Mexican-shroom
Newbie
Gisteren heb ik de ergste badtrip gehad die ik me maar kon voorstellen.
ik had rond 4 uur me paddo's geoogst want om 8 uur zouden me vrienden komen.
Om half 9 hebben we de paddo's gegeten. ik heb de hele flush verdeeld over 4 mensen. omdat ik geen gramweegschaal heb, wist ik niet hoeveel gram iedereen eigenlijk ophad. Maar laat ik zeggen 10 a 15 steeltjes. Veel kleine van 5 cm, maar ook een paar grote van? 10 a 15 of zo.
We zaten met zijn 5en op het bed(de 5e was het broertje van een vriend van me, maar die deed niet mee) En we zaten tv te kijken. Alles verliep normaal en we zaten te wachten op dát gevoel, dat zo prettig is.
De lol begon toen ik perongeluk op AV drukte op me afstandsbediening, ik dacht dat een vriend van me D, me tv had gesloopt die al 5 jaar oud is. We zagen het nummer 32 van groot naar klein worden, natuurlijk hoort dat zo, maar ik zag dat sneller en moest dood lachen. Een vriend van mij die het voor het eerst deed L, zei dat dat zo hoorde, maar het ging zo snel voor mij ogen heen en weer dat ik de lol er wel in zag. L vond het allemaal maar nep en dacht dat ik gewoon lollig wou zijn.
Op een gegeven moment draaide alles gewoon om, we kregen allemaal de slappe lach, en D zag een knuffel van mij, met spelden erin en zat er de heletijd naar te staren omdat hij dacht dat het een cactus was. Daardoor moest ik ook doodlachen, J die lag op het bed helemaal dood te lachen om niets. L deed alsof hij ook in onze wereldje zat, maar later bleek dus dat hij er geen fuck van had gevoeld en dus gewoon hilarisch wou zijn.
Het werd wat te druk in mijn kamer, dus gingen we allemaal naar de computer kamer slash woonkamer. Het muziek klonk zo grappig in onze oren, ik heb me doodgelachen. En ik zag al hun hoofden gewoon rare vormen krijgen. Al mijn vrienden bleven doorlachen en weet ik veel wat allemaal, maar mijn wereld draaide van wit om naar zwart.
Ik begon helemaal hysterisch te worden, van wat als de buren ons horen?
wat als mijn moeder thuis komt en me zo ziet? In het echte leven is dat allemaal nog geen eens zo erg, maar op dat moment dacht ik dat het me eind zou worden.
L wou naar buiten, en ik niet want ik wist zeker met de hoeveelheid die ik op had, kom ik niet thuis. D en zijn broer waren al naar buitengegaan, en ik achtervolgde hun op me blote voeten naar beneden(ik heb een portiekwoning) L deed de deur achter me dicht, zodat ik niet naar binnen kon, ik flipte hem echt. Toen ze eindelijk open deden schreeuwde ik dat ze naar buiten moesten gaan. L wist niet dat ik een badtrip had, en begon dus vrolijk me uittelachen. ik gaf hem een vuist in zijn gezicht. Mijn eigen beste vriend. Op dat moment wou ik ze alleen maar weg hebben. ik wou alleen zijn. Maar dat was een grote fout, als ik nou gewoon mee naar buiten ging, was de lol er nog geweest.
Toen ik eenmaal thuis was. heb ik 10 keer heen en weer gelopen omdat ik niet wist wat ik moest doen. Toen ik uit het raam keek naar mijn vrienden wat ze gingen doen, hoorde ik een stem dat ik moest springen en ik zag het helemaal voor mij. Natuurlijk was die stem er niet, maar ik hallucineerde hem.
Ik liep naarmijn kamer en ging zitten met een paar suikerklontjes in me hand. Ik hoopte dat dat het zou afremmen. Toen ik me ging omkleden lag ik halfnaakt onder de dekens. de dekens voelde ik nog geen eens. het licht was aan en de tv ook. Alles bleek eerst nog grappig te zijn, ik keek naar mijn gordijnen, naar mijn luxeflex, en naar mijn luipaarde grond.
Wel hilarisch dat het was, die 5 minuten.
Ik dacht dat ik anders moest slapen. Ik deed alles uit, en probeerde te slapen. Dat had ik niet moeten doen. Ik kreeg steeds beelden voor me hoe ik zelfmoord kan plegen en ik begon op me wang te bijten. Zelf voelde ik niet hoe hard ik beet of hoeveel wang ik er afgebeten heb. Pas vandaag zag ik dat me beide wangen helemaal kapot zijn en opgezwollen.
Toen het licht dus uit was, zag ik mensen voor mij, een meisje bij mij gordijn, en ik hoorde steeds stemmen en rare geluiden. ik wou iemand om mij heen op zijn minst een warme deken, maar het voelde alsof ik daar bloot lag. Ik voelde zelf niet of het warm of koud was.
Ik deed het licht weer aan. Ik keek in de spiegel en me pupillen waren erg groot, maar ook had ik veel angst in mijn ogen.
ik deed de tv aan, en zat de heletijd te woelen in me kamer. Ik keek naar de deur, toen naar het raam, ik voelde me echt heel opgesloten. Maar ik probeerde toch iets te doen zodat ik afleiding had, maar alles deed ik in een kring. De afstandbediening lag steeds op de zelfde plek, en ik deed een kwartier lang de zelfde dingen. licht aan, licht uit, naar de spiegel kijken, naar de afstandbediening, dan naar de grond en tenslotte naar de tv.
Toen ik naar de tv keek, werd alles blauw en rood. En de ondertiteling ging over mij.
Ik heb heel wat problemen binnen mijn relatie, en het staat op ontploffen, maar het verbreken is bijna even moeilijk als je eigen ouders vermoorden om het maar zo te zeggen. Ook ben ik teveel gehecht.
Ik las in de ondertiteling bijvoorbeeld '' je probeert wel een vriendje te zijn maar dat lukt je toch nooit'' Dat zijn mijn woorden, die ik ooit heb gezegt tijdens een ruzie tegen mijn vriend.
En er stond ook van '' je komt aan met een bosje bloemen, en ben ik niet genoeg voor je''. Op een gegeven moment zag ik overal op welke programma dan ook, de ondertiteling '' je bent het niet waard'' en dat ik het gewoon moest doen. Ik heb elk programma in blauw rood gezien, als slecht en goed. En al mijn problemen kwamen op tv. Zelf was alles een beetje grijskleurig in me kamer, en ik hoorde me konijn steeds aan de tralies knagen, maar als ik keek was hij rustig aan het slapen. Waarschijnijk waren het gewoon geluiden die zich herhaalden in mijn trip.
Steeds vertelde iemand mij dat ik zelfmoord moest plegen.
Steeds als er een probleem ontstond in me hoofd tijdens de trip, zoals van ''wat als ...''
of '' hoe zou het met me vrienden zijn, '' of
'' wat als ik stop met ademen''
want de reden waarom ik niet durfde te slapen was omdat ik bang was om dood te gaan. Ik was zo in de war dat ik dacht dat ik misschien wel kon stoppen met ademen opeens.
Maar elke keer als er dus een probleem was, bleek iemand het te fixen. Bijvoorbeeld als ik zorgen maakte over me vrienden omdat ik ze zomaar naar buiten had geflikkerd, zei iemand weer tegen mij dat het wel goed gaat met ze. Maar dan een minuut later zei iemand weer tegen mij dat ze misschien wel rare dingen hebben gedaan en nu een badtrip hebben door mij.
Ik was zo in de war gisteren. Ik heb me echt verschrikkelijk gevoeld. Ik heb die avond/nacht op de tv me hele leven gezien. Het klinkt echt fucking raar, maar echt de keuzes waar ik voorheen mee zat kwamen op tv. De problemen waarmee ik zat, kwamen ook op tv. voornamelijk met mijn vriend.
Ook elke keer als ik dacht van, wat als me vriend hier achter komt, want we zouden eigenlijk de eerste flush samen proberen. En ik dacht ook dat mijn vriend me had gebeld, maar dat was niet zo. Maar elke keer als ik gewoon iets dacht wat misschien gebeurd kon zijn, dacht dat het ook zo was, en maakte het me alleen nog maar meer in de war.
Ook zat ik vast in eensoort van tijdsvertraging. Ik liep bijvoorbeeld vooruit, maar dan zie ik niet dat ik vooruit loop, voormij zie ik gewoon dat ik nog sta, en als ik dan stop met lopen dan pas zie ik het beeld dat ik eigenlijk hoorde te zien ondertussen dat ik ergens heen liep.
Dit was echt de ergste trip. Ik weet niet wat er mis ging. Ik was echt vrolijk en zo.
Maar als ik nu er over na denk, denk ik dat ik het met teveel personen heb gedaan als eerste. Want vorig jaar heb ik het gedaan met me vriend, en toen ging alles goed. In elk geval wacht ik zelf nog wel voordat ik er weer aan begin. Want dit heeft me toch wel laten schrikken.
ik had rond 4 uur me paddo's geoogst want om 8 uur zouden me vrienden komen.
Om half 9 hebben we de paddo's gegeten. ik heb de hele flush verdeeld over 4 mensen. omdat ik geen gramweegschaal heb, wist ik niet hoeveel gram iedereen eigenlijk ophad. Maar laat ik zeggen 10 a 15 steeltjes. Veel kleine van 5 cm, maar ook een paar grote van? 10 a 15 of zo.
We zaten met zijn 5en op het bed(de 5e was het broertje van een vriend van me, maar die deed niet mee) En we zaten tv te kijken. Alles verliep normaal en we zaten te wachten op dát gevoel, dat zo prettig is.
De lol begon toen ik perongeluk op AV drukte op me afstandsbediening, ik dacht dat een vriend van me D, me tv had gesloopt die al 5 jaar oud is. We zagen het nummer 32 van groot naar klein worden, natuurlijk hoort dat zo, maar ik zag dat sneller en moest dood lachen. Een vriend van mij die het voor het eerst deed L, zei dat dat zo hoorde, maar het ging zo snel voor mij ogen heen en weer dat ik de lol er wel in zag. L vond het allemaal maar nep en dacht dat ik gewoon lollig wou zijn.
Op een gegeven moment draaide alles gewoon om, we kregen allemaal de slappe lach, en D zag een knuffel van mij, met spelden erin en zat er de heletijd naar te staren omdat hij dacht dat het een cactus was. Daardoor moest ik ook doodlachen, J die lag op het bed helemaal dood te lachen om niets. L deed alsof hij ook in onze wereldje zat, maar later bleek dus dat hij er geen fuck van had gevoeld en dus gewoon hilarisch wou zijn.
Het werd wat te druk in mijn kamer, dus gingen we allemaal naar de computer kamer slash woonkamer. Het muziek klonk zo grappig in onze oren, ik heb me doodgelachen. En ik zag al hun hoofden gewoon rare vormen krijgen. Al mijn vrienden bleven doorlachen en weet ik veel wat allemaal, maar mijn wereld draaide van wit om naar zwart.
Ik begon helemaal hysterisch te worden, van wat als de buren ons horen?
wat als mijn moeder thuis komt en me zo ziet? In het echte leven is dat allemaal nog geen eens zo erg, maar op dat moment dacht ik dat het me eind zou worden.
L wou naar buiten, en ik niet want ik wist zeker met de hoeveelheid die ik op had, kom ik niet thuis. D en zijn broer waren al naar buitengegaan, en ik achtervolgde hun op me blote voeten naar beneden(ik heb een portiekwoning) L deed de deur achter me dicht, zodat ik niet naar binnen kon, ik flipte hem echt. Toen ze eindelijk open deden schreeuwde ik dat ze naar buiten moesten gaan. L wist niet dat ik een badtrip had, en begon dus vrolijk me uittelachen. ik gaf hem een vuist in zijn gezicht. Mijn eigen beste vriend. Op dat moment wou ik ze alleen maar weg hebben. ik wou alleen zijn. Maar dat was een grote fout, als ik nou gewoon mee naar buiten ging, was de lol er nog geweest.
Toen ik eenmaal thuis was. heb ik 10 keer heen en weer gelopen omdat ik niet wist wat ik moest doen. Toen ik uit het raam keek naar mijn vrienden wat ze gingen doen, hoorde ik een stem dat ik moest springen en ik zag het helemaal voor mij. Natuurlijk was die stem er niet, maar ik hallucineerde hem.
Ik liep naarmijn kamer en ging zitten met een paar suikerklontjes in me hand. Ik hoopte dat dat het zou afremmen. Toen ik me ging omkleden lag ik halfnaakt onder de dekens. de dekens voelde ik nog geen eens. het licht was aan en de tv ook. Alles bleek eerst nog grappig te zijn, ik keek naar mijn gordijnen, naar mijn luxeflex, en naar mijn luipaarde grond.
Wel hilarisch dat het was, die 5 minuten.
Ik dacht dat ik anders moest slapen. Ik deed alles uit, en probeerde te slapen. Dat had ik niet moeten doen. Ik kreeg steeds beelden voor me hoe ik zelfmoord kan plegen en ik begon op me wang te bijten. Zelf voelde ik niet hoe hard ik beet of hoeveel wang ik er afgebeten heb. Pas vandaag zag ik dat me beide wangen helemaal kapot zijn en opgezwollen.
Toen het licht dus uit was, zag ik mensen voor mij, een meisje bij mij gordijn, en ik hoorde steeds stemmen en rare geluiden. ik wou iemand om mij heen op zijn minst een warme deken, maar het voelde alsof ik daar bloot lag. Ik voelde zelf niet of het warm of koud was.
Ik deed het licht weer aan. Ik keek in de spiegel en me pupillen waren erg groot, maar ook had ik veel angst in mijn ogen.
ik deed de tv aan, en zat de heletijd te woelen in me kamer. Ik keek naar de deur, toen naar het raam, ik voelde me echt heel opgesloten. Maar ik probeerde toch iets te doen zodat ik afleiding had, maar alles deed ik in een kring. De afstandbediening lag steeds op de zelfde plek, en ik deed een kwartier lang de zelfde dingen. licht aan, licht uit, naar de spiegel kijken, naar de afstandbediening, dan naar de grond en tenslotte naar de tv.
Toen ik naar de tv keek, werd alles blauw en rood. En de ondertiteling ging over mij.
Ik heb heel wat problemen binnen mijn relatie, en het staat op ontploffen, maar het verbreken is bijna even moeilijk als je eigen ouders vermoorden om het maar zo te zeggen. Ook ben ik teveel gehecht.
Ik las in de ondertiteling bijvoorbeeld '' je probeert wel een vriendje te zijn maar dat lukt je toch nooit'' Dat zijn mijn woorden, die ik ooit heb gezegt tijdens een ruzie tegen mijn vriend.
En er stond ook van '' je komt aan met een bosje bloemen, en ben ik niet genoeg voor je''. Op een gegeven moment zag ik overal op welke programma dan ook, de ondertiteling '' je bent het niet waard'' en dat ik het gewoon moest doen. Ik heb elk programma in blauw rood gezien, als slecht en goed. En al mijn problemen kwamen op tv. Zelf was alles een beetje grijskleurig in me kamer, en ik hoorde me konijn steeds aan de tralies knagen, maar als ik keek was hij rustig aan het slapen. Waarschijnijk waren het gewoon geluiden die zich herhaalden in mijn trip.
Steeds vertelde iemand mij dat ik zelfmoord moest plegen.
Steeds als er een probleem ontstond in me hoofd tijdens de trip, zoals van ''wat als ...''
of '' hoe zou het met me vrienden zijn, '' of
'' wat als ik stop met ademen''
want de reden waarom ik niet durfde te slapen was omdat ik bang was om dood te gaan. Ik was zo in de war dat ik dacht dat ik misschien wel kon stoppen met ademen opeens.
Maar elke keer als er dus een probleem was, bleek iemand het te fixen. Bijvoorbeeld als ik zorgen maakte over me vrienden omdat ik ze zomaar naar buiten had geflikkerd, zei iemand weer tegen mij dat het wel goed gaat met ze. Maar dan een minuut later zei iemand weer tegen mij dat ze misschien wel rare dingen hebben gedaan en nu een badtrip hebben door mij.
Ik was zo in de war gisteren. Ik heb me echt verschrikkelijk gevoeld. Ik heb die avond/nacht op de tv me hele leven gezien. Het klinkt echt fucking raar, maar echt de keuzes waar ik voorheen mee zat kwamen op tv. De problemen waarmee ik zat, kwamen ook op tv. voornamelijk met mijn vriend.
Ook elke keer als ik dacht van, wat als me vriend hier achter komt, want we zouden eigenlijk de eerste flush samen proberen. En ik dacht ook dat mijn vriend me had gebeld, maar dat was niet zo. Maar elke keer als ik gewoon iets dacht wat misschien gebeurd kon zijn, dacht dat het ook zo was, en maakte het me alleen nog maar meer in de war.
Ook zat ik vast in eensoort van tijdsvertraging. Ik liep bijvoorbeeld vooruit, maar dan zie ik niet dat ik vooruit loop, voormij zie ik gewoon dat ik nog sta, en als ik dan stop met lopen dan pas zie ik het beeld dat ik eigenlijk hoorde te zien ondertussen dat ik ergens heen liep.
Dit was echt de ergste trip. Ik weet niet wat er mis ging. Ik was echt vrolijk en zo.
Maar als ik nu er over na denk, denk ik dat ik het met teveel personen heb gedaan als eerste. Want vorig jaar heb ik het gedaan met me vriend, en toen ging alles goed. In elk geval wacht ik zelf nog wel voordat ik er weer aan begin. Want dit heeft me toch wel laten schrikken.
Dit vind ik ook zo mooi aan de paddo 
