat proberen te vinden. Aangemeld op diverse websites (dierencentrale, mijndieriszoek, Amivedi, gedeeld op meerdere facebook paginas, flyers, mensen rondgevraagd, elke avond buiten zoeken etc etc maar helaas.. :worried:

Z gaf aan dat hij mijn wens respecteerde als ik niet wilde nemen, maar hij dit sowieso zou doen. Iets wat ik wel heel leuk vond om te horen, maar tegelijk wilde ik hem ook nergens in afremmen. Ik wilde dat hij een topervaring zou krijgen. Van tevoren dacht ik al bij mezelf van 'misschien moet ik het gewoon doen', juist om het te accepteren. Ik was immers het gevoel van verdriet al een beetje voorbij en ging richting acceptatie. Ik dacht als ik het doe, kom ik er sterker op terug, ik geef er een therapeutisch kantje aan.. dus heb ik het toch maar gedaan, ondanks mijn verminderde weerstand zowel fysiek als mentaal.


De setting
Bij mij thuis, samen met een vriend. Deze vriend noemen we Z, dit is zijn 2e keer. 1e keer was 7.5g op een redelijke volle maag en merkte toen weinig
Type: Truffels
Soort: Hydra 15g pp
Apetizer: 90% Cacao reep die we 50/50 hebben gedeeld op een lage maag waarbij beide 3u van tevoren niks gegeten
Omgeving: Relaxt, appartement, 3 kamerwoning, rustige buurt, veel groen buiten, mooi uitzicht, grote woonkamer
Huisgenootjes: Woon op mezelf, met nog maar 1 poes
Tijdstip van inname: 17:35
Het weer: Aangename temperatuur, zonnetje scheen, had mn korte broek aan in combi met een shirt, raam open
Werkingsduur: ca 4 - 5 uur, effect begon op te treden na 30 minuten 'al'


Het verhaal
Rond 17.30 was Z er, we zeggen elkaar gedag. Hij heeft zn laptop meegenomen en we besluiten beide om meteen de truffels te nemen. We begonnen beide met 10g. Z installeert zich op de bank, en ik achter mn pc die ook in de woonkamer staat. We besloten om lekker ouderwets een potje 'Heroes of the Storm' te spelen, dit is een spel waar we immers een lichte verslaving in delen en het na een jaar weer besloten hebben dit weer op te pakken. Het potje was nog niet voorbij en Z voelde al de 1e effecten. Het begon met concentratie verlies. Even later gebeurde dit bij mij ook. Mijn manier van denken werd wat anders, en alles om me heen werd al scherper. Uiteraard hadden we dit potje verloren, waarbij ik meteen de pc heb uitgezet en hij de laptop. Ik ging lekker languit liggen op de bank, en we waren het eens dat we allebei nog nooit zo vrolijk waren na het verliezen van zo'n potje met de manier waarop het ging. Dit vonden we allebei wel grappig en moesten daarom lachen.

Vanaf dit moment is het even wazig voor me hoe het ook alweer liep, volgens mij had ik wat drinken ingeschonken, zette de tv aan. We kletste wat, deelde wat filosofische ervaringen, hadden het over de Kat die vermist is maar dat ik er wel vrede mee begin te krijgen. We vonden dat het tijd was om de overige 5 gram bij te nemen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik laat hier even wat details uit het verhaal omdat ze niet echt tripreport waardig zijn, maar dan tegelijk weer denk zonde als ik het niet doe (maar ik doe het dus niet haha, ja lekker logisch ook).

Ik wil de eigenlijk wel buiten lopen, richting het parkje. Hij wilde nog even binnen blijven, ik respecteerde zijn wens. Even een half uur vooruispoelen, we gingen naar buiten toe! :confused:mile:

Beneden bij de parkeerplaats stond een buurman, die was met zijn auto bezig. We probeerden zo normaal mogelijk te doen, maar vonden het eigenlijk ook wel weer grappig. We liepen rechtdoor bijna tegen een muur op, en ineens maakte we een bocht naar rechts, in plaats van dat we gewoon diagonaal oversteken. Hierdoor schoten we beide in de lach, en dachten bij onszelf 'kut, die buurman heeft dat gezien', maar het interesseerde ons erna weinig want de kust was weer veilig en er was niemand. De bomen kwamen tot leven, en ik zag werkelijk waar elk vliegje, fruitvliegje, mug, strontvlieg, libel, kever, en elk ander klein insect met vleugels tot in de verte. Wellicht komt het ook door de manier hoe de zon stond, maar het was een prachtig gezicht om te zien.

Éénmaal in het parkje aangekomen, probeerden we de balans te vinden tussen onszelf eraan overgeven en in die wereld op te gaan (of naja overgeven, je wordt er gewoon ingetrokken), maar ook weer met de realiteit. Met name andere mensen die hier ook liepen. Verderop liep een dame met 2 honden, een kinderwagen en.. nog een kind. Gelukkig liepen we deze niet tegemoet, *phew kust veilig*. Even verderop zag ik een plant (jaja echt waar.. in een park), maar deze plant stond op een bepaalde manier waardoor het leek alsof hij vanaf het heuveltje waar hij op stond, aan het relaxen was en zwaaide naar de overkant. De hoek vanuit waar we die plant zagen toen we richting het heuveltje liepen, leek dus net een figuurtje. We lachten ons helemaal krom, totdat we gespot waren door die mensen. Z ging zich verstoppen achter dat heuveltje, als een rat in de val en kon geen kant op. Ik lach helemaal in de scheur en zeg 'waarom ga je je nou verstoppen', hij zegt 'ja weet ik eigenlijk niet, gaat ook nergens over die mensen hebben ons allang gezien'.

We zijn nog even in het parkje gebleven maar merkte al snel dat het voelde als een doolhof. We waren een soort pacman en we moesten de spookjes ontwijken. We wilden zo snel mogelijk weer naar huis, Z had trek in frituur. Dus a fijn, langzaam maar zeker zetten we koers richting huis, wat ongeveer 10 a 15 minuutjes lopen is. Ik herinner me nog, dat hij een soort licht/aura om een lantaarnpaal zag, deze zag ik dan weer niet, maar weet wel zeker dat als ik me er echt goed op had gefocust,ik dit wellicht ook had gezien.

We zijn thuis aangekomen, en beide dolblij dat we weer terug zijn. Ik knal de tv aan en hij de frituur, echter was er geen stroom meer in het huis. Op de één of andere manier zijn de stoppen doorgeslagen. We vinden het allebei wel even best en beseffen ons dit nog niet. Hij staat in de keuken met een oranje zak mora snacks en ik kijk naar buiten. Ik zag een ambulance staan aan de overkant, dit maakte me angstig. Ik wilde dit delen maar betrapte mijzelf op mn innerlijke stem die zei 'niet doen!'. Gelukkig heb ik die verleiding weten te weerstaan en heb ik hem daar niet op gewezen dat daar een ambulance stond. Hij riep me om naar de keuken te komen en was constant met dat zakje bezig, op de één of andere manier zag hij daar ook weer wat in, die ik dan helaas niet zag.

De realiteit slaat in dat het stroom het niet doet, dit waren we even vergeten. Ik loop naar de meterkast en begin wat knopjes te bewegen, op geen enkele manier lukt het mij om de stroom aan te krijgen, en hem ook niet. Een lichte paniek komt op, 'kut.. wat nu... daar gaat onze avond'. Er kwam een zeer nare gevoel opzetten, we belanden in een spiraal. 15 a 20minuten lang weten we ons geen raad. Ik besluit om een vriend te bellen, hier was hij het uiteindelijk over eens want we willen die vriend niet tot last zijn. Ik had die vriend verteld dat we truffels gingen gebruiken, en gelukkig was die vriend thuis, alleen op de bank, 10minuten fietsen van mijn huis. Hij geloofde me en besloot ons te helpen. Z voelde zich opgelucht, maar nu was het wachten. Dit wachten leek een eeuwigheid te duren, vooral omdat die vriend ons zou zien in deze trip en daar waren we niet op voorbereid.

De deurbel gaat, fijn.. gelukkig! Beide opgelucht, dit alles bij elkaar heeft zo'n 40 tot 50 minuten geduurd. Laten we deze vriend Y noemen. Y was nog geen 10 seconden bezig, eerlijk waar, hij zet een knopje om, en de elekctriciteit doet het weer. We snapten er geen bal van, stomverbaasd, maar tegelijk ook zeer opgelucht, dankbaar. We werden eigenlijk meteen uit deze bad trip gehaald en de avond kreeg een andere wending.

We hebben vooral veel gelachen met zn 3tjes. Ik knal de tv aan, meteen gaat de frituurpan aan en ik dacht bij mezelf dat ik nog aardbeitjes in de koelkast had staan. Vanaf dit moment wordt het weer even wazig hoe dingen zijn gegaan, ik weet nog wel dat ik constant de woonkamer in liep vanuit mijn keuken (en balkon waar ik op en neer liep), omdat ik elke gedachte, idee en gevoel met hen wilde delen, maar tegelijk ook hun verhalen wilde aanvullen. Ik snapte het allemaal, maar tegelijk snapte ik er soms ook helemaal niks van. Ik ging even lekker op balkon zitten, het was heerlijk weer.. een mooie sterrenhemel, en een mooie zonsondergang. Uitkijk op een rustige straat met een grote plas water, een grasveld met een looppad waar mensen hun honden uitlaten, en veel bomen. Heerlijk, ik kwam weer even tot rust en in mijn element. Ik begon te filosoferen over de dingen in het leven, onder het genot van mijn oververrukkelijke aardbeien was dit gevoel erg mooi om te bewaren. De aardbeien waren onwijs sappig, lekker.. voelde goed op mijn tanden, en proefde letterlijk elke vitamine, elk molecuul en elk stofje in die aardbei, opgenomen worden door mijn lichaam, een waar genot. Totdat er een mug bij mn oren vloog die maar niet weg ging, hij ging zitten op het hekwerk van mijn balkon en ik schrok me weliswaar de lamlazerus, het was een F16 onder de muggen, dat ding was f*cking huge! Toen dacht ik ineens 'verrek.. is dit niet de tijgermug die ik van de week in het nieuws heb gezien', dus ik maakte meteen wat fotos. Deze mug deed het erom, ik had wat mooie fotos gemaakt en hij vloog weer weg, ik dacht zo, jij bent vast een modelmug!

Even later besloot ik mij aan te sluiten bij mijn vrienden die zich hadden gesettled op de bank (waarvan Y bevestigd dat het inderdaad de tijgermug is na vele vergelijkingen en zoeken op internet), en ook lekker aan het kletsen waren. Er stonden snackies op tafel, sfeerlampje aan, wat kaarsjes aangestoken, en de tv stond aan. Ik had Vaiana opgezet (staat op netflix), omdat dit mij een geschikte film leek voor deze avond. En even van mij naar jullie, zeer leuke disney animatiefilm om te zien die mij heeft weten te verrassen.

We volgde de film niet 100%, maar hadden een gezonde balans tussen kletsen, de film.. en de truffels die wel aan het afnemen waren. Ik had een pure haze joint gemaakt, just in case.. (ik blow zeer zelden), want ik wilde immers geen 15hydra nemen, maar 5g, door de omstandigheden van mijn vermiste kat en mijn algehele welzijn.

Y die had zo nu en dan wat trekjes genomen, zoals de wiet bij hem opkwam, en de truffels bij ons afnam, kwamen we elkaar alle 3 al redelijk snel tegen op de juiste frequentie. Ik stond bij het raam naar buiten te kijken en riep Z dat hij dit echt moest zien, de sterren waren zo mooi om te zien. Hij liep naar het raampje (waar maar 1 persoon kan staan als deze open is), en ik besloot opzij te gaan. Meteen crashte ik op de bank, waar hij zojuist zat. Hij geeft aan dat hij niet zoveel zag, ik en Y maken er een grapje van. Ik zeg zo 'ik zit lekker hehe kan ik eindelijk rustig worden, er zijn helemaal geen sterren, is gewoon bewolking', nou de tranen liepen over onze wangen van het lachen. Natuurlijk had ik dit niet vooraf bedacht, maar kwam ineens in me op wanneer ik op de bank lag.

Later die avond ging Y bij het raam staan, hij riep me en vertelde me dat hij mn kat ziet staan beneden. Ik geloofde hem niet, ik ging kijken en ja hoor... na bijna een week vermist te zijn, staat ie daar. Hij kijkt omhoog over zn schouders, en ziet mij het raam uitkijken, ik maak oogcontact. Als de sodemieter trek ik mn schoenen aan, in een soort paniekmodus, Z en Y volgen mij. We komen buiten en hij is weg, alle 3 roepen maar hij is niet te bekennen. Ik ren naar binnen, haal een doos kattenbrokjes, bel aan bij mn buurjongen en meisje om te vragen of ze willen helpen zoeken, met vele excuses maar ik wist dat het kon, want ik ken hem tenslotte al sinds mijn 16e.

Ik ren naar buiten toe, ik roep zijn naam vanuit mn ziel en kijk overal, ik had maling aan de mensen die daar over straat liepen en hoe zij mij zagen. Ik vraag iedereen of ze een witte kat hebben gezien maar helaas. We besluiten ons verder op te splitsen. Ik loop de wijk door en even verderop komt hij op me af lopen. Vreugde in me komt op, lichte paniek.. maar ook heel veel opluchting. Hij komt dichterbij, ik kijk goed en het is hem niet.. hij lijkt erop, maar het is een andere witte kat met een beetje rood bovenop. Toen ging ik nadenken, het moed zakte mij in de schoenen. Zou ik en Y dan toch verkeerd hebben gezien en dachten we dat hij het was. Ik kreeg die gedachte niet uit mijn hoofd. De energie waarmee ik erna nog ging zoeken naar hem zakte af, andere katten kwamen naar me toe maar dat was hem niet. Ik vroeg hun of ze mijn kat misschien hebben gezien, gek natuurlijk want je weet dat ze niet gaan terugpraten, maar je voelt je zo hopeloos op dat moment. Ik liep naar huis, kapot.. gebroken.. liet mn vrienden weten wat er was gebeurd. En we gingen naar binnen toe, op de gallerij kletste ik toch nog even met mn buurjongen en meisje voor ik besloot naar binnen te gaan. Voordat ik nog naar binnen ging, word ik gebeld dat hij beneden staat. Ik dacht shit, ga ik weer kijken en is het hem weer niet. Maar we probere positief te blijven dus ik ren snel naar beneden. Echter, deze keer blijven we alle 3 kalm. 1 iemand bleef uit het raam kijken om hem in de gaten te houden, zodat we deze keer weten waar hij naartoe loopt. Ik kom beneden, en is letterlijk verstopt in de busjes/tuintje recht onder mij. (hier was hij eerder niet maar is dus wel teruggekomen en heeft dit onthouden, hij ligt namelijk altijd bij het raam naar buiten te staren dus hij herkent dit)

Eerst riep ik hem met een rustige stem, hij keek me aan.. ik moest goed kijken want deze was wel mager. En toen zag ik het... het was hem!! Het was hem ECHT!!! Ik was zo blij hé.. hij miauwde, en het moment dat ik hem kon oppakken deed ik dat ook. Ik liet hem niet meer los, hij raakte in paniek.. begon te krabben, en Y zegt 'hou hem vast hou hem vast', ik schreeuwen sleutels in mn linkerbroek zak snel snel doe de portiek deur open. We komen binnen, ik laat hem even los en aai hem, ik pak hem weer op (vind ie normaliter niet erg om opgepakt te worden), en ik loop de trap op, we checken nog of alles in het huis echt dicht is. Ik laat hem los, ik pak meteen eten en hij begint te vreten als een malle.

Conclusie:
Ik moest het gevoel nog even laten bezinken wat er allemaal was gebeurd, ik was dolblij, maar ook meteen de belangrijkste mensen laten weten dat hij weer terug is. Mensen reageren opgelucht, en zijn net als ik, geëmotioneerd en blij voor me. Beter dan dit had ik het allemaal niet kunnen wensen. Als de stroom niet was uitgevallen, had ik Y niet gebeld, was hij niet naar mn huis gekomen, en had ik hem die avond wellicht niet gevonden.

We waren allemaal trouwens meteen nuchter toen we de kat, en laat ik dan nu maar zn echte naam onthullen.. 'Carlos', toen we zagen en onze zoekactie begonnen.
Kort erna gingen Y en Z weer naar huis, het was namelijk al rond 23.30.
Ik ben op mn bed gaan liggen met Carlos in mn armen, en hij viel zowat in slaap in mn armen, wat hij normaliter nooit doet, heeft of kan. Ik leg hem lekker op het bed neer, hij valt natuurlijk meteen zowat als een blok in slaap. Ik kon niet slapen, want er was zoveel gebeurd. HIj ging naar de woonkamer toe, en ik besloot hem even te volgen. Hij zat weer op zn ouderwetse plekje op het kussentje bij het raam, lekker naar buiten aan het staren. Ik ben tegen hem aan het kletsen, maar meer met mn gedachten en zo nu en dan wat lieve woordjes toefluisteren, dat wordt beantwoord met een aangename gespin. Z belt me op, we kletsen nog een uur aan de telefoon over wat er allemaal was gebeurd. Diepe onderwerpen, waarbij ook hij aangaf zichzelf beter te leren kennen en stressvrij is, dat het hem wat gelukkiger heeft gemaakt. (vind ik leuk!)

Na dit gesprek ben ik naar mn bedje gegaan, en duurde het niet al te lang voor ik in dromenland belandde. Ik heb die mug nog even gegoogled, maar blijkt gewoon een flinke steekmug te zijn (denk ik), hij was ongeveer 2 centimeter groot.

Dit zijn even de grote lijnen, de opvallende aspecten van de avond, we hebben vooral veel gelachen en ik denk alle aspecten van truffels wel meegemaakt. Ik bedenk me ineens dat ik de visuals ben vergeten, dan doe ik dat nu maar even. Veel kleuren gezien, muren ademde, en mn armen ook.. voor Z hetzelfde, die gaf aan ook een soort wormpjes op of onder zn huid te hebben gezien.

Het eindwoord:
Voor herhaling vatbaar? Wellicht ooit, ik vind dit eigenlijk wel een mooie afsluiter (voor mij de 7e keer in totaal nu). Blij dat ik de volle 15g heb genomen, ik ben mij bewust geworden van een hele hoop dingen en moet het allemaal nog even een plekje geven. Vermoedelijk ben ik echt nog een hele hoop vergeten maar die dan achteraf gezien niet zo superbelangrijk zijn om vermeld te worden. Nog wat dingen die in me opkwamen 'Het leven is alles, en alles is één', 'Je wordt je eigen psychiater', en je emotiecontrole is een soort innerlijke gewenste gevangenis, elke emotie is een gevangene, en truffels is de sleutel, de kortsluiting die automatisch alle deuren open zet van alle gevangenen. Wanneer we die emoties weer onder controle krijgen, geordend en in een bepaald structuur, geeft dat rust.

Mijn excuus voor dit wellicht wat lange report, ik dacht er vannacht aan om een report te maken maar keek er een beetje tegenop omdat er veel tijd en werk in gaat zitten, juist omdat ik de belangrijke dingen zo goed mogelijk wil omschrijven. Toen bedacht ik me ineens, het is te mooi om niet vast te leggen, het is nu nog vers en ik wil dit niet onthouden, wellicht krijg ik er zelf ook weer energie van als ik dit nog een keertje terug lees.

Ik zal wat fotos plaatsen van oa de mug, *de foto dat we herenigd zijn weer weggehaald ivm privacy, je weet maar nooit natuurlijk*, de nacht dat Y en Z weg waren en ik met Carlos in het donker naar buiten staarde, en de volgende ochtend waarbij ook Carlos en Angel weer herenigd zijn en even een momentje samen delen.

Bedankt voor het lezen, hope you enjoyed it!
Voelt fijn om dit verhaal te schrijven, en even te delen.

Grtz! :confused:mile:
 

Bijlagen

Laatst bewerkt:

Gabbertje

Wijs gebruiker
Een helle mooie trip report! Heb het met verschillende emoties zitten lezen. Ik weet hoeveel pijn en verdriet het geeft als je kat weg is.

En dat je beschreef een beetje fout te gaan kan zeker kloppen. Het staat bekend als er onverwachtse (nare) verandering gebeurd in je trip dat je flink fout kan gaan.
 
Laatst bewerkt:

StimsalaBanne

DF Stuff
Forumleiding
Moderator
Tripreport Analist
Tripreporter
Jeetje, dit is het eerste triprapport ooit waarbij ik dikke tranen van in mijn ogen kreeg. Mijn kat was ooit ook eens 2 maanden vermist, was ook een binnenkat, nou echt. Je kan echt beter een overleden dier hebben, dan een dier waarvan je niet weet waar hij is. Vre-se-lijk! Zo fijn dat je je kat vond zeg. Totaal tripverstorend natuurlijk, maar in dit geval wel zo geweldig. Je beestje weer terug.
Onwijs mooi geschreven ook, en leuk met de foto's erbij. :smiley:
 

Roze Olifant

DF Staff
Forumleiding
Moderator
Top Tripreporter
Heel bijzonder report! En heel erg fijn dat je je kat weer terug hebt zeg! De emotie van een vermiste kat is ook voor mij heel herkenbaar, dat is echt ontzettend naar. Gelukkig een erg goede afloop in dit geval!
 
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius Smartshop headshop cannabis seeds
Azarius vaporizers and accessories
Bovenaan