Dit is een verslag van mijn laatste paddotrip. Het was mijn 8e keer, dus ik had inmiddels, met vallen en opstaan, al wat ervaring op gebouwd met het creëren van de juiste set en setting. Mijn eerste paar trips hadden een zeer onevenwichtig verloop. Vaak was het zo dat ik na tien minuten al flink aan het trippen was, om vervolgens enorm diep te gaan(klok kijken onmogelijk, amper weten wie je bent, ‘alles’ begrijpen enz…) Dit duurde dan 2 of 3 uur, totdat ik binnen enkele minuten in de harde realiteit werd teruggeslingerd (brakheid, neerslachtige gevoelens) Pas mijn 6e trip was echt geslaagd te noemen. Dit kwam omdat ik eindelijk door kreeg dat ik veel meer naar mijn eigen lichaam moest luisteren. Concreet kwam dit er op neer dat ik niet langer op een nuchtere maag ging trippen en dat ik tijdens de trip ook zoete drankjes tot mij nam, zonder mij druk te maken of het al dan niet de werkzaamheid zou doen verminderen. Ook at ik tussendoor bijvoorbeeld een broodje pindakaas of een banaan. Kortom, ik begon steeds meer naar mijn eigen behoeftes te luisteren. Bovendien heb ik de laatste drie trips een aantal uren voorafgaand aan de trip een capsule l-tyrosine(vult dopamine aan) genomen en een half uur voor de trip een capsule 5-htp(vult serotonine aan). En de dag daarna nam ik deze capsules eveneens. Dit even ter introductie. En dan nu over naar het verslag!
Het recept
Dit was mijn tweede trip in 1 week. Dit is voor mij niet gebruikelijk, en eigenlijk ben ik er ook een voorstander van om een bepaalde verwerkingstijd in te bouwen tussen trips. Maar het kwam zo uit dat ik bij de vorige trip heel weinig (mexicaanse paddo)thee tot mij had genomen, wat al een aardig effect gaf. Ik had dus nog thee over en ik vond het zonde om dit weg te doen. Dus ik heb het in een flesje gegoten en vervolgens in de vriezer gezet. Aangezien ik niet veel verplichtingen had die week besloot ik dat ik best nog wel een keer kon trippen, en bovendien zat ik lekker in mijn vel.
Op het internet was weinig info te vinden over de mogelijkheid van het invriezen van paddothee. Ik kwam op een forum alleen een berichtje tegen van iemand die er wel positieve ervaringen mee had, en die vermelde dat de werking er wel door beïnvloed werd. Maar het was mij niet duidelijk of het een positieve of negatieve invloed zou hebben. Ik heb de thee langzaam laten ontdooien, dus niet in de magnetron. Gevoelsmatig leek mij dit de beste methode.
De aanvang
Het was half elf toen ik mijn eerste slokje nam van de koude thee, terwijl ik op de computer via mijn hoofdtelefoon naar een stukje barok muziek luisterde. Na een minuut of 20 had ik de helft van het flesje opgedronken, wat overeenkomt met zo’n 12 a 15 gram. Ik besloot dat dit eerst wel voldoende was. Ik deed de computer uit en ging mijn verlichting alvast in de relaxmode zetten. Mijn lamp die bij het raam staat zette ik bijna uit, en de lamp aan de andere kant van mijn huiskamertje zette ik ook een stuk zachter. Terwijl ik mijn kamer rondkeek, bedacht ik dat ik dit vaker moest doen, ook als ik niet ga trippen, want met deze sfeerverlichting ziet het er allemaal een stuk rustgevender uit. Ook zette ik de verwarming alvast wat hoger, want in het begin van een trip koelt mijn lichaam vaak enorm af.
Maar ik voelde na een half uur nog steeds geen effect. En ik begon me langzaam aan te verzoenen met het idee dat het misschien wel helemaal niet aan zou slaan, ofwel omdat ingevroren paddothee niet werkzaam is, of omdat ik een paar dagen van te voren ook al getript had. Toch voelde ik me rustig en tevreden en ik had zo iets van ‘ach, het was het proberen waard.’ Na drie kwartier voelde ik wel een lichte verschuiving in mijn waarneming, maar dat schreef ik toe aan een placebo effect. Dus ik besloot, voor ik straks naar bed zou gaan, nog even een stukje Pauw en Witteman te kijken.
Na zo’n tien minuten tv te hebben gekeken en dus zo’n uur na inname, begon ik zo waar toch duidelijk iets te merken. Op de muren kwamen langzaam maar zeker de voor mij inmiddels welbekende indiaanachtige tekeningen te voorschijn, en op het plafond zag ik ook verschillende vormen en gezichten. Ik heb overigens een ideaal tripplafond(tenminste als je niet bad gaat), want het bestaat uit balken met daar tussenin platen van strokarton, oftewel, er zit enorm veel structuur in. En dat is dus een dankbare ondergrond voor visuals. Ik zette de tv uit, vleide me in mijn luie stoel en wreef in mijn handen, alsof er elk moment een feestmaal opgediend ging worden.
De Reis
Heel geleidelijk begon de trip zich te ontvouwen, heerlijk subtiel. Ik bedacht dat er misschien wel een verband was tussen het invriezen en het langzaam laten ontdooien van de thee, en de zijdezachte werking ervan. Na een kwartier lang met een glimlach op mijn gezicht toegezien te hebben hoe mijn kamer langzaam in een paradijsje veranderde, besloot ik een broodje pindakaas te eten dat ik van te voren al in de koelkast had klaargelegd. Ook nam ik een groot glas water, want ik kreeg een enorme dorst. Vervolgens moest ik nodig plassen, en ik ging naar het toilet(een reis opzich) in de hoop dat dit de laatste keer zou zijn. Little did I know dat ik binnen een uur tijd nog drie keer naar het toilet moest. Eenmaal weer terug in mijn luie stoel, rond een uur of 12, voelde ik me heerlijk tevreden. Ik zat gewoon gelukkig te wezen. En de algehele kleurstelling in mijn kamer was inmiddels adembenemend mooi. De kleuren op onderstaande foto komen enigzins in de buurt.
En ik fluisterde in mijzelf: “prachtig, wow, dit is echt un-be-fucking-lievable. Ik was onder andere zo verbaasd omdat ik mij bij de laatste paar trips soms een beetje begon te storen aan de visuals, omdat het allemaal zo druk en springerig was. Vervolgens deed ik dan mijn ogen maar dicht, wat ik veel interessanter vond. Maar nu ging er een sereniteit van uit, echt heel bijzonder. Los van die mooie kleurgloed straalden de visuals een ongeziene frisheid uit. Ik zag deze keer niet alleen maar gezichten en dergelijke, maar ook letters die ‘uiteraard’ net niet leesbaar waren, in een diep roze kleur. Die was zo diep, dat ik het bijna op mijn tong kon voelen. Ik kon het als het ware proeven. Ik was tamelijk helder van geest(ik kon namelijk de ‘klokkijktest’ doorstaan), en ik grapte in mijzelf: “het is nu natuurlijk de bedoeling dat die letters uit het Sanskriet oid afkomstig zijn, en toen ik dat zo dacht meende ik heel kort iets te kunnen lezen, namelijk, “eet speculaas.” Ik vond dat toen wel grappig; voor mij dus geen diepzinnige symbolen van een vervlogen cultuur. Zoals ik al even noemde moest ik dit uur ook nog drie keer naar het toilet. Hoewel dat verre van ideaal was, vond ik het niet heel erg, want ik had echt het gevoel dat er een soort zuiveringsproces op gang kwam, en ik begon me steeds gezonder te voelen.
Inmiddels had ik ook het laatste beetje thee opgedronken. Opeens bedacht ik me dat ik ook nog een speeltje had liggen, namelijk de zogenaamde mindfold. Die had ik enkele maanden gelden al eens gekocht, maar nooit gebruikt bij een trip.
Deze spacebril is bedacht door de kunstenaar Alex Grey
Ik vond het tot voor kort een nogal onzinnige, bijna sneue, aanschaf. Voor dat geld had ik immers ook een goede cd kunnen kopen. Maar ik kreeg nu dus het lumineuze idee om dit maskertje is uit te proberen. Het werkt als volgt: het is een soort lichtgewicht skibril die volledig geblindeerd is. Als je hem opdoet zie je werkelijk geen enkel lichtstraaltje. Ook als je tegen de zon inkijkt, blijft het pikkedonker. Het verschil tussen bijvoorbeeld een blinddoek en zo’n mindfold is dat je bij dit ding je ogen wagenwijd open kunt houden. Dus je kunt hiermee closed eye visuals bekijken met je ogen open. Ik had niet echt zin om hem helemaal om te doen met zo’n band om mijn hoofd, dus ik drukte hem stevig rondom mijn ogen, terwijl ik hem met mijn handen vasthield. En inderdaad, het werkt. Ik hield eerst mijn ogen dicht, tot ik een mooi beeld voor me zag, en vervolgens deed ik langzaam mijn ogen open, in de duisternis, en op die manier kun je nog beter naar ‘binnen schouwen.’ Je kunt goed in en uitzoomen. Wat ik misschien nog wel leuker vond was het effect dat ik verkreeg als ik dat ding voor mijn ogen weghaalde en weer mijn kamer inkeek. Want alles leek nu nog mooier. Waarschijnlijk komt dit doordat mijn pupillen nog wijder waren, dan ze al waren. Vooralsnog klinkt dit misschien niet als een zeer bijzondere trip, maar ik kan niet genoeg benadrukken hoe uitzonderlijk alle kleuren waren die ik waarnam. De kleuren waren zo diep, en tegelijkertijd ook soort van doorzichtig. Terwijl ik met die spacebril op zat en een soort kathedraal binnenzweefde, mezelf verbazend over de kleurenpracht, kwam het Engelse woord translucent bij mij binnen als een soort ingeving. Hoewel het woord mij niet helemaal onbekend was, heb ik later toch nog even de betekenis opgezocht. En het betekend niet alleen zoiets als ‘doorzichtig’ maar ook, volgens Webster’s Dictionary: “free from disguise or falseness” En dat vind ik toch wel toepasselijk, omdat ik nog nooit zulke prachtige kleuren heb gezien.
Toen ik enig tijd later naar de wasbak ging om een glaasje water te halen, keek ik in de spiegel. Ik zag er stralend uit. En ik keek mezelf diep in de ogen aan. Langzaam begon mijn gezicht te vervagen en donker te worden, en ik veranderde in een soort primitieve mens. Wonderlijk genoeg bleef ik heel kalm. Even later kwam mijn eigen stralende gezicht weer tevoorschijn. Het was echt een magische spiegel geworden. De ‘translucent’ kleuren golfden in en uit de spiegel. In één woord: Super.
Toen ik later in de trip een banaan at(heerlijk!), voelde ik de aanwezigheid van de plant in mijn kamer. Ik ging de plant van dichtbij bewonderen en het voelde erg goed, alsof ik er energie van kreeg. Ik ging toen onder de plant zitten(het is een tamelijk grote plant)En daar heb ik zo’n drie kwartier gezeten. En terwijl ik daar zat te genieten, bekeek ik mijn handen die leken te golven, of in een staat van constante verandering waren. Ze zagen er in ieder geval gezond uit.
Ik houd nu maar op met vertellen, anders wordt het te lang. Uiteindelijk ben ik rond 4 uur naar bed gegaan. Ik had wel wat moeite om in slaap te komen, maar ik voelde me voldaan en de volgende dag voelde ik me eveneens goed.
Conclusie
Het was voor mij de beste trip tot nu toe. Dit zal onder andere te maken hebben met het geleidelijk verbeteren van de set en setting. En hoewel er bepaalde basiselementen zijn die voor iedereen gelden, zijn er toch ook veel individuele behoeftes. Zo is bijvoorbeeld het trippen op een nuchtere maag niet voor iedereen aan te raden. Ook is het zo dat ik niet meer in de stress schiet als ik een huisgenoot hoor thuiskomen oid. En dat heeft wel te maken met een bepaalde ervaring die ik heb opgebouwd. Maar wat deze trip betreft lijkt het mij toch ook wel aannemelijk dat het kristallisatie proces een bepaald effect heeft op de uitwerking van de thee. En een wat meer vage, maar niet minder aantrekkelijke theorie zou zijn dat de zorg die in de thee is gestopt in de trip tot uitwerking komt. Het koken, laten afkoelen, invriezen en laten ontdooien, neemt sowieso enkele uren in beslag, en in mijn geval enkele dagen. Zo bestaan er bijvoorbeeld ook speakerkabels die ‘met liefde’ gemaakt zouden zijn, en om die reden een zeer hoogwaardig geluid weergeven. Maar ik moet toegeven dat dit voorlopig nog onder de noemer pseudo-wetenschap valt. De eerste volgende keer ga ik bij wijze van experiment zeker weer mijn thee eerst invriezen. Want omdat het karakter van deze trip zo fundamenteel anders is dan wat ik ooit beleefd heb, lijkt het mij zeer waarschijnlijk dat het invriezen van paddothee een speciaal effect geeft.
Het recept
Dit was mijn tweede trip in 1 week. Dit is voor mij niet gebruikelijk, en eigenlijk ben ik er ook een voorstander van om een bepaalde verwerkingstijd in te bouwen tussen trips. Maar het kwam zo uit dat ik bij de vorige trip heel weinig (mexicaanse paddo)thee tot mij had genomen, wat al een aardig effect gaf. Ik had dus nog thee over en ik vond het zonde om dit weg te doen. Dus ik heb het in een flesje gegoten en vervolgens in de vriezer gezet. Aangezien ik niet veel verplichtingen had die week besloot ik dat ik best nog wel een keer kon trippen, en bovendien zat ik lekker in mijn vel.
Op het internet was weinig info te vinden over de mogelijkheid van het invriezen van paddothee. Ik kwam op een forum alleen een berichtje tegen van iemand die er wel positieve ervaringen mee had, en die vermelde dat de werking er wel door beïnvloed werd. Maar het was mij niet duidelijk of het een positieve of negatieve invloed zou hebben. Ik heb de thee langzaam laten ontdooien, dus niet in de magnetron. Gevoelsmatig leek mij dit de beste methode.
De aanvang
Het was half elf toen ik mijn eerste slokje nam van de koude thee, terwijl ik op de computer via mijn hoofdtelefoon naar een stukje barok muziek luisterde. Na een minuut of 20 had ik de helft van het flesje opgedronken, wat overeenkomt met zo’n 12 a 15 gram. Ik besloot dat dit eerst wel voldoende was. Ik deed de computer uit en ging mijn verlichting alvast in de relaxmode zetten. Mijn lamp die bij het raam staat zette ik bijna uit, en de lamp aan de andere kant van mijn huiskamertje zette ik ook een stuk zachter. Terwijl ik mijn kamer rondkeek, bedacht ik dat ik dit vaker moest doen, ook als ik niet ga trippen, want met deze sfeerverlichting ziet het er allemaal een stuk rustgevender uit. Ook zette ik de verwarming alvast wat hoger, want in het begin van een trip koelt mijn lichaam vaak enorm af.
Maar ik voelde na een half uur nog steeds geen effect. En ik begon me langzaam aan te verzoenen met het idee dat het misschien wel helemaal niet aan zou slaan, ofwel omdat ingevroren paddothee niet werkzaam is, of omdat ik een paar dagen van te voren ook al getript had. Toch voelde ik me rustig en tevreden en ik had zo iets van ‘ach, het was het proberen waard.’ Na drie kwartier voelde ik wel een lichte verschuiving in mijn waarneming, maar dat schreef ik toe aan een placebo effect. Dus ik besloot, voor ik straks naar bed zou gaan, nog even een stukje Pauw en Witteman te kijken.
Na zo’n tien minuten tv te hebben gekeken en dus zo’n uur na inname, begon ik zo waar toch duidelijk iets te merken. Op de muren kwamen langzaam maar zeker de voor mij inmiddels welbekende indiaanachtige tekeningen te voorschijn, en op het plafond zag ik ook verschillende vormen en gezichten. Ik heb overigens een ideaal tripplafond(tenminste als je niet bad gaat), want het bestaat uit balken met daar tussenin platen van strokarton, oftewel, er zit enorm veel structuur in. En dat is dus een dankbare ondergrond voor visuals. Ik zette de tv uit, vleide me in mijn luie stoel en wreef in mijn handen, alsof er elk moment een feestmaal opgediend ging worden.
De Reis
Heel geleidelijk begon de trip zich te ontvouwen, heerlijk subtiel. Ik bedacht dat er misschien wel een verband was tussen het invriezen en het langzaam laten ontdooien van de thee, en de zijdezachte werking ervan. Na een kwartier lang met een glimlach op mijn gezicht toegezien te hebben hoe mijn kamer langzaam in een paradijsje veranderde, besloot ik een broodje pindakaas te eten dat ik van te voren al in de koelkast had klaargelegd. Ook nam ik een groot glas water, want ik kreeg een enorme dorst. Vervolgens moest ik nodig plassen, en ik ging naar het toilet(een reis opzich) in de hoop dat dit de laatste keer zou zijn. Little did I know dat ik binnen een uur tijd nog drie keer naar het toilet moest. Eenmaal weer terug in mijn luie stoel, rond een uur of 12, voelde ik me heerlijk tevreden. Ik zat gewoon gelukkig te wezen. En de algehele kleurstelling in mijn kamer was inmiddels adembenemend mooi. De kleuren op onderstaande foto komen enigzins in de buurt.
En ik fluisterde in mijzelf: “prachtig, wow, dit is echt un-be-fucking-lievable. Ik was onder andere zo verbaasd omdat ik mij bij de laatste paar trips soms een beetje begon te storen aan de visuals, omdat het allemaal zo druk en springerig was. Vervolgens deed ik dan mijn ogen maar dicht, wat ik veel interessanter vond. Maar nu ging er een sereniteit van uit, echt heel bijzonder. Los van die mooie kleurgloed straalden de visuals een ongeziene frisheid uit. Ik zag deze keer niet alleen maar gezichten en dergelijke, maar ook letters die ‘uiteraard’ net niet leesbaar waren, in een diep roze kleur. Die was zo diep, dat ik het bijna op mijn tong kon voelen. Ik kon het als het ware proeven. Ik was tamelijk helder van geest(ik kon namelijk de ‘klokkijktest’ doorstaan), en ik grapte in mijzelf: “het is nu natuurlijk de bedoeling dat die letters uit het Sanskriet oid afkomstig zijn, en toen ik dat zo dacht meende ik heel kort iets te kunnen lezen, namelijk, “eet speculaas.” Ik vond dat toen wel grappig; voor mij dus geen diepzinnige symbolen van een vervlogen cultuur. Zoals ik al even noemde moest ik dit uur ook nog drie keer naar het toilet. Hoewel dat verre van ideaal was, vond ik het niet heel erg, want ik had echt het gevoel dat er een soort zuiveringsproces op gang kwam, en ik begon me steeds gezonder te voelen.
Inmiddels had ik ook het laatste beetje thee opgedronken. Opeens bedacht ik me dat ik ook nog een speeltje had liggen, namelijk de zogenaamde mindfold. Die had ik enkele maanden gelden al eens gekocht, maar nooit gebruikt bij een trip.
Deze spacebril is bedacht door de kunstenaar Alex GreyIk vond het tot voor kort een nogal onzinnige, bijna sneue, aanschaf. Voor dat geld had ik immers ook een goede cd kunnen kopen. Maar ik kreeg nu dus het lumineuze idee om dit maskertje is uit te proberen. Het werkt als volgt: het is een soort lichtgewicht skibril die volledig geblindeerd is. Als je hem opdoet zie je werkelijk geen enkel lichtstraaltje. Ook als je tegen de zon inkijkt, blijft het pikkedonker. Het verschil tussen bijvoorbeeld een blinddoek en zo’n mindfold is dat je bij dit ding je ogen wagenwijd open kunt houden. Dus je kunt hiermee closed eye visuals bekijken met je ogen open. Ik had niet echt zin om hem helemaal om te doen met zo’n band om mijn hoofd, dus ik drukte hem stevig rondom mijn ogen, terwijl ik hem met mijn handen vasthield. En inderdaad, het werkt. Ik hield eerst mijn ogen dicht, tot ik een mooi beeld voor me zag, en vervolgens deed ik langzaam mijn ogen open, in de duisternis, en op die manier kun je nog beter naar ‘binnen schouwen.’ Je kunt goed in en uitzoomen. Wat ik misschien nog wel leuker vond was het effect dat ik verkreeg als ik dat ding voor mijn ogen weghaalde en weer mijn kamer inkeek. Want alles leek nu nog mooier. Waarschijnlijk komt dit doordat mijn pupillen nog wijder waren, dan ze al waren. Vooralsnog klinkt dit misschien niet als een zeer bijzondere trip, maar ik kan niet genoeg benadrukken hoe uitzonderlijk alle kleuren waren die ik waarnam. De kleuren waren zo diep, en tegelijkertijd ook soort van doorzichtig. Terwijl ik met die spacebril op zat en een soort kathedraal binnenzweefde, mezelf verbazend over de kleurenpracht, kwam het Engelse woord translucent bij mij binnen als een soort ingeving. Hoewel het woord mij niet helemaal onbekend was, heb ik later toch nog even de betekenis opgezocht. En het betekend niet alleen zoiets als ‘doorzichtig’ maar ook, volgens Webster’s Dictionary: “free from disguise or falseness” En dat vind ik toch wel toepasselijk, omdat ik nog nooit zulke prachtige kleuren heb gezien.
Toen ik enig tijd later naar de wasbak ging om een glaasje water te halen, keek ik in de spiegel. Ik zag er stralend uit. En ik keek mezelf diep in de ogen aan. Langzaam begon mijn gezicht te vervagen en donker te worden, en ik veranderde in een soort primitieve mens. Wonderlijk genoeg bleef ik heel kalm. Even later kwam mijn eigen stralende gezicht weer tevoorschijn. Het was echt een magische spiegel geworden. De ‘translucent’ kleuren golfden in en uit de spiegel. In één woord: Super.
Toen ik later in de trip een banaan at(heerlijk!), voelde ik de aanwezigheid van de plant in mijn kamer. Ik ging de plant van dichtbij bewonderen en het voelde erg goed, alsof ik er energie van kreeg. Ik ging toen onder de plant zitten(het is een tamelijk grote plant)En daar heb ik zo’n drie kwartier gezeten. En terwijl ik daar zat te genieten, bekeek ik mijn handen die leken te golven, of in een staat van constante verandering waren. Ze zagen er in ieder geval gezond uit.
Ik houd nu maar op met vertellen, anders wordt het te lang. Uiteindelijk ben ik rond 4 uur naar bed gegaan. Ik had wel wat moeite om in slaap te komen, maar ik voelde me voldaan en de volgende dag voelde ik me eveneens goed.
Conclusie
Het was voor mij de beste trip tot nu toe. Dit zal onder andere te maken hebben met het geleidelijk verbeteren van de set en setting. En hoewel er bepaalde basiselementen zijn die voor iedereen gelden, zijn er toch ook veel individuele behoeftes. Zo is bijvoorbeeld het trippen op een nuchtere maag niet voor iedereen aan te raden. Ook is het zo dat ik niet meer in de stress schiet als ik een huisgenoot hoor thuiskomen oid. En dat heeft wel te maken met een bepaalde ervaring die ik heb opgebouwd. Maar wat deze trip betreft lijkt het mij toch ook wel aannemelijk dat het kristallisatie proces een bepaald effect heeft op de uitwerking van de thee. En een wat meer vage, maar niet minder aantrekkelijke theorie zou zijn dat de zorg die in de thee is gestopt in de trip tot uitwerking komt. Het koken, laten afkoelen, invriezen en laten ontdooien, neemt sowieso enkele uren in beslag, en in mijn geval enkele dagen. Zo bestaan er bijvoorbeeld ook speakerkabels die ‘met liefde’ gemaakt zouden zijn, en om die reden een zeer hoogwaardig geluid weergeven. Maar ik moet toegeven dat dit voorlopig nog onder de noemer pseudo-wetenschap valt. De eerste volgende keer ga ik bij wijze van experiment zeker weer mijn thee eerst invriezen. Want omdat het karakter van deze trip zo fundamenteel anders is dan wat ik ooit beleefd heb, lijkt het mij zeer waarschijnlijk dat het invriezen van paddothee een speciaal effect geeft.
