Qwertyuiopa
Belezen gebruiker
Om te beginnen, ik vind het lastig hierover iets te zeggen. Toch lijkt het mij belangrijk, is het niet voor mezelf dan wel voor anderen.
Ik ben een man van 24 jaar oud, ondertussen fysiotherapeut.
Ik ben gediagnosticeerd met ADHD sinds mijn 12e jaar.
Ervaring heb ik met : xtc, wiet, hasj, speed, ghb, verschillende benzo's (met name clonazolam), 2cb, DC, AL-LAD etc.
Het is een lang verhaal dat begonnen is uit pure nieuwsgierigheid.
Een pilletje hier en daar op een techno feestje. Daar wil ik hier niet te diep op ingaan. Het gaat met name om een specifiek half jaar.
Ik snapte niet waar het fenomeen verslaving vandaan kwam, het leek allemaal zo interessant, spannend, lekker en leuk. Het effect en de rush. Het gemak en de kick. Toch liep dit anders dan ik had verwacht.
Ondertussen ben ik ongeveer 3 maanden clean, niet zonder velen tegenslagen.
Het begon allemaal vrij onschuldig, dingen uitproberen puur vanuit nieuwsgierigheid. Ik kwam erachter dat dit toch wel mijn valkuil was.
Een half jaar geleden was ik op het niveau dat ik minstens 2x per week een van de bovengenoemde drugs gebruikte. Maakte eigenlijk niet zoveel uit welke dat was, zolang ik maar alleen thuis was. (ik woon samen met mijn vriendin)
Ik heb benzo's ontdekt aangezien ik na feestjes flinke plafonddienst draaide. Een grote uitkomst voor mij destijds.
Verder over mijn verslavingsperiode...
Ik voelde me vaak zwakjes wanner ik wakker werd, dus mijn eerste actie was een lijntje pep, hierdoor had ik energie en kon ik mijn dag beginnen. Ik werkte voor een call center. Mijn wekker stond om half 9 uur (luxe tijd). Half 10 de deur uit. Met name op maandag vond ik het fijn om dat met een lijntje te starten. Ik fietste heerlijk naar mijn werk en wanneer aangekomen snel naar de wc voor het 2e lijntje. Ik belde 7 uur op een dag. Met speed zonder problemen op wat motivatie problemen na.
De benzo's, die ik destijds flink gebruikte waren in dit schema een vereiste aangezien ik anders niet aan slapen toe kwam. Ik rekende uit ongeveer 3 uur in de middag mijn laatse lijntje te nemen en om half 5 een dosis clonazolam te pakken. Dat zorgde voor een perfecte overgang van rush naar rust.
In een heerlijke waas fietste ik terug naar huis. Even douchen en snel op de bank tv kijken met mijn vriendin. Ik voelde me heerlijk, wijntje en wat eten (eten ging niet altijd even makkelijk) erbij.
Mijn vriendin ging ongeveer half 12 naar bed. Dit gaf mij vrij spel om nog wat clonazolam bij te nemen zodat ik tot 1 uur flink vaag was en daarna kon gaan slapen.
De dagen herhaalden zich.
Na ongeveer 3 maanden kwam ghb er ook bij. Zodra ik alleen thuis was maakte ik onder invloed hiervan een buisje of 10 klaar en verstopte dit in mijn huis. Op die manier kon ik het meenemen naar werk of thuis gebruiken zonder dat iemand dit doorhad.
Ghb werd al snel een van mijn favorieten, met name gecombineerd met speed en clonazolam. Ik bestelde dan ook heel veel hiervan in 1x zodat mijn vriendin niet zomaar doorhad dat ik ervan nam.
Na ongeveer 4 maanden zat ik op dagelijks gebruik. Het ging allemaal zo makkelijk, niemand had mij door, ik voelde mij onoverwinnelijk en katers... Spoelde ik weg met rotzooi.
Wel had ik steeds meer kwaaltjes, enorme verkoudheid, veel maag problemen en altijd ziek zwak en misselijk. Toch wist ik altijd iets te verzinnen wat de oorzaak zou kunnen zijn.
Ik vervloekte mezelf vaak genoeg voor mijn achterlijke gedrag, sterker nog... Elke keer als ik mijn drugs aan het klaarmaken was, werd ik boos op mezelf. Ik heb mezelf zelfs zo nu en dan verwond omdat ik best wist waarmee ik bezig was. Toch weerhield dit me nergens van.
Ik ben van mezelf nogal onzeker en houd mezelf graag op de achtergrond, dit was op bijvoorbeeld mijn werk compleet vervaagd. Ik was vaak op de voorgrond en had een grote bek. Niemand had het toch door, dacht ik.
Deze cyclus heeft nog eens 3 maanden geduurd, waarbij het gebruik velen malen erger is geworden. Ik ben naast de eerder genoemde drugs zelfs 4fmp gaan snuiven en xtc gaan gebruiken (ook tijdens werk) om maar die rush op te zoeken.
De laatste maand is extreem geweest. Kan het me niet helemaal meer voor de geest halen, maar ik ben naar mijn weten minimaal 4x per week out gegaan van alles wat ik in me heb gestopt. Mijn vriendin heeft me meerdere keren van de grond moeten rapen en wist niet meer wat ze met mij aankomst. (ze had een vermoeden waardoor het kwam, maar met mij was hier niet meer over te communiceren. Ik was agressief en pikte niks meer)
Zelfs op mijn werk begonnen mensen te twijfelen.
De laatste week van de 6 maanden begon het ook bij mij het kwartje te vallen. Iets klopt hier niet. Mensen doen anders tegen mij, of doe ik anders tegen hun? Ik weet het niet meer. Zien mensen het aan mij dat ik gebruik? Nee dat kan niet, ik heb het al die tijd zo goed onder controle gehad. Waarvoor denk ik nou zoveel? Snel naar de wc, nog een buisje ghb nemen, hopelijk werkt dat!! Oh wacht, dat duurt wel even voordat het werkt dus laat ik ook alvast een lijntje lakken, dan kan ik weer aan het werk. Zwetend kwam ik terug en ging ik verder met mijn werk...
Een vriendin van werk probeerde opeens mijn vriendin te bellen. Bij mij gingen alle alermbellen al rinkelen, ik wist diep van binnen hoelaat het was. Heb eerst nog gedaan van niks te weten. Maar heb voordat mijn vriendin terug zou bellen toch alles opgebiecht aan mijn vriendin.
Zeer geëmotioneerd, een heel heftig moment. En inderdaad wilde de vriendin van werk mijn vriendin waarschuwen dat het heel slecht met mij ging.
Mijn vriendin reageerde gelukkig (en ik ben haar hier ondenkbaar dankbaar voor) heel erg goed op. Ze steunde mij enorm en zonder haat had ik niet geweten waar ik nu was geweest en misschien wel of ik hier nu nog was geweest.
In het weekend samen overlegd dat ik dit moest vertellen aan mijn baas (waarvan ik diep van binnen al wist dat hij het misschien wel al zou vermoeden).
Maandag was het zover. Ik mocht van mijn vriendin dat weekend nog benzo's gebruiken aangezien ik zoveel stress had dat het ongezond was. Het gesprek aangegaan en jahoor. Het vermoeden was er al, ze vonden het ongelofelijk knap dat ik het vertelde, maar mijn baan was ik kwijt.
Ik stortte in een heel diep dal, heel erg diep. Kwam s ochtends weer thuis, alleen, vol ongeloof en verdriet. Wat heb ik in hemelsnaam gedaan!!!??? Had een hoop te doen, maar er ging vooral veel in mij om! Ik heb de huur te betalen, eten en met name mijn vriendin, wat gaat er nu gebeuren? Om meteen op het laatste te antwoorden, mijn vriendin heeft mij onwijs gesteund en we zijn nog steeds samen, zeer gelukkig!!!
We hebben een plan gemaakt, dezelfde dag nog, ik ga afkicken, solliciteren (heb in dit hele verhaal mijn studie fysiotherapie afgerond) en verder heel rustig aandoen aangezien dit nogal een project opzich is.
Ik ben toen direct begonnen met afkicken, heb zelf de keuze gemaakt om alles eigenhandig door de wc te spoelen, puur als gebaar naar alle schade die dat spul maar ook ikzelf mij heb aangedaan.
Ik voelde me de dagen erna verschrikkelijk, en eerlijk, zo verschrikkelijk dat ik dat absoluut niet met woorden kan uiten. Ik raad dit niemand aan, alsjeblieft denk na en blijf ervanaf. Want als je het zover laat komen als dat ik dat heb gedaan gaan er vreselijke gedachten in je om.
De nachten, die waren het ergste. Ik kon niet in slaap komen, had enorme paniek en angstaanvallen en dacht er meerdere keren aan om van het balkon te springen, en dat terwijl ik er bang voor was. Ook hallucineerde ik enorm, nare wezens die deden wat ik een half jaar lang heb gedaan.
Elke ochtend werd ik bijna ziek wakker, had een hele ochtend nodig om bij te komen waarbij ik gebruik maakte van stress pillen (valdispert).
Dit hield ongeveer 2 weken aan.
Toch pakte ik na 2 weken (en angst was er) het techno feestje Loveland. Voor het eerst sinds 5 jaar ging ik compleet nuchter naar een feest toe. Een bijzondere gewaarwording. Heb 2x een flinke paniekaanval gekregen en toen ik thuiskwam was ik zo ongelofelijk moe dat het voelde alsof ik een dosis 2cb ophad, ik voelde me vreselijk!!
Vervolgens werk ik met de dag beter, maar jeetje wat duurde de dagen lang. Ik besefte me dat ik onder invloed van met name een hele grote hoeveelheid benzo's misschien wel de helft van de dagen miste. Ik was snel moe en onthield opeens veel meer.
Nu, 3 maanden verser voel ik me gelukkig erg goed. Enorm veel steun van mijn vriendin heeft mij goed gedaan en doet mij nog steeds enorm goed. Ik ben helemaal klaar met die rotzooi, het heeft me immers zoveel schade opgeleverd! Heb nog een aantal uitdagingen onder ogen gezien, dat wel. Maar dat zal mij de rest van mijn leven achtervolgen.
De uitdaging waar ik stiekem toch wel trots op ben is dat ik nog 1 dosis clonazolam vond ik mijn huis terwijl ik alleen was. Ik heb hem op tafel gelegd tot mijn vriendin thuis was om aan te tonen dat ik er echt klaar mee was!!
Ondertussen heb ik een baan als fysiotherapeut gevonden en heb een vast contract, ik zou dit voor geen goud of drugs willen opzeggen. Ik hoop dat anderen hier misschien wat van kunnen leren maar mij heeft het goed gedaan om dit te kunnen delen.
Mochten er vragen zijn, stel ze alsjeblieft.
Ik ben een man van 24 jaar oud, ondertussen fysiotherapeut.
Ik ben gediagnosticeerd met ADHD sinds mijn 12e jaar.
Ervaring heb ik met : xtc, wiet, hasj, speed, ghb, verschillende benzo's (met name clonazolam), 2cb, DC, AL-LAD etc.
Het is een lang verhaal dat begonnen is uit pure nieuwsgierigheid.
Een pilletje hier en daar op een techno feestje. Daar wil ik hier niet te diep op ingaan. Het gaat met name om een specifiek half jaar.
Ik snapte niet waar het fenomeen verslaving vandaan kwam, het leek allemaal zo interessant, spannend, lekker en leuk. Het effect en de rush. Het gemak en de kick. Toch liep dit anders dan ik had verwacht.
Ondertussen ben ik ongeveer 3 maanden clean, niet zonder velen tegenslagen.
Het begon allemaal vrij onschuldig, dingen uitproberen puur vanuit nieuwsgierigheid. Ik kwam erachter dat dit toch wel mijn valkuil was.
Een half jaar geleden was ik op het niveau dat ik minstens 2x per week een van de bovengenoemde drugs gebruikte. Maakte eigenlijk niet zoveel uit welke dat was, zolang ik maar alleen thuis was. (ik woon samen met mijn vriendin)
Ik heb benzo's ontdekt aangezien ik na feestjes flinke plafonddienst draaide. Een grote uitkomst voor mij destijds.
Verder over mijn verslavingsperiode...
Ik voelde me vaak zwakjes wanner ik wakker werd, dus mijn eerste actie was een lijntje pep, hierdoor had ik energie en kon ik mijn dag beginnen. Ik werkte voor een call center. Mijn wekker stond om half 9 uur (luxe tijd). Half 10 de deur uit. Met name op maandag vond ik het fijn om dat met een lijntje te starten. Ik fietste heerlijk naar mijn werk en wanneer aangekomen snel naar de wc voor het 2e lijntje. Ik belde 7 uur op een dag. Met speed zonder problemen op wat motivatie problemen na.
De benzo's, die ik destijds flink gebruikte waren in dit schema een vereiste aangezien ik anders niet aan slapen toe kwam. Ik rekende uit ongeveer 3 uur in de middag mijn laatse lijntje te nemen en om half 5 een dosis clonazolam te pakken. Dat zorgde voor een perfecte overgang van rush naar rust.
In een heerlijke waas fietste ik terug naar huis. Even douchen en snel op de bank tv kijken met mijn vriendin. Ik voelde me heerlijk, wijntje en wat eten (eten ging niet altijd even makkelijk) erbij.
Mijn vriendin ging ongeveer half 12 naar bed. Dit gaf mij vrij spel om nog wat clonazolam bij te nemen zodat ik tot 1 uur flink vaag was en daarna kon gaan slapen.
De dagen herhaalden zich.
Na ongeveer 3 maanden kwam ghb er ook bij. Zodra ik alleen thuis was maakte ik onder invloed hiervan een buisje of 10 klaar en verstopte dit in mijn huis. Op die manier kon ik het meenemen naar werk of thuis gebruiken zonder dat iemand dit doorhad.
Ghb werd al snel een van mijn favorieten, met name gecombineerd met speed en clonazolam. Ik bestelde dan ook heel veel hiervan in 1x zodat mijn vriendin niet zomaar doorhad dat ik ervan nam.
Na ongeveer 4 maanden zat ik op dagelijks gebruik. Het ging allemaal zo makkelijk, niemand had mij door, ik voelde mij onoverwinnelijk en katers... Spoelde ik weg met rotzooi.
Wel had ik steeds meer kwaaltjes, enorme verkoudheid, veel maag problemen en altijd ziek zwak en misselijk. Toch wist ik altijd iets te verzinnen wat de oorzaak zou kunnen zijn.
Ik vervloekte mezelf vaak genoeg voor mijn achterlijke gedrag, sterker nog... Elke keer als ik mijn drugs aan het klaarmaken was, werd ik boos op mezelf. Ik heb mezelf zelfs zo nu en dan verwond omdat ik best wist waarmee ik bezig was. Toch weerhield dit me nergens van.
Ik ben van mezelf nogal onzeker en houd mezelf graag op de achtergrond, dit was op bijvoorbeeld mijn werk compleet vervaagd. Ik was vaak op de voorgrond en had een grote bek. Niemand had het toch door, dacht ik.
Deze cyclus heeft nog eens 3 maanden geduurd, waarbij het gebruik velen malen erger is geworden. Ik ben naast de eerder genoemde drugs zelfs 4fmp gaan snuiven en xtc gaan gebruiken (ook tijdens werk) om maar die rush op te zoeken.
De laatste maand is extreem geweest. Kan het me niet helemaal meer voor de geest halen, maar ik ben naar mijn weten minimaal 4x per week out gegaan van alles wat ik in me heb gestopt. Mijn vriendin heeft me meerdere keren van de grond moeten rapen en wist niet meer wat ze met mij aankomst. (ze had een vermoeden waardoor het kwam, maar met mij was hier niet meer over te communiceren. Ik was agressief en pikte niks meer)
Zelfs op mijn werk begonnen mensen te twijfelen.
De laatste week van de 6 maanden begon het ook bij mij het kwartje te vallen. Iets klopt hier niet. Mensen doen anders tegen mij, of doe ik anders tegen hun? Ik weet het niet meer. Zien mensen het aan mij dat ik gebruik? Nee dat kan niet, ik heb het al die tijd zo goed onder controle gehad. Waarvoor denk ik nou zoveel? Snel naar de wc, nog een buisje ghb nemen, hopelijk werkt dat!! Oh wacht, dat duurt wel even voordat het werkt dus laat ik ook alvast een lijntje lakken, dan kan ik weer aan het werk. Zwetend kwam ik terug en ging ik verder met mijn werk...
Een vriendin van werk probeerde opeens mijn vriendin te bellen. Bij mij gingen alle alermbellen al rinkelen, ik wist diep van binnen hoelaat het was. Heb eerst nog gedaan van niks te weten. Maar heb voordat mijn vriendin terug zou bellen toch alles opgebiecht aan mijn vriendin.
Zeer geëmotioneerd, een heel heftig moment. En inderdaad wilde de vriendin van werk mijn vriendin waarschuwen dat het heel slecht met mij ging.
Mijn vriendin reageerde gelukkig (en ik ben haar hier ondenkbaar dankbaar voor) heel erg goed op. Ze steunde mij enorm en zonder haat had ik niet geweten waar ik nu was geweest en misschien wel of ik hier nu nog was geweest.
In het weekend samen overlegd dat ik dit moest vertellen aan mijn baas (waarvan ik diep van binnen al wist dat hij het misschien wel al zou vermoeden).
Maandag was het zover. Ik mocht van mijn vriendin dat weekend nog benzo's gebruiken aangezien ik zoveel stress had dat het ongezond was. Het gesprek aangegaan en jahoor. Het vermoeden was er al, ze vonden het ongelofelijk knap dat ik het vertelde, maar mijn baan was ik kwijt.
Ik stortte in een heel diep dal, heel erg diep. Kwam s ochtends weer thuis, alleen, vol ongeloof en verdriet. Wat heb ik in hemelsnaam gedaan!!!??? Had een hoop te doen, maar er ging vooral veel in mij om! Ik heb de huur te betalen, eten en met name mijn vriendin, wat gaat er nu gebeuren? Om meteen op het laatste te antwoorden, mijn vriendin heeft mij onwijs gesteund en we zijn nog steeds samen, zeer gelukkig!!!
We hebben een plan gemaakt, dezelfde dag nog, ik ga afkicken, solliciteren (heb in dit hele verhaal mijn studie fysiotherapie afgerond) en verder heel rustig aandoen aangezien dit nogal een project opzich is.
Ik ben toen direct begonnen met afkicken, heb zelf de keuze gemaakt om alles eigenhandig door de wc te spoelen, puur als gebaar naar alle schade die dat spul maar ook ikzelf mij heb aangedaan.
Ik voelde me de dagen erna verschrikkelijk, en eerlijk, zo verschrikkelijk dat ik dat absoluut niet met woorden kan uiten. Ik raad dit niemand aan, alsjeblieft denk na en blijf ervanaf. Want als je het zover laat komen als dat ik dat heb gedaan gaan er vreselijke gedachten in je om.
De nachten, die waren het ergste. Ik kon niet in slaap komen, had enorme paniek en angstaanvallen en dacht er meerdere keren aan om van het balkon te springen, en dat terwijl ik er bang voor was. Ook hallucineerde ik enorm, nare wezens die deden wat ik een half jaar lang heb gedaan.
Elke ochtend werd ik bijna ziek wakker, had een hele ochtend nodig om bij te komen waarbij ik gebruik maakte van stress pillen (valdispert).
Dit hield ongeveer 2 weken aan.
Toch pakte ik na 2 weken (en angst was er) het techno feestje Loveland. Voor het eerst sinds 5 jaar ging ik compleet nuchter naar een feest toe. Een bijzondere gewaarwording. Heb 2x een flinke paniekaanval gekregen en toen ik thuiskwam was ik zo ongelofelijk moe dat het voelde alsof ik een dosis 2cb ophad, ik voelde me vreselijk!!
Vervolgens werk ik met de dag beter, maar jeetje wat duurde de dagen lang. Ik besefte me dat ik onder invloed van met name een hele grote hoeveelheid benzo's misschien wel de helft van de dagen miste. Ik was snel moe en onthield opeens veel meer.
Nu, 3 maanden verser voel ik me gelukkig erg goed. Enorm veel steun van mijn vriendin heeft mij goed gedaan en doet mij nog steeds enorm goed. Ik ben helemaal klaar met die rotzooi, het heeft me immers zoveel schade opgeleverd! Heb nog een aantal uitdagingen onder ogen gezien, dat wel. Maar dat zal mij de rest van mijn leven achtervolgen.
De uitdaging waar ik stiekem toch wel trots op ben is dat ik nog 1 dosis clonazolam vond ik mijn huis terwijl ik alleen was. Ik heb hem op tafel gelegd tot mijn vriendin thuis was om aan te tonen dat ik er echt klaar mee was!!
Ondertussen heb ik een baan als fysiotherapeut gevonden en heb een vast contract, ik zou dit voor geen goud of drugs willen opzeggen. Ik hoop dat anderen hier misschien wat van kunnen leren maar mij heeft het goed gedaan om dit te kunnen delen.
Mochten er vragen zijn, stel ze alsjeblieft.
Dat is nog eens échte liefde. En mooi om het goede einde te lezen.
