Hoi
Spaceman, ik en nog een dude hadden zaterdag onze lang verwachte eerste date met Alice Dee. Alles voorbereid en wel namen we de microdot om 1 uur s'middags onder de tong (wat een hels karwei trouwens om dat minuscule balletje onder de tond te houden...) Het duurde al met al een half uur tot het mij begon op te vallen dat Pokemon wel erg tof was om naar te kijken. Spaceman had inmiddels gefrustreerd het pand verlaten omdat hij in de veronderstelling was dat de units niet werkten. Het gevoel dat je een beetje high bent, wat schijnt te betekenen dat de LSD begint te werken, verwarde Spaceman met een soort placebo effect omdat hij dacht dat ze niet werkten. Dus hij nieuwe acid gaan regelen in Gein... en je raad het al: de acid kickte bij in de metro in :P Dat is vast een heel leuk metroritje geworden!
Bij ons was het lachen gieren brullen. Werkelijk alles was dolkomisch, vooral Pokemon dat we inmiddels al 2 uur aan het kijken waren. Toen Spaceman terugkwam besloten we na het inpakken van allerlei niet ter zake doende accesoirses en ellelange discussies om naar de supermarkt te gaan want de heren hadden droge lippen (gossie possie...) De wandeling naar de supermarkt was op zn zachts gezegd sureeel... je zag kleine, grote, dikke, dunne en rare mensen die ik op een of andere manier feilloos leek te doorgronden. In de C1000 aan de wibautstraat was het een flinke klus om de labello te lokaliseren, beet te pakken en af te rekenen maar de missie was geslaagd dus op naar het Oosterpark. Onderweg ging onze lachkick door en door en ook het oosterpark was op een of andere manier hilarisch. Wel begon het ons op te vallen dat we misantropisch (= hekel aan andere mensen) werden. Spaceman zei het treffend toen er weer een fietser langsreed: "al die mormels hier! we moeten weg!". We bleken dan ook op een kruispunt te staan. In onze vlucht naar een vredig plekje liepen we maar een beetje rondjes om onderweg van de ene verbazing in de andere te vallen. Wat mij in deze fase opviel (naast de groeiende misantropie) was dat er een heel sterk constrast was tussen objecten die 'mooi' waren en objecten die 'niet mooi' waren. Klinkt logisch, maar een ondergeklad frietkraampje zag eruit alsof het scene uit Dantes Inferno en een door wilgebomen omringde vijfer met eendjes waar de novemberzon op straalde bracht mij in goddelijke extase. Ik had daar zo uren naar kunnen kijken maar we moesten zoals gezegd telkens vluchten voor de mormels. Uiteindelijk hadden we een speelpleintje met opgedroogde vijfer gevonden waar een jongleur aan het oefenen was en dat uitzicht had op schitterende neoclassistische archtictuur. Daar scheidden onze wegen. Spaceman ging een visuele fase in, ik werd introvert, nog sterker misantropisch maar met een positieve gemoedsrust en de derde dude begon daar rusteloos en ontevreden te worden. We besloten terug te gaan omdat dude 3 bij wou nemen. Een poging om het ontevreden gevoel weg te halen. Op de terugweg werd ik benaderd door een mormel in een invalidekarretje. Het vrouwtje begon een liedje tegen me te zingen. Ik kon het niet plaatsen... wist niet of ik hallutioneerde of niet en mijn angst voor de mormels maakte dat ik nogal hard "EH!!!" tegen het aangeslagen vrouwtje schreeuwde.
Afijn, terug aangekomen bij mijn huis ging ik ook een visuele fase in. Mijn philips living colors lamp maakte zijn naam waar... wat een gruwelijk schouwspel was dat. Spaceman en dude 3 hadden intussen de visualisations van winamp gevonden. Toen ik erbij aanschoof had ik de meest intense visuele ervaring van mijn leven. Dat was echt heel heavy. De muziek was geniaal gekozen door Spaceman. Het was zachte, abstracte electronische muziek, soms met akoestische elementen. Schi-te-rend! Ook begon het me op te vallen dat ik geluiden kon zien. Toen 'all i need' van Air werd opgezet kon ik de stem waarnemen met ogen open. Heel bizar. Er werd een jointje opgestoken en dat was een tweede keerpunt van de trip. Ik ben van mening dat acid in combinatie met thc bij 3 trippende mensen in een kleine ruimte een soort samensmelting van cognitieve processen teweeg brengt. Ik had weinig privacy meer want mijn gedachten leken feilloos overgenomen te worden door mijn tripgenoten. Dit vond ik op zich niet vervelend maar dude 3 begon zich niet op zijn gemak te voelen. De trip was inmiddels dusdanig intens en introvert dat hij snakte naar nuchtere adem. Hij besloot daarom de trein te pakken naar huis. Dat was lastig want Spaceman en ik hadden werkelijk benul of het verantwoordelijk was om hem te laten gaan. Uiteindelijk zijn we met hem meegelopen en hebben we hem op de trein gezet. Bij thuiskomst begon de acid langzaam maar zeker uit te werken. Op naar de kroeg dus!
In mijn eindoverweging ben ik redelijk tevreden over LSD. Ik denk dat de bewuste microdots over de houdbaarheidsdatum waren en dat ze daarom minder visueel waren dan iik verwacht had. Opvallende aspecten vond ik het misantropische effect en het samensmelten van cognitieve processen. Zeker voor herhaling vatbaar, maar in een andere setting.
Ben heel erg benieuwd of onze belevenissen bekend/ onbekend over komen!!!
Voor degenen die het andere topic gevolgd hebben: ik ben de volgende ochtend alsnog naar de familiedag gegaan. Was prima te doen en het vooruitzicht van de sociale verplichtingen heeft mijn trip totaal niet negatief beinvloed.
Spaceman, ik en nog een dude hadden zaterdag onze lang verwachte eerste date met Alice Dee. Alles voorbereid en wel namen we de microdot om 1 uur s'middags onder de tong (wat een hels karwei trouwens om dat minuscule balletje onder de tond te houden...) Het duurde al met al een half uur tot het mij begon op te vallen dat Pokemon wel erg tof was om naar te kijken. Spaceman had inmiddels gefrustreerd het pand verlaten omdat hij in de veronderstelling was dat de units niet werkten. Het gevoel dat je een beetje high bent, wat schijnt te betekenen dat de LSD begint te werken, verwarde Spaceman met een soort placebo effect omdat hij dacht dat ze niet werkten. Dus hij nieuwe acid gaan regelen in Gein... en je raad het al: de acid kickte bij in de metro in :P Dat is vast een heel leuk metroritje geworden!
Bij ons was het lachen gieren brullen. Werkelijk alles was dolkomisch, vooral Pokemon dat we inmiddels al 2 uur aan het kijken waren. Toen Spaceman terugkwam besloten we na het inpakken van allerlei niet ter zake doende accesoirses en ellelange discussies om naar de supermarkt te gaan want de heren hadden droge lippen (gossie possie...) De wandeling naar de supermarkt was op zn zachts gezegd sureeel... je zag kleine, grote, dikke, dunne en rare mensen die ik op een of andere manier feilloos leek te doorgronden. In de C1000 aan de wibautstraat was het een flinke klus om de labello te lokaliseren, beet te pakken en af te rekenen maar de missie was geslaagd dus op naar het Oosterpark. Onderweg ging onze lachkick door en door en ook het oosterpark was op een of andere manier hilarisch. Wel begon het ons op te vallen dat we misantropisch (= hekel aan andere mensen) werden. Spaceman zei het treffend toen er weer een fietser langsreed: "al die mormels hier! we moeten weg!". We bleken dan ook op een kruispunt te staan. In onze vlucht naar een vredig plekje liepen we maar een beetje rondjes om onderweg van de ene verbazing in de andere te vallen. Wat mij in deze fase opviel (naast de groeiende misantropie) was dat er een heel sterk constrast was tussen objecten die 'mooi' waren en objecten die 'niet mooi' waren. Klinkt logisch, maar een ondergeklad frietkraampje zag eruit alsof het scene uit Dantes Inferno en een door wilgebomen omringde vijfer met eendjes waar de novemberzon op straalde bracht mij in goddelijke extase. Ik had daar zo uren naar kunnen kijken maar we moesten zoals gezegd telkens vluchten voor de mormels. Uiteindelijk hadden we een speelpleintje met opgedroogde vijfer gevonden waar een jongleur aan het oefenen was en dat uitzicht had op schitterende neoclassistische archtictuur. Daar scheidden onze wegen. Spaceman ging een visuele fase in, ik werd introvert, nog sterker misantropisch maar met een positieve gemoedsrust en de derde dude begon daar rusteloos en ontevreden te worden. We besloten terug te gaan omdat dude 3 bij wou nemen. Een poging om het ontevreden gevoel weg te halen. Op de terugweg werd ik benaderd door een mormel in een invalidekarretje. Het vrouwtje begon een liedje tegen me te zingen. Ik kon het niet plaatsen... wist niet of ik hallutioneerde of niet en mijn angst voor de mormels maakte dat ik nogal hard "EH!!!" tegen het aangeslagen vrouwtje schreeuwde.
Afijn, terug aangekomen bij mijn huis ging ik ook een visuele fase in. Mijn philips living colors lamp maakte zijn naam waar... wat een gruwelijk schouwspel was dat. Spaceman en dude 3 hadden intussen de visualisations van winamp gevonden. Toen ik erbij aanschoof had ik de meest intense visuele ervaring van mijn leven. Dat was echt heel heavy. De muziek was geniaal gekozen door Spaceman. Het was zachte, abstracte electronische muziek, soms met akoestische elementen. Schi-te-rend! Ook begon het me op te vallen dat ik geluiden kon zien. Toen 'all i need' van Air werd opgezet kon ik de stem waarnemen met ogen open. Heel bizar. Er werd een jointje opgestoken en dat was een tweede keerpunt van de trip. Ik ben van mening dat acid in combinatie met thc bij 3 trippende mensen in een kleine ruimte een soort samensmelting van cognitieve processen teweeg brengt. Ik had weinig privacy meer want mijn gedachten leken feilloos overgenomen te worden door mijn tripgenoten. Dit vond ik op zich niet vervelend maar dude 3 begon zich niet op zijn gemak te voelen. De trip was inmiddels dusdanig intens en introvert dat hij snakte naar nuchtere adem. Hij besloot daarom de trein te pakken naar huis. Dat was lastig want Spaceman en ik hadden werkelijk benul of het verantwoordelijk was om hem te laten gaan. Uiteindelijk zijn we met hem meegelopen en hebben we hem op de trein gezet. Bij thuiskomst begon de acid langzaam maar zeker uit te werken. Op naar de kroeg dus!
In mijn eindoverweging ben ik redelijk tevreden over LSD. Ik denk dat de bewuste microdots over de houdbaarheidsdatum waren en dat ze daarom minder visueel waren dan iik verwacht had. Opvallende aspecten vond ik het misantropische effect en het samensmelten van cognitieve processen. Zeker voor herhaling vatbaar, maar in een andere setting.
Ben heel erg benieuwd of onze belevenissen bekend/ onbekend over komen!!!
Voor degenen die het andere topic gevolgd hebben: ik ben de volgende ochtend alsnog naar de familiedag gegaan. Was prima te doen en het vooruitzicht van de sociale verplichtingen heeft mijn trip totaal niet negatief beinvloed.
Geniaal! 
